Satyavrata, Vasiṣṭha, and the Crisis of Dharma: Protection, Anger, and Vow-Discipline

Verse 1

सूत उवाच । सत्यव्रतस्तु तद्भक्त्या कृपया च प्रतिज्ञया । विश्वामित्रकलत्रं च पोषयामास वै तदा

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໃນເວລານັ້ນ ສັດຕະຍະວຣະຕະ ດ້ວຍຄວາມສັດທາພັກດີ ຄວາມເມດຕາ ແລະຄໍາສັນຍາຂອງຕົນ ໄດ້ອຸປະຖໍາລ້ຽງດູແມ່ຍິງຂອງວິສະວາມິດຕະດ້ວຍ.

Verse 2

हत्वा मृगान्वराहांश्च महिषांश्च वनेचरान् । विश्वामित्राश्रमाभ्याशे तन्मांसं चाक्षिपन्मुने

ເຂົາໄດ້ລ່າຂ້າກວາງ ໝູປ່າ ແລະຄວາຍປ່າຜູ້ອາໄສໃນປ່າ ແລ້ວນໍາເນື້ອນັ້ນໄປໂຍນໄວ້ໃກ້ອາສຣົມຂອງມຸນີ ວິສະວາມິດຕະ.

Verse 3

तीर्थं गां चैव रात्रं च तथैवांतःपुरं मुनिः । याज्योपाध्यायसंयोगाद्वसिष्ठः पर्य्यरक्षत

ດ້ວຍອຳນາດອັນສັກສິດທີ່ປະສານກັນຂອງພຣະປຸໂຣຫິດຜູ້ປະກອບພິທີ ແລະອາຈານຜູ້ຊີ້ນຳ ພຣະມຸນີ ວະສິດຖະ ໄດ້ພິທັກຮັກສາຢ່າງຖືກຄວນ ທັງທີ່ສັກສິດ, ຝູງງົວ, ການຍາມກາງຄືນ, ແລະພາຍໃນວັງ (ອັນຕະປຸຣະ).

Verse 4

सत्यव्रतस्य वाक्याद्वा भाविनोर्थस्य वै बलात् । वसिष्ठोऽभ्यधिकं मन्युं धारयामास नित्यशः

ບໍ່ວ່າຈະເປັນເນື່ອງຈາກຖ້ອຍຄຳຂອງ ສັດຍະວຣະຕະ ຫຼືເນື່ອງຈາກພະລັງບັງຄັບຂອງສິ່ງທີ່ຖືກກຳນົດໃຫ້ເກີດ ວະສິດຖະກໍອົດກັ້ນຄວາມໂກດທີ່ຫນັກຂຶ້ນໃນໃຈຢູ່ເປັນນິດ.

Verse 5

पित्रा तु तं तदा राष्ट्रात्परित्यक्तं स्वमात्मजम् । न वारयामास मुनिर्वसिष्ठः कारणेन च

ແຕ່ໃນເວລານັ້ນ ບິດາໄດ້ຂັບໄລ່ບຸດຂອງຕົນອອກຈາກອານາຈັກ; ມຸນີວະສິດຖະກໍບໍ່ໄດ້ຫ້າມ ເນື່ອງຈາກມີເຫດຜົນຢູ່ພາຍໃນ.

Verse 6

पाणिग्रहणमंत्राणां निष्ठा स्यात्सप्तमे पदे । न च सत्यव्रतस्थस्य तमुपांशुमबुद्ध्यत

ມົນຕຣາພິທີຈັບມືແຕ່ງງານ ຈະສຳເລັດຢ່າງໝັ້ນຄົງໃນກ້າວທີ 7; ແຕ່ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນວຣະຕະແຫ່ງຄວາມຈິງ ບໍ່ຄວນກ່າວມົນຕຣານັ້ນແບບກະຊິບ ຫຼືທ່ອງຊ້ຳໂດຍບໍ່ຮູ້ແຈ້ງ.

Verse 7

तस्मिन्स परितोषाय पितुरासीन्महात्मनः । कुलस्य निष्कृतिं विप्र कृतवान्वै भवेदिति

ໃນການກະທຳນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມັນ, ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຄວາມພໍໃຈແກ່ບິດາຜູ້ຄວນເຄົາລົບ ໂດຍຄິດວ່າ “ແທ້ແລ້ວ ຂ້າໄດ້ກະທຳການຊຳລະແລະໄຖ່ຖອນໃຫ້ແກ່ວົງຕະກູນຂອງຂ້າແລ້ວ”.

Verse 8

न तं वसिष्ठो भगवान्पित्रा त्यक्तं न्यवारयत् । अभिषेक्ष्याम्यहं पुत्रमस्यां नैवाब्रवीन्मुनिः

ແມ່ນແຕ່ຖືກພໍ່ປະຖິ້ມ ພຣະວະສິດຖະຜູ້ນ່າເຄົາລົບກໍບໍ່ໄດ້ຫ້າມເຂົາ; ມຸນີກໍບໍ່ໄດ້ກ່າວວ່າ “ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະພິເສກລູກຊາຍນີ້ແທນນາງ” ແຕ່ຢ່າງໃດ।

Verse 9

स तु द्वादश वर्षाणि दीक्षां तामुद्वहद्बली । अविद्यामाने मांसे तु वसिष्ठस्य महात्मनः

ຜູ້ກ້າແຂງນັ້ນໄດ້ຖືຮັກສາວຣະຕະແຫ່ງດີກສານັ້ນຕະຫຼອດສິບສອງປີ। ແຕ່ເມື່ອບໍ່ພົບເນື້ອຂອງມະຫາອາດສະຈັນວະສິດຖະສໍາລັບພິທີ ກໍເກີດຄວາມຕິດຂັດອັນໜັກໜ່ວງ।

Verse 10

सर्वकामदुहां दोग्ध्रीं ददर्श स नृपात्मजः । तां वै क्रोधाच्च लोभाच्च श्रमाद्वै च क्षुधान्वितः

ພຣະຣາຊະບຸດໄດ້ເຫັນງົວຜູ້ບັນດານຄວາມປາຖະໜາ ແມ່ງົວຜູ້ໃຫ້ນ້ຳນົມອັນມອບຄວາມສຸກທຸກປະການ. ຖືກຄວາມໂກດແລະຄວາມໂລບຄອບງຳ ພ້ອມທັງເມື່ອຍແລະຫິວ ຈຶ່ງຈົ່ງໃຈໄວ້ທີ່ນາງ.

Verse 11

दाशधर्मगतो राजा तां जघान स वै मुने । स तं मांसं स्वयं चैव विश्वामित्रस्य चात्मजम्

ໂອ ທ່ານມຸນີ, ພຣະຣາຊາໄດ້ອາໄສ “ທຳຂອງຊາວຫາປາ” ແລ້ວຂ້ານາງ. ຈາກນັ້ນພຣະອົງກິນເນື້ອນັ້ນເອງ ແລະຍັງໃຫ້ແກ່ບຸດຂອງວິສວາມິດຣະດ້ວຍ.

Verse 12

भोजयामास तच्छ्रुत्वा वसिष्ठो ह्यस्य चुक्रुधे । उवाच च मुनिश्रेष्ठस्तं तदा क्रोधसंयुतः

ເມື່ອວະສິດຖະໄດ້ຍິນວ່າເຂົາໄດ້ຈັດງານລ້ຽງນັ້ນ ກໍໂກດກະຫນັກ. ແລ້ວມຸນີຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ໄດ້ກ່າວກັບເຂົາ.

Verse 13

वसिष्ठ उवाच । पातयेयमहं क्रूरं तव शंकुमयोमयम् । यदि ते द्वाविमौ शंकू नश्येतां वै कृतौ पुरा

ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ້ ຜູ້ໂຫດຮ້າຍ! ຂ້າພະເຈົ້າຈະຟາດທຳລາຍກາຍຂອງເຈົ້າທີ່ເຮັດດ້ວຍຫຼັກ (ຊັງກຸ). ຖ້າຫາກຫຼັກສອງອັນນີ້ຂອງເຈົ້າໄດ້ຖືກທຳລາຍແຕ່ກ່ອນ ຄວາມເສຍຫາຍນີ້ກໍຈະເກີດແລ້ວ.”

Verse 14

पितुश्चापरितोषेण गुरोर्दोग्ध्रीवधेन च । अप्रोक्षितोपयोगाच्च त्रिविधस्ते व्यतिक्रमः

ໂດຍການເຮັດໃຫ້ບິດາບໍ່ພໍໃຈ, ໂດຍການຂ້າງົວໃຫ້ນົມຂອງຄູບາອາຈານ, ແລະໂດຍການນຳໃຊ້ສິ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະດ້ວຍພິທີພອຍນ້ຳ—ການລ່ວງລະເມີດຂອງເຈົ້າຈຶ່ງເປັນສາມປະການ.

Verse 15

त्रिशंकुरिति होवाच त्रिशंकुरिति स स्मृतः । विश्वामित्रस्तु दाराणामागतो भरणे कृते

ລາວໄດ້ກ່າວວ່າ “(ຜູ້ນີ້) ແມ່ນ ຕຣິຊັງກຸ” ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າ ຕຣິຊັງກຸ. ຕໍ່ມາ ວິສະວາມິດຣະ ໄດ້ມາເພື່ອຄ້ຳຈຸນ ແລະລ້ຽງດູພັນລະຍາຂອງຕົນ.

Verse 16

तेन तस्मै वरं प्रादान्मुनिः प्रीतस्त्रिशंकवे । छन्द्यमानो वरेणाथ वरं वव्रे नृपात्मजः

ພຣະມຸນີພໍໃຈ ແລະໄດ້ປະທານພອນໜຶ່ງແກ່ ຕຣິຊັງກຸ. ຕໍ່ມາ ເມື່ອຖືກເຊີນໃຫ້ເລືອກພອນ ລູກຊາຍແຫ່ງກະສັດກໍຂໍພອນທີ່ຕົນປາດຖະໜາ.

Verse 17

अनावृष्टिभये चास्मिञ्जाते द्वादशवार्षिके । अभिषिच्य पितृ राज्ये याजयामास तं मुनिः

ແລະເມື່ອເກີດໄພແຫ້ງແລ້ງອັນນ່າຢ້ານ—ຍາວນານສິບສອງປີ—ພຣະມຸນີໄດ້ປະພິທີອະພິເສກໃຫ້ເຂົາເຂົ້າຄອງລາຊະອານາຈັກຂອງບິດາ ແລະໃຫ້ເຂົາປະກອບພິທີບູຊາຫຼວງຕາມທຳນຽມ.

Verse 18

मिषतां देवतानां च वसिष्ठस्य च कौशिकः । सशरीरं तदा तं तु दिवमारोह यत्प्रभुः

ໃນຂະນະທີ່ເທວະດາທັງຫຼາຍ ແລະ ວະສິດຖະ ກຳລັງເບິ່ງຢູ່, ກໍສິກະ (ວິສວາມິດຕະ) ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໄດ້ຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນດ້ວຍຮ່າງກາຍນັ້ນເອງ.

Verse 19

तस्य सत्यरथा नाम भार्या केकयवंशजा । कुमारं जनयामास हरिश्चन्द्रमकल्मषम्

ພັນລະຍາຂອງລາວຊື່ ສັດຍະຣະຖາ ເກີດໃນວົງຄະເກກະຍະ, ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດຜູ້ໜຶ່ງ—ຫະຣິສຈັນດຣະ—ຜູ້ບໍລິສຸດ ໄຮ້ມົນທິນ ແລະ ໄຮ້ບາບ.

Verse 20

स वै राजा हरिश्चन्द्रो त्रैशंकव इति स्मृतः । आहर्ता राजसूयस्य सम्राडिति ह विश्रुतः

ກະສັດອົງນັ້ນແມ່ນ ຫຣິຊັນທຣະ ຜູ້ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນວົງສາຂອງ ຕຣິຊັງກຸ. ພຣະອົງເປັນຜູ້ປະກອບພິທີ ຣາຊະສູຍະ ແລະໂດງດັງເປັນ ສັມຣາດ—ອະທິຣາດຜູ້ຄອບຄອງທົ່ວທິດ.

Verse 21

हरिश्चन्द्रस्य हि सुतो रोहितो नाम विश्रुतः । रोहितस्य वृकः पुत्रो वृकाद्बाहुस्तु जज्ञिवान्

ຮຣິຊັນທຣະ ມີພຣະຣາຊະບຸດຊື່ ໂຣຫິຕ ອັນໂດງດັງ. ໂຣຫິຕມີບຸດຊື່ ວຣຶກະ ແລະຈາກ ວຣຶກະ ໄດ້ເກີດ ບາຫຸ.

Verse 22

हैहयास्तालजंघाश्च निरस्यंति स्म तं नृपम् । नात्मार्थे धार्मिको विप्रः स हि धर्मपरोऽभवत

ພວກ ໄຫຫະຍະ ແລະ ຕາລະຈັງຄະ ໄດ້ຂັບໄລ່ກະສັດອົງນັ້ນ. ແຕ່ພຣາຫມັນຜູ້ຊອບທຳບໍ່ໄດ້ກະທຳເພື່ອປະໂຫຍດຕົນ ເພາະທ່ານເປັນຜູ້ອຸທິດຕົນແດ່ ທັມມະ ຢ່າງສິ້ນໃຈ.

Verse 23

सगरं ससुतं बाहुर्जज्ञे सह गरेण वै । और्वस्याश्रममासाद्य भार्गवेणाभिरक्षितः

ແທ້ຈິງແລ້ວ ບາຫຸໄດ້ເກີດຂຶ້ນຜ່ານກາຣາ ພ້ອມກັບສະກະຣະ ແລະບຸດຂອງລາວ. ເມື່ອໄປເຖິງອາສຣົມຂອງມຸນີອໍຣະວະ ລາວໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຄຸ້ມຄອງໂດຍພາຣຄະວະ (ອໍຣະວະ).

Verse 24

आग्नेयमस्त्रं लब्ध्वा च भार्गवात्सगरो नृपः । जिगाय पृथिवीं हत्वा तालजंघान्सहैहयान

ເມື່ອພຣະຣາຊາສະກະຣະໄດ້ຮັບອາວຸດໄຟ “ອາກເນຍະອັສຕຣະ” ຈາກພາຣຄະວະ (ປະຣະສຸຣາມະ) ພຣະອົງໄດ້ສັງຫານຕາລະຈັງຄະ ແລະພວກໄຫຫະຍະ ແລ້ວຈຶ່ງພິຊິດແຜ່ນດິນທັງປວງ.

Verse 25

शकान्बहूदकांश्चैव पारदांतगणान्खशान् । सुधर्मं स्थापयामास शशास वृषतः क्षितिम्

ພຣະອົງໄດ້ນໍາຊາກະ, ບະຫູດະກະ, ປາຣະດານຕະຄະນະ ແລະ ຄະຊະ ໃຫ້ຢູ່ໃນລະບຽບ. ພຣະອົງສ້າງ «ສຸທັມມະ» ເປັນກົດແຫ່ງທຳ ແລະປົກຄອງແຜ່ນດິນດ້ວຍຄວາມໝັ້ນຄົງໃນທຳ ດຸດດັ່ງພະໂຄທຳເອງ.

Verse 26

शौनक उवाच । स वै गरेण सहितः कथं जातस्तु क्षत्रियात् । जितवानेतदाचक्ष्व विस्तरेण हि सूतज

ຊອນະກະ ກ່າວວ່າ: «ພຣະອົງນັ້ນເກີດຈາກກະສັດຊັ້ນກະສັດຮົບ (ກະຊັດຕຣິຍະ) ແນວໃດ, ແລະເປັນຢ່າງໃດຈຶ່ງມີ ‘ກະຣະ’ ນັ້ນຕິດຕາມມາ? ໂອ ບຸດແຫ່ງສູຕະ, ຈົ່ງບອກໃຫ້ລະອຽດ ວ່າພຣະອົງໄດ້ຊະນະແນວໃດ»

Verse 27

सूत उवाच । पारीक्षितेन संपृष्टो वैशंपायन एव च । यदाचष्ट स्म तद्वक्ष्ये शृणुष्वैकमना मुने

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະຣາຊາ ປາຣີກຊິດ ຖາມ, ຤ິສີ ໄວຊັມປາຍະນະ ໄດ້ກ່າວຕອບ. ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າຕາມທີ່ທ່ານໄດ້ປະກາດໃນຄັ້ງນັ້ນ—ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ມຸນີ, ດ້ວຍໃຈທີ່ຈົດຈໍ່ອັນດຽວ.

Verse 28

पारीक्षितो उवाच । कथं स सगरो राजा गरेण सहितो मुने । जातस्स जघ्निवान्भूयानेतदाख्यातुमर्हसि

ພະຣາຊາ ປາຣີກຊິດ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນີຜູ້ບໍລິສຸດ, ກະສັດ ສະກະຣະ ເກີດມາພ້ອມກັບ ກາຣະ ແນວໃດ, ແລະຕໍ່ມາໄດ້ຂ້າເຂົາແນວໃດ? ຂໍທ່ານອະທິບາຍໃຫ້ຂ້ອຍຢ່າງຄົບຖ້ວນ»។

Verse 29

वैशम्पायन उवाच । बाहोर्व्यसनिनस्तात हृतं राज्यमभूत्किल । हैहयैस्तालजंघैश्च शकैस्सार्द्धं विशांपते

ໄວສັມປາຍະນ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ລູກທີ່ຮັກ, ເຂົາເວົ້າກັນວ່າ ອານາຈັກຂອງ ບາຫຸ ຜູ້ຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກຍາກແລະອ່ອນແຮງ ຖືກພວກ ໄຫຫະຍະ ແລະ ຕາລະຈັງຄະ ພ້ອມກັບ ຊາກະ ຍຶດໄປ, ໂອ ຈອມແຫ່ງມະນຸດ»។

Verse 30

यवनाः पारदाश्चैव काम्बोजाः पाह्नवास्तथा । बहूदकाश्च पंचैव गणाः प्रोक्ताश्च रक्षसाम्

«ພວກ ຢະວະນະ, ພາຣະດາ, ກາມໂບຊະ, ປາຫນະວະ, ແລະ ບະຫູດະກະ—ທັງຫ້າກຸ່ມນີ້ ຖືກປະກາດວ່າ ເປັນຫມູ່ພົນໃນກອງທັບຂອງ ຣັກຊະສະ»។

Verse 31

एते पंच गणा राजन्हैहयार्थेषु रक्षसाम् । कृत्वा पराक्रमान् बाहो राज्यं तेभ्यो ददुर्बलात्

ໂອ ພະຣາຊາ, ກຸ່ມທັງຫ້ານີ້ ເປັນຜູ້ຕິດຕາມ (ຄະນະ) ຂອງ ພຣະສິວະ, ໄດ້ສະແດງຄວາມກ້າຫານເພື່ອຝ່າຍ ໄຫຫະຍະ ຕໍ່ຕ້ານ ຣັກຊະສະ; ແລະເມື່ອ ຣັກຊະສະ ຖືກກົດຂີ່ພ່າຍແພ້ ກໍຈຳໃຈຕ້ອງມອບອານາຈັກໃຫ້ເຂົາເຈົ້າ.

Verse 32

हृतराज्यस्ततो विप्राः स वै बाहुर्वनं ययौ । पत्न्या चानुगतो दुःखी स वै प्राणानवासृजत्

ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ຕໍ່ມາ ບາຫຸ ຜູ້ຖືກຍຶດອານາຈັກ ໄດ້ເຂົ້າໄປສູ່ປ່າ. ພຣະມະເຫສີຂອງລາວຕາມໄປດ້ວຍ, ແລະດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າອັນໜັກ ລາວຈຶ່ງປ່ອຍລົມຫາຍໃຈຊີວິດໃນທ້າຍສຸດ.

Verse 33

पत्नी या यादवी तस्य सगर्भा पृष्ठतो गता । सपत्न्या च गरस्तस्यै दत्तः पूर्वं सुतेर्ष्यया

ເມຍຢາດະວີຂອງພຣະອົງ ຜູ້ກຳລັງຖືພາ ໄດ້ເດີນຕາມຢູ່ຂ້າງຫຼັງ. ເນື່ອງຈາກຄວາມອິດສາຕໍ່ລູກຊາຍຂອງເມຍຮ່ວມ ເມຍອີກຄົນນັ້ນເຄີຍໃຫ້ຢາພິດແກ່ນາງແຕ່ກ່ອນ.

Verse 34

सा तु भर्तुश्चितां कृत्वा ज्वलनं चावरोहत । और्वस्तां भार्गवो राजन्कारुण्यात्समवारयत्

ນາງໄດ້ຈັດຕຽມກອງໄຟສົບຂອງຜົວ ແລ້ວກ້າວລົງໄປໃນໄຟທີ່ລຸກໂຊນ. ແຕ່ ອໍຣະວະ ຤ິສີພາຣຄະວະ, ໂອ ພຣະຣາຊາ, ໄດ້ຫ້າມນາງໄວ້ດ້ວຍຄວາມເມດຕາກະລຸນາ.

Verse 35

तस्याश्रमे स्थिता राज्ञी गर्भरक्षणहेतवे । सिषेवे मुनिवर्यं तं स्मरन्ती शंकरं हृदा

ນາງພຣະມະເຫສີຢູ່ໃນອາສຣົມຂອງລະສີນັ້ນ ເພື່ອປົກປ້ອງຄັນ. ນາງໄດ້ຮັບໃຊ້ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ໂດຍລຶກຖຶງພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ໃນດວງໃຈ.

Verse 36

एकदा खलु तद्गर्भो गरेणैव सह च्युतः । सुमुहूर्त्ते सुलग्ने च पंचोच्चग्रहसंयुते

ຄັ້ງໜຶ່ງແທ້ໆ ຄັນຂອງນາງໄດ້ຫຼຸດອອກ ພ້ອມກັບພິດ «ກະຣາ» (garā). ເຫດນັ້ນເກີດໃນມຸຫູຣຕະອັນມົງຄຸນ ແລະລັກນະອັນດີ ເມື່ອດາວເຄາະຫ້າດວງຢູ່ໃນສະຖານະສູງສຸດ.

Verse 37

तस्मिंल्लग्ने च बलिनि सर्वथा मुनिसत्तम । व्यजायत महाबाहुस्सगरो नाम पार्थिवः

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ, ໃນລັກນະອັນມົງຄຸນແລະມີພະລັງນັ້ນ ກະສັດຜູ້ມີແຂນແຂງກ້າໄດ້ປະສູດ ມີນາມວ່າ ສະກະຣະ (Sagara).

Verse 38

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां सत्यव्रतादिसगरपर्यंत वंशवर्णनं नामाष्टत्रिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ໃນພາກທີຫ້າ «ອຸມາສັມຫິຕາ» ບົດທີສາມສິບແປດ ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາວົງສານຸວົງຈາກ ສັດຍະວຣະຕະ ຫາ ສະກະຣະ» ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.

Verse 39

आग्नेयं तं महाभागो ह्यमरैरपि दुस्सहम् । जग्राह विधिना प्रीत्या सगरोसौ नृपोत्तमः

ພຣະຣາຊາສະກະຣະ ຜູ້ມີບຸນຍາທິການຍິ່ງ ເປັນຈອມກະສັດໃນບັນດາຜູ້ປົກຄອງ ໄດ້ຮັບອາວຸດອັກເນຍະອັນເຜົາໄໝ້ ທີ່ແມ່ນແຕ່ເທວະດາກໍຍາກຈະທົນ ດ້ວຍພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ແລະດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ.

Verse 40

स तेनास्त्रबलेनैव बलेन च समन्वितः । हैहयान्विजघानाशु संकुद्धोऽस्त्रबलेन च

ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງອາວຸດທິບ ແລະກຳລັງກາຍອັນແຂງກ້າ ພຣະອົງ—ເມື່ອໂກດ—ໄດ້ຟາດຟັນພວກໄຮຫະຍະຢ່າງວ່ອງໄວ ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງອາວຸດຂີປະນາວຸດຂອງພຣະອົງ।

Verse 41

आजहार च लोकेषु कीर्तिं कीर्तिमतां वरः । धर्मं संस्थापयामास सगरोऽसौ महीतले

ສະກະຣະກະສັດນັ້ນ—ເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນບັນດາຜູ້ມີກຽດສັກ—ໄດ້ຮັບຊື່ສຽງໄປທົ່ວທຸກໂລກ ແລະໄດ້ສ້າງຕັ້ງທຳມະໃຫ້ໝັ້ນຄົງເທິງພື້ນພິພົບ।

Verse 42

ततश्शकास्सयवनाः काम्बोजाः पाह्नवास्तथा । हन्यमानास्तदा ते तु वसिष्ठं शरणं ययुः

ຕໍ່ມາ ພວກຊະກະ ພ້ອມດ້ວຍພວກຢະວະນະ ກຳໂບຊະ ແລະປາຫນະວະ ເມື່ອຖືກຕີທຳລາຍໃນສົງຄາມນັ້ນ ກໍໄດ້ໄປຂໍພຶ່ງພາພຣະຣິສີ ວະສິດຖະ.

Verse 43

वसिष्ठो वंचनां कृत्वा समयेन महाद्युतिः । सगरं वारयामास तेषां दत्त्वाभयं नृपम्

ໃນເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້ ພຣະຣິສີວະສິດຖະ ຜູ້ມີຣັດສະມີອັນຍິ່ງ ໄດ້ໃຊ້ອຸບາຍການຢ່າງໜຶ່ງ ແລ້ວຫ້າມພຣະຣາຊາສະກະຣະ ໂດຍໄດ້ປະທານອະໄພ ແລະຄໍາຮັບປອງຄວາມປອດໄພໃຫ້ເຂົາເຈົ້າກ່ອນ.

Verse 44

सगरस्स्वां प्रतिज्ञां तु गुरोर्वाक्यं निशम्य च । धर्मं जघान तेषां वै केशान्यत्वं चकार ह

ເມື່ອຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງອາຈານແລ້ວ ພຣະສະຄະຣະກໍຮັກສາສັດຈະປະຕິຍານຂອງຕົນ ປະພຶດຕາມທຳ ແລະເຮັດໃຫ້ຜົມຂອງພວກເຂົາກາຍເປັນອີກຢ່າງໜຶ່ງ।

Verse 45

अर्द्धं शकानां शिरसो मुंडं कृत्वा व्यसर्जयत् । यवनानां शिरस्सर्वं कांबोजानां तथैव च

ພຣະສະຄະຣະໄດ້ໂກນຫົວຂອງຊາກະເພີ່ງແຕ່ຄຶ່ງໜຶ່ງ ແລ້ວປ່ອຍເຂົາໄປ; ສ່ວນຍະວະນະ ແລະ ກຳໂບຊະ ກໍໂກນຫົວທັງໝົດເຊັ່ນດຽວກັນ।

Verse 46

पारदा मुंडकेशाश्च पाह्नवाश्श्मश्रुधारिणः । निस्स्वाध्यायवषट्काराः कृतास्तेन महात्मना

ມະຫາອາດສະຈັນນັ້ນໄດ້ຈັດໃຫ້ພວກເຂົາດໍາລົງຊີວິດດັ່ງນັກຕະປະ—ບາງຄົນທາເຄື່ອງໝາຍສັກສິດ (ຕິລະກະ/ຂີ້ເຖົ່າບະສະມະ), ບາງຄົນໂກນຫົວ, ບາງຄົນປ່ອຍຜົມແລະໜວດຮຸງຮັງ—ແລະຖືກຕັດຂາດຈາກການຮຽນວິທະຍາເວດ ແລະຈາກຄໍາອຸທານ “ວະສັດ” ໃນພິທີຍັດຍະ।

Verse 47

जिता च सकला पृथ्वी धर्मतस्तेन भूभुजा । सर्वे ते क्षत्रियास्तात धर्महीनाः कृताः पुराः

ໂດຍກະສັດນັ້ນ ແຜ່ນດິນທັງປວງຖືກພິຊິດດ້ວຍທາງແຫ່ງທັມມະ. ໂອ້ ລູກເອີຍ, ບັນດາກະສັດກະສັດຕຣິຍະເຫຼົ່ານັ້ນ ໃນກ່ອນການ ຖືກເຮັດໃຫ້ຂາດທັມມະແລ້ວ।

Verse 48

स धर्मविजयी राजा विजित्वेमां वसुंधराम् । अश्वं संस्कारयामास वाजिमेधाय पार्थिवः

ກະສັດນັ້ນ ຜູ້ຊະນະດ້ວຍທັມມະ ເມື່ອພິຊິດແຜ່ນດິນນີ້ທັງປວງແລ້ວ ກໍໄດ້ຈັດການປະກອບສັງຂານມ້າຢ່າງຖືກພິທີ ເພື່ອຍັດຍະວາຊິເມທະ (ອັດສະວະເມທະ).

Verse 49

तस्य चास्यतेस्सोऽश्वस्समुद्रे पूर्वदक्षिणे । गतः षष्टिसहस्रैस्तु तत्पुत्रैरन्वितो मुने

ໂອ ມຸນີ, ເມື່ອພຣະອົງປ່ອຍມັນ ມ້າພິທີຍັດນັ້ນໄດ້ມຸ່ງໄປຫາທະເລ ທາງທິດອາຄະເນ (ໃຕ້-ຕາເວັນອອກ) ພ້ອມກັບລູກຊາຍຫົກໝື່ນຄົນຂອງພຣະອົງ.

Verse 50

देवराजेन शक्रेण सोऽश्वो हि स्वार्थसाधिना । वेलासमीपेऽपहृतो भूमिं चैव प्रवेशितः

ມ້ານັ້ນແທ້ຈິງຖືກຊັກຣະ ຈອມເທວະດາ ຜູ້ກະທຳເພື່ອປະໂຫຍດຕົນ ລັກໄປໃກ້ຊາຍຝັ່ງທະເລ ແລ້ວໃຫ້ຖືກຊ່ອນໄວ້ໃນພື້ນດິນ.

Verse 51

महाराजोऽथ सगरस्तद्धयान्वेषणाय च । स तं देशं तदा पुत्रैः खानयामास सर्वतः

ຕໍ່ມາ ພຣະຣາຊາສະກະຣະ ເພື່ອຊອກຫາມ້ານັ້ນ ໄດ້ໃຫ້ລູກຊາຍທັງຫຼາຍຂຸດຄົ້ນພື້ນທີ່ນັ້ນທຸກດ້ານທຸກທາງ.

Verse 52

आसेदुस्ते ततस्तत्र खन्यमाने महार्णवे । तमादिपुरुषं देवं कपिलं विश्वरूपिणम्

ຈາກນັ້ນ, ໃນສະຖານທີ່ນັ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ມະຫາສະໝຸດກຳລັງຖືກຂຸດ, ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປຫາບຸກຄົນດັ້ງເດີມ—ພຣະເຈົ້າກະປິລະ—ຜູ້ຊົງມີຮູບຮ່າງເປັນຈັກກະວານທັງໝົດ.

Verse 53

तस्य चक्षुस्समुत्थेन वह्निना प्रतिबुध्यतः । दग्धाः षष्टिसहस्राणि चत्वारस्त्ववशेषिताः

ເມື່ອພຣະອົງຕື່ນຂຶ້ນ, ໄຟທີ່ພຸ່ງອອກມາຈາກດວງຕາຂອງພຣະອົງໄດ້ລຸກໄໝ້; ຫົກໝື່នຄົນຖືກເຜົາເປັນເຖົ່າຖ່ານ, ແລະ ເຫຼືອພຽງແຕ່ສີ່ຄົນເທົັ້ນ.

Verse 54

हर्षकेतुस्सुकेतुश्च तथा धर्मरथोपरः । शूरः पंचजनश्चैव तस्य वंशकरा नृपाः

ຫັດສະເກຕຸ, ສຸເກຕຸ, ແລະ ທຳມະຣະຖະ; ສຸຣະ ແລະ ປັນຈະຊະນະ ເຊັ່ນກັນ—ກະສັດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ສືບທອດລາຊະວົງຂອງພຣະອົງ.

Verse 55

प्रादाच्च तस्मै भगवान् हरिः पंचवरान्स्वयम् । वंशं मेधां च कीर्तिञ्च समुद्रं तनयं धनम्

ຈາກນັ້ນ ພຣະຫະລິ (ພຣະວິສນຸ) ໄດ້ປະທານພອນຫ້າປະການແກ່ລາວດ້ວຍພຣະອົງເອງ: ລາຊະວົງທີ່ສູງສົ່ງ, ສະຕິປັນຍາທີ່ສະຫຼຽວສະຫຼາດ, ຊື່ສຽງທີ່ຍືນຍົງ, ຄວາມເປັນໃຫຍ່ເໜືອມະຫາສະໝຸດ, ບຸດຊາຍ ແລະ ຊັບສົມບັດ.

Verse 56

सागरत्वं च लेभे स कर्मणा तस्य तेन वै । तं चाश्वमेधिकं सोऽश्वं समुद्रादुपलब्धवान्

ດ້ວຍກຳກະທຳນັ້ນແທ້ໆ ລາວໄດ້ບັນລຸສະພາບເປັນທະເລ. ແລະຈາກມະຫາສະມຸດ ລາວໄດ້ກູ້ຄືນມ້າທີ່ຈະໃຊ້ໃນພິທີອັສວເມທະຍະຊະນາ.

Verse 57

आजहाराश्वमेधानां शतं स तु महायशाः । ईजे शंभुविभूतीश्च देवतास्तत्र सुव्रताः

ກະສັດຜູ້ມີກຽດສຽງຍິ່ງນັ້ນ ໄດ້ປະກອບພິທີອັດສະວະເມດະ ໜຶ່ງຮ້ອຍຄັ້ງ. ແລະໃນທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍວັດຕະປະຕິບັດອັນເຂັ້ມງວດ ພຣະອົງໄດ້ບູຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ບັນດາພຣະພາວະ ແລະອໍານາດຂອງພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ເປັນເທວະດາ.