Gṛhapati’s Vow: Turning Grief into Mṛtyuñjaya–Mahākāla Sādhana (गृहपतेः प्रतिज्ञा—मृत्युंजय-महाकालजपः)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । विश्वानरस्सपत्नीकस्तच्छ्रुत्वा नारदेरितम् । तदेवम्मन्यमानोभूद्वज्रपातं सुदारुणम्

ນັນດີອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: ວິສະວານະຣະ ພ້ອມດ້ວຍເມຍ ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາທີ່ນາຣະດະໄດ້ກ່າວ. ເມື່ອເຊື່ອຖືຢ່າງນັ້ນ ລາວກໍຖືກພົບພາບຄວາມພິນາດອັນນ່າຢ້ານ ດັ່ງຟ້າຜ່າຕົກ.

Verse 2

हा हतोस्मीति वचसा हृदयं समताडयत् । मूर्च्छामवाप महतीं पुत्रशोकसमाकुलः

ລາວຮ້ອງວ່າ «ອ້າຍ! ຂ້ອຍຖືກຂ້າແລ້ວ!» ແລ້ວຕີອົກຂອງຕົນ. ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າເພາະລູກຊາຍ ລາວຈຶ່ງຫມົດສະຕິຢ່າງໜັກ.

Verse 3

शुचिष्मत्यपि दुःखार्त्ता रुरोदातीव दुस्सहम् । अतिस्वरेण हारावैरत्यन्तं व्याकुलेन्द्रिया

ແມ່ນແທ້ວ່ານາງເປັນຜູ້ບໍລິສຸດແລະສະຫວ່າງໄສໂດຍທໍາມະຊາດ ແຕ່ຄວາມໂສກເສົ້າໄດ້ຄອບງໍານາງ ແລະນາງຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍສຽງທີ່ເກືອບທົນບໍ່ໄດ້ ຮ້ອງຄໍາຄວນດັງຫຼາຍ ອິນທຣີຍທັງປວງວຸ້ນວາຍເນື່ອງຈາກຄວາມໂສກ.

Verse 4

श्रुत्वार्त्तनादमिति विश्वनरोपि मोहं हित्वोत्थितः किमिति किंत्विति किं किमेतत् । उच्चैर्वदन् गृहपतिः क्व स मे बहिस्थः प्राणोन्तरात्मनिलयस्सकलेंद्रियेशः

ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງໄຫ້ອັນເຈັບປວດນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ວິສະວະນະຣະກໍລະທິ້ງຄວາມຫຼົງ ແລະລຸກຂຶ້ນ ຮ້ອງຊໍ້າໆວ່າ “ນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ເກີດຫຍັງຂຶ້ນ?” ແລ້ວຮ້ອງດັງວ່າ “ເຈົ້ານາຍເຮືອນຂອງຂ້ອຍຢູ່ໃສ—ຜູ້ທີ່ຢູ່ພາຍນອກນັ້ນຢູ່ໃສ? ພຣະອົງແມ່ນປຣານະ ສະຖິດເປັນອາດມາພາຍໃນ ແລະເປັນເຈົ້າແຫ່ງອິນທຣີຍທັງປວງ.”

Verse 5

ततो दृष्ट्वा स पितरौ बहुशोकसमावृतौ । स्मित्वोवाच गृहपस्सबालश्शंकरांशजः

ຕໍ່ມາ ເມື່ອເຫັນພໍ່ແມ່ທັງສອງຖືກຄວາມໂສກເສົ້າຫຼາຍປົກຄຸມ ເດັກນ້ອຍນັ້ນ—ຜູ້ເປັນສ່ວນປະກອບແຫ່ງພຣະສັງກະຣະ—ຍິ້ມແລະເວົ້າ ດັ່ງກັບເປັນເຈົ້າເຮືອນເອງ.

Verse 6

गृहपतिरुवाच । हे मातस्तात किं जातं कारणन्तद्वदाधुना । किमर्थं रुदितोऽत्यर्थं त्रासस्तादृक्कुतो हि वाम्

ກຣະຫະປະຕິກ່າວວ່າ: “ໂອ ແມ່ເອີຍ, ໂອ ພໍ່ເອີຍ, ເກີດຫຍັງຂຶ້ນ? ຈົ່ງບອກເຫດຜົນໃຫ້ຂ້ອຍດຽວນີ້. ເປັນຫຍັງທ່ານທັງສອງຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້ຫນັກນັກ ແລະຄວາມຢ້ານກົວແບບນີ້ເກີດຈາກໃສ?”

Verse 7

न मां कृतवपुस्त्राणम्भवच्चरणरेणुभिः । कालः कलयितुं शक्तो वराकीं चिञ्चलाल्पिका

ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພຶງພາຝຸ່ນທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງ ແລະມັ່ນຄົງ; ດັ່ງນັ້ນ “ກາລະ” ຈຶ່ງບໍ່ອາດຈັບຕ້ອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້—ມັນຊ່າງນ່າສົງສານ, ຜັນຜວນ ແລະນ້ອຍນິດເທົ່ານັ້ນ।

Verse 8

प्रतिज्ञां शृणुतान्तातौ यदि वान्तनयो ह्यहम् । करिष्येहं तथा येन मृत्युस्त्रस्तो भविष्यति

«ຂໍໃຫ້ຟັງຄຳປະຕິຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ໂອ້ພໍ່ແມ່ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ. ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າເປັນລູກຂອງທ່ານແທ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກະທຳໃຫ້ເຖິງຂັ້ນທີ່ແມ່ນແຕ່ຄວາມຕາຍຍັງຕ້ອງຫວາດກົວ»।

Verse 9

मृत्युंजयं समाराध्य गर्वज्ञं सर्वदं सताम् । जपिष्यामि महाकालं सत्यं तातौ वदाम्यहम्

ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບູຊາອ້ອນວອນພຣະມຣິຕຍຸຍັນຊະຍະ ຢ່າງຖືກຄວນ—ພຣະອົງຜູ້ຮູ້ແລະປະຫານຄວາມຈອງຫອງທັງປວງ ແລະປະທານທຸກພອນແກ່ຜູ້ດີ—ຂ້າພະເຈົ້າຈະສະດຸດສະຫຼອງນາມ “ມະຫາກາລ”। ໂອ້ພໍ່ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າຄວາມຈິງແກ່ທ່ານ।

Verse 10

नन्दीश्वर उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य जारितौ द्विजदम्पती । अकालमृतवर्षौघैर्गततापौ तदोचतुः

ນັນດີອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງເຂົາ ຄູ່ສາມີພັນລະຍາພຣາຫມັນນັ້ນ—ຜູ້ເຄີຍຖືກເຜົາໄໝ້ດ້ວຍກະແສແຫ່ງຄວາມຕາຍກ່ອນເວລາ—ກໍພົ້ນຈາກຄວາມທຸກຮ້ອນ ແລະແລ້ວຈຶ່ງເວົ້າຂຶ້ນ।

Verse 11

द्विजदम्पती ऊचतुः । पुनर्ब्रूहि पुनर्ब्रूहि कीदृक्कीदृक् पुनर्वद । कालः कलयितुन्नालं वराकी चञ्चलास्ति का

ຄູ່ຜົວເມຍພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເວົ້າອີກ—ເວົ້າອີກ! ຂໍເວົ້າຊ້ຳໃຫ້ແຈ້ງວ່າ ມັນເປັນແນວໃດ. ກາລະ (ເວລາ) ບໍ່ອາດວັດໄດ້ຄົບ; ຈິດອັນຈຳກັດຈະຢືນມັ່ນຢູ່ເທິງນັ້ນໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 12

आवयोस्तापनाशाय महोपायस्त्वयेरितः । मृत्युंजयाख्यदेवस्य समाराधनलक्षणः

ເພື່ອກຳຈັດຄວາມທຸກທ້ອນທີ່ລົບກວນພວກເຮົາທັງສອງ ທ່ານໄດ້ກ່າວຊີ້ມະຫາອຸບາຍໜຶ່ງ—ຄືລັກສະນະແຫ່ງວິທີແລະວິໄນໃນການບູຊາອາຣາທະນາ ພຣະເທວະນາມ ມຣິຕຍຸຍັຍ (ຜູ້ຊະນະຄວາມຕາຍ) ໃຫ້ສຳເລັດຜົນ.

Verse 13

तद्वच्च शरणं शम्भोर्नातः परतरं हि तत् । मनोरथपथातीत कारिणः पापहारिणः

ເຊັ່ນດຽວກັນ ການເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະສັມພູ (Śambhu) ແມ່ນທີ່ພຶ່ງອັນສູງສຸດ ບໍ່ມີສິ່ງໃດສູງກວ່ານັ້ນ. ພຣະອົງກະທຳໃຫ້ສຳເລັດສິ່ງທີ່ເກີນກວ່າເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມນຶກຄາດຂອງໃຈ ແລະເປັນຜູ້ກຳຈັດບາບ.

Verse 14

किन्न श्रुतन्त्वया तात श्वेतकेतुं यथा पुरा । पाशितं कालपाशेन ररक्ष त्रिपुरान्तकः

ໂອ ລູກທີ່ຮັກ, ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຍິນດອກບໍ່ ວ່າໃນການເກົ່າກ່ອນ ພຣະຕຣິປຸຣານຕະກະ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ປົກປ້ອງ ສະເວຕະເກຕຸ ເມື່ອຖືກມັດດ້ວຍບ່ວງແຫ່ງກາລະ (ເວລາ) ບໍ?

Verse 15

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां गृहपत्यवतारवर्णनं नाम पञ्चदशोऽध्यायः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ອັນນ່າເຄົາລົບ, ໃນພາກທີສາມ «ສະຕະຣຸດຣະສັມຫິຕາ», ບົດທີສິບຫ້າ ຊື່ «ການພັນລະນາອະວະຕານ ຄຣິຫະປະຕິ» ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.

Verse 16

क्षीरोदमथनोद्भूतं प्रलयानलसन्निभम् । पीत्वा हलाहलं घोरमरक्षद्भुवनत्रयम्

ພິດຮາລາຮາລອັນນ່າຢ້ານ ເກີດຈາກການກວນມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ ຄ້າຍໄຟແຫ່ງການລ້າງໂລກ. ພຣະສິວະໄດ້ດື່ມມັນ ແລະດ້ວຍນັ້ນປົກປ້ອງໂລກທັງສາມ.

Verse 17

जलंधरं महादर्पं हृतत्रैलोक्यसम्पदम् । रुचिरांगुष्ठरेखोत्थ चक्रेण निजघान यः

ພຣະອົງຜູ້ທີ່ຟັນລົງຈະລັນທະຣະ ຜູ້ມີຄວາມຍິ່ງຍໂສຫຼາຍ ແລະປົ້ນເອົາຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງໂລກທັງສາມ ດ້ວຍຈັກຣາອັນສະຫວ່າງ ທີ່ເກີດຈາກເສັ້ນໝາຍໃນນິ້ວໂປ້ງຂອງພຣະອົງເອງ.

Verse 18

य एकेषु निपातोत्थज्वलनैस्त्रिपुरम्पुरा । त्रैलोक्यैश्वर्यसम्मूढं शोषयामास भानुना

ພຣະອົງນັ້ນ ໃນການກ່ອນ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ ຕຣິປຸຣະ ແຫ້ງຫມົດ ດ້ວຍແສງໄຟດັ່ງພຣະອາທິດ ທີ່ເກີດຈາກການປະທະແຫ່ງພຣະອຳນາດ; ໃນຂະນະທີ່ ຕຣິປຸຣະ ຫຼົງໄຫຼໃນອຳນາດແລະສະຫງ່າງາມແຫ່ງສາມໂລກ।

Verse 19

कामं दृष्टिनिपातेन त्रैलोक्यविजयोर्जितम् । निनायानंगपदवीं वीक्ष्यमाणेष्वजादिषु

ດ້ວຍພຽງແຕ່ການຫຼຸດສາຍພຣະເນດລົງ ພຣະອົງໄດ້ປະຫານ ກາມະ ຜູ້ໄດ້ອຳນາດຈາກຊັຍຊະນະເໜືອສາມໂລກ ໃຫ້ກາຍເປັນຜູ້ໄຮ້ຮ່າງ, ໃນຂະນະທີ່ ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆ ກຳລັງເບິ່ງຢູ່।

Verse 20

तम्ब्रह्माद्यैककर्तारम्मेघवाहनमच्युतम् । प्रयाहि पुत्र शरणं विश्वरक्षामणिं शिवम्

ໄປເຖີດ ລູກເອີຍ ແລະຂໍໃຫ້ເຈົ້າເຂົ້າພຶ່ງພາ ພຣະສິວະ—ພຣະເຈົ້າອົງດຽວ ຜູ້ເປັນຕົ້ນກຳເນີດແມ່ນແຕ່ ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະທັງຫຼາຍ; ຜູ້ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ຜູ້ຂີ່ເມກ; ພຣະອົງແມ່ນມະນີແຫ່ງການຄຸ້ມຄອງທົ່ວສະກົນຈັກກະວານ।

Verse 21

नन्दीश्वर उवाच । पित्रोरनुज्ञाम्प्राप्येति प्रणम्य चरणौ तयोः । प्रादक्षिण्यमुपावृत्य बह्वाश्वास्य विनिर्ययौ

ນັນດີອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກພໍ່ແມ່ແລ້ວ ລາວໄດ້ກົ້ມກາບທີ່ພຣະບາດທັງສອງຂອງທ່ານ. ແລ້ວຈຶ່ງເດີນວຽນຮອບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະປອບໃຈດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາຫຼາຍ; ຈາກນັ້ນທັງສອງກໍອອກເດີນທາງ»។

Verse 22

सम्प्राप्य काशीं दुष्प्रापाम्ब्रह्मनारायणादिभिः । महासंवर्त्तसन्तापहन्त्रीं विश्वेशपालिताम्

ເມື່ອໄປຮອດກາຊີ—ເມືອງອັນບັນລຸຍາກ ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ນາຣາຍະນະ ແລະເທວະອື່ນໆ—ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນນະຄອນສັກສິດນັ້ນ ຜູ້ທຳລາຍຄວາມຮ້ອນຮົ່ມແຫ່ງທຸກຂ໌ໃນມະຫາສຳວັດ ແລະຖືກພຣະວິສເວສະ (ພຣະສິວະ) ປົກປ້ອງຮັກສາ।

Verse 23

स्वर्धुन्या हारयष्ट्येव राजिता कण्ठभूमिषु । विचित्रगुणशालिन्या हरपत्न्या विराजिताम्

ທີ່ບ່ອນຄໍຂອງນາງ ນາງສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຖືກປະດັບດ້ວຍພວງມາລາຄ້າຍຄັນໄມ້ແຫ່ງຄົງຄາສະຫວັນ; ພຣະມະເຫສີຂອງຮະຣະ ຜູ້ມີຄຸນວິເສດຫຼາກຫຼາຍ ປາກົດຮຸ່ງເຮືອງຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 24

तत्र प्राप्य स विप्रेशः प्राग्ययौ मणिकर्णिकाम् । तत्र स्नात्वा विधानेन दृष्ट्वा विश्वेश्वरम्प्रभुम्

ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ພຣາຫມັນຜູ້ຄວນເຄົາລົບ ໄດ້ເດີນໄປທາງຕາເວັນອອກສູ່ ມະນິກັນນິກາ. ທີ່ນັ້ນ ຫຼັງອາບນ້ຳຕາມພິທີກຳນົດ ລາວໄດ້ເຫັນພຣະວິສເວສະວະຣະ—ພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນຈ້າວແຫ່ງທຸກສິ່ງ ອັນສ່ອງສະຫວ່າງ।

Verse 25

साञ्जलिर्नतशीर्षोऽसौ महानन्दान्वितस्सुधीः । त्रैलोक्यप्राणसन्त्राणकारिणम्प्रणनाम ह

ລາວປະນົມມື ແລະກົດສີສະລົງ ຜູ້ຮູ້ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍອານັນດາອັນຍິ່ງ ໄດ້ກໍ່ການນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະຜູ້ປົກປ້ອງ ຜູ້ຮັກສາລົມຫາຍໃຈແຫ່ງສາມໂລກ।

Verse 26

आलोक्यालोक्य तल्लिंगं तुतोष हृदये मुहुः । परमानंदकंदाढ्यं स्फुटमेतन्न संशयः

ເບິ່ງລິງຄະນັ້ນຊ້ຳໆ ທ່ານກໍເກີດຄວາມອິ່ມໃຈໃນດວງໃຈຢູ່ເລື້ອຍໆ. ລິງຄະນີ້ແນ່ຊັດ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ ອຸດົມດ້ວຍຕົ້ນທາງແຫ່ງອານັນດະສູງສຸດ.

Verse 27

अहो न मत्तो धन्योस्ति त्रैलोक्ये सचराचरे । यदद्राक्षिषमद्याहं श्रीमद्विश्वेश्वरं विभुम्

ໂອ້! ໃນສາມໂລກທັງປວງ ທັງສິ່ງມີຊີວິດແລະບໍ່ມີຊີວິດ ບໍ່ມີໃຜມີພອນຫຼາຍກວ່າຂ້ອຍ; ເພາະວັນນີ້ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນ ພຣະວິສເວສະວະຣະຜູ້ຮຸ່ງເຮືອງ ອົງພຣະເຈົ້າຜູ້ຄອບຄຸມທົ່ວສາກົນ.

Verse 28

मम भाग्योदयायैव नारदेन महर्षिणा । पुरागत्य तथोक्तं यत्कृतकृत्योस्म्यहन्ततः

ເພື່ອໃຫ້ໂຊກດີຂອງຂ້ອຍໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນ ພຣະມະຫາລິສີນາຣະດະໄດ້ມາຫາຂ້ອຍແຕ່ກ່ອນ ແລະໄດ້ກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຂ້ອຍກໍເປັນຜູ້ທີ່ຊີວິດສຳເລັດພັນທະແທ້ໆ.

Verse 29

नन्दीश्वर उवाच । इत्यानन्दामृतरसैर्विधाय स हि पारणम् । ततश्शुभेह्नि संस्थाप्य लिंगं सर्व्वहितप्रदम्

ນັນດີອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານໄດ້ປະກອບພິທີປາຣະນະຢ່າງຖືກຕ້ອງ ດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາອັນຫວານດັ່ງນ້ຳອະມຣິຕະແຫ່ງອານັນດະ. ແລ້ວໃນວັນມົງຄຸນ ທ່ານໄດ້ສະຖາປະນາລິງຄະ ຜູ້ປະທານປະໂຫຍດແກ່ທຸກຜູ້»

Verse 30

जग्राह नियमान्घोरान् दुष्करानकृतात्मभिः । अष्टोत्तरशतैः कुम्भैः पूर्णैर्गंगाम्भसा शुभैः

ທ່ານໄດ້ຮັບເອົາວິໄນປະພຶດຕິອັນເຂັ້ມງວດ ແລະນ່າຢ້ານ ທີ່ຜູ້ບໍ່ຝຶກຝົນແລະບໍ່ບໍລິສຸດຈະເຮັດໄດ້ຍາກ. ດ້ວຍໝໍ້ບູຊາ 108 ໃບ ເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຄົງຄາອັນສັກສິດແລະເປັນມົງຄຸນ ທ່ານໄດ້ດຳເນີນການບູຊາຕໍ່ໄປ.

Verse 31

संस्नाप्य वाससा पूतः पूतात्मा प्रत्यहं शिवम् । नीलोत्पलमयीम्मालां समर्पयति सोऽन्वहम्

ເມື່ອອາບນ້ຳແລ້ວ ນຸ່ງຜ້າສະອາດ ກາຍບໍລິສຸດ ແລະ ໃຈບໍລິສຸດ ລາວບູຊາພຣະສິວະທຸກມື້ ແລະ ຖວາຍພວງມາລາດອກບົວສີຟ້າແດ່ພຣະອົງທຸກວັນ।

Verse 32

अष्टाधिकसहस्रैस्तु सुमनोभिर्विनिर्मिताम् । स पक्षे वाथ वा मासे कन्दमूलफलाशनः

ພວງມາລານັ້ນຖັກຂຶ້ນດ້ວຍດອກໄມ້ອັນປະເສີດ ແປດພັນແລະຍັງເກີນກວ່ານັ້ນ. ລາວຄວນຖືວຣະຕະນີ້ ໂດຍກິນແຕ່ຫົວພືດ ຮາກ ແລະ ໝາກໄມ້ ເປັນເວລາຄຶ່ງເດືອນ ຫຼື ເຕັມເດືອນໜຶ່ງ।

Verse 33

शीर्णपर्णाशनैर्धीरः षण्मासं सम्बभूव सः । षण्मासं वायुभक्षोऽभूत्षण्मासं जल बिन्दुभुक्

ດ້ວຍຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະ ການຄວບຄຸມຕົນ ລາວດຳລົງຊີວິດຫົກເດືອນໂດຍກິນແຕ່ໃບໄມ້ແຫ້ງທີ່ຫຼົ່ນ; ຫົກເດືອນຕໍ່ມາກິນແຕ່ລົມ; ແລະ ຫົກເດືອນອີກ ດຳລົງດ້ວຍແຕ່ຢອດນ້ຳ.

Verse 34

एवं वर्षवयस्तस्य व्यतिक्रान्तं महात्मनः । शिवैकमनसो विप्रास्तप्यमानस्य नारद

ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ໂອ ນາຣະດະ, ປີເວລາຂອງມະຫາອາດຕະມານັ້ນໄດ້ຜ່ານໄປ ໃນຂະນະທີ່ລາວບຳເນັດຕະປະ—ໂອ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ—ໂດຍໃຈຈົດຈ້ອງແຕ່ພຣະສິວະພຽງອົງດຽວ.

Verse 35

जन्मतो द्वादशे वर्षे तद्वचो नारदेरितम् । सत्यं करिष्यन्निव तमभ्यगात्कुलिशायुधः

ໃນປີທີ່ສິບສອງນັບແຕ່ເກີດ, ດັ່ງກັບຈະເຮັດໃຫ້ຄຳຂອງນາຣະດະເປັນຄວາມຈິງ, ຜູ້ຖືອາວຸດວັຊຣະ (ພຣະອິນທຣະ) ໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ລາວ.

Verse 36

उवाच च वरं ब्रूहि दद्मि त्वन्मनसि स्थितम् । अहं शतक्रतुर्विप्र प्रसन्नोस्मि शुभव्रतैः

ທ່ານກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງກ່າວຂໍພອນ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະທານສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນໃຈເຈົ້າ. ໂອ ພຣາຫມັນ, ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນ ສະຕະກຣະຕຸ (ອິນດຣາ) ແລະພໍໃຈດ້ວຍວຣະຕະອັນມົງຄຸນຂອງເຈົ້າ»।

Verse 37

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य महेन्द्रस्य वाक्यम्मुनिकुमारकः । उवाच मधुरन्धीरः कीर्तयन्मधुराक्षरम्

ນັນດີອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງມະເຫນດຣາ (ອິນດຣາ) ແລ້ວ ບຸດນ້ອຍຂອງມຸນີ—ສະຫງົບ ແລະໝັ້ນຄົງ—ໄດ້ຕອບ ໂດຍເວົ້າອັກສອນຫວານ ແລະເປັນມົງຄຸນ।

Verse 38

गृहपतिरुवाच । मघवन् वृत्रशत्रो त्वां जाने कुलिशपाणिनम् । नाहं वृणे वरन्त्वत्तश्शंकरो वरदोऽस्ति मे

ກຣະຫະປະຕິ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະຄະວັນ—ຜູ້ປະຫານວຣິຕຣະ—ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກເຈົ້າວ່າເປັນອິນດຣາ ຜູ້ຖືວັດຊຣະ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເລືອກພອນໃດຈາກເຈົ້າ; ເພາະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນຜູ້ປະທານພອນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ»।

Verse 39

इन्द्र उवाच । न मत्तश्शङ्करस्त्वन्यो देवदेवोऽस्म्यहं शिशो । विहाय बालिशत्वं त्वं वरं याचस्व मा चिरम्

ອິນທຣາ ກ່າວວ່າ: «ນອກຈາກຂ້າ ບໍ່ມີ ສັງກະຣະ (Śaṅkara) ອື່ນໃດ. ຂ້າແມ່ນເທວະແຫ່ງເທວະທັງປວງ, ເດັກນ້ອຍເອີຍ. ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມໂງ່ເດັກໆ ແລະຂໍພອນໃຫ້ໄວ, ຢ່າຊ້າ»។

Verse 40

गृहपतिरुवाच । गच्छाहल्यापतेऽसाधो गोत्रारे पाकशासन । न प्रार्थये पशुपतेरन्यं देवान्तरं स्फुटम्

ຄຣຶຫະປະຕິ ກ່າວວ່າ: «ໄປເສຍ, ໂອ ຜົວຂອງອະຫັລຍາ! ຄົນຊົ່ວ, ສັດຕູແຫ່ງຕະກູນ, ໂອ ຜູ້ລົງໂທດປາກາ (ອິນທຣາ)! ຂ້າບໍ່ຂໍເທວະອື່ນໃດ ນອກຈາກ ປະສຸປະຕິ (Paśupati) ພຣະສິວະ»។

Verse 41

नन्दीश्वर उवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा क्रोध संरक्तलोचनः । उद्यम्य कुलिशं घोरम्भीषयामास बालकम्

ນັນດີອີສະວະຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຂອງເຂົາ ດ້ວຍດວງຕາແດງກ່ຳເພາະໂກດ, ທ່ານຍົກອາວຸດດຸດັນດັ່ງສາຍຟ້າຟາດ ແລະຂູ່ໃຫ້ເດັກນ້ອຍຫວາດກົວ.

Verse 42

स दृष्ट्वा बालको वज्रं विद्युज्ज्वाला समाकुलम् । स्मरन्नारद वाक्यं च मुमूर्च्छ भयविह्वलः

ເມື່ອເດັກນ້ອຍເຫັນວັດຊະຣະ ທີ່ປັ່ນປ່ວນໄປດ້ວຍແສງຟ້າຜ່າອັນລຸກໂຊນ, ພ້ອມທັງລະລຶກເຖິງຄຳຂອງນາຣະດະ, ກໍຖືກຄວາມຢ້ານກົວຄອບງຳ ແລະສະຫຼົບໄປ.

Verse 43

अथ गौरीपतिश्शम्भुराविरासीत्तपोनुदः । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रन्ते स्पर्शैस्संजीवयन्निव

ແລ້ວນັ້ນ ພຣະສັມພູ—ພຣະຜົວຂອງພຣະເກົາຣີ—ປາກົດພຣະອົງ ເພື່ອຂັບໄລ່ຄວາມທຸກທີ່ເກີດຈາກຕະປະ ແລະຕັດວ່າ «ຈົ່ງລຸກ, ຈົ່ງລຸກ; ຂໍໃຫ້ມີມົງຄຸນແກ່ເຈົ້າ» ດັ່ງກັບຊຸກຊີວິດດ້ວຍພຣະສັມຜັດອັນສັກສິດ។

Verse 44

उन्मील्य नेत्रकमले सुप्ते इव दिनक्षये । अपश्यदग्रे चोत्थाय शम्भुमर्कशताधिकम्

ເຂົາເປີດດວງຕາດັ່ງດອກບົວ ປານກັບຕື່ນຈາກຫຼັບໃນຍາມສິ້ນວັນ ແລ້ວລຸກຂຶ້ນ ເຫັນພຣະສັມພູ—ພຣະສິວະ—ຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ມີຣັດສະມີເຫນືອກວ່າດວງອາທິດຮ້ອຍດວງ.

Verse 45

भाले लोचनमालोक्य कण्ठे कालं वृषध्वजम् । वामाङ्गसन्निविष्टाद्रितनयं चन्द्रशेखरम्

ເມື່ອເຫັນດວງຕາທີ່ຫນ້າຜາກ ເຫັນຮອຍສີຄໍາຄືນທີ່ຄໍ ເຫັນພຣະອົງຜູ້ມີທຸງຮູບງົວ ແລະພຣະອົງຜູ້ມີທິດຊ້າຍອັນຖືກສະຖິດໂດຍທິດາແຫ່ງພູ—ພຣະສິວະ ຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົກກຸດ—ເຂົາທັງຫຼາຍຈຶ່ງຮູ້ວ່າ ນັ້ນແມ່ນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ໃນຮູບປາກົດອັນເມດຕາ (ສະຄຸນ).

Verse 46

कपर्द्देन विराजन्तं त्रिशूलाजगवायुधम् । स्फुरत्कर्पूरगौरांगं परिणद्ध गजाजिनम्

ພຣະອົງສະຫງ່າງາມດ້ວຍຜົມມັດກອບເປັນວົງ (ກະປັດດະ), ຖືຕຣິສູນ ແລະ ງູເປັນອາວຸດ. ພຣະກາຍສ່ອງປະກາຍຂາວດັ່ງການບູນ, ແລະ ຄາດຜິວຊ້າງໄວ້ຮອບກາຍ—ດັ່ງນີ້ໄດ້ເຫັນຮູບສະກຸນະຂອງພຣະສິວະ, ພຣະຜູ້ເມດຕາ ຜູ້ປະທານໂມກສະແກ່ວິນຍານທີ່ຖືກຜູກມັດ.

Verse 47

परिज्ञाय महादेवं गुरुवाक्यत आगमात् । हर्षबाष्पाकुलासन्नकण्ठरोमाञ्चकञ्चुकः

ເມື່ອໄດ້ຮູ້ແຈ້ງພຣະມະຫາເທວະ ຕາມຄໍາສອນຂອງຄູບາ ແລະ ອໍານາດແຫ່ງອາຄະມະ, ລາວຖືກຄວາມປິຕິຈົນນ້ໍາຕາໄຫຼ; ຄໍແນ່ນ ແລະ ທົ່ວຮ່າງກາຍມີຂົນລຸກຊັນດັ່ງເປັນເຄື່ອງນຸ່ງແຫ່ງຄວາມປິຕິ.

Verse 48

क्षणं च गिरिवत्तस्थौ चित्रकूटत्रिपुत्रकः । यथा तथा सुसम्पन्नो विस्मृत्यात्मानमेव च

ຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ ຈິຕຣະກູຕ—ຜູ້ກ່ຽວພັນກັບ ຕຣິປຸຕຣະກະ—ຢືນໝັ້ນຄົງດັ່ງພູ. ພ້ອມດ້ວຍຄວາມສົມບູນພອນທຸກປະການ ຈົນລືມຕົນເອງໄປ.

Verse 49

न स्तोतुं न नमस्कर्तुं किञ्चिद्विज्ञप्तिमेव च । यदा स न शशाकालं तदा स्मित्वाह शङ्करः

ເມື່ອເຂົາບໍ່ອາດຈະສັນລະເສີນ ບໍ່ອາດຈະກົດກົງ ແລະບໍ່ອາດຈະທູນຂໍອັນໃດໄດ້ ໃນເວລານັ້ນ ພຣະສັງກະຣະຍິ້ມອ່ອນໆ ແລ້ວກ່າວວາຈາ.

Verse 50

ईश्वर उवाच । शिशो गृहपते शक्राद्वज्रोद्यतकरादहो । ज्ञात भीतोऽसि मा भैषीर्जिज्ञासा ते मया कृता

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ໂອ ເດັກນ້ອຍ, ໂອ ເຈົ້າເຮືອນ—ເອີ! ເຈົ້າກົວເມື່ອເຫັນອິນທຣະຊູມືຂຶ້ນ ຖືວັຊຣະ. ຂ້າຮູ້ແລ້ວ. ຢ່າກົວ; ນີ້ເປັນແຕ່ການທົດສອບທີ່ຂ້າເຮັດ ເພື່ອປາຖະໜາຮູ້ໃຈເຈົ້າ»។

Verse 51

मम भक्तस्य नो शक्रो न वज्रं चान्तकोऽपि च । प्रभवेदिन्द्ररूपेण मयैव त्वम्विभीषितः

ສໍາລັບຜູ້ອຸທິດຕົນເປັນພະສາວົກຂອງເຮົາ ທັງ Śakra (ອິນທຣາ) ແລະສາຍຟ້າວັດຊຣະຂອງລາວ ກໍບໍ່ມີອໍານາດ; ແມ່ນແຕ່ Antaka (ຄວາມຕາຍ) ກໍບໍ່ອາດ. ເຮົາເອງຜູ້ດຽວ ທີ່ແປງເປັນຮູບອິນທຣາ ແລ້ວເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຫວາດຫວັນ।

Verse 52

वरन्ददामि ते भद्र त्वमग्निपदभाग्भव । सर्वेषामेव देवानां वरदस्त्वं भविष्यसि

ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ເຮົາຂໍປະທານພອນແກ່ເຈົ້າ. ຈົ່ງເປັນຜູ້ຮ່ວມແບ່ງສະຖານະທິບພະຂອງອັກນິ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ປະທານພອນແກ່ເທວະທັງປວງ।

Verse 53

सर्वेषामेव भूतानां त्वमग्नेऽन्तश्चरो भव । धर्मराजेन्द्रयोर्मध्ये दिगीशो राज्यमाप्नुहि

ໂອ ອັກນິ, ຈົ່ງເປັນພະຍານຜູ້ເຄື່ອນໄຫວຢູ່ພາຍໃນສັດທັງປວງ. ແລະລະຫວ່າງ ທັມມະຣາຊາ (ຢະມະ) ກັບ ອິນທຣາ, ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງທິດ ແລະໄດ້ຮັບອໍານາດອັນເປັນເອກະລາດ।

Verse 54

त्वयेदं स्थापितं लिंगं तव नाम्ना भविष्यति । अग्नीश्वर इति ख्यातं सर्वतेजोविबृंहणम्

ລິງຄະນີ້ ເຈົ້າເປັນຜູ້ສ້າງຕັ້ງ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຈະໄດ້ຮັບນາມຕາມເຈົ້າ. ມັນຈະໂດງດັງວ່າ “ອັກນີສະວະຣະ” ພຣະເຈົ້າຜູ້ເພີ່ມພູນແລະແຜ່ກະຈາຍເທຊະທັງປວງ।

Verse 55

अग्नीश्वरस्य भक्तानां न भयं विद्युदग्निभिः । अग्निमांद्यभयं नैव नाकालमरणं क्वचित्

ສໍາລັບຜູ້ສັດທາຕໍ່ ອັກນີສະວະຣະ ບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຈາກຟ້າຜ່າ ຫຼືໄຟ. ບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຈາກອັກນິອ່ອນລົງ (ຄວາມຮ້ອນຍ່ອຍອາຫານ/ພະລັງຊີວິດ) ແລະບໍ່ມີການຕາຍກ່ອນເວລາໃນທີ່ໃດເລີຍ।

Verse 56

अग्नीश्वरं समभ्यर्च्य काश्यां सर्वसमृद्धिदम् । अन्यत्रापि मृतो दैवाद्वह्निलोके महीयते

ເມື່ອໄດ້ບູຊາອັກນີອີສະວະຣະຢ່າງຖືກຕ້ອງໃນກາສີ—ຜູ້ປະທານຄວາມຮັ່ງມີທຸກປະການ—ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຕາຍຢູ່ບ່ອນອື່ນດ້ວຍອຳນາດຊະຕາກໍຖືກເຄົາລົບໃນວະຫນິໂລກ (ໂລກແຫ່ງໄຟ)។

Verse 57

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तानीय तद्बन्धून्पित्रोश्च परिपश्यतोः । दिक्पतित्वेऽभिषिच्याग्निं तत्र लिंगे शिवोऽविशत्

ນັນດີອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ລາວໄດ້ເອີ້ນຍາດພີ່ນ້ອງມາ ໃນຂະນະທີ່ພໍ່ແມ່ເບິ່ງຢູ່; ແລ້ວໄດ້ອະພິເສກອັກນີໃຫ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງທິດທັງປວງ ແລະພຣະສິວະໄດ້ເຂົ້າສະຖິດໃນລິງຄະນັ້ນ.

Verse 58

इत्थमग्न्यवतारस्ते वर्णितो मे जनार्दनः । नाम्ना गृहपतिस्तात शंकरस्य परात्मनः

ໂອ ຈະນາຣະດະນະ, ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ຂ້າໄດ້ພັນລະນາໃຫ້ເຈົ້າຟັງເຖິງອະວະຕານຂອງສັງກະຣະໃນຮູບໄຟ. ລູກທີ່ຮັກ, ສັງກະຣະ—ອາດຕະມະສູງສຸດ—ຖືກຮູ້ຈັກດ້ວຍນາມ «ຄຣິຫະປະຕິ» (Gṛhapati).

Verse 59

चित्रहोत्रपुरी रम्या सुखदार्चिष्मती वरा । जातवेदसि ये भक्ता ते तत्र निवसन्ति वै

ຈິດຣະໂຫຕຣະປຸຣີເປັນນະຄອນອັນງາມນ່າຊື່ນຊົມ—ເປັນແດນອັນປະເສີດ ມີນາມວ່າ ສຸຂະດາ ແລະ ອັຣຈິສະມະຕີ. ຜູ້ພັກດີທີ່ອຸທິດໃຈແດ່ ຈາຕະເວດະສ (ອັກນີ) ຍ່ອມພຳນັກຢູ່ທີ່ນັ້ນແທ້ໆ.

Verse 60

अग्निप्रवेशं ये कुर्य्युर्दृढसत्त्वा जितेन्द्रियाः । स्त्रियो वा सत्त्वसम्पन्नास्ते सर्व्वेप्यग्नितेजसः

ຜູ້ມີໃຈກ້າຫານໝັ້ນຄົງ ແລະຊະນະອິນທຣີຍະ ຜູ້ເຂົ້າໄປໃນໄຟ—ທັງແມ່ຍິງຜູ້ມີຄຸນຄວາມດີໝັ້ນຄົງ—ທຸກຄົນນັ້ນແທ້ໆ ກາຍເປັນຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຕະເຈະຂອງໄຟ.

Verse 61

अग्निहोत्ररता विप्राः स्थापिता ब्रह्मचारिणः । पश्चानिवर्त्तिनोऽप्येवमग्निलोकेग्निवर्चसः

ບັນດາພຣາຫມັນຜູ້ຍິນດີໃນອັກນິໂຫຕຣະ (Agnihotra) ແລະຕັ້ງມັ່ນໃນວິໄນພຣະຫມະຈາຣິຍະ (brahmacarya) ກໍເປັນຜູ້ບໍ່ຫວນກັບ; ເຂົາເຖິງໂລກຂອງອັກນິ (Agni-loka) ອັນສະຫວ່າງໄສດ້ວຍສະຫງ່າຂອງໄຟ।

Verse 62

शीते शीतापनुत्त्यै यस्त्वेधोभारान्प्रयच्छति । कुर्य्यादग्नीष्टिकां वाथ स वसेदग्निसन्निधौ

ໃນລະດູໜາວ ຜູ້ໃດເພື່ອຂັບໄລ່ຄວາມທຸກຈາກຄວາມໜາວ ໄດ້ຖວາຍມັດໄມ້ເຜົາເພື່ອການບູຊາ, ຫຼືຈັດທຳແທ່ນໄຟ (fire-altar) ສຳລັບພິທີ, ຜູ້ນັ້ນຢູ່ໃກ້ຊິດກັບໄຟສັກສິດ ດັ່ງການປະພຶດບຸນອັນມີຄຸນ.

Verse 63

अनाथस्याग्निसंस्कारं यः कुर्य्याच्छ्रद्धयान्वितः । अशक्तः प्रेरयेदन्यं सोग्निलोके महीयते

ຜູ້ໃດມີສັດທາ ແລະເຮັດພິທີໄຟ (ການເຜົາສົບ ແລະສັງຄານສຸດທ້າຍ) ໃຫ້ແກ່ຜູ້ບໍ່ມີຜູ້ອຸປະຖຳ, ຫຼືຖ້າບໍ່ສາມາດ ກໍໃຫ້ຜູ້ອື່ນເຮັດແທນ, ຜູ້ນັ້ນຖືກຍົກຍ້ອງໃນໂລກອັກນິ (Agni-loka)। ຕາມທັດສະນະໄສວະ ທຳອັນເມດຕານີ້ເປັນການຖວາຍທີ່ພໍໃຈພຣະເຈົ້າ ແລະຊ່ວຍຈິວະຂອງຜູ້ຕາຍໃຫ້ເດີນທາງຕໍ່ໄປ.

Verse 64

अग्निरेको द्विजातीनां निश्श्रेयसकरः परः । गुरुर्देवो व्रतं तीर्थं सर्वमग्निर्विनिश्चितम्

ສຳລັບຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (dvija) ອັກນິ (Agni) ແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນຜູ້ປະທານຄວາມດີສູງສຸດ (niḥśreyasa)។ ອັກນິແມ່ນຄູ (Guru); ອັກນິແມ່ນເທວະ; ອັກນິແມ່ນວຣະຕະ ແລະເປັນຕີຣຖະ—ແທ້ຈິງ ທຸກສິ່ງຖືກກຳນົດວ່າເປັນອັກນິ.

Verse 65

अपावनानि सर्वाणि वह्निसंसर्गतः क्षणात् । पावनानि भवन्त्येव तस्माद्यः पावकः स्मृतः

ສິ່ງທັງປວງທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດ ຈະກາຍເປັນບໍລິສຸດໃນພິບຕາ ເມື່ອສຳຜັດກັບໄຟ. ດັ່ງນັ້ນ ໄຟຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າ «ປາວະກະ»—ຜູ້ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ.

Verse 66

अन्तरात्मा ह्ययं साक्षान्निश्चयो ह्याशुशुक्षणिः । मांसग्रासान्पचेत्कुक्षौ स्त्रीणां नो मांसपेशिकाम्

ພຣະອົງນີ້ແມ່ນອັນຕະຣາຕະມາ ຢ່າງແທ້ຈິງ, ປາກົດໂດຍກົງເປັນພະຍານ; ພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງໄວ ແລະ ບໍ່ຜິດພາດ. ພຣະອົງຍ່ອຍກ້ອນເນື້ອໃນທ້ອງ—ແຕ່ຢ່າເບິ່ງແມ່ຍິງເປັນແຕ່ຊິ້ນເນື້ອເທົ່ານັ້ນ.

Verse 67

तैजसी शाम्भवी मूर्त्तिः प्रत्यक्षा दहनात्मिका । कर्त्री हर्त्री पालयित्री विनैतां किं विलोक्यते

ຮູບພຣະສະພາບ ຊາມພະວີ ອັນສະຫວ່າງໄສ ປາກົດຕໍ່ໜ້າ ເປັນໄຟໃນສະພາບ. ນາງແມ່ນຜູ້ກະທຳ, ຜູ້ຖອນຄືນ, ແລະຜູ້ຄ້ຳຈຸນ; ບໍ່ໄດ້ເບິ່ງນາງແລ້ວ ຈະເຫັນຫຍັງໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ?

Verse 68

चित्रभानुरयं साक्षान्नेत्रन्त्रिभुवनेशितुः । अन्धे तमोमये लोके विनैनं कः प्रकाशनः

ດວງອາທິດອັນສະຫວ່າງໄສນີ້ ແມ່ນດວງຕາແທ້ຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກ. ໃນໂລກອັນມືດມົນ ແລະຕາບອດນີ້, ຖ້າບໍ່ມີພຣະອາທິດ ໃຜຈະນຳແສງສະຫວ່າງມາໄດ້?

Verse 69

धूपप्रदीपनैवेद्यपयोदधिघृतैक्षवम् । एतद्भुक्तं निषेवन्ते सर्वे दिवि दिवौकसः

ເມື່ອນໍາທູບ ໂຄມໄຟ ແລະເຄື່ອງບູຊາ ພ້ອມດ້ວຍນົມ ນົມສົ້ມ ນ້ຳມັນເນີຍ (ກີ) ແລະນ້ຳອ້ອຍ ໄປຖວາຍໃນການນະມັດສະການພຣະສິວະ ບັນດາເທວະດາຜູ້ຢູ່ສະຫວັນທັງປວງ ຈະໄດ້ຮັບປະທານ ແລະຊື່ນຊົມເຄື່ອງບູຊາອັນສັກສິດນັ້ນໃນແດນຟ້າ.