दक्षयज्ञदर्शनम् — The Vision of Dakṣa’s Great Sacrifice (and the Onset of Vīrabhadra’s Terror)

Verse 1

वायुरुवाच । ततो विष्णुप्रधानानां सुराणाममितौजसाम् । ददर्श च महत्सत्रं चित्रध्वजपरिच्छदम्

ວາຍຸກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ທ່ານໄດ້ເຫັນເທວະທັງຫຼາຍຜູ້ມີພະລັງອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ໂດຍມີພຣະວິສະນຸເປັນປະທານ; ແລະຍັງເຫັນສະຕຣະຍະຍະອັນໃຫຍ່ ປະດັບດ້ວຍທຸງຫຼາກສີ ແລະເຄື່ອງໝາຍງານມົງຄຸນ.

Verse 2

सुदर्भऋतुसंस्तीर्णं सुसमिद्धहुताशनम् । कांचनैर्यज्ञभांडैश्च भ्राजिष्णुभिरलंकृतम्

ພື້ນທີ່ບູຊາຖືກປູດ້ວຍຫຍ້າດັຣພະອັນດີຢ່າງປະນີດ ແລະໄຟບູຊາລຸກໂຊດໃສດ້ວຍໄມ້ຟືນທີ່ຖືກຕ້ອງ. ມັນຖືກປະດັບດ້ວຍພາຊະນະຍະຊະນາທອງຄຳອັນສະຫວ່າງໄສ ຮຸ່ງເຮືອງໃນສິລິພິທີ.

Verse 3

ऋषिभिर्यज्ञपटुभिर्यथावत्कर्मकर्तृभिः । विधिना वेददृष्टेन स्वनुष्ठितबहुक्रमम्

ພິທີຍະຊະນານັ້ນຖືກປະກອບໂດຍລິສີຜູ້ຊໍານານໃນການບູຊາ ເປັນຜູ້ປະຕິບັດກຳພິທີຢ່າງຖືກຕ້ອງ ດ້ວຍລຳດັບອັນຄົບຖ້ວນ ຕາມວິທີທີ່ວີດາຊີ້ນຳ ແລະຮັກສາຂັ້ນຕອນຫຼາຍປະການຢ່າງລະມັດລະວັງ.

Verse 4

देवांगनासहस्राढ्यमप्सरोगणसेवितम् । वेणुवीणारवैर्जुष्टं वेदघोषैश्च बृंहितम्

ທີ່ນັ້ນອຸດົມໄປດ້ວຍນາງຟ້ານັບພັນ ແລະມີຝູງອັບສະຣາມາຮັບໃຊ້. ສຽງຂຸ່ຍແລະວີນາກ້ອງກັງວານ ແລະຍັງຖືກເສີມດ້ວຍສຽງສະດຸດີວີດາທີ່ກັບກ້ອງ ໃຫ້ຄວາມສົງ່າງາມຍິ່ງຂຶ້ນ.

Verse 5

दृष्ट्वा दक्षाध्वरे वीरो वीरभद्रः प्रतापवान् । सिंहनादं तदा चक्रे गंभीरो जलदो यथा

ເມື່ອເຫັນພິທີຍະຊະນາຂອງດັກສະ ວີຣະພັດຣະຜູ້ກ້າຫານ ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍອຳນາດ ກໍໄດ້ຮ້ອງຄຳຮາມດັ່ງສິງໂຕ ລຶກແລະກັງວານ ດັ່ງເມກຟ້າຮ້ອງ.

Verse 6

ततः किलकिलाशब्द आकाशं पूरयन्निव । गणेश्वरैः कृतो जज्ञे महान्न्यक्कृतसागरः

ແລ້ວຕໍ່ມາ ສຽງຮ້ອງ “ກິລະກິລາ” ອັນໃຫຍ່ ເກີດຂຶ້ນ ດັ່ງຈະເຕັມຟ້າທັງປວງ. ສຽງນັ້ນເກີດຈາກພວກຄະເນສະວະຣະ ແລະພຸ້ງພາລຸນແຮງ ເຫມືອນທະເລຖືກກວນ.

Verse 7

तेन शब्देन महताः ग्रस्ता सर्वेदिवौकसः । दुद्रुवुः परितो भीताः स्रस्तवस्त्रविभूषणाः

ດ້ວຍສຽງອັນໃຫຍ່ນັ້ນ ບັນດາເທວະທັງປວງໃນສະຫວັນ ຖືກຄວາມຢ້ານກົວຄອບງຳ. ພວກເຂົາຕົກໃຈ ແລ່ນໜີໄປທຸກທິດ ເສື້ອຜ້າແລະເຄື່ອງປະດັບຫຼຸດລົງຢ່າງລົນລານ.

Verse 8

किंस्विद्भग्नो महामेरुः किंस्वित्संदीर्यते मही । किमिदं किमिदं वेति जजल्पुस्त्रिदशा भृशम्

“ຫຼືວ່າພູເມຣຸອັນໃຫຍ່ແຕກພັງແລ້ວ? ຫຼືວ່າແຜ່ນດິນກຳລັງຖືກສີກຂາດ?”—ບັນດາເທວະຮ້ອງອຸທານຢ່າງຫນັກ ຊ້ຳໆວ່າ “ນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ນີ້ແມ່ນຫຍັງ?”

Verse 9

मृगेन्द्राणां यथा नादं गजेंद्रा गहने वने । श्रुत्वा तथाविधं केचित्तत्यजुर्जीवितं भयात्

ເຫມືອນຊ້າງເຈົ້າໃນປ່າທຶບ ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງຄຳຮາມຂອງລາຊາແຫ່ງສັດປ່າ ກໍຕົກໃຈຢ້ານກົວ; ສັນໃດກໍສັນນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງອັນນ່າສະພຶງກົວນັ້ນ ບາງຄົນກໍສະຫຼະຊີວິດເພາະຄວາມຢ້ານ.

Verse 10

पर्वताश्च व्यशीर्यंत चकम्पे च वसुंधरा । मरुतश्च व्यघूर्णंत चुक्षुभे मकरालयः

ພູເຂົາທັງຫຼາຍເລີ່ມແຕກພັງ ແລະແຜ່ນດິນກໍສັ່ນສະເທືອນ. ລົມທັງຫຼາຍຫມຸນວຽນສັບສົນ ແລະທະເລ—ຖິ່ນອາໄສຂອງມະກະຣະ—ກໍຄຸກຄືນຮຸນແຮງ.

Verse 11

अग्नयो नैव दीप्यंते न च दीप्यति भास्करः । ग्रहाश्च न प्रकाशंते नक्षत्राणि च तारकाः

ໄຟທັງຫຼາຍບໍ່ລຸກໄຫມ້ ແລະພຣະອາທິດກໍບໍ່ສ່ອງແສງ; ດາວເຄາະບໍ່ໃຫ້ແສງ ແລະກຸ່ມດາວກັບດາວນ້ອຍກໍບໍ່ສ່ອງ—ເພາະໃນສະພາບນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງທັງປວງຖືກຖອນຄືນ।

Verse 12

एतस्मिन्नेव काले तु यज्ञवाटं तदुज्ज्वलम् । संप्राप भगवान्भद्रो भद्रैश्च सह भद्रया

ໃນເວລານັ້ນເທົ່ານັ້ນ ພຣະບັດຣະ (Bhadra) ຜູ້ນ່າເຄົາລົບ ໄດ້ມາຮອດລານຍັດຍາທີ່ສະຫວ່າງໄສນັ້ນ ພ້ອມດ້ວຍຜູ້ເປັນມົງຄຸນທັງຫຼາຍ ແລະມີ ບັດຣາ (Bhadrā) ຮ່ວມດ້ວຍ।

Verse 13

तं दृष्ट्वा भीतभीतो ऽपि दक्षो दृढ इव स्थितः । क्रुद्धवद्वचनं प्राह को भवान् किमिहेच्छसि

ເມື່ອເຫັນພຣະອົງນັ້ນ ດັກຊະ (Daksha) ແມ່ນແມ່ນວ່າຫວາດກົວຈົນສັ່ນ ແຕ່ກໍຢືນຢູ່ດັ່ງຄົນແນ່ວແນ່. ແລ້ວເວົ້າດ້ວຍຖ້ອຍຄຳດັ່ງຄົນໂກດວ່າ: “ເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ມາທີ່ນີ້ປາດຖະໜາສິ່ງໃດ?”

Verse 14

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दक्षस्य च दुरात्मनः । वीरभद्रो महातेजा मेघसंभीरनिस्स्वनः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນຂອງທັກສະຜູ້ຈິດຊົ່ວ ວີຣະພັດຣະຜູ້ມີລັດສະໝີອັນໃຫຍ່ ກໍຮ້ອງກັງວານລຶກ ດັ່ງຟ້າຮ້ອງໃນເມກໜາ।

Verse 15

स्मयन्निव तमालोक्य दक्षं देवाश्च ऋत्विजः । अर्थगर्भमसंभ्रान्तमवोचदुचितं वचः

ເມື່ອເຫັນທັກສະ ບັນດາເທວະ ແລະພຣະປຸໂຣຫິດຜູ້ປະກອບພິທີ—ປານກັບຍິ້ມນ້ອຍໆ—ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍາທີ່ເໝາະກັບການ ດ້ວຍໃຈສະຫງົບ ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ແຕ່ອຸ້ມໄວ້ດ້ວຍນັຍລຶກຊຶ້ງ।

Verse 16

वीरभद्र उवाच । वयं ह्यनुचराः सर्वे शर्वस्यामिततेजसः । भागाभिलिप्सया प्राप्ता भागो नस्संप्रदीयताम्

ວີຣະພັດຣະ ກ່າວວ່າ: «ພວກເຮົາທັງໝົດແມ່ນຜູ້ຕິດຕາມຮັບໃຊ້ຂອງ ສະຣະວະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ມີລັດສະຫມີຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້. ພວກເຮົາມາດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາໃນສ່ວນຂອງພວກເຮົາ; ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ມອບສ່ວນນັ້ນແກ່ພວກເຮົາຢ່າງຖືກຕ້ອງ»។

Verse 17

अथ चेदध्वरे ऽस्माकं न भागः परिकल्पितः । कथ्यतां कारणं तत्र युध्यतां वा मयामरैः

ຖ້າໃນພິທີບູຊານີ້ ບໍ່ໄດ້ຈັດສັນສ່ວນແບ່ງໃຫ້ພວກເຮົາ ຈົ່ງປະກາດເຫດຜົນໃນນັ້ນ; ບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ເກີດສົງຄາມ—ໃຫ້ເທວະທັງຫຼາຍສູ້ກັບຂ້ອຍເຖີດ।

Verse 18

इत्युक्तास्ते गणेंद्रेण देवा दक्षपुरोगमाः । ऊचुर्मन्त्राः प्रमाणं नो न वयं प्रभवस्त्विति

ເມື່ອຖືກພຣະຄເນສະ (ຄະເນຊາ) ກ່າວດັ່ງນັ້ນ ເທວະທັງຫຼາຍທີ່ມີທັກສະນຳໜ້າ ຕອບວ່າ: «ມັນຕຣາແມ່ນຫຼັກຖານອຳນາດຂອງພວກເຮົາ; ພວກເຮົາເອງບໍ່ສາມາດຕັດສິນເກີນມັນໄດ້»।

Verse 19

मन्त्रा ऊचुस्सुरा यूयं मोहोपहतचेतसः । येन प्रथमभागार्हं न यजध्वं महेश्वरम्

ມັນຕຣາທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ, ຈິດໃຈຂອງພວກເຈົ້າຖືກມົວໝອງຄອບງຳ; ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ບູຊາພຣະມະເຫສະວະຣະ—ຜູ້ຄວນໄດ້ຮັບສ່ວນແບ່ງອັນທຳອິດໃນທຸກພິທີ»។

Verse 20

मंत्रोक्ता अपि ते देवाः सर्वे संमूढचेतसः । भद्राय न ददुर्भागं तत्प्रहाणमभीप्सवः

ແມ່ນແຕ່ຖືກກ່າວດ້ວຍມັນຕຣາອັນຖືກຕ້ອງ ເທວະເຫຼົ່ານັ້ນທັງໝົດກໍຍັງມົວໝອງໃນໃຈ ບໍ່ໄດ້ແບ່ງສ່ວນໃຫ້ພຣະນາງພັດຣາ (Bhadrā) ເພາະປາດຖະໜາໃຫ້ນາງຖືກລະທິ້ງ ແລະຖືກກັນອອກ।

Verse 21

यदा तथ्यं च पथ्यं च स्ववाक्यं तद्वृथा ऽभवत् । तदा ततो ययुर्मंदा ब्रह्मलोकं सनातनम्

ເມື່ອຄຳຂອງພວກເຂົາເອງ—ແມ່ນທັງຖືກຕ້ອງ ແລະເປັນປະໂຫຍດ—ກັບກາຍເປັນສິ່ງໄຮ້ຜົນ, ໃນເວລານັ້ນ ຜູ້ເມື່ອຍລ້າເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງອອກຈາກທີ່ນັ້ນ ແລະໄປສູ່ພຣະໂລກຂອງພຣະພຣະຫມາ (ພຣະຫມາໂລກ) ອັນນິລັນດອນ.

Verse 22

अथोवाच गणाध्यक्षो देवान्विष्णुपुरोगमान् । मन्त्राः प्रमाणं न कृता युष्माभिर्बलगर्वितैः

ແລ້ວຫົວໜ້າແຫ່ງຄະນະຂອງພຣະສິວະ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ເທວະທັງຫຼາຍ ໂດຍມີພຣະວິສນຸນຳໜ້າວ່າ: «ພວກເຈົ້າຜູ້ຫຼົງມານໃນກຳລັງ ບໍ່ໄດ້ນັບຖືມັນຕຣາເປັນຫຼັກອ້າງອີງ ແລະບໍ່ໄດ້ໃຊ້ມັນເປັນມາດຕະຖານແຫ່ງການກະທຳທີ່ຖືກທຳ»។

Verse 23

यस्मादस्मिन्मखे देवैरित्थं वयमसत्कृताः । तस्माद्वो जीवितैस्सार्धमपनेष्यामि गर्वितम्

ເນື່ອງຈາກໃນພິທີບູຊານີ້ ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ຫມິ່ນປະມາດຂ້ອຍແບບນີ້ ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ຜູ້ຫຼົງມານ ຂ້ອຍຈະພາຊີວິດຂອງພວກເຈົ້າໄປພ້ອມກັນ.

Verse 24

इत्युक्त्वा भगवान् क्रुद्धो व्यदहन्नेत्रवह्निना । यक्षवाटं महाकूटं यथातिस्रः पुरो हरः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ມີພຣະພາກ ເກີດຄວາມພິໂລດ ແລະໄດ້ເຜົາດ້ວຍໄຟຈາກພຣະເນດຕາ ກິນເອົາຢັກສະວາຕະ ແລະຍອດເຂົາໃຫຍ່ມະຫາກູຕະ ເຫມືອນດັ່ງທີ່ຮະຣະເຄີຍທຳລາຍສາມນະຄອນ (ຕຣິປຸຣະ) ໃນການກ່ອນ.

Verse 25

ततो गणेश्वरास्सर्वे पर्वतोदग्रविग्रहाः । यूपानुत्पाट्य होत्ःणां कंठेष्वाबध्य रज्जुभिः

ຕໍ່ມາ ຄະນະກະນະເອສະວະຣະທັງປວງ ຜູ້ມີຮ່າງກາຍໃຫຍ່ດັ່ງພູຜາສູງຊັນ ໄດ້ຖອນເສົາຍູປະຂອງພິທີອອກຈາກດິນ ແລະໃຊ້ເຊືອກມັດຮອບຄໍຂອງພຣາຫມະນຜູ້ປະກອບພິທີ ແລ້ວຈັບກຸມເຂົາເຈົ້າ.

Verse 26

यज्ञपात्राणि चित्राणि भित्त्वा संचूर्ण्य वारिणि । गृहीत्वा चैव यज्ञांगं गंगास्रोतसि चिक्षिपुः

ພວກເຂົາໄດ້ທຸບແຕກພາຊະນະພິທີຍັດທີ່ປະດັບງາມ ບົດໃຫ້ລະອຽດລົງໃນນ້ຳ; ແລ້ວກໍ່ຖືເອົາເຄື່ອງປະກອບພິທີຍັດທັງຫມົດ ໂຍນລົງໃນກະແສແມ່ນ້ຳຄົງຄາ (Gaṅgā).

Verse 27

तत्र दिव्यान्नपानानां राशयः पर्वतोपमाः । क्षीरनद्यो ऽमृतस्रावाः सुस्निग्धदधिकर्दमाः

ທີ່ນັ້ນມີກອງອາຫານແລະເຄື່ອງດື່ມທິບພະ ສູງດັ່ງພູເຂົາ. ມີແມ່ນ້ຳນົມໄຫຼລົງ ພ້ອມກັບການຫຼັ່ງອະມຣິຕະ; ແລະມີດິນຕົມດາຫິ (ນົມສົ້ມ) ທີ່ນຸ່ມລື່ນມັນ ເປັນຂອບຝັ່ງອັນອ່ອນນວນ.

Verse 28

उच्चावचानि मांसानि भक्ष्याणि सुरभीणि च । रसवन्ति च पानानि लेह्यचोष्याणि तानि वै

«ທີ່ນັ້ນມີເນື້ອສັດຫຼາຍຊະນິດ ມີອາຫານຫອມຫວນໃຫ້ກິນ ແລະມີເຄື່ອງດື່ມມີລົດຊາດ; ຍັງມີຂອງທີ່ໃຫ້ເລຍ ແລະຂອງທີ່ໃຫ້ດູດ ຢ່າງແທ້ຈິງ»។

Verse 29

वीरास्तद्भुजते वक्त्रैर्विलुंपंति क्षिपंति च । वज्रैश्चक्रैर्महाशूलैश्शक्तिभिः पाशपट्टिशैः

ນັກຮົບຜູ້ກ້າຫານເຫຼົ່ານັ້ນຈັບເອົາແລະກືນກິນດ້ວຍປາກ; ພວກເຂົາສັບໃຫ້ແຕກແລະໂຍນທິ້ງ—ຟາດດ້ວຍວັດຊະຣະ, ຈັກຣະ, ຕຣິສູນໃຫຍ່, ຫອກ(ສັກຕິ), ບາສ(ບ່ວງຄໍ) ແລະຂວານສົງຄາມ।

Verse 30

मुसलैरसिभिष्टंकैर्भिधिपालैः परश्वधैः । उद्धतांस्त्रिदशान्सर्वांल्लोकपालपुरस्सरान्

ດ້ວຍຄ້ອນ, ດາບ, ຂວານ ແລະຂວານນ້ອຍສົງຄາມ, ພວກເຂົາຟາດລົງທຸກເທວະຜູ້ຄຸກຄາມ—ມີຜູ້ພິທັກໂລກ (ໂລກະປາລ) ເປັນຜູ້ນໍາ—ຜູ້ລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງແລະໂທສະ।

Verse 31

बिभिदुर्बलिनो वीरा वीरभद्रांगसंभवाः । छिंधि भिंधि क्षिप क्षिप्रं मार्यतां दार्यतामिति

ແລ້ວບັນດາວິລະຊົນຜູ້ກ້າແຂງ—ເກີດຈາກອະວະຍະວະຂອງພຣະວີຣະພັດຣະ—ກໍພຸ່ງເຂົ້າຈົມຕີ ແລະຟັນທະລາຍ ພ້ອມຮ້ອງວ່າ «ຟັນ! ທະລຸ! ໂຍນມັນໄປ—ໄວໆ! ໃຫ້ຖືກຂ້າ! ໃຫ້ຖືກສີກຂາດ!»

Verse 32

हरस्व प्रहरस्वेति पाटयोत्पाटयेति च । संरंभप्रभवाः क्रूराश्शब्दाः श्रवणशंकवः

«ຈັບມັນ! ຟັນມັນ!» ແລະຍັງ «ຉີກມັນ! ດຶງອອກ!» ສຽງຮ້ອງອັນໂຫດຮ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນ ເກີດຈາກຄວາມຄຸກຄາມດຸເດືອດ ກາຍເປັນດັ່ງຫອຍແຫຼມທີ່ທະລຸຫູ.

Verse 33

यत्रतत्र गणेशानां जज्ञिरे समरोचिताः । विवृत्तनयनाः केचिद्दष्टदंष्ट्रोष्ठतालवः

ຢູ່ທີ່ນີ້ແລະທີ່ນັ້ນ, ກຸ່ມຂອງພຣະຄະເນດ (Gaṇeśas) ໄດ້ປາກົດຕົວຂຶ້ນ—ເໝາະສົມກັບການຕໍ່ສູ້. ບາງຕົນມີດວງຕາທີ່ກວ້າງແລະໝູນວຽນ; ບາງຕົນສະແດງແຂ້, ສົບ, ແລະເພດານປາກດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ.

Verse 34

आश्रमस्थान्समाकृष्य मारयन्ति तपोधनात् । स्रुवानपहरन्तश्च क्षिपन्तोग्निं जलेषु च

ໂດຍການລາກອາສົມອອກຈາກສະຖານທີ່ຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາຂ້າພວກລືສີ—ຜູ້ທີ່ມີຕະບະອັນສູງສົ່ງ. ພວກເຂົາເຖິງຂັ້ນລັກບ່ວງບູຊາ ແລະຖິ້ມໄຟສັກສິດລົງໃນນ້ຳ.

Verse 35

कलशानपि भिन्दंतश्छिंदंतो मणिवेदिकाः । गायंतश्च नदन्तश्च हसन्तश्च मुहुर्मुहुः

ພວກເຂົາເຖິງຂັ້ນທຸບໝໍ້ນ້ຳ ແລະທຳລາຍແທ່ນບູຊາທີ່ປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີ; ຮ້ອງເພງດັງໆ, ຮ້ອງໂຮ, ແລະຫົວຂວັນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ—ດ້ວຍຄວາມຕື່ນເຕັ້ນທີ່ວຸ່ນວາຍ.

Verse 36

रक्तासवं पिबन्तश्च ननृतुर्गणपुंगवाः । निर्मथ्य सेंद्रानमरान् गणेन्द्रान्वृषेन्द्रनागेन्द्रमृगेन्द्रसाराः

ເມື່ອດື່ມນ້ຳເຫຼົ້າຫມັກສີແດງ ບັນດາຜູ້ເປັນຫົວໜ້າແຫ່ງຄະນະ (gaṇa) ຂອງພຣະສິວະກໍເຕັ້ນລຳ. ພວກເຂົາກວນແລະສັ່ນສະເທືອນເຖິງແມ່ນເທວະອະມະຕະພ້ອມອິນດຣາ; ເປັນຈອມນາຍແຫ່ງຫມູ່ຄະນະອັນກ້າແຂງ ພວກເຂົາເຄື່ອນໄຫວດຸດັ່ງຈອມໃນຫມູ່ງົວຜູ້, ຊ້າງ, ແລະສິງ—ວ່ອງໄວ ແລະກົດຂີ່ທຸກສິ່ງ.

Verse 37

चक्रुर्बहून्यप्रतिमभावाः सहर्षरोमाणि विचेष्टितानि । नन्दंति केचित्प्रहरन्ति केचिद्धावन्ति केचित्प्रलपन्ति केचित्

ຖືກຄວາມຮູ້ສຶກອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ຄອບງຳ ຈົນຂົນລຸກດ້ວຍປີຕິ, ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳການເຄື່ອນໄຫວຫຼາຍຢ່າງຢ່າງສະຫວັນໃຈ: ບາງຄົນຊື່ນບານ, ບາງຄົນຟາດຟັນ, ບາງຄົນແລ່ນໄປມາ, ແລະບາງຄົນເວົ້າຈາສັບສົນບໍ່ເປັນລຳດັບ.

Verse 38

नृत्यन्ति केचिद्विहसन्ति केचिद्वल्गन्ति केचित्प्रमथा बलेन । केचिज्जिघृक्षंति घनान्स तोयान्केचिद्ग्रहीतुं रविमुत्पतंति

ປຣະມະຖາບາງພວກເຕັ້ນລໍາ; ບາງພວກຫົວເຮາະດັງ; ບາງພວກໂດດພຸ້ນດ້ວຍກໍາລັງ. ບາງພວກພະຍາຍາມຈັບເມກແລະນໍ້າຂອງມັນ; ບາງພວກກະໂດດຂຶ້ນດັ່ງຈະຄວ້າພຣະອາທິດ.

Verse 39

केचित्प्रसर्तुं पवनेन सार्धमिच्छंति भीमाः प्रमथा वियत्स्थाः । आक्षिप्य केचिच्च वरायुधानि महा भुजंगानिव वैनतेयाः

ປຣະມະຖາຜູ້ນ່າຢ້ານບາງພວກ ຢືນຢູ່ໃນຟ້າ ປາດຖະໜາຈະພຸ້ນໄປພ້ອມກັບລົມ. ອີກບາງພວກຄວ້າອາວຸດອັນປະເສີດ ແລ້ວພຸ້ນວິ່ງດັ່ງຄຣຸດຈົມລົງໃສ່ງູໃຫຍ່.

Verse 40

भ्रमंति देवानपि विद्रवंतः खमंडले पर्वतकूटकल्पाः । उत्पाट्य चोत्पाट्यगृहाणि केचित्सजालवातायनवेदिकानि

ພວກເຂົາພຸ້ນວິ່ງວຸ່ນວາຍ ຂັບໄລ່ແມ່ນແຕ່ເທວະໃຫ້ໜີ ແລະເຄື່ອນໄປໃນວົງຟ້າດັ່ງຍອດພູ. ບາງພວກຖອນເຮືອນຂຶ້ນແລ້ວຂວ້າງທິ້ງ ພ້ອມທັງປ່ອງຢ້ຽມລາຍຕາຂ່າຍ ແລະເວທີຍົກສູງ.

Verse 41

विक्षिप्य विक्षिप्य जलस्य मध्ये कालांबुदाभाः प्रमथा निनेदुः । उद्वर्तितद्वारकपाटकुड्यं विध्वस्तशालावलभीगवाक्षम्

ພຣະມະຖະທັງຫຼາຍ ມືດດັ່ງເມກຝົນ ໂຍນມັນລົງກາງນ້ຳຊ້ຳໆ ແລະຮ້ອງຄຳຮາມກ້ອງ. ປະຕູ, ບານປິດ ແລະຝາກຳແພງຖືກງັດລົງກັບຄືນ; ຫ້ອງໂຖງ, ຄານໄມ້ ແລະປ່ອງຢ້ຽມຖືກທຳລາຍແຕກພັງ.

Verse 42

अहो बताभज्यत यज्ञवाटमनाथवद्वाक्यमिवायथार्थम् । हा नाथ तातेति पितुः सुतेति भ्रतर्ममाम्बेति च मातुलेति

ໂອ້ ອະນິດຈາ! ລານບູຊາຍັດຖືກທຳລາຍ ແລະຖ້ອຍຄຳທີ່ເວົ້າໄວ້ກໍກາຍເປັນໄຮ້ຜົນ ດັ່ງຄຳຂອງຜູ້ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງ. “ໂອ ພຣະນາຖ!”, “ໂອ ພໍ່!”, “ໂອ ລູກຂອງພໍ່!”, “ໂອ ພີ່ນ້ອງ!”, “ໂອ ແມ່!”, “ໂອ ລຸງຝ່າຍແມ່!” ພວກເຂົາຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມທຸກ.

Verse 43

उत्पाट्यमानेषु गृहेषु नार्यो ह्यानाथशब्दान्बहुशः प्रचक्रुः

ເມື່ອເຮືອນຖືກຮືຖອນພັງທະລາຍ ບັນດາແມ່ຍິງກໍຮ້ອງຊ້ຳໆວ່າ «ພວກເຮົາບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງ ບໍ່ມີຜູ້ຄຸ້ມຄອງ!»