साधुवेषद्विजाह्वयावतारकथनम् | Account of the ‘Sādhu-veṣa’ Brahmin-Named Incarnation (Prelude)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ शिवस्य परमात्मनः । अवतारं शृणु विभोस्साधुवेषद्विजाह्वयम्

ນັນດີອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ສະນັດກຸມາຣະ ຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ, ໂອ ຜູ້ມີລິດອຳນາດ, ຈົ່ງຟັງເຖິງອະວະຕານຂອງພຣະສິວະ—ພຣະອາດຕະມັນສູງສຸດ—ຜູ້ປາກົດໃນຮູບຂອງສາທຸຜູ້ບຳເນັດ ແລະ ຖືກເອີ້ນດ້ວຍນາມຂອງພຣາຫມະນະ»។

Verse 2

मेनाहिमालयोर्भक्तिं शिवे ज्ञात्वा महोत्तमाम् । चिन्तामापुस्तुरास्सर्वे मन्त्रयामासुरादरात्

ເມື່ອບັນດາກະສັດທັງປວງຮູ້ວ່າ ເມນາ ແລະ ພູຫິມາລະຍະ ມີພະຄະຕິອັນສູງສຸດຕໍ່ພຣະສິວະ ພວກເຂົາກໍຖືກຄວາມກັງວົນຄອບງຳ ແລະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ໄດ້ເລີ່ມປຶກສາຫາລືກັນ।

Verse 3

एकान्तभक्त्या शैलश्चेत्कन्यां दास्यति शम्भवे । ध्रुवं निर्वाणतां सद्यः सम्प्राप्स्यति शिवस्य वै

ຖ້າພູ (ໄສລະ) ມອບທິດາຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ພຣະສັມພູ ດ້ວຍພະຄະຕິອັນແນ່ວແນ່, ແນ່ນອນວ່າໃນທັນທີ ລາວຈະບັນລຸສະພາວະນິຣວານ—ແມ່ນພຣະກະລຸນາປົດປ່ອຍຂອງພຣະສິວະແທ້।

Verse 4

अनन्तरत्नाधारोऽसौ चेत्प्रयास्यति मोक्षताम् । रत्नगर्भाभिधा भूमिर्मिथ्यैव भविता ध्रुवम्

ຖ້າຜູ້ຮອງຮັບເພັດນ້ຳຄ່າອັນອະນັນຕະນັ້ນ ຈະເດີນໄປສູ່ໂມກສະ, ແຜ່ນດິນທີ່ໄດ້ຊື່ວ່າ “ຣັດນະຄັຣພາ” (ຄັນທອງແຫ່ງເພັດ) ກໍຈະກາຍເປັນແຕ່ຊື່ລວງແນ່ນອນ—ເປັນຄຳອ້າງທີ່ຫວ່າງເປົ່າ।

Verse 5

अस्थिरत्वम्परित्यज्य दिव्यरूपं विधाय सः । कन्यां शूलभृते दत्त्वा शिवालोकं गमिष्यति

ເຂົາຈະລະທິ້ງຄວາມບໍ່ໝັ້ນຄົງເກົ່າ ແລ້ວຮັບຮູບທິບ; ແລະເມື່ອຖວາຍນາງພຣະກັນຍາແດ່ພຣະສິວະຜູ້ຖືຕຣິສູນ ກໍຈະໄປສູ່ສິວະໂລກາ।

Verse 6

महादेवस्य सारूप्यं प्राप्य शम्भोरनुग्रहात् । तत्र भुक्त्वा महाभोगांस्ततो मोक्षमवाप्स्यति

ດ້ວຍພຣະອະນຸຄຣະຫັດຂອງພຣະສັມພູ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບສາຣູປະຍະ ເປັນຄວາມຄ້າຍຄືພຣະມະຫາເທວະ; ຢູ່ທີ່ນັ້ນໄດ້ເສວຍສຸກທິບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລ້ວຈຶ່ງບັນລຸໂມກສະ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນສຸດທ້າຍ।

Verse 7

इत्यालोच्य सुरास्सर्वे जग्मुर्गुरुगृहं मुने । चक्रुर्निवेदनं गत्वा गुरवे स्वार्थसाधकाः

ເມື່ອພິຈາລະນາດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໂອ ມຸນີ, ບັນດາເທວະທັງປວງໄດ້ໄປຍັງເຮືອນຂອງຄູອາຈານ; ແລະເພື່ອໃຫ້ຈຸດປະສົງຂອງຕົນສຳເລັດ ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປຫາກູຣູ ແລະຖວາຍຄຳຮ້ອງຂໍ।

Verse 8

देवा ऊचुः । गुरो हिमालयगृहं गच्छास्मत्कार्य्यसिद्धये । कृत्वा निंदां महेशस्य गिरिभक्तिं निवारय

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ໂອ ກູຣູ, ຂໍໃຫ້ໄປຍັງເຮືອນຂອງຫິມາລະຍະ (Himālaya) ເພື່ອໃຫ້ການງານຂອງພວກເຮົາສຳເລັດ. ໂດຍການກ່າວນິນທາພຣະມະເຮສະ (Mahesha) ຈົ່ງຫ້າມຄວາມພັກຕິຂອງກະສັດແຫ່ງພູເຂົາທີ່ມີຕໍ່ພຣະຊິວະ (Śiva).”

Verse 9

स्वश्रद्धया सुतां दत्त्वा शिवाय स गिरिर्गुरो । लभेत मुक्तिमत्रैव धरण्यां स हि तिष्ठतु

ໂອ ຄູບາອາຈານຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ພູເຂົາຫິມາລະຍະ ໄດ້ມອບທິດາຂອງຕົນໃຫ້ແດ່ພຣະສິວະ ດ້ວຍສັດທາອັນແທ້ຈິງ; ແລ້ວກໍໄດ້ຮັບມົກຂະໃນທັນທີ. ແທ້ແລ້ວ ທ່ານຍັງຕັ້ງມັ່ນຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ ເປັນເສົາຄ້ຳຈຸນໂລກ.

Verse 10

इति देववचः श्रुत्वा प्रोवाच च विचार्य्य तान्

ເມື່ອໄດ້ຟັງພຣະວາຈາຂອງເທວະທັງຫຼາຍແລ້ວ, ລາວໄດ້ຄິດໄຕ່ຕອງ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວຕອບ.

Verse 11

गुरुरुवाच । कश्चिन्मध्ये च युष्माकं गच्छेच्छैलान्तिकं सुराः । सम्पादयेत्स्वाभिमतमहं तत्कर्तुमक्षमः

ຄູບາອາຈານກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ, ໃຫ້ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງໃນພວກເຈົ້າໄປໃກ້ພູເຂົາ ແລະສຳເລັດສິ່ງທີ່ປາດຖະໜາ. ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດເຮັດພາລະກິດນັ້ນໄດ້.”

Verse 12

अथवा गच्छत सुरा ब्रह्मलोकं सवासवाः । तस्मै वृत्तं कथय स्वं स वः कार्यं करिष्यति

“ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ, ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ—ພ້ອມກັບພຣະອິນທຣາ—ຈົ່ງໄປຍັງໂລກພຣະພຣະຫມາ. ຈົ່ງເລົ່າເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນໃຫ້ທ່ານຟັງ; ທ່ານຈະສຳເລັດວຽກຂອງພວກເຈົ້າ.”

Verse 13

नन्दीश्वर उवाच । तच्छ्रुत्वा ते समालोच्य जग्मुर्विधिसभां सुराः । सर्वं निवेदयामासुस्तद्वृत्तं पुरतो विधेः

ນັນດີອີສະວະຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງແລ້ວ ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ປຶກສາກັນ ແລະໄດ້ໄປຍັງສະພາຂອງວິທາຕາ (ພຣະພຣະຫມາ). ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະພຣະຫມາ ພວກເຂົາໄດ້ທູນລາຍງານເຫດການທັງໝົດຢ່າງຄົບຖ້ວນ.

Verse 14

अवोचत्तान्विधिः श्रुत्वा तद्वचः सुविचिंत्य वै । नाहं करिष्ये तन्निंदां दुःखदां कहरां सदा

ເມື່ອພຣະວິທິ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ກໍໄດ້ຄິດພິຈາລະນາຢ່າງເລິກຊຶ້ງ ແລ້ວກ່າວວ່າ: «ເຮົາຈະບໍ່ກະທໍາການຕໍານິນັ້ນ—ອັນໃຫ້ທຸກຂ໌ແລະທໍາລາຍຢູ່ເສມອ»។

Verse 15

सुरा गच्छत कैलासं संतोषयत शङ्करम् । प्रस्थापयत तं देवं हिमालयगृहं प्रति

«ໂອ ບັນດາເທວະ, ຈົ່ງໄປຫາໄກລາສ ແລະເຮັດໃຫ້ພຣະສັງກະຣະ ພໍໃຈ. ແລ້ວຈົ່ງອາລັກຂາພຣະເທວະນັ້ນ ແລະສົ່ງພຣະອົງໄປສູ່ເຮືອນຂອງພຣະຫິມາລະຍະ»។

Verse 16

स गच्छेदथ शैलेशमात्मनिन्दां करोतु वै । परनिन्दा विनाशाय स्वनिन्दा यशसे मता

ແລ້ວເຂົາຄວນໄປຫາພຣະໄສເລສະ (ພຣະສິວະ ຈອມເຂົາ) ແລະຝຶກການຕໍານິຕົນເອງ. ການຕໍານິຜູ້ອື່ນນໍາໄປສູ່ຄວາມພິນາດ ແຕ່ການຕໍານິຕົນເອງນັ້ນ ຖືກເຫັນວ່າເປັນເຫດໃຫ້ເກີດກຽດຍົດແທ້.

Verse 17

नन्दीश्वर उवाच । ततस्ते प्रययुः शीघ्रं कैलासं निखिलास्सुराः । सुप्रणम्य शिवं भक्त्या तद्द्रुतं निखिला जगुः

ນັນດີອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ຈາກນັ້ນ ທວງເທວະທັງປວງໄດ້ເດີນທາງໄປກາຍລາສາຢ່າງວ່ອງໄວ. ພວກເຂົາກໍກົ້ມກາບພຣະສິວະດ້ວຍພັກຕິ ແລະພາກັນຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນພຣະອົງໃນທັນທີທີ່ນັ້ນ।

Verse 18

तच्छ्रुत्वा देववचनं स्वीचकार महेश्वरः । देवान्सुयापयामास तानाश्वास्य विहस्य सः

ເມື່ອຊົງຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງເທວະທັງຫຼາຍ ພຣະມະເຫສະວະຣະກໍຮັບຄໍາຂໍຂອງພວກເຂົາ. ແລ້ວພຣະອົງຍິ້ມ ປອບໂຍນເທວະທັງປວງ ແລະສົ່ງເຂົາໄປດ້ວຍຄວາມສະຫງົບສຸກ।

Verse 19

ततः स भगवाञ्छम्भुर्महेशो भक्तवत्सलः । गन्तुमैच्छच्छैलमूलं मायेशो न विकारवान्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພຣະພະຄະວານ ຊັມພູ—ມະເຫສະ—ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກຕິ ປາດຖະໜາຈະໄປຍັງຕີນພູ. ແມ່ນແຕ່ພຣະອົງເປັນຈອມແຫ່ງມາຍາ ກໍບໍ່ມີການແປປ່ຽນ ຫຼືຄວາມຜັນແປໃດໆ।

Verse 20

दण्डी छत्री दिब्यवासा बिभ्रत्तिलकमुज्ज्वलम् । करे स्फटिकमालां च शालग्रामं गले दधत्

ພຣະອົງປາກົດເປັນນັກບວດຖືຄັນທອນແລະຮົ່ມ ນຸ່ງຜ້າທິບອັນສະຫວ່າງໄສ ມີຕິລະກະສົດໃສຢູ່ໜ້າຜາກ. ໃນມືຖືມາລາຄຣິສຕັນ ແລະທີ່ຄໍສວມສາລະກຣາມ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ສັກກາລະເຫັນຮູບອັນແຈ້ງຊັດ.

Verse 21

जपन्नाम हरेर्भक्त्या साधुवेषधरो द्विजः । हिमाचलं जगामाशु बन्धुवर्गेस्समन्वितम्

ດ້ວຍຄວາມພັກດີ ລາວສວດຊື່ «ຮະຣິ» ຢູ່ເລື້ອຍໆ; ຊາຍຜູ້ເປັນທະວິຊະ ນຸ່ງຫົ່ມເປັນສາທຸ ແລ້ວຮີບໄປຫາຮິມາຈະລາ ພ້ອມດ້ວຍວົງຍາດພີ່ນ້ອງ.

Verse 22

तं च दृष्ट्वा समुत्तस्थौ सगणोऽपि हिमालयः । ननाम दण्डवद्भूमौ साष्टाङ्गं विधिपूर्वकम्

ເມື່ອເຫັນພຣະອົງ ພູຫິມາລະຍະ—ພ້ອມດ້ວຍບໍລິວານ—ກໍລຸກຂຶ້ນທັນທີ. ແລ້ວຕາມພິທີທີ່ກຳນົດ ໄດ້ກົ້ມກາບລົງດິນດັ່ງທ່ອນໄມ້ ຖວາຍນະມັດສະການສາດຕາງຄ໌ດ້ວຍອະວະທັງແປດ.

Verse 23

ततः पप्रच्छ शैलेशस्तं द्विजं को भवानिति । उवाच शीघ्रं विप्रेन्द्रस्स योग्यद्रिम्महादरात्

ຕໍ່ມາ ພະອົງເຈົ້າແຫ່ງພູ (ໄສເລສະ) ໄດ້ຖາມດວິຊະນັ້ນວ່າ “ເຈົ້າແມ່ນໃຜ?” ພຣາຫມັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ຕອບທັນທີ ດ້ວຍປັນຍາອັນສົມຄວນ ແລະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງສູງ.

Verse 24

साधुद्विज उवाच । साधु द्विजाह्वः शैलाहं वैष्णवः परमार्थदृक् । परोपकारी सर्वज्ञः सर्वगामी गुरोर्बलात्

ສາທຸດວິຊະ ກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນພູທີ່ຊື່ ສາທຸ ແລະຍັງຖືກເອີ້ນວ່າ ດວິຊາຫວະ. ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະວິສນຸ ແລະເປັນຜູ້ເຫັນສັດຈະອັນສູງສຸດ. ຂ້າພະເຈົ້າມຸ່ງເຮັດປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ອື່ນ, ຮູ້ທຸກສິ່ງ, ໄປໄດ້ທຸກທີ່—ໂດຍອຳນາດແລະພຣະກະລຸນາຂອງຄູອາຈານຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 25

मया ज्ञातं स्वविज्ञानात्स्वस्थाने शैलसत्तम । तच्छृणु प्रीतितो वच्मि हित्वा दम्भन्तवांतिकम्

ໂອ ພູເຂົາອັນປະເສີດ! ຂ້າໄດ້ຮູ້ດ້ວຍປັນຍາຮູ້ແຈ້ງພາຍໃນ ໃນສະຖານະອັນເໝາະສົມຂອງຂ້າ. ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງ—ຂ້າຈະກ່າວດ້ວຍຄວາມຮັກ ໂດຍວາງອອກຄວາມຈອງຫອງແລະການເສດສ້າງທັງປວງໃນທ່ານຕໍ່ໜ້າ.

Verse 26

शङ्कराय सुतान्दातुन्त्वमिच्छसि निजोद्भवाम् । इमाम्पद्मासमां रम्यामज्ञातकुलशीलिने

“ເຈົ້າປາຖະໜາຈະຍົກລູກສາວຂອງເຈົ້າ ຜູ້ເກີດຈາກເຈົ້າເອງ ໃຫ້ແຕ່ງງານກັບ ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara)—ນາງຜູ້ງາມນີ້ ເທົ່າກັບ ປັດມາ (ລັກສະມີ)—ແມ່ນວ່າບໍ່ຮູ້ວົງສາແລະຈັນຍາຂອງພຣະອົງກໍຕາມ.”

Verse 27

इयं मतिस्ते शैलेन्द्र न युक्ता मङ्गलप्रदा । निबोध ज्ञानिनां श्रेष्ठ नारायणकुलोद्भव

ໂອ ຈ້າວແຫ່ງພູເຂົາ ຄວາມຄິດນີ້ຂອງທ່ານບໍ່ສົມຄວນ ແລະບໍ່ໃຫ້ມົງຄຸນ। ຈົ່ງເຂົ້າໃຈໃຫ້ແຈ້ງ ໂອ ຜູ້ປັນຍາດີເລີດ ຜູ້ເກີດໃນວົງນາຣາຍະນະ।

Verse 28

पश्य शैलाधिपत्वं च न तस्यैकोऽस्ति बान्धवः । बान्धवान्स्वान्प्रयत्नेन पृच्छ मेनां च स्वप्रियाम्

ເບິ່ງເຖີດ—ແມ່ນແຕ່ລາວເປັນຈ້າວແຫ່ງພູເຂົາ ແຕ່ກໍບໍ່ມີຍາດພີ່ນ້ອງແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ. ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນອັນສົມຄວນ ຈົ່ງສອບຖາມເຖິງຍາດຂອງລາວ ແລະຈົ່ງຖາມເມນາ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງທ່ານດ້ວຍ।

Verse 29

सर्वान्संपृच्छ यत्नेन मेनादीन्पा र्वती विना । रोगिणे नौषधं शैल कुपथ्यं रोचते सदा

ໂອ ພູຫິມາລະຍະ, ຈົ່ງສອບຖາມປຶກສາທຸກຄົນດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມ—ແມ່ນາ ແລະຜູ້ອື່ນໆ—ແຕ່ຢ່າໃຫ້ ປາຣະວະຕີ ເຂົ້າຮ່ວມ. ເພາະຜູ້ເຈັບໄຂ້ ຢາບໍ່ເຄີຍອົບອຸ່ນລົດຊາດ; ອາຫານຜິດທາງກັບຖືກໃຈເສມອ.

Verse 30

न ते पात्रानुरूपश्च पार्वतीदानकर्म्मणि । महाजनः स्मेरमुखः श्रुति मात्राद्भविष्यति

ໃນການໃຫ້ທານແທນນາມ ປາຣະວະຕີ, ເຈົ້າບໍ່ມີຜູ້ຮັບທີ່ສົມຄວນກັບເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງ. ມະຫາຊົນຈະພຽງແຕ່ຍິ້ມຢ່າງພໍໃຈ—ອີ່ມໃຈດ້ວຍການໄດ້ຍິນເທົ່ານັ້ນ.

Verse 31

निराश्रयस्सदासङ्गो विरूपो निगुर्णोऽव्ययः । स्मशानवासी विकटो व्यालग्राही दिगम्बरः

ພຣະອົງບໍ່ພຶ່ງພາສິ່ງໃດ, ບໍ່ຍຶດຕິດຕະຫຼອດ, ເກີນກວ່າຮູບຮ່າງທັງປວງ, ເປັນນິຣຄຸນ ແລະບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ. ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ປ່າຊ້າ, ມີພາບອັນນ່າກະຫຼັງ, ຜູ້ປະຫັດງູ, ແລະເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ນຸ່ງຟ້າ.

Verse 32

विभूतिभूषणो व्यालवरावेष्टितमस्तकः । सर्वाश्रमपरिभ्रष्टस्त्वविज्ञातगतिस्सदा

ພຣະອົງປະດັບດ້ວຍວິພູຕິເປັນເຄື່ອງປະດັບ ແລະມີພະຍານາກອັນສົງ່າງາມພັນຮອບສີສະ. ພຣະອົງຢູ່ເຫນືອອາສຣະມະທັງປວງ ແລະເຄື່ອນໄຫວເປັນນິດໃນວິຖີທີ່ສັດທົ່ວໄປບໍ່ອາດຮູ້ໄດ້.

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इत्याद्युक्त्वा वचस्तथ्यं शिवनिन्दापरं स हि । जगाम स्वालयं शीघ्रन्नाना लीलाकरः शिवः

ພຣະພຣະຫມາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ ເຂົາໄດ້ເວົ້າຖ້ອຍຄຳທີ່ແທ້ ແຕ່ເປັນຖ້ອຍຄຳທີ່ມຸ່ງໄປສູ່ການຕຳນິພຣະສີວະ. ແລ້ວເຂົາກໍໄດ້ຮີບໄປຍັງວິຫານຂອງຕົນ. ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ພຣະສີວະ—ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງລີລາອັນຫຼາກຫຼາຍ—ໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປ.

Verse 34

तच्छ्रुत्वा विप्रवचनमभूताञ्च तनू तयोः । विपरीतानर्थपरे किं करिष्यावहे ध्रुवम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣາຫມັນ ທັງສອງກໍເສົ້າໃຈຫວັ່ນໄຫວ. «ເມື່ອຄວາມໝາຍກາຍເປັນຕົກກັນ ແລະເປັນໂທດ ພວກເຮົາຈະເຮັດຫຍັງໄດ້ແນ່ນອນບັດນີ້?»

Verse 35

ततो रुद्रो महोतिं च कृत्वा भक्तमुदावहाम् । विवाहयित्वा गिरिजां देवकार्य्यं चकार सः

ຕໍ່ມາ ພຣະຣຸດຣະໄດ້ປະກອບພິທີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະເຊີຍຊູຜູ້ບູຊາຜູ້ສັດທາຂອງພຣະອົງຢ່າງສົມຄວນ. ພຣະອົງໄດ້ອະພິເສກກັບຄິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ແລ້ວຈຶ່ງປະຕິບັດພຣະກິດຂອງເທວະເພື່ອເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 36

इति प्रोक्तस्तु ते तात साधुवेषो द्विजाह्वयः । शिवावतारो हि मया देवकार्य्यकरः प्रभो

ດັ່ງນັ້ນ ລູກເອີຍ ຂ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງແລ້ວເຖິງຜູ້ນັ້ນຊື່ ດວິຈາຫວະຍະ ຜູ້ສວມຮູບພຣະສາທຸ. ທ່ານນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນອະວະຕານຂອງພຣະສິວະ ທີ່ຂ້າໄດ້ປະກົດໃຫ້ເກີດ ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເພື່ອສໍາເລັດພຣະກິດຂອງເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 37

इदमाख्यानमनघं स्वर्ग्यमायुष्यमुत्तमम् । यः पठेच्छृणुयाद्वापि स सुखी गतिमाप्नुयात्

ເລື່ອງລາວອັນບໍ່ມີມົນທິນນີ້ ເປັນອັນປະເສີດ ໃຫ້ອາຍຸຍືນ ແລະ ນຳໄປສູ່ສະຫວັນ. ຜູ້ໃດອ່ານກໍດີ ຫຼືຟັງກໍດີ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນສຸກ ແລະ ບັນລຸເປົ້າໝາຍອັນມົງຄຸນ.