परस्य दुर्‍निर्णयः—षट्कुलीयमुनिविवादः तथा ब्रह्मदर्शनार्थं मेरुप्रयाणम् | The Dispute of the Six-Lineage Sages on the Supreme and Their Journey to Brahmā at Meru

Verse 1

सूत उवाच । पुरा कालेन महता कल्पेतीते पुनःपुनः । अस्मिन्नुपस्थिते कल्पे प्रवृत्ते सृष्ठिकर्मणि

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໃນການກ່ອນ ເມື່ອເວລາອັນຍາວນານໄດ້ຜ່ານໄປ ແລະກັລປະຫຼາຍໆໄດ້ສິ້ນສຸດຊໍ້າໆ; ເມື່ອກັລປະນີ້ມາຮອດ ແລະກິດການສ້າງໂລກໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ…

Verse 2

प्रतिष्ठितायां वार्तायां प्रबुद्धासु प्रजासु च । मुनीनां षट्कुलीयानां ब्रुवतामितरेतरम्

ເມື່ອຖ້ອຍຄຳສົນທະນາໄດ້ຈັດວາງຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະປະຊາຊົນຜູ້ຊຸມນຸມກໍຕື່ນຮູ້ ມີໃຈຈົ່ງຈ້ອງ ບັນດາມຸນີຫົກສາຍຕະກູນຈຶ່ງເລີ່ມສົນທະນາກັນເອງ।

Verse 3

इदं परमिदं नेति विवादस्सुमहानभूत् । परस्य दुर्निरूपत्वान्न जातस्तत्र निश्चयः

ແລ້ວກໍເກີດການໂຕ້ຖຽງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ—ບາງພວກກ່າວວ່າ “ນີ້ແມ່ນສູງສຸດ” ແລະອີກບາງພວກກ່າວວ່າ “ບໍ່ແມ່ນ”។ ແຕ່ກໍບໍ່ມີຂໍ້ສະຫຼຸບ ເນື່ອງຈາກພຣະປະຕິຜູ້ສູງສຸດຍາກຈະກຳນົດ ແລະບໍ່ອາດຈັບຕ້ອງໄດ້ດ້ວຍຄຳອະທິບາຍທົ່ວໄປ।

Verse 4

ते ऽभिजग्मुर्विधातारं द्रष्टुं ब्रह्माणमव्ययम् । यत्रास्ते भगवान् ब्रह्मा स्तूयमानस्सुरासुरैः

ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ໄປເພື່ອເບິ່ງຜູ້ຈັດສັນ—ພຣະພຣະຫມາຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະຫຼາຍ—ທີ່ນັ້ນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບຣະຫມາປະທັບນັ່ງ ແລະຖືກສັນລະເສີນໂດຍເທວະ ແລະອະສຸຣະທັງສອງຝ່າຍ।

Verse 5

मेरुशृंगे शुभे रम्ये देवदानवसंकुले । सिद्धचारणसंवादे यक्षगंधर्वसेविते

ເທິງຍອດພູເມຣຸອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະງາມຮື່ນລົມ—ແອອັດໄປດ້ວຍເທວະ ແລະດານະວະ—ເປັນທີ່ທີ່ສິດທະ ແລະຈາຣະນະສົນທະນາກັນ ແລະມີຍັກສະ ກັບຄັນທະວະມາຮັບໃຊ້।

Verse 6

विहंगसंघसंघुष्टे मणिविद्रुमभूषिते । निकुंजकंदरदरीगृहानिर्झरशोभिते

ທີ່ນັ້ນກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງຝູງນົກ; ປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີ ແລະປະກາລັງ; ແລະງາມດ້ວຍດົງໄມ້, ຖ້ຳ, ຮ່ອງຜາ, ທີ່ພັກສະງົບ, ພ້ອມນ້ຳຕົກທີ່ສ່ອງປະກາຍ।

Verse 7

तत्र ब्रह्मवनं नाम नानामृगसमाकुलम् । दशयोजनविस्तीर्णं शतयोजनमायतम्

ທີ່ນັ້ນມີປ່າໜຶ່ງຊື່ວ່າ «ພຣະຫມະວະນະ» (Brahmavana) ເຕັມໄປດ້ວຍສັດປ່າຫຼາຍຊະນິດ. ມັນກວ້າງສິບໂຢຊະນະ ແລະຍາວຮ້ອຍໂຢຊະນະ.

Verse 8

सुरसामलपानीयपूर्णरम्यसरोवरम् । मत्तभ्रमरसंछन्नरम्यपुष्पितपादपम्

ມັນເປັນສະໂຫວງນ້ຳທີ່ງາມ ເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳໃສແລະຫອມ. ຮອບໆນັ້ນມີຕົ້ນໄມ້ງາມທີ່ອອກດອກບານ ແລະຖືກປົກຄຸມໂດຍຝູງເຜິ້ງທີ່ເມົາຫວານ.

Verse 9

तरुणादित्यसंकाशं तत्र चारु महत्पुरम् । दुर्धर्षबलदृप्तानां दैत्यदानवरक्षसाम्

ທີ່ນັ້ນມີນະຄອນໃຫຍ່ງາມສະຫງ່າ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຕາເວັນອ່ອນຍາມຂຶ້ນ—ເປັນເມືອງຂອງພວກໄດຕະ, ດານະວະ ແລະ ຣາກຊະສະ ຜູ້ເມົາມົນດ້ວຍພະລັງອັນຫນັກແນ່ນ ບໍ່ອາດຕ້ານທານໄດ້।

Verse 10

तप्तजांबूनदमयं प्रांशुप्राकारतोरणम् । निर्व्यूहवलभीकूटप्रतोलीशतमंडितम्

ນະຄອນນັ້ນຖືກສ້າງດ້ວຍຄຳຈາມບູນະດະທີ່ຮ້ອນເຫມືອນຖືກຫຼອມ ມີກຳແພງສູງ ແລະ ປະຕູໂຄ້ງອັນສະຫງ່າ; ປະດັບດ້ວຍລະບຽງຍື່ນອອກ ຍອດຫຼັງຄາສູງ ແລະ ປະຕູງາມຫຼາຍຮ້ອຍບານ।

Verse 11

महार्हमणिचित्राभिर्लेलिहानमिवांबरम् । महाभवनकोटीभिरनेकाभिरलंकृतम्

ຟ້າອາກາດດູປານກຳລັງກະພື້ນກະເພີນ ແລະ ຟ້ອນລຳ ດ້ວຍສີສັນຂອງແກ້ວມະນີອັນລ້ຳຄ່າ; ນະຄອນນັ້ນປະດັບດ້ວຍພະລາຊວັງໃຫຍ່ນ້ອຍນັບບໍ່ຖ້ວນຫຼາຍຫຼາຍ.

Verse 12

तस्मिन्निवसति ब्रह्मा सभ्यैः सार्धं प्रजापतिः । तत्र गत्वा महात्मानं साक्षाल्लोकपितामहम्

ໃນສະຖານນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນປຣະຊາປະຕິ ພັກອາໄສຢູ່ກັບບັນດາຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ທີ່ປະຊຸມກັນ. ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ກໍເຂົ້າໄປເຝົ້າມະຫາອາດມາ—ພຣະປິຕາມະຫາແຫ່ງໂລກ ຜູ້ປາກົດຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ.

Verse 13

दद्दशुर्मुनयो देवा देवर्षिगणसेवितम् । शुद्धचामीकरप्रख्यं सर्वाभरणभूषितम्

ບັນດາມຸນີ ແລະ ເທວະທັງຫຼາຍ ໄດ້ເຫັນພຣະສະພາບອັນເທວະດານັ້ນ ມີຝູງເທວະຣິສີຫຼາຍຫຼາຍຄອຍຮັບໃຊ້; ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຄຳບໍລິສຸດ ແລະ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງອາພອນທຸກປະການ.

Verse 14

प्रसन्नवदनं सौम्यं पद्मपत्रायतेक्षणम् । दिव्यकांतिसमायुक्तं दिव्यगंधानुलेपनम्

ພຣະອົງມີໃບໜ້າຍິ້ມສະຫງົບ ອ່ອນໂຍນແລະເປັນມົງຄຸນ; ດວງຕາດັ່ງກີບໃບດອກບົວ; ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຮັດສະມີທິບ; ແລະຊົມຊື່ນດ້ວຍກິ່ນຫອມສະຫວັນ।

Verse 15

दिव्यशुक्लांबरधरं दिव्यमालाविभूषितम् । सुरासुरेन्द्रयोगींद्रवंद्यमानपदांबुजम्

ພຣະອົງນຸ່ງຜ້າຂາວທິບອັນສະຫວ່າງ ແລະປະດັບດ້ວຍມາລາທິບ; ບົວບາດຂອງພຣະອົງເປັນທີ່ກົ້ມນົບບູຊາໂດຍຈອມເທວະ, ຈອມອະສຸຣ, ແລະຍອດໂຍຄີນທັງຫຼາຍ।

Verse 16

सर्वलक्षणयुक्तांग्या लब्धचामरहस्तया । भ्राजमानं सरस्वत्या प्रभयेव दिवाकरम्

ພຣະນາງສະຣັສວະຕີ ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທຸກປະການ; ໄດ້ຖືຈາມະຣາ (ພັດຫາງຢັກ) ໃນມື, ນາງສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຮັດສະມີແຫ່ງຕາເວັນ.

Verse 17

तं दृष्ट्वा मुनयस्सर्वे प्रसन्नवदनेक्षणाः । शिरस्यंजलिमाधाय तुष्टुवुस्सुरपुंगवम्

ເມື່ອເຫັນພຣະອົງ ນັກບວດມຸນີທັງຫມົດມີໃບໜ້າຜ່ອງໃສ ແລະດວງຕາປິຕິ ໄດ້ປະນົມມືວາງໄວ້ເທິງສີສະ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະສັນລະເສີນເທວະຜູ້ເປັນເລີດ.

Verse 18

मुनय ऊचुः । नमस्त्रिमूर्तये तुभ्यं सर्गस्थित्यंतहेतवे । पुरुषाय पुराणाय ब्रह्मणे परमात्मने

ມຸນີທັງຫມົດກ່າວວ່າ: ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນຕຣິມູຣຕິ, ເປັນເຫດແຫ່ງການສ້າງ, ການຄົງຢູ່, ແລະການດັບສູນ. ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ປຸຣຸສະດັ້ງເດີມ, ຜູ້ເກົ່າແກ່—ພຣະພຣະຫມັນ ແລະພຣະອາດຕະມາສູງສຸດ.

Verse 19

नमः प्रधानदेहाय प्रधानक्षोभकारिणे । त्रयोविंशतिभेदेन विकृतायाविकारिणे

ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີພຣະກາຍເປັນປະທານ (ທໍາມະຊາດດັ້ງເດີມ) ແລະຜູ້ກະຕຸ້ນປະທານໃຫ້ປາກົດ; ປາກົດເປັນວິການ 23 ປະເພດ ແຕ່ພຣະອົງຍັງຄົງບໍ່ແປປ່ຽນ ບໍ່ຖືກດັດແປງ.

Verse 20

नमो ब्रह्माण्डदेहाय ब्रह्मांडोदरवर्तिने । तत्र संसिद्धकार्याय संसिद्धकरणाय च

ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີພຣະກາຍເປັນພຣະພຣະມັນດາ (ໄຂ່ຈັກກະວານ) ແລະສະຖິດຢູ່ໃນຄັນຂອງຈັກກະວານ; ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນທັງເປົ້າໝາຍທີ່ສໍາເລັດສົມບູນ ແລະເປັນວິທີການສໍາເລັດອັນສົມບູນໃນນັ້ນ.

Verse 21

नमोस्तु सर्वलोकाय सर्वलोकविधायिने । सर्वात्मदेहसंयोग वियोगविधिहेतवे

ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນທຸກໂລກ ແລະຜູ້ຈັດລະບຽບແຫ່ງທຸກໂລກ; ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນເຫດປັດໃຈຂອງກົດທີ່ນໍາໃຫ້ເກີດການຮ່ວມກັນ ແລະການແຍກອອກ ລະຫວ່າງກາຍຂອງສັດທັງປວງກັບອາດມັນຜູ້ສະຖິດພາຍໃນ.

Verse 22

त्वयैव निखिलं सृष्टं संहृतं पालितं जगत् । तथापि मायया नाथ न विद्मस्त्वां पितामह

ໂດຍພຣະອົງພຽງອົງດຽວ ຈັກກະວານທັງມວນຖືກສ້າງ ຖືກປົກປ້ອງ ແລະຖືກຖອນຄືນ. ແຕ່ກໍຍັງ, ໂອ ພຣະນາຖ, ໂດຍມາຍາຂອງພຣະອົງ ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງ, ໂອ ພິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ).

Verse 23

सूत उवाच । एवं ब्रह्मा महाभागैर्महर्षिभिरभिष्टुतः । प्राह गंभीरया वाचा मुनीन् प्रह्लादयन्निव

ສູຕະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາ ຖືກມະຫາຣິສີຜູ້ມີບຸນຍາບາລີສັນລະເສີນ. ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ກ່າວດ້ວຍສຽງລຶກຫນັກ ປານດັ່ງກຳລັງເຮັດໃຫ້ບັນດາມຸນີຊື່ນບານ ແລະອຸ່ນໃຈ.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । ऋषयो हे महाभागा महासत्त्वा महौजसः । किमर्थं सहितास्सर्वे यूयमत्र समागताः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ໂອ ບັນດາ຤ິສີຜູ້ມີພາກດີ ຜູ້ມີໃຈໃຫຍ່ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍພະລັງທາງທຳ—ເປັນຫຍັງພວກທ່ານທັງໝົດຈຶ່ງມາຊຸມນຸມກັນຢູ່ນີ້?»

Verse 25

तमेवंवादिनं देवं ब्रह्माणं ब्रह्मवित्तमाः । वाग्भिर्विनयगर्भाभिस्सर्वे प्रांजलयो ऽब्रुवन्

ເມື່ອພຣະພຣະຫມາຜູ້ເປັນເທວະໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນ ບັນດາຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມັນຢ່າງສູງສຸດທັງໝົດ ໄດ້ປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະກ່າວຕອບດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອ່ອນນ້ອມເຕັມໃຈ।

Verse 26

मुनय ऊचुः । भगवन्नंधकारेण महता वयमावृताः । खिन्ना विवदमानाश्च न पश्यामो ऽत्र यत्परम्

ບັນດາມຸນີກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ, ພວກເຮົາຖືກຄວາມມືດອັນໃຫຍ່ຫຸ້ມຫໍ້. ພວກເຮົາເມື່ອຍລ້າ ແລະຕິດຢູ່ໃນການໂຕ້ຖຽງ; ຢູ່ນີ້ພວກເຮົາບໍ່ເຫັນສິ່ງທີ່ສູງສຸດ ແລະເກີນກວ່າ»។

Verse 27

त्वं हि सर्वजगद्धाता सर्वकारणकारणम् । त्वया ह्यविदितं नाथ नेह किंचन विद्यते

ພຣະອົງແທ້ໆແມ່ນຜູ້ຄ້ຳຈຸນຈັກກະວານທັງປວງ ແລະເປັນເຫດແຫ່ງເຫດທັງຫມົດ. ໂອ້ ພຣະນາຖ, ໃນໂລກນີ້ບໍ່ມີສິ່ງໃດເລີຍທີ່ພຣະອົງບໍ່ຮູ້.

Verse 28

कः पुमान् सर्वसत्त्वेभ्यः पुराणः पुरुषः परः । विशुद्धः परिपूर्णश्च शाश्वतः परमेश्वरः

ຜູ້ໃດແມ່ນບຸລຸດສູງສຸດ—ເກົ່າແກ່ກວ່າສັດທັງປວງ, ຢູ່ເຫນືອທຸກສິ່ງ, ບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ, ສົມບູນພ້ອມ, ຖາວອນ, ແລະເປັນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ?

Verse 29

केनैव चित्रकृत्येन प्रथमं सृज्यते जगत् । तत्त्वं वद महाप्राज्ञ स्वसंदेहापनुत्तये

“ດ້ວຍການກະທຳອັນນ່າອັດສະຈັນໃດ ຈັກກະວານນີ້ຈຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນເປັນຄັ້ງທຳອິດ? ໂອ້ ມະຫາປຣາຊະຍາ ນັກບວດຜູ້ມີປັນຍາເລິກ, ຂໍຈົ່ງກ່າວຕັດສິນຄວາມຈິງ (tattva) ເພື່ອລົບລ້າງຄວາມສົງໄສຂອງຂ້ອຍ.”

Verse 30

एवं पृष्टस्तदा ब्रह्मा विस्मयस्मेरवीक्षणः । देवानां दानवानां च मुनीनामपि सन्निधौ

ເມື່ອຖືກຖາມດັ່ງນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາມີສາຍຕາສະຫວ່າງດ້ວຍຄວາມພິສົດ ແລະຍິ້ມອ່ອນໆ ຢູ່ຕໍ່ໜ້າເທວະ ດານະວະ ແລະມຸນີທັງຫຼາຍ (ຈະຕອບ).

Verse 31

उत्थाय सुचिरं ध्यात्वा रुद्र इत्युद्धरन् गिरिम् । आनंदक्लिन्नसर्वांगः कृतांजलिरभाषत

ລຸກຂຶ້ນແລ້ວ ນັ່ງພິຈາລະນາຢ່າງຍາວນານ ທ່ານໄດ້ຍົກພູຂຶ້ນ ພ້ອມກັບເອີ້ນນາມ “ຣຸດຣະ”. ທົ່ວກາຍຊຸ່ມຊື່ນດ້ວຍອານັນດ; ປະນົມມືແລ້ວຈຶ່ງກ່າວວາຈາ.