दक्षस्य यज्ञप्रवृत्तिः तथा ईश्वरवर्जितदेवसमागमः (Dakṣa’s Sacrificial Undertaking and the Devas’ Assembly without Īśvara)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । कथं दक्षस्य धर्मार्थं प्रवृत्तस्य दुरात्मनः । महेशः कृतवान् विघ्नमेतदिच्छाम वेदितुम्

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: «ມະເຫສະວະຣະ ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດອຸປະສັກແກ່ ດັກຊະ ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວ ຜູ້ເລີ່ມກະທຳພິທີເພື່ອທຳມະ ແລະ ຜົນປະໂຫຍດໂລກີ ໄດ້ແນວໃດ? ພວກເຮົາປາດຖະໜາຈະຮູ້ເລື່ອງນີ້»។

Verse 2

वायुरुवाच । विश्वस्य जगतो मातुरपि देव्यास्तपोबलात् । पितृभावमुपागम्य मुदिते हिमवद्गिरौ

ວາຍຸກ່າວວ່າ: ໂດຍພະລັງຕະປະຂອງພຣະເທວີ—ຜູ້ເປັນແມ່ແຫ່ງສັບພະໂລກທັງປວງ—ພຣະສິວະໄດ້ຮັບບົດບາດເປັນພໍ່; ແລະເທິງພູຫິມະວັດອັນຊື່ນບານ ເຫດການທິບພະຈຶ່ງປາກົດຂຶ້ນ।

Verse 3

देवे ऽपि तत्कृतोद्वाहे हिमवच्छिखरालये । संकीडति तया सार्धं काले बहुतरे गते

ແມ່ນແຕ່ຫຼັງຈາກພຣະເທວະ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ຈັດພິທີອຸດວາຫະແລ້ວ, ປະທັບຢູ່ເທິງຍອດພູຫິມະວານ (ຫິມາລະຍະ), ພຣະອົງຍັງສະໜຸກສະໜານຮ່ວມກັບນາງ (ປາຣະວະຕີ) ໃນຂະນະທີ່ເວລາອັນຍາວນານໄດ້ຜ່ານໄປ.

Verse 4

वैवस्वते ऽंतरे प्राप्ते दक्षः प्राचेतसः स्वयम् । अश्वमेधेन यज्ञेन यक्ष्यमाणो ऽन्वपद्यत

ເມື່ອມະນວັນຕະຣະ ວາຍວັສວະຕະ ມາຮອດ ທ່ານດັກສະ ບຸດຂອງປຣາເຈຕາ ໄດ້ເລີ່ມພິທີຍັດຍາ ດ້ວຍປາຖະໜາຈະທຳ ອັສວະເມທ (ບູຊາມ້າ)។

Verse 5

ततो हिमवतः पृष्ठे दक्षो वै यज्ञमाहरत् । गंगाद्वारे शुभे देशे ऋषिसिद्धनिषेविते

ຕໍ່ມາ ດັກສະ ໄດ້ຈັດພິທີຍັດຍາ ຢູ່ຫຼັງເຂົາຫິມະວານ ທີ່ ຄັງຄາດວາຣະ ດິນແດນອັນເປັນມົງຄຸນ ທີ່ພວກລຶສີ ແລະ ສິດທະ ເຂົ້າມາພັກພິງເປັນນິດ।

Verse 6

तस्य तस्मिन्मखेदेवाः सर्वे शक्र पुरोगमाः । गमनाय समागम्य बुद्धिमापेदिरे तदा

ໃນພິທີມະຄະນັ້ນ ທວງເທວະທັງປວງ ມີສັກກະ (ອິນທຣະ) ເປັນຜູ້ນຳ ໄດ້ມາຊຸມນຸມ ແລະໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຕົກລົງໃຈຈະອອກເດີນທາງ.

Verse 7

आदित्या वसवो रुद्रास्साध्यास्सह मरुद्गणैः । ऊष्मपाः सोमपाश्चैव आज्यपा धूमपास्तथा

ອາທິຕະຍະ, ວະສຸ, ຣຸດຣະ, ສາທຍະ ພ້ອມກັບຫມູ່ມະຣຸດ; ທັງອຸສະມະປະ ແລະ ໂສມະປະ, ພ້ອມທັງ ອາຊະຍະປະ ແລະ ທູມະປະ ດ້ວຍ.

Verse 8

अश्विनौ पितरश्चैव तथा चान्ये महर्षयः । विष्णुना सहिताः सर्वे स्वागता यज्ञभागिनः

ອັສວິນທັງສອງ, ປິຕຣະທັງຫຼາຍ ແລະ ມະຫາຣິສີອື່ນໆ—ພ້ອມດ້ວຍພຣະວິສນຸ—ລ້ວນມາຮອດ ໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບເປັນຜູ້ມີສິດຮັບສ່ວນຍະຊະທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນຍັດຍະ.

Verse 9

दृष्ट्वा देवकुलं सर्वमीश्वरेण विनागतम् । दधीचो मन्युनाविष्टो दक्षमेवमभाषत

ເມື່ອເຫັນຫມູ່ເທວະທັງປວງມາຊຸມນຸມຢູ່ນັ້ນ ໂດຍບໍ່ມີພຣະເຈົ້າ (ພຣະສິວະ) ມາດ້ວຍ, ດະທີຈິ ຖືກຄວາມໂກດເຂົ້າຄອບງຳ ແລະໄດ້ກ່າວຕໍ່ດັກສະຢ່າງນີ້.

Verse 10

दधीच उवाच । अप्रपूज्ये चैव पूजा पूज्यानां चाप्य पूजने । नरः पापमवाप्नोति महद्वै नात्र संशयः

ດະທີຈິກ່າວວ່າ: “ເມື່ອການບູຊາຖືກຖວາຍໃຫ້ແກ່ຜູ້ບໍ່ຄວນບູຊາ ແລະຜູ້ຄວນບູຊາແທ້ກັບບໍ່ໄດ້ບູຊາ, ຄົນນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບບາບໃຫຍ່ແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.”

Verse 11

असतां संमतिर्यत्र सतामवमतिस्तथा । दंडो देवकृतस्तत्र सद्यः पतति दारुणः

ບ່ອນໃດທີ່ຄົນຊົ່ວໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນ ແລະຄົນດີຖືກດູໝິ່ນ, ທີ່ນັ້ນໂທດທັນທີອັນນ່າຢ້ານ ທີ່ພຣະເທວະສ້າງໄວ້ ຈະຕົກລົງຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 12

एवमुक्त्वा तु विप्रर्षिः पुनर्दक्षमभाषत । पूज्यं तु पशुभर्तारं कस्मान्नार्चयसे प्रभुम्

ເມື່ອກ່າວຢ່າງນັ້ນແລ້ວ ພຣາຫມັນ-ຣິສີ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ດັກສະອີກຄັ້ງວ່າ: “ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ບູຊາພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ພຣະປະສຸປະຕິ ຜູ້ເປັນນາຍແລະຜູ້ຄຸ້ມຄອງສັດທັງປວງ—ຜູ້ຄວນແກ່ການນະມັດສະການ?”

Verse 13

दक्ष उवाच । संति मे बहवो रुद्राः शूलहस्ताः कपर्दिनः । एकादशावस्थिता ये नान्यं वेद्मि महेश्वरम्

ທັກສະກ່າວວ່າ: “ຂ້ອຍມີຣຸດຣະຫຼາຍອົງ ຖືຕຣິສູນ ແລະມີຜົມມັດເປັນກະປັດດິນ; ພວກເຂົາຕັ້ງຢູ່ເປັນ ‘ສິບເອັດ’. ນອກຈາກນັ້ນ ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ມະເຫສະວະຣະອື່ນໃດ.”

Verse 14

दधीच उवाच । किमेभिरमरैरन्यैः पूजितैरध्वरे फलम् । राजा चेदध्वरस्यास्य न रुद्रः पूज्यते त्वया

ດະທີຈິກ່າວວ່າ: “ໃນຍັດນີ້ ຖ້າບູຊາເທວະອື່ນໆ ຈະໄດ້ຜົນອັນໃດ? ເພາະຖ້າເຈົ້າບໍ່ບູຊາຣຸດຣະເປັນພຣະຣາຊາແຫ່ງພິທີນີ້ ຍັດນີ້ຈະມີຄວາມເປັນຣາຊາແທ້ໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 15

ब्रह्मविष्णुमहेशानां स्रष्टा यः प्रभुरव्ययः । ब्रह्मादयः पिशाचांता यस्य कैंकर्यवादिनः

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ຜູ້ສ້າງແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ພຣະວິສນຸ ແລະມະເຫສະວະຣະ; ສັດທັງປວງ ຕັ້ງແຕ່ພຣະພຣະຫມາລົງມາຮອດພິສາຈາ ລ້ວນປະກາດຕົນເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ ແລະຜູ້ຕິດຕາມຂອງພຣະອົງ।

Verse 16

प्रकृतीनां परश्चैव पुरुषस्य च यः परः । चिंत्यते योगविद्वद्भि ऋषिभिस्तत्त्वदर्शिभिः

ພຣະອົງຜູ້ຢູ່ເຫນືອກວ່າສິ່ງປະກອບທັງປວງຂອງປຣະກຣິຕິ ແລະຍັງເຫນືອກວ່າປຸຣຸສະ ຖືກພິຈາລະນາໃນສະມາທິໂດຍນັກຮູ້ໂຍຄະ ແລະໂດຍຣິສີຜູ້ເຫັນຄວາມຈິງແຫ່ງຕັດຕະວະ।

Verse 17

अक्षरं परमं ब्रह्म ह्यसच्च सदसच्च यत् । अनादिमध्यनिधनमप्रतर्क्यं सनातनम्

ພຣະພົມອັນສູງສົ່ງທີ່ບໍ່ມີວັນເສື່ອມສະຫຼາຍ ເໜືອກວ່າທັງສິ່ງທີ່ບໍ່ມີຈິງ ແລະ ສິ່ງທີ່ມີຈິງ ບໍ່ມີຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ທ່າມກາງ ຫຼື ຈຸດຈົບ ເກີນກວ່າການຄິດຫາເຫດຜົນ ແລະ ຄົງຢູ່ຕະຫຼອດການ.

Verse 18

यः स्रष्टा चैव संहर्ता भर्ता चैव महेश्वरः । तस्मादन्यं न पश्यामि शंकरात्मानमध्वरे

«ຜູ້ສ້າງ ແລະຜູ້ທຳລາຍ ແລະຜູ້ຄ້ຳຈຸນ—ພຣະມະເຫສວຣ, ພຣະມະຫາເທວ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນພິທີບູຊາອັນສັກສິດນີ້ ຂ້າບໍ່ເຫັນຜູ້ອື່ນ; ຂ້າເຫັນແຕ່ ພຣະສັງກະຣາ ເປັນອາດຕະພາຍໃນຍັດຍະ»।

Verse 19

दक्ष उवाच । एतन्मखेशस्य सुवर्णपात्रे हविः समस्तं विधिमंत्रपूतम् । विष्णोर्नयाम्यप्रतिमस्य भागं प्रभोर्विभज्यावहनीयमद्य

ທັກສະກ່າວວ່າ: «ຮະວິສທັງໝົດນີ້ ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍພິທີແລະມັນຕຣາອັນຖືກຕ້ອງ ແລ້ວວາງໄວ້ໃນພາຊະນະຄຳ ສຳລັບພຣະອົງແຫ່ງຍັດຍະ. ມື້ນີ້ ຂ້າຈະນຳສ່ວນຂອງພຣະວິສນຸຜູ້ຫາຜູ້ເທົ່າບໍ່ໄດ້ ແບ່ງສັນສຳລັບພຣະອົງ ແລະຖວາຍລົງໃນໄຟອັນຖືກປະພິທີ»។

Verse 20

दधीच उवाच । यस्मान्नाराधितो रुद्रस्सर्वदेवेश्वरेश्वरः । तस्माद्दक्ष तवाशेषो यज्ञो ऽयं न भविष्यति

ດະທີຈິກ່າວວ່າ: «ເນື່ອງຈາກບໍ່ໄດ້ນະມັດສະການບູຊາ ພຣະຣຸດຣະ—ພຣະອົງຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າເໜືອຈອມເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ—ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ທັກສະ, ຍັດຍະທັງໝົດຂອງເຈົ້ານີ້ ຈະບໍ່ສຳເລັດຜົນ»។

Verse 21

इत्युक्त्वा वचनं क्रुद्धो दधीचो मुनिसत्तमः । निर्गम्य च ततो देशाज्जगाम स्वकमाश्रमम्

ເມື່ອກ່າວຄຳນັ້ນແລ້ວ ດະທີຈິ ມຸນີຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ ດ້ວຍຄວາມໂກດ ໄດ້ອອກຈາກສະຖານທີ່ນັ້ນ ແລະໄປຍັງອາສຣົມຂອງຕົນເອງ।

Verse 22

निर्गते ऽपि मुनौ तस्मिन्देवा दक्षं न तत्यजुः । अवश्यमनुभावित्वादनर्थस्य तु भाविनः

ແມ່ນແຕ່ມຸນີນັ້ນໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ ເທວະທັງຫຼາຍກໍບໍ່ລະທິ້ງດັກສະ ເພາະເຄາະຮ້າຍທີ່ກຳລັງຈະມານັ້ນ ເປັນສິ່ງທີ່ຕ້ອງປະສົບຕາມກຳນົດ ບໍ່ອາດຫຼີກໄດ້।

Verse 23

एतस्मिन्नेव काले तु ज्ञात्वैतत्सर्वमीश्वरात् । दग्धुं दक्षाध्वरं विप्रा देवी देवमचोदयत्

ໃນເວລານັ້ນເອງ ເມື່ອນາງເທວີໄດ້ຮູ້ທຸກສິ່ງຈາກພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັບພະສິ່ງ, ໂອ ບັນດາວິປຣະ, ນາງໄດ້ກະຕຸ້ນພຣະເທວະ (ພຣະສິວະ) ໃຫ້ເຜົາພິທີຍັດຍະຂອງດັກຊະ.

Verse 24

देव्या संचोदितो देवो दक्षाध्वरजिघांसया । ससर्ज सहसा वीरं वीरभद्रं गणेश्वरम्

ໂດຍພຣະເທວີຊັກຊວນ ພຣະເຈົ້າຜູ້ປາດຖະນາທຳລາຍພິທີບູຊາຂອງດັກສະ ໄດ້ປະກົດຂຶ້ນທັນທີ ວີຣະພັດຣະ ຜູ້ກ້າຫານ ເຈົ້າແຫ່ງຄະນະທັງປວງ।

Verse 25

सहस्रवदनं देवं सहस्रकमलेक्षणम् । सहस्रमुद्गरधरं सहस्रशरपाणिकम्

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າຜູ້ມີໃບໜ້າພັນ ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວພັນ ຖືຄ້ອນພັນ ແລະມືຖືລູກສອນພັນ. ດັ່ງນີ້ ພະປະຕິ (ພຣະສິວະ) ຖືກສັນລະເສີນວ່າ ອະມິດ ແລະສະຫວ່າງທົ່ວໄປ ໃນຮູບສະຄຸນ; ອຳນາດຂອງພຣະອົງປາກົດເປັນອະນັນຕະ ເພື່ອຍົກຈິດສັດຜູ້ຖືກຜູກມັດ (ປະຊຸ)۔

Verse 26

शूलटंकगदाहस्तं दीप्तकार्मुकधारिणम् । चक्रवज्रधरं घोरं चंद्रार्धकृतशेखरम्

ພຣະອົງຖືຕຣິສູນ ຂວານຮົບ ແລະຄ້ອນ; ຍັງຖືຄັນທະນູທີ່ລຸກໄຟສະຫວ່າງ. ພຣະອົງຖືຈັກຣະ ແລະວັດຊຣະ—ນ່າຢ້ານໃນພຣະສະຫງ່າ—ແລະປະດັບພຣະຈັນຄື່ງເປັນມົກກຸດ.

Verse 27

कुलिशोद्योतितकरं तडिज्ज्वलितमूर्धजम् । दंष्ट्राकरालं बिभ्राणं महावक्त्रं महोदरम्

ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງສະຫວ່າງດັ່ງວັດຊຣະ; ຜົມມັດຂອງພຣະອົງລຸກໄຟດັ່ງຟ້າຜ່າ. ພຣະອົງມີເຂົ້ວນ່າຢ້ານ ມີປາກໃຫຍ່ ແລະທ້ອງໃຫຍ່ມະຫາອັນດົງດັງ; ປາກົດເປັນຮູບອັນນ່າສະພຶງ—ນ່າກົວຕໍ່ຄວາມຜູກມັດ ແຕ່ເປັນພາຫະນະແຫ່ງພຣະກະລຸນາຂອງພຣະເຈົ້າ.

Verse 28

विद्युज्जिह्वं प्रलंबोष्ठं मेघसागरनिःस्वनम् । वसानं चर्म वैयाघ्रं महद्रुधिरनिस्रवम्

«ພຣະອົງມີລີ້ນດັ່ງຟ້າຜ່າ ມີຮິມຝີປາກຫ້ອຍຍາວ ສຽງກັງວານດັ່ງທະເລແລະເມກຟ້າຮ້ອງ; ນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍໜັງເສືອ ແລະມີເລືອດໄຫຼອອກຢ່າງຫຼາຍ»।

Verse 29

गण्डद्वितयसंसृष्टमण्डलीकृतकुण्डलम् । वरामरशिरोमालावलीकलितशेखरम्

ຕຸ້ມຫູຮູບວົງມົນຂອງພຣະອົງແນບຊິດກັບແກ້ມທັງສອງ ແລະຍອດມົງກຸດຖືກປະດັບດ້ວຍພວງມາລາຈາກສີສະຂອງອະມະຣະຜູ້ສູງສົ່ງ ເປັນເຄື່ອງປະດັບອັນນ່າກະຫຼັງ ແລະສົມພຣະກຽດແກ່ພຣະຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າໃນຮູບສະກຸນ.

Verse 30

रणन्नूपुरकेयूरमहाकनकभूषितम् । रत्नसंचयसंदीप्तं तारहारावृतोरसम्

ພຣະອົງປະດັບດ້ວຍກຳໄລຂໍ້ຕີນແລະກຳໄລແຂນທີ່ດັງກັງວານ ພ້ອມເຄື່ອງປະດັບຄຳອັນໃຫຍ່; ສ່ອງປະກາຍດ້ວຍກອງແກ້ວມະນີ ແລະອົກຖືກຄຸ້ມດ້ວຍສາຍໄຂ່ມຸກດັ່ງດາວ—ຮູບທິບນັ້ນປາກົດເຊັ່ນນີ້.

Verse 31

महाशरभशार्दूलसिंहैः सदृशविक्रमम् । प्रशस्तमत्तमातंगसमानगमनालसम्

ພະອົງມີວິລະກຳດຸດດັ່ງມະຫາຊະຣະພະ ເສືອ ແລະ ສິງ; ການຍ່າງຂອງພະອົງຊ້າສະຫງົບ ສົງ່າງາມ ດຸດດັ່ງຊ້າງຫຼວງທີ່ກຳລັງມັດຕະກຳ ຍ່າງຢ່າງມີຈັງຫວະ।

Verse 32

शंखचामरकुंदेन्दुमृणालसदृशप्रभम् । सतुषारमिवाद्रीन्द्रं साक्षाज्जंगमतां गतम्

ພະອົງສ່ອງສະຫວ່າງດຸດດັ່ງຫອຍສັງຂ໌, ພັດຫາງຈາມະຣະ, ດອກມະລິ, ຈັນທຣາ ແລະ ກ້ານບົວ; ພະເຈົ້າແຫ່ງພູນັ້ນປານດັ່ງຖືກປົກຄຸມດ້ວຍນ້ຳຄ້າງ ແລະ ຮາວກັບວ່າໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ມີຊີວິດ ເຄື່ອນໄຫວໄດ້ແທ້ໆ।

Verse 33

ज्वालामालापरिक्षिप्तं दीप्तमौक्तिकभूषणम् । तेजसा चैव दीव्यंतं युगांत इव पावकम्

ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍພວງມາລາແຫ່ງໄຟ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບໄຂ່ມຸກອັນສະຫວ່າງໄສ ມັນສ່ອງປະກາຍດ້ວຍເຕຊະ ດຸດດັ່ງໄຟກະລະປະສານໃນທ້າຍຍຸກ।

Verse 34

स जानुभ्यां महीं गत्वा प्रणतः प्रांजलिस्ततः । पार्श्वतो देवदेवस्य पर्यतिष्ठद्गणेश्वरः

ຕໍ່ມາ ຄະເນສະວະຣະ ລົງສູ່ພື້ນດິນດ້ວຍຫົວເຂົ່າທັງສອງ; ກ້ອມກາບດ້ວຍຝາມືປະນົມ ແລະຢືນຢູ່ຂ້າງພຣະເທວະເທວາ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 35

मन्युना चासृजद्भद्रां भद्रकालीं महेश्वरीम् । आत्मनः कर्मसाक्षित्वे तेन गंतुं सहैव तु

ແລະຈາກຄວາມໂກດຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ປະກົດເທວີຜູ້ເປັນມົງຄຸນ—ພັດຣະກາລີ ມະເຫສະວະຣີ—ເພື່ອໃຫ້ນາງເປັນພະຍານແຫ່ງກຳຂອງພຣະອົງເອງ ແລະໄດ້ໄປຮ່ວມກັບພຣະອົງທີ່ນັ້ນດ້ວຍ।

Verse 36

तं दृष्ट्वावस्थितं वीरभद्रं कालाग्निसन्निभम् । भद्रया सहितं प्राह भद्रमस्त्विति शंकरः

ເມື່ອພຣະສັງກະຣະເຫັນວີຣະພັດຣະຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ລຸກໂຊດດຸດດັ່ງໄຟແຫ່ງການລະລາຍຂອງກາລະ; ພ້ອມກັບພັດຣາ ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວວ່າ “ຂໍໃຫ້ມົງຄຸນຈົ່ງມີແກ່ເຈົ້າ”।

Verse 37

स च विज्ञापयामास सह देव्या महेश्वरम् । आज्ञापय महादेव किं कार्यं करवाण्यहम्

ຕໍ່ມາ ລາວພ້ອມກັບເທວີ ໄດ້ກາບທູນມະເຫສະວະຣະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບວ່າ: “ຂໍຈົ່ງມີພຣະອາຊາ ໂອ້ ມະຫາເທວະ; ຂ້າພະອົງຄວນເຮັດກິດອັນໃດ?”

Verse 38

ततस्त्रिपुरहा प्राह हैमवत्याः प्रियेच्छया । वीरभद्रं महाबाहुं वाचा विपुलनादया

ຕໍ່ມາ ຕຣິປຸຣະຫາ (ພຣະສິວະ ຜູ້ທຳລາຍຕຣິປຸຣະ) ດ້ວຍປາຖະນາຈະສຳເລັດຄວາມປາດຖະນາອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງ ໄຮມະວະຕີ (ປາຣະວະຕີ) ໄດ້ກ່າວກັບ ວີຣະພັດຣະ ຜູ້ມີແຂນໃຫຍ່ ດ້ວຍວາຈາອັນກ້ອງກັງວານ।

Verse 39

देवदेव उवाच । प्राचेतसस्य दक्षस्य यज्ञं सद्यो विनाशय । भद्रकाल्या सहासि त्वमेतत्कृत्यं गणेश्वर

ເທວະເທວະກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງທຳລາຍຍັດຍະຂອງ ທັກສະ ບຸດຂອງ ປຣາເຈຕະສ ໃຫ້ພິນາດໃນທັນທີ. ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງຄະນະ, ເຈົ້າຈົ່ງປະຕິບັດກິດນີ້ຮ່ວມກັບ ພັດຣະກາລີ»।

Verse 40

अहमप्यनया सार्धं रैभ्याश्रमसपीपतः । स्थित्वा वीक्षे गणेशान विक्रमं तव दुःसहम्

«ເຮົາເອງກໍ ມາພ້ອມກັບນາງ ເຂົ້າໃກ້ອາສຣົມຂອງ ໄຣພະຍະ. ຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໂອ ຄະເນຊາ, ເຮົາເຫັນວິກຣະມະຂອງເຈົ້າ ອັນຕ້ານທານບໍ່ໄດ້»।

Verse 41

वृक्षा कनखले ये तु गंगाद्वारसमीपगाः । सुवर्णशृंगस्य गिरेर्मेरुमंदरसंनिभाः

ຕົ້ນໄມ້ທັງຫຼາຍໃນກະນະຄະລະ ໃກ້ປະຕູແມ່ນ້ຳຄົງຄາ (ຮາຣິດວາຣາ) ງາມສະຫງ່າດັ່ງເນີນພູສຸວັນນະສຣິງຄະ ຄ້າຍເມຣຸ ແລະ ມັນດະຣະ।

Verse 42

तस्मिन्प्रदेशे दक्षस्य युज्ञः संप्रति वर्तते । सहसा तस्य यज्ञस्य विघातं कुरु मा चिरम्

ໃນພື້ນຖິ່ນນັ້ນ ພິທີຍັດຍະຂອງທັກສະກຳລັງດຳເນີນຢູ່. ຈົ່ງໄປໃນທັນທີ ຢ່າຊ້າ ແລະເຮັດໃຫ້ພິທີນັ້ນຖືກຂັດຂວາງ.

Verse 43

इत्युक्ते सति देवेन देवी हिमगिरीन्द्रजा । भद्रं भद्रं च संप्रेक्ष्य वत्सं धेनुरिवौरसम्

ເມື່ອພຣະເຈົ້າກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ເທວີ ທິດາແຫ່ງພຣະຫິມະວັດ ໄດ້ຈ້ອງເບິ່ງຊໍ້າໆ ດ້ວຍຄວາມອ່ອນໂຍນອັນເປັນມົງຄຸນ ດັ່ງແມ່ງົວຈ້ອງເບິ່ງລູກງົວຂອງຕົນທີ່ອົກ.

Verse 44

आलिंग्य च समाघ्राय मूर्ध्नि षड्वदनं यथा । सस्मिता वचनं प्राह मधुरं मधुरं स्वयम्

ນາງໄດ້ກອດເຂົາ ແລະ ດົມຈູບທີ່ກະຫຼົກຫົວ ດັ່ງທີ່ກອດພຣະກາຣຕິເກຍຜູ້ມີຫົກໃບໜ້າ. ນາງຍິ້ມແລ້ວເວົ້າຖ້ອຍຄໍາອັນຫວານ—ຫວານແທ້ໆ—ດ້ວຍໃຈຂອງນາງເອງ.

Verse 45

देव्युवाच । वत्स भद्र महाभाग महाबलपराक्रम । मत्प्रियार्थं त्वमुत्पन्नो मम मन्युं प्रमार्जक

ເທວີກ່າວວ່າ: “ລູກເອີຍ ຜູ້ດີງາມ ຜູ້ມີວາສະນາ ຜູ້ມີກໍາລັງແລະວິລະກໍາອັນໃຫຍ່; ເຈົ້າເກີດຂຶ້ນເພື່ອສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຮັກ. ຈົ່ງເປັນຜູ້ລົບລ້າງຄວາມໂກດຂອງຂ້ອຍ.”

Verse 46

यज्ञेश्वरमनाहूय यज्ञकर्मरतो ऽभवत् । दक्षं वैरेण तं तस्माद्भिंधि यज्ञं गणेश्वर

ໂດຍບໍ່ໄດ້ອັນເຊີນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງການບູຊາຍັນ (ພຣະສິວະ) ເຂົາໄດ້ໝົກມຸ້ນຢູ່ກັບພິທີກຳ. ດັ່ງນັ້ນ, ໂອ້ ຄະເນສະວະຣະ, ດ້ວຍຄວາມຄຽດແຄ້ນຕໍ່ທັກສະນັ້ນ ຈົ່ງໄປທຳລາຍການບູຊາຍັນນັ້ນເສຍ.

Verse 47

यज्ञलक्ष्मीमलक्ष्मीं त्वं भद्र कृत्वा ममाज्ञया । यजमानं च तं हत्वा वत्स हिंसय भद्रया

ໂອ້ ພັດທະຣະ, ຕາມຄຳສັ່ງຂອງຂ້າ, ຈົ່ງປ່ຽນຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງການບູຊາຍັນນີ້ໃຫ້ເປັນຄວາມອັບໂຊກ. ຈາກນັ້ນ ຈົ່ງສັງຫານຜູ້ບູຊານັ້ນ (ຍະຊະມານະ), ລູກເອີຍ, ແລະ ດ້ວຍພັດທະຣາ (ອຳນາດອັນຮ້າຍແຮງຂອງເຈົ້າ) ຈົ່ງນຳຄວາມພິນາດມາສູ່ເຂົາ.

Verse 48

अशेषामिव तामाज्ञां शिवयोश्चित्रकृत्ययोः । मूर्ध्नि कृत्वा नमस्कृत्य भद्रो गंतुं प्रचक्रमे

ເມື່ອຮັບພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະທັງສອງ—ຜູ້ມີກິດຈະກຳອັນອັດສະຈັນເກີນຈະນັບ—ດັ່ງຍົກໄວ້ເທິງສີສະ, ພັດຣະໄດ້ກ້ມນົບນ້ອມ ແລ້ວເລີ່ມອອກເດີນທາງໄປ.

Verse 49

अथैष भगवान्क्रुद्धः प्रेतावासकृतालयः । वीरभद्रो महादेवो देव्या मन्युप्रमार्जकः

ແລ້ວພຣະອົງຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ມີພຣະພອນນັ້ນ ເມື່ອກຣຸດຂຶ້ນ—ຜູ້ມີທີ່ພຳນັກຢູ່ທ່າມກາງຖິ່ນຂອງຜີແລະວິນຍານຜູ້ຕາຍ—ໄດ້ປາກົດເປັນ ວີຣະພັດຣະ, ພຣະມະຫາເທວະ, ຜູ້ຊຳລະແລະສົມທົບພຣະພິໂຣດຂອງເທວີ.

Verse 50

ससर्ज रोमकूपेभ्यो रोमजाख्यान्गणेश्वरान् । दक्षिणाद्भुजदेशात्तु शतकोटिगविश्वरान्

ພຣະອົງໄດ້ສ້າງອອກຈາກຮູຂົນໃນພຣະກາຍ ເປັນຈອມກອງແຫ່ງຄະນະ ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ໂຣມະຊະ». ແລະຈາກບ່ອນແຂນຂວາ ພຣະອົງໄດ້ບັງເກີດຈອມກອງອັນເກັ່ງກ້າ ໜຶ່ງຮ້ອຍໂກຕິ.

Verse 51

पादात्तथोरुदेशाच्च पृष्ठात्पार्श्वान्मुखाद्गलात् । गुह्याद्गुल्फाच्छिरोमध्यात्कंठादास्यात्तथोदरात्

ຈາກຝາຕີນ, ຈາກບ່ອນຕົ້ນຂາ, ຈາກຫຼັງ ແລະ ຈາກຂ້າງ; ຈາກໃບໜ້າ ແລະ ຈາກຄໍ; ຈາກອະໄວຍະວະລັບ ແລະ ຈາກຂໍ້ຕີນ; ຈາກກາງສີສະ, ຈາກຄໍຫອຍ, ຈາກປາກ, ແລະ ຈາກທ້ອງ—ນີ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້.

Verse 52

तदा गणेश्वरैर्भद्रैर्भद्रतुल्यपराक्रमैः । संछादितमभूत्सर्वं साकाशविवरं जगत्

ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ໂດຍພຣະຄະເນສະວະຣະຜູ້ເປັນມົງຄຸນ—ມີພະລັງກ້າຫານ ສະເໝີດັ່ງພະບັດຣະ—ໂລກທັງປວງ ພ້ອມທັງຊ່ອງວ່າງໃນອາກາດ ຖືກປົກຄຸມໝົດສິ້ນ.

Verse 53

सर्वे सहस्रहस्तास्ते सहस्रायुधपाणयः । रुद्रस्यानुचरास्सर्वे सर्वे रुद्रसमप्रभाः

ພວກເຂົາທັງໝົດມີມືພັນມື ແລະໃນມືມີອາວຸດພັນຢ່າງ. ທຸກອົງເປັນອະນຸຈະຣາ—ຜູ້ຕິດຕາມ—ຂອງຣຸດຣະ ແລະທຸກອົງສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຣັດສະມີເທົ່າກັບຣຸດຣະເອງ।

Verse 54

शूलशक्तिगदाहस्ताष्टंकोपलशिलाधराः । कालाग्निरुद्रसदृशास्त्रिनेत्राश्च जटाधराः

ພວກອະລັກຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ຖືຕຣິສູນ ຫອກ ແລະ ຄອນໃນມື ພ້ອມຍົກຍ້າຍຍອດພູ ແລະ ຫີນໃຫຍ່ໆ; ພວກເຂົາປານດັ່ງ ກາລາກນິຣຸດຣາເອງ—ມີຕາສາມ ແລະ ຜົມຊະຕາ—ເປັນພະລັງຄຸ້ມຄອງອັນນ່າຢ້ານຂອງພຣະສິວະໃນຮູບສະກຸນະ.

Verse 55

निपेतुर्भृशमाकाशे शतशस्सिंहवाहनाः । विनेदुश्च महानादाञ्जलदा इव भद्रजाः

ແລ້ວໃນທ້ອງຟ້າ ຜູ້ຂີ່ສິງໂຕນັບຮ້ອຍນັບພັນ ພຸ້ນລົງມາດ້ວຍແຮງກ້າ; ແລະພວກເຂົາຮ້ອງຄຳຮາມດັງກັບເມກຝົນມົງຄຸນທີ່ຄຳຮ້ອງຟ້າຮ້ອງ.

Verse 56

तैर्भद्रैर्भगवान्मद्रस्तथा परिवृतो बभौ । कालानलशतैर्युक्तो यथांते कालभैरवः

ເມື່ອຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍບັນດາຜູ້ຕິດຕາມອັນເປັນມົງຄຸນນັ້ນ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ—ມັດຣາ—ກໍສ່ອງສະຫວ່າງໂດດເດັ່ນ, ປານດັ່ງ ກາລະໄພຣະວະ ໃນວາລະສິ້ນການ, ມີໄຟແຫ່ງກາລະຮ້ອຍດວງຮວມຢູ່.

Verse 57

तेषां मध्ये समारुह्य वृषेंद्रं वृषभध्वजः । जगाम भगवान्भद्रश्शुभमभ्रं यथा भवः

ໃນກາງພວກເຂົາ ພຣະຜູ້ມີທຸງເປັນຮູບງົວ—ວຣິສະພະທະວະຈະ—ໄດ້ຂຶ້ນຂີ່ວຣິສະເອນດຣະ ຜູ້ເປັນຈອມງົວ; ພຣະອົງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ແລະ ເມດຕາ ໄດ້ເຄື່ອນໄປ ດັ່ງພະພະວະ (ສິວະ) ຜ່ານເມກບໍລິສຸດອັນສະຫວ່າງ.

Verse 58

तस्मिन्वृषभमारूढे भद्रे तु भसितप्रभः । बभार मौक्तिकं छत्रं गृहीतसितचामरः

ເມື່ອພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ (ວິພູຕິ) ຂຶ້ນຂີ່ງົວວຣິສະພະ ພຣະອົງຊູມຮົ່ມພະຣາຊະສີຂາວດັ່ງໄຂ່ມຸກ ແລະຖືຈາມະຣະຂາວໃນພຣະຫັດ।

Verse 59

स तदा शुशुभे पार्श्वे भद्रस्य भसितप्रभः । भगवानिव शैलेन्द्रः पार्श्वे विश्वजगद्गुरोः

ໃນເວລານັ້ນ ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍວິພູຕິ ກໍງາມສະຫງ່າຢູ່ຂ້າງພຣະບັດຣະ ດັ່ງພູເຂົາໃຫຍ່ອັນສົງ່າງາມ ຢູ່ຂ້າງພຣະອາຈານແຫ່ງສາກົນຈັກກະວານ।

Verse 60

सो ऽपि तेन बभौ भद्रः श्वेतचामरपाणिना । बालसोमेन सौम्येन यथा शूलवरायुधः

ດ້ວຍພຣະອົງນັ້ນເປັນຜູ້ປະດັບ ພຣະບັດຣະຜູ້ເປັນມົງຄຸນກໍສ່ອງສະຫວ່າງຍິ່ງ ຖືຈາມະຣະຂາວໃນມື ອ່ອນໂຍນດັ່ງດວງຈັນນ້ອຍ ເຫມືອນພຣະອົງສູງສຸດຜູ້ຖືຕຣິສູນອາວຸດອັນປະເສີດ।

Verse 61

दध्मौ शंखं सितं भद्रं भद्रस्य पुरतः शुभम् । भानुकंपो महातेजा हेमरत्नैरलंकृतः

ແລ້ວພານຸກັມປະ ຜູ້ມີລັດສະໝີໃຫຍ່ ປະດັບດ້ວຍຄຳແລະແກ້ວມະນີ ຢືນຢ່າງນົບນ້ອມຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະບັດຣະ ແລະເປົ່າສັງຂາວບໍລິສຸດ ອັນເປັນມົງຄຸນແລະປະເສີດ।

Verse 62

देवदुंदुभयो नेदुर्दिव्यसंकुलनिःस्वनाः । ववृषुश्शतशो मूर्ध्नि पुष्पवर्षं बलाहकाः

ກອງດົນດູບີແຫ່ງເທວະດາດັງກັງວານ ດ້ວຍສຽງທິບອັນປະສົມປະສານອັນໄພເພາະ; ແລະຝູງເມກກໍພາກັນໂຮຍຝົນດອກໄມ້ເປັນຮ້ອຍໆລົງເທິງພຣະເສົາ ເປັນເຄື່ອງບູຊາອັນເປັນມົງຄຸນ।

Verse 63

फुल्लानां मधुगर्भाणां पुष्पाणां गंधबंधवः । मार्गानुकूलसंवाहा वबुश्च पथि मारुताः

ກິ່ນຫອມດັ່ງເປັນສະຫາຍໃກ້ຊິດຂອງດອກໄມ້ທີ່ບານສະພັ່ງ ແລະອຸ້ມໄວ້ດ້ວຍນ້ໍາເຜິ້ງ ໄດ້ແຜ່ກະຈາຍອອກໄປ; ຕາມເສັ້ນທາງ ລົມເບົາໆກໍໄຫຼພັດຢ່າງເໝາະສົມແກ່ການເດີນທາງ।

Verse 64

ततो गणेश्वराः सर्वे मत्ता युद्धबलोद्धताः । ननृतुर्मुमुदुर्१ एदुर्जहसुर्जगदुर्जगुः

ແລ້ວຕໍ່ມາ ບັນດາຈອມເຈົ້າແຫ່ງຄະນະທັງປວງ ຜູ້ເມົາມົນດ້ວຍຄວາມຮືບຮື້ ແລະອວດອ້າງດ້ວຍກໍາລັງສົງຄາມ ໄດ້ເລີ່ມຟ້ອນລໍາ; ພວກເຂົາຊື່ນບານ, ຮ້ອງໂຮ, ຫົວເຮາະ, ເວົ້າຈາ ແລະຂັບຮ້ອງ—ໃຫ້ທິດທັງປວງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຄຶກຄືນ।

Verse 65

तदा भद्रगणांतःस्थो बभौ भद्रः स भद्रया । यथा रुद्रगणांतः स्थस्त्र्यम्बकोंबिकया सह

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະພັດທະຣະຜູ້ເປັນມຸງຄຸນ ປະທັບຢູ່ທ່າມກາງເຫຼົ່າພັດທະຣະຄະນະ ໄດ້ຮຸ່ງເຮືອງຂຶ້ນພ້ອມກັບພຣະນາງພັດທະຣາ ຄືກັນກັບພຣະໄຕຣຍັມພະກະ (ພຣະສິວະ) ປະທັບຢູ່ທ່າມກາງເຫຼົ່າຣຸດທະຣະຄະນະ ພ້ອມກັບພຣະນາງອຳພິກາ.

Verse 66

तत्क्षणादेव दक्षस्य यज्ञवाटं रण्मयम् । प्रविवेश महाबाहुर्वीरभद्रो महानुगः

ໃນເວລານັ້ນເອງ ພຣະວີຣະພັດທະຣະຜູ້ມີພຣະຫັດອັນຊົງພະລັງ ໂດຍມີເຫຼົ່າບໍລິວານຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຕິດຕາມມາ ໄດ້ສະເດັດເຂົ້າສູ່ສະໜາມບູຊາຍັນຂອງທັກສະ ເຊິ່ງໄດ້ກາຍເປັນສະໜາມຮົບ.

Verse 67

ततस्तु दक्षप्रतिपादितस्य क्रतुप्रधानस्य गणप्रधानः । प्रयोगभूमिं प्रविवेश भद्रो रुद्रो यथांते भुवनं दिधक्षुः

ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພຣະພັດທະຣະຣຸດທະຣະຜູ້ເປັນຫົວໜ້າແຫ່ງເຫຼົ່າຄະນະ ໄດ້ສະເດັດເຂົ້າສູ່ສະໜາມບູຊາຍັນທີ່ຈັດຂຶ້ນໂດຍທັກສະ ປຽບດັ່ງພຣະຣຸດທະຣະທີ່ສະເດັດເຂົ້າສູ່ໂລກທັງຫຼາຍເພື່ອເຜົາຜານໃນຍາມສິ້ນສຸດແຫ່ງກາລະ.