शारभावतारवर्णनम् (Account of Śiva’s Śārabha Manifestation and the Measureless Avatāras)

Verse 1

नंदीश्वर उवाच । विध्वंसी दक्षयज्ञस्य वीरभद्राह्वयः प्रभो । अवतारश्च विज्ञेयः शिवस्य परमात्मनः

ນັນດີອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ມີນາມວ່າ ວີຣະພັດຣະ ຜູ້ທຳລາຍຍັກຍະຂອງດັກຊະ ຄວນຮູ້ວ່າເປັນອະວະຕາຣະຂອງພຣະສິວະ ພຣະອາດຕະມາສູງສຸດ»

Verse 2

सतीचरित्रे कथितं चरितं तस्य कृत्स्नशः । श्रुतं त्वयापि बहुधा नातः प्रोक्तं सुविस्तरात्

ໃນເລື່ອງປະຫວັດຂອງສະຕີ ໄດ້ກ່າວເຖິງປະຫວັດຂອງທ່ານນັ້ນຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ. ທ່ານເອງກໍໄດ້ຟັງມາຫຼາຍເທື່ອ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ຈະເລົ່າຊ້ຳຢ່າງລະອຽດອີກໃນທີ່ນີ້.

Verse 3

अतः परं मुनिश्रेष्ठ भवत्स्नेहाद्ब्रवीमि तत् । शार्दूलाख्यावतारं च शङ्करस्य प्रभोः शृणु

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ເນື່ອງຈາກຄວາມເມດຕາຕໍ່ທ່ານ ຂ້ອຍຈະກ່າວເຖິງເລື່ອງນັ້ນຕໍ່ໄປ. ຈົ່ງຟັງອະວະຕາຣະຂອງພຣະເຈົ້າສັງກະຣະ ທີ່ມີນາມວ່າ «ຊາຣດູລາ».

Verse 4

सदाशिवेन देवानां हितार्थं रूपमद्भुतम् । शारभं च धृतन्दिव्यं ज्वलज्ज्वालासमप्रभम्

ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ເທວະທັງຫຼາຍ ສະດາຊິວະໄດ້ຮັບຮູບອັນອັດສະຈັນ ແລະເທວະພາບ—ຊາຣະພະ—ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງໄຟລຸກໂຊນ।

Verse 5

शिवावतारा अमिता सद्भक्तहितकारकाः । सङ्ख्या न शक्यते कर्तुं तेषां च मुनिसत्तमाः

«ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ, ອະວະຕານຂອງພຣະສິວະນັ້ນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້, ລ້ວນແຕ່ເຮັດເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ພັກດີແທ້; ຈຳນວນຂອງພວກພຣະອົງບໍ່ອາດນັບໄດ້»

Verse 6

आकाशस्य च ताराणां रेणुकानां क्षितेस्तथा । आसाराणां च वृद्धेन बहुकल्पैः कदापि हि

«ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໜຶ່ງຈະແກ່ເຖົ້າໄປ ໂດຍການນັບຕະຫຼອດຫຼາຍກັລປະ: ດາວໃນຟ້າ, ອະນຸພາກຝຸ່ນໃນແຜ່ນດິນ, ແລະສາຍຝົນອັນນັບບໍ່ຖ້ວນ; ກໍຍັງບໍ່ອາດເຖິງທ້າຍໄດ້»

Verse 7

सङ्ख्या विशक्यते कर्तुं सुप्राज्ञैर्बहुजन्मभिः । शिवावताराणां नैव सत्यं जानीहि मद्वचः

«ແມ່ນແຕ່ມຸນີຜູ້ສະຫຼາດຍິ່ງ, ແມ່ນຈະມີປັນຍາສືບຕໍ່ຫຼາຍຊາດ, ກໍຍັງຍາກຈະຄຳນວນຈຳນວນໄດ້. ອະວະຕານແລະການປະກົດຂອງພຣະສິວະນັ້ນເກີນກວ່າການນັບແທ້; ຈົ່ງຮູ້ນີ້ເປັນຄວາມຈິງຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າ»

Verse 8

तथापि च यथाबुद्ध्या कथयामि कथाश्रुतम् । चरित्रं शारभं दिव्यं परमैश्वर्य्यसूचकम्

ແມ່ນແທ້ກໍຕາມ ຕາມຂອບເຂດປັນຍາຂອງຂ້ອຍ ຂ້ອຍຈະເລົ່າຕາມທີ່ໄດ້ຍິນໃນປະເພນີອັນສັກສິດ—ເລື່ອງທິບພະຂອງ Śārabha ຜູ້ເປີດເຜີຍອຳນາດສູງສຸດຂອງພຣະມະເຫສວຣ (ພຣະສິວະ)។

Verse 9

जयश्च विजयश्चैव भवद्भिः शापितौ यदा । तदा दितिसुतौ द्वौ तावभूतां कश्यपान्मुने

ໂອ ມຸນີ! ເມື່ອທ່ານໄດ້ສາບແຊ່ງ ຊະຍະ ແລະ ວິຊະຍະ ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ທັງສອງກໍໄດ້ເກີດເປັນລູກຊາຍສອງຄົນຂອງ ດິຕິ ຈາກ ກັດຊະຍະປະ।

Verse 10

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां शार्दूलावतारे नृसिंहचरितवर्णनं नाम दशमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໃນ «ສີຣີ ຊິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີ 3 — «ຊະຕະຣຸດຣະສັມຫິຕາ» — ບົດທີ 10 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາວິລະກຳຂອງ ນະຣະສິງຫະ» ໃນເລື່ອງອະວະຕານ «ຊາຣະດູລະ» (ດຸຈດັ່ງເສືອ) ຂອງພຣະສິວະ ຈົບລົງແລ້ວ।

Verse 11

पृथ्व्युद्धारे विधात्रा व प्रार्थितो हि पुरा प्रभुः । हिरण्याक्षं जघानासौ विष्णुर्वाराहरूपधृक्

ໃນອະດີດ ເມື່ອຈະກູ້ໂລກພື້ນດິນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຖືກ ວິທາຕຣາ (ພຣະພຣະຫມາ) ອ້ອນວອນ. ພຣະວິສະນຸ ທຣົງຮູບ «ວາຣາຫະ» (ໝູປ່າ) ໄດ້ປະຫານ ຮິຣັນຍາກຊະ ແລະ ຍົກໂລກພື້ນດິນຂຶ້ນອີກຄັ້ງ।

Verse 12

तं श्रुत्वा भ्रातरं वीरं निहतं प्राणसन्निभम् । चुकोप हरयेऽतीव हिरण्यकशिपुर्मुने

ໂອ ມຸນີ, ເມື່ອຮິຣັນຍະກະຊິປຸ ໄດ້ຍິນວ່າ ອ້າຍນ້ອງຜູ້ກ້າຫານ ຜູ້ຮັກດັ່ງຊີວິດ ຖືກສັງຫານ ກໍເກີດໂກດແຄ້ນຢ່າງຫນັກຕໍ່ ຮະຣິ (ວິສນຸ) ເປັນຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 13

वर्षाणामयुतं तप्त्वा ब्रह्मणो वरमाप सः । न कश्चिन्मारयेन्मां वै त्वत्सृष्टाविति तुष्टतः

ເມື່ອເຂົາບຳເນັດຕະປະສະຍາ ຄົບສິບພັນປີ ກໍໄດ້ຮັບພອນຈາກພຣະພຣະຫມາ. ພຣະພຣະຫມາພໍໃຈ ຈຶ່ງປະທານວ່າ: “ໃນສິ່ງທີ່ເຈົ້າສ້າງ ຢ່າໃຫ້ມີໃຜສາມາດຂ້າເຈົ້າໄດ້.”

Verse 14

शोणिताख्यपुरं गत्वा देवानाहूय सर्वतः । त्रिलोकीं स्ववशे कृत्वा चक्रे राज्यमकण्टकम्

ເຂົາໄດ້ໄປຍັງນະຄອນຊື່ “ໂຊນິຕະ” ແລ້ວເຊີນເທວະທັງຫຼາຍມາຈາກທຸກທິດ. ຈາກນັ້ນໄດ້ນໍາສາມໂລກຢູ່ໃນອໍານາດຕົນ ແລະສ້າງລາຊະອານາຈັກທີ່ບໍ່ມີໜາມ—ບໍ່ມີຜູ້ຕໍ່ຕ້ານ ບໍ່ມີຄວາມລົບກວນ।

Verse 15

देवर्षिकदनं चक्रे सर्वधर्म विलोपकः । द्विजपीडाकरः पापी हिरण्यकशिपुर्मुने

ໂອ ມຸນີເອີຍ, ຜູ້ບາບຊົ່ວ ຮິຣັນຍະກະຊິປຸ ໄດ້ກໍ່ຄວາມພິນາດແກ່ເທວະຣິສີທັງຫຼາຍ; ເປັນຜູ້ລົບລ້າງທຸກດາຣະມະ ແລະເປັນຜູ້ທໍລະມານພວກທະວິຊະ (ພຣາຫມັນ).

Verse 16

प्रह्लादेन स्वपुत्रेण हरिभक्तेन दैत्यराट् । यदा विद्वेषमकरोद्धरिर्वैरं विशेषतः

ເມື່ອຈອມກະສັດແຫ່ງໄດຕະຍະ ເນື່ອງຈາກລູກຊາຍຂອງຕົນ ພຣະຫຼາດ ຜູ້ເປັນພະຍົມຂອງຮະຣິ ໄດ້ເກີດຄວາມຊັງຊັງ, ໃນຂະນະນັ້ນ ຄວາມເປັນຄູ່ອາຄາດຂອງຮະຣິຕໍ່ເຂົາ ກໍປາກົດແຈ້ງຢ່າງພິເສດ—ເປັນການປະຈັນໜ້າທີ່ຖືກກໍານົດໄວ້ແຕ່ກ່ອນ।

Verse 17

सभास्तम्भात्तदा विष्णुरभूदाविर्द्रुतम्मुने । सन्ध्यायां क्रोधमापन्नो नृसिंहवपुषा ततः

ໂອ ທ່ານມຸນີ, ໃນເວລານັ້ນ ພຣະວິສນຸ ປາກົດອອກຢ່າງວ່ອງໄວຈາກເສົາໃນສະພາ ໃນຍາມສັນທະຍາ ດ້ວຍພຣະພິໂລດ ແລ້ວຮັບຮູບນະຣະສິງຫະ।

Verse 18

सर्वथा मुनिशार्दूल करालं नृहरेर्व्वपुः । प्रजज्वालातिभयदं त्रासयन्दैत्यसत्तमान्

ໂອ ທ່ານມຸນີຜູ້ດຸດັ່ງເສືອ, ຮູບອັນນ່າຢ້ານຂອງ ນຣະຫຣິ (ນະຣະສິງຫະ) ລຸກໂຊດສະຫວ່າງທຸກປະການ ນ່າກົວຢ່າງຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້ ເຮັດໃຫ້ໄດຕະຍະຜູ້ເລີດທັງຫຼາຍຫວາດຫວັນ।

Verse 19

नृसिंहेन तदा दैत्या निहताश्चैव तत्क्षणम् । हिरण्यकशिपुश्चाथ युद्धञ्चक्रे सुदारुणम्

ໃນເວລານັ້ນ ໂດຍພຣະນະຣາສິງຫະ ນັກຮົບດາຍຕະທັງຫຼາຍຖືກສັງຫານໃນທັນທີ. ຕໍ່ມາ ຮິຣັນຍະກະຊິປຸ ກໍເຂົ້າສູ່ການຮົບອັນນ່າສະພຶງຢ່າງຫນັກໜ່ວງ।

Verse 20

महायुद्धं तयोरासीन्मुहूर्त्तम्मुनिसत्तमाः । विकरालं च भयदं सर्वेषां रोमहर्षणम्

ໂອ້ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດານັກປາດ, ໃນຊົ່ວໄລຍະໜຶ່ງໄດ້ເກີດມີການຕໍ່ສູ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ລະຫວ່າງສອງຜູ້ນັ້ນ—ເປັນຕາຢ້ານໃນຮູບແບບ, ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຢ້ານກົວ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຂົນລຸກໄປທົ່ວທຸກຄົນ.

Verse 21

सायं चकर्ष देवेशो देहल्यां दैत्यपुङ्गवम् । व्योम्नि देवेषु पश्यत्सु नृसिंहश्च रमेश्वरः

ໃນຕອນແລງ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຫຼົ່າເທວະດາໄດ້ລາກຜູ້ນຳຂອງພວກຍັກໄປທີ່ປະຕູ; ແລະ ໃນຂະນະທີ່ເຫຼົ່າເທວະດາເບິ່ງຢູ່ເທິງທ້ອງຟ້າ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ຜູ້ປາກົດເປັນ ນະລຶສິງ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ຮັກຂອງ ຣາມາ—ໄດ້ເຮັດແນວນັ້ນຢ່າງເປີດເຜີຍຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ.

Verse 22

अथोत्संगे च तं कृत्वा नखैस्तदुदरन्द्रुतम् । विदार्य मारयामास पश्यतां त्रिदिवौकसाम्

ຈາກນັ້ນ, ໂດຍວາງລາວໄວ້ເທິງຕັກ, ພຣະອົງໄດ້ຈີກທ້ອງຂອງລາວດ້ວຍເລັບ ແລະ ຂ້າລາວ, ໃນຂະນະທີ່ຊາວສະຫວັນເບິ່ງຢູ່.

Verse 23

हते हिरण्यकशिपौ नृसिंहे नैव विष्णुना । जगत्स्वास्थ्यन्तदा लेभे न वै देवाविशेषतः

ເມື່ອ ຮິຣັນຍະກະສິປຸ ຖືກຂ້າ, ມັນບໍ່ແມ່ນໂດຍ ພຣະວິສະນຸ ແທ້ໆ—ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຢູ່ໃນຮູບແບບຂອງ ນະລຶສິງ ກໍຕາມ. ຈາກນັ້ນ ໂລກກໍກັບຄືນສູ່ຄວາມຜາສຸກ, ເພາະໂດຍເນື້ອແທ້ແລ້ວ ບໍ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງຢ່າງເດັດຂາດລະຫວ່າງເຫຼົ່າເທວະດາ.

Verse 24

देवदुन्दुभयो नेदुः प्रह्लादो विस्मयं गतः । लक्ष्मीश्च विस्मयं प्राप्ता रूपं दृष्ट्वाऽद्भुतं हरेः

ກອງກະທົບສະຫວັນ (ເທວະດຸນດຸບີ) ດັງກ້ອງ. ພຣະຫລາດາເກີດຄວາມພິສົດພິສັນ; ແລະ ພຣະລັກສະມີກໍຕື່ນຕະລຶງ ເມື່ອເຫັນຮູບອັນອັດສະຈັນຂອງ ຮະຣິ.

Verse 25

हतो यद्यपि दैत्येन्द्रस्तथापि न पुरं सुखम् । ययुर्देवा नृसिंहस्य ज्वाला सा न निवर्तिता

ແມ່ນແຕ່ຈອມອະສຸຣະຖືກປະຫານແລ້ວ ແຕ່ໃນນະຄອນກໍຍັງບໍ່ມີຄວາມສຸກສະບາຍ. ພວກເທວະຖອນຕົວໄປ ເພາະໄຟແຫ່ງພຣະພິລິດຂອງ ນຣະສິງຫະ ບໍ່ຍອມສົງບົບ.

Verse 26

तया च व्याकुलं जातं सर्वं चैव जगत्पुनः । देवाश्च दुःखमापन्नाः किम्भविष्यति वा पुनः

ເນື່ອງຈາກນາງນັ້ນ ໂລກທັງປວງກໍຖືກກວນກະວາຍ ແລະຫວັ່ນໄຫວອີກຄັ້ງ. ພວກເທວະກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມໂສກ ຄິດວ່າ: «ບັດນີ້ຈະເກີດຫຍັງອີກ?»

Verse 27

इत्येवं च वदन्तस्ते भयादूदूरमुपस्थि ताः । नृसिंहक्रोधजज्वालाव्याकुलाः पद्मभूमुखाः

ເມື່ອພວກເຂົາເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະພຣະຫມາຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ ແລະອື່ນໆ ຢືນຢູ່ໄກດ້ວຍຄວາມຢ້ານ; ໃບໜ້າວຸ້ນວາຍ ແລະສັ່ນສະເທືອນດ້ວຍໄຟແຫ່ງຄວາມໂກດຂອງນາຣະສິງຫະທີ່ລຸກໂຊນ.

Verse 28

प्रह्रादं प्रेषयामासुस्तच्छान्त्यै निकटं हरेः । सर्वान्मिलित्वा प्रह्लादः प्रार्थितो गतवांस्तदा

ເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມສະງົບ ພວກເຂົາໄດ້ສົ່ງພຣະຫຼາດາໄປໃກ້ພຣະຮາຣິ (ວິສນຸ). ແລ້ວພຣະຫຼາດາໄດ້ຮວບຮວມທຸກຄົນ ແລະຖືກອ້ອນວອນ ຈຶ່ງໄປທັນທີ.

Verse 29

उरसाऽऽलिंगयामास तं नृसिंहः कृपानिधिः । हृदयं शीतलं जातं रुड्ज्वाला न निवर्त्तिता

ແລ້ວນະຣະສິງຫະ ຜູ້ເປັນຄັງແຫ່ງກະລຸນາ ໄດ້ກອດເຂົາໄວ້ທີ່ອົກ. ຫົວໃຈຂອງເຂົາເຢັນລົງແລະສະບາຍ ແຕ່ຄວາມເຈັບປວດອັນເຜົາໄໝ້ຍັງບໍ່ໄດ້ສົງບົບໝົດສິ້ນ.

Verse 30

तथापि न निवृता रुड्ज्वाला नरहरेर्यदा । इष्टं प्राप्तास्ततो देवाश्शंकर शरणं ययुः

ແຕ່ກໍຍັງເທົ່ານັ້ນ ເມື່ອພະລັງອັນເຜົາໄໝ້ອັນດຸຮ້າຍຂອງ ນະຣະຫະຣິ (ນະຣະສິງຫະ) ບໍ່ສົງບົບ, ບັນດາເທວະທັງຫຼາຍ—ໄດ້ບັນລຸສິ່ງທີ່ປາດຖະໜາແລ້ວ—ຈຶ່ງໄປຫາ ພຣະສັງກະຣະ ເປັນທີ່ພຶ່ງພາ.

Verse 31

तत्र गत्वा सुरास्सर्वे ब्रह्माद्या मुनय स्तथा । शंकरं स्तवयामासुर्लोकानां सुखहेतवे

ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ເທວະທັງຫຼາຍ ພ້ອມດ້ວຍ ພຣະພຣະຫມາ ແລະບັນດາມຸນີ ໄດ້ເລີ່ມສັນລະເສີນ ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເປັນເຫດແຫ່ງຄວາມສຸກແລະຄວາມຜາສຸກຂອງທົ່ວໂລກ.

Verse 32

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव शरणागतवत्सल । पाहि नः शरणापन्ना न्सर्वान्देवाञ्जगन्ति च

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເທວະເຫນືອພຣະເທວະທັງປວງ, ໂອ ມະຫາເທວະ, ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ມາຂໍພຶ່ງພາ—ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງພວກເຮົາ. ພວກເຮົາ ແລະ ພຣະເທວະທັງປວງ ພ້ອມທັງໂລກທັງຫມົດ ໄດ້ມາຂໍພຶ່ງພາພຣະອົງ»។

Verse 33

नमस्तेऽस्तु नमस्तेऽस्तु नमस्तेऽस्तु सदाशिव । पूर्वं दुःखं यदा जातं तदा ते रक्षिता वयम्

ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ—ນະມັດສະການ, ນະມັດສະການ, ໂອ ສະດາຊິວະ. ເມື່ອຄວາມທຸກເຄີຍເກີດຂຶ້ນໃນອະດີດ ໃນເວລານັ້ນພວກເຮົາໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຈາກພຣະອົງ.

Verse 34

समुद्रो मथितश्चैव रत्नानां च विभागशः । कृते देवैस्तदा शंभो गृहीतं गरलन्त्वया

ເມື່ອມະຫາສະໝຸດຖືກກວນ ແລະ ເພັດພອຍຖືກແບ່ງປັນໃຫ້ເທວະທັງຫຼາຍ, ໃນເວລານັ້ນ ໂອ້ ຊຳພູ (Śambhu), ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ພຣະອົງໄດ້ຮັບເອົາພິດຮ້າຍນັ້ນໄວ້ ເພື່ອພິທັກລົກທັງປວງ.

Verse 35

रक्षिताः स्म तदा नाथ नीलकण्ठ इति श्रुतः । विषं पास्यसि नो चेत्त्वं भस्मीभूतास्तदाखिलाः

“ໂອ້ ພຣະນາຖ, ໃນເວລານັ້ນພວກເຮົາຖືກພິທັກຮັກສາ; ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ Nīlakaṇṭha (ຜູ້ມີຄໍສີຟ້າ). ຖ້າພຣະອົງບໍ່ດື່ມພິດນີ້, ພວກເຮົາທັງໝົດຈະກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າໃນທັນທີ.”

Verse 36

प्रसिद्धं च यदा यस्य दुःखं च जायते प्रभो । तदा त्वन्नाममात्रेण सर्वदुःखं विलीयते

ໂອ້ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ຜູ້ໃດໜຶ່ງຖືກຄວາມໂສກເສົ້າຄອບງຳ, ໃນເວລານັ້ນ ພຽງແຕ່ເອີ້ນນາມຂອງພຣະອົງ, ຄວາມທຸກທັງປວງກໍລະລາຍຫາຍໄປ.

Verse 37

इदानीं नृहरिज्वालापीडितान्नस्सदाशिव । तां त्वं शमयितुं देव शक्तोऽसीति सुनिश्चितम्

ບັດນີ້ ພວກເຮົາຖືກທໍລະມານໂດຍໄຟອັນລຸກໂຊນຂອງ ນຣະຫຣິ. ໂອ ສະດາສິວະ, ແນ່ນອນວ່າ ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ ມີພະລັງງານປະລະງັບ ແລະ ດັບໄຟນັ້ນໄດ້.

Verse 38

नन्दीश्वर उवाच । इति स्तुतस्तदा देवैश्शंकरो भक्तवत्सलः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्माऽभयन्दत्त्वा परप्रभुः

ນັນດີອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍສັນລະເສີນຢ່າງນັ້ນແລ້ວ, ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີ, ມີຈິດປິຕິພາຍໃນ; ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ ໄດ້ຕອບກັບ ໂດຍປະທານຄວາມບໍ່ຢ້ານກົວກ່ອນ.

Verse 39

शंकर उवाच । स्वस्थानं गच्छत सुरास्सर्व्वे ब्रह्मादयोऽभयाः । शमयिष्यामि यद्दुःखं सर्वथा हि व्रतम्मम

ພຣະສັງກະຣະ ກ່າວວ່າ: “ເທວະທັງປວງ ເລີ່ມແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ຈົ່ງກັບໄປສູ່ຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຢ້ານ. ຂ້າຈະທຳໃຫ້ທຸກຂ໌ທີ່ເກີດຂຶ້ນສົງົບລົງແນ່ນອນ; ນີ້ແມ່ນວຣະຕະ (ຄຳປະຕິຍານ) ຂອງຂ້າ.”

Verse 40

गतो मच्छरणं यस्तु तस्य दुःखं क्षयं गतम् । मत्प्रियः शरणापन्नः प्राणेभ्योऽपि न संशयः

ຜູ້ໃດມາພຶ່ງພາອາໄສໃນພຣະອົງ ຄວາມໂສກຂອງຜູ້ນັ້ນຍ່ອມສູນສິ້ນໄປ. ຜູ້ທີ່ຍອມຈຳນົນເຂົ້າພຶ່ງພາ ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະອົງ ເຫນືອກວ່າຊີວິດເອງ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 41

नन्दीश्वर उवाच । इति श्रुत्वा तदा देवा ह्यानन्दम्परमं गताः । यथागतं तथा जग्मुस्स्मरन्तश्शंकरं मुदा

ນັນດີອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ກໍເຂົ້າສູ່ອານັນອັນສູງສຸດ. ແລ້ວພວກເຂົາກໍຈາກໄປດັ່ງທີ່ມາ ດ້ວຍຄວາມປິຕິ ລະລຶກເຖິງພຣະສັງກະຣະ.