गजासुरतपः–देवलोकक्षोभः (Gajāsura’s Austerities and the Disturbance of the Worlds)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाप्रेम्णा चरितं शशिमौलिनः । यथाऽवधीत्त्रिशूलेन दानवेन्द्रं गजासुरम्

ສະນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ໂອ ວຽາສະ, ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມຮັກອັນໃຫຍ່ ວິລະກຳອັນສັກສິດຂອງພຣະຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົງກຸດ (ພຣະຊິວະ): ພຣະອົງໄດ້ປະຫານ ກະຈາສຸຣະ ຈອມແຫ່ງດານະວະ ດ້ວຍຕຣິສູນ ແນວໃດ.

Verse 2

दानवे निहते देव्या समरे महिषासुरे । देवानां च हितार्थाय पुरा देवाः सुखं ययुः

ເມື່ອດານະວະ ມະຫິສາສຸຣະ ຖືກເທວີສັງຫານໃນສົງຄາມ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ເທວະທັງຫຼາຍ ເທວະໃນການກ່ອນກໍໄດ້ໄປດ້ວຍຄວາມສຸກ ແລະ ຄວາມສະຫງົບ.

Verse 3

तस्य पुत्रो महावीरो मुनीश्वर गजासुरः । पितुर्वधं हि संस्मृत्य कृतं देव्या सुरार्थनात्

ໂອ ຈອມເຖົ້າແຫ່ງມຸນີ, ບຸດຂອງລາວແມ່ນວິລະບຸລຸດຜູ້ກ້າ ຊື່ ກະຊາສຸຣະ. ເມື່ອລະລຶກການຖືກສັງຫານຂອງບິດາ ແລະ ຖືກເທວີຊັກຊວນຕາມຄໍາອ້ອນວອນຂອງເທວະ, ລາວຈຶ່ງລົງມືໃນການຕໍ່ຕ້ານນັ້ນ.

Verse 4

स तद्वैरमनुस्मृत्य तपोर्थं गतवान्वने । समुद्दिश्य विधिं प्रीत्या तताप परमं तपः

ເມື່ອລະລຶກຄວາມພະຍາດພະຍາບາດນັ້ນ ລາວໄດ້ເຂົ້າປ່າເພື່ອການບໍາເພັນຕະປະ. ແລະດ້ວຍຄວາມຮັກແລະສັດທາ ລາວໄດ້ເອີ້ນຂານພິທີຕາມວິທີທີ່ກໍານົດ ແລ້ວບໍາເພັນຕະປະອັນສູງສຸດ ໂດຍມຸ່ງໃຈໄປຫາວິທີອັນເທວະ (ວິທິ) ແລະການສໍາເລັດຂອງມັນ.

Verse 5

अवध्योहं भविष्यामि स्त्रीपुंसैः कामनिर्जितः । संविचार्येति मनसाऽभूत्तपोरतमानसः

ລາວຄິດໃນໃຈວ່າ «ຂ້ອຍຈະເປັນຜູ້ບໍ່ອາດຖືກຂ້າ ແລະບໍ່ອາດຖືກພິຊິດໂດຍກາມຕັນຫາທີ່ເກີດຈາກຍິງຫຼືຊາຍ» ແລ້ວຈຶ່ງຕັ້ງໃຈໝັ້ນໃນຕະປະ ມຸ່ງຫາການບໍາເພັນຕະປະເທົ່ານັ້ນ.

Verse 6

स तेपे हिमवद्द्रोण्यां तपः परमदारु णम् । ऊर्द्ध्वबाहुर्नभोदृष्टिः पादांगुष्ठाश्रितावनिः

ທີ່ນັ້ນ ໃນຫຸບເຂົາແຫ່ງຫິມາລະຍະ ລາວໄດ້ບໍາເພັນຕະປະອັນຮຸນແຮງຢ່າງຍິ່ງ—ຊູມືຂຶ້ນສູງ ຈ້ອງມອງຟ້າ ແລະຢືນຢູ່ເທິງພື້ນດິນໂດຍອາໄສພຽງປາຍນິ້ວໂປ້ຕີນໃຫຍ່.

Verse 7

जटाभारैस्स वै रेजे प्रलयार्क इवांशुभिः । महिषासुरपुत्रोऽसौ गजासुर उदारधीः

ດ້ວຍພວງຜົມຈະຕາອັນໜັກ ລາວສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດໃນຍາມປະລັຍ ມີລັດສະໝີແຜ່ໄພລຸກໂຊນ. ຜູ້ນັ້ນແມ່ນ ກະຊາສຸຣະ ບຸດຂອງມະຫິສາສຸຣະ ຜູ້ກ້າແຂງ ມີປັນຍາອັນອຸດົມ.

Verse 8

तस्य मूर्ध्नः समुद्भूतस्सधूमोग्निस्तपोमयः । तिर्यगूर्ध्वमधोलोकास्तापयन्विष्वगीरितः

ຈາກສີສະຂອງລາວ ໄຟທີ່ປົກຄຸມດ້ວຍຄວັນໄດ້ປະທຸອອກ ເປັນໄຟອັນເກີດຈາກພະລັງຕະປະ (ຕະປັດສະຍາ) ໂດຍແທ້. ມັນແຜ່ໄປທົ່ວທິດ ເຜົາໃຫ້ໂລກທັງຫຼາຍຮ້ອນລະອຸ ທັງທາງຂ້າງ ເທິງ ແລະ ລຸ່ມ.

Verse 9

चुक्षुभुर्नद्युदन्वंतश्चाग्नेर्मूर्द्धसमुद्भवात् । निपेतुस्सग्रहास्तारा जज्वलुश्च दिशो दश

ດ້ວຍໄຟອັນລຸກໂຊນທີ່ຜຸດອອກຈາກສີສະ (ຂອງຣຸດຣະ) ແມ່ນ້ຳແລະມະຫາສະໝຸດກໍປັ່ນປ່ວນກະເພື່ອນ. ດາວທັງຫຼາຍພ້ອມດ້ວຍດາວເຄາະຕົກຈາກທີ່ສະຖານ ແລະທິດທັງສິບກໍລຸກໄຟສະຫວ່າງໄສທົ່ວໄປ.

Verse 10

तेन तप्तास्तुरास्सर्वे दिवं त्यक्त्वा सवासवाः । ब्रह्मलोकं ययुर्विज्ञापयामासुश्चचाल भूः

ຖືກເຜົາໄໝ້ໂດຍພະລັງອັນຍິ່ງນັ້ນ ດານະວະທັງປວງ—ພ້ອມດ້ວຍພະອິນທຣາ ແລະເທວະອື່ນໆ—ໄດ້ລະທິ້ງສະຫວັນ ໄປຫາພຣະພຣະມະໂລກ ເພື່ອທູນລາຍງານ; ແຜ່ນດິນກໍສັ່ນສະເທືອນ.

Verse 11

देवा ऊचुः । विधे गजासुरतपस्तप्ता वयमथाकुलाः । न शक्नुमो दिवि स्थातुमतस्ते शरणं गताः

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ຈັດຕັ້ງ (ພຣະພຣະມາ) ເອີຍ! ພວກເຮົາຖືກເຜົາໄໝ້ໂດຍຕະປະສະຂອງກະຈາສຸຣະ ຈົນວຸ່ນວາຍແລະຫຼົງລືມ. ພວກເຮົາບໍ່ອາດຢູ່ໃນສະຫວັນໄດ້; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມາຂໍພຶ່ງພາທ່ານ.”

Verse 12

विधेह्युपशमं तस्य चान्याञ्जीवयितुं कृपा । लोका नंक्ष्यत्यन्यथा हि सत्यंसत्यं ब्रुवामहे

ຂໍພຣະເມດຕາ—ຈົ່ງປະລະງັບຄວາມໂກດຂອງລາວ ແລະຊຸບຊີວິດຜູ້ອື່ນໃຫ້ຟື້ນຄືນ. ບໍ່ຊັ້ນນັ້ນ ໂລກທັງຫຼາຍຈະພິນາດແນ່ນອນ; ພວກເຮົາເວົ້າຄວາມຈິງ ແຕ່ຄວາມຈິງເທົ່ານັ້ນ.

Verse 13

इति विज्ञापितो देवैर्वासवाद्यैस्स आत्मभूः । भृगुदक्षादिभिर्ब्रह्मा ययौ दैत्यवराश्रमम्

ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍ ນຳໂດຍວາສະວະ (ອິນທຣາ) ໄດ້ທູນແຈ້ງດັ່ງນີ້ແລ້ວ, ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເກີດດ້ວຍຕົນເອງ ພ້ອມດ້ວຍພຣະ຤ຶສີພຣິກຸ, ດັກສະ ແລະຜູ້ບຳເນັດອື່ນໆ ໄດ້ໄປຍັງອາສຣົມອັນປະເສີດຂອງໄດຕະຍະ.

Verse 14

तपंतं तपसा लोका न्यथाऽभ्रापिहितं दिवि । विलक्ष्य विस्मितः प्राह विहसन्सृष्टिकारकः

ເມື່ອພຣະຜູ້ສ້າງສັບພະສິ່ງ ເຫັນໂລກທັງຫຼາຍຖືກເຜົາຮ້ອນດ້ວຍຕະປະນັ້ນ—ດັ່ງຟ້າໃນສະຫວັນຖືກເມກປົກຄຸມ—ພຣະອົງປະຫລາດໃຈ ແລະກ່າວດ້ວຍຮອຍຍິ້ມອ່ອນໂຍນ.

Verse 15

ब्रह्मोवाच । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ दैत्येन्द्र तपस्सिद्धोसि माहिषे । प्राप्तोऽहं वरदस्तात वरं वृणु यथेप्सितम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ—ມະຫິສະ! ຕະປະສະຂອງເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດຜົນແລ້ວ. ລູກເອີຍ, ຂ້າໄດ້ມາເຖິງແລ້ວເປັນຜູ້ປະທານພອນ. ຈົ່ງເລືອກພອນຕາມທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ»។

Verse 17

गजासुर उवाच । नमस्ते देवदेवेश यदि दास्यसि मे वरम् । अवध्योऽहं भवेयं वै स्त्रीपुंसैः कामनिर्जितैः

ກະຊາສຸຣະກ່າວວ່າ: «ນະມັດສະການແດ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະເທວະທັງປວງ. ຖ້າພຣະອົງຈະປະທານພອນໃຫ້ຂ້າ, ຂໍໃຫ້ຂ້າເປັນຜູ້ບໍ່ອາດຖືກຂ້າໄດ້—ບໍ່ໃຫ້ຖືກສັງຫານໂດຍຍິງຫຼືຊາຍຜູ້ຖືກກາມະຊະນະ»។

Verse 18

महाबलो महावीर्योऽजेयो देवादिभिस्सदा । सर्वेषां लोकपालानां निखिलर्द्धिसुभुग्विभो

ໂອ ພຣະອົງຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກສິ່ງ, ພຣະອົງມີພະລັງອັນມະຫາສານ ແລະວິລະຍະອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ບໍ່ມີໃຜຊະນະໄດ້ ແມ່ນແຕ່ເທວະດາ. ພຣະອົງຄອບຄອງຄວາມສຳເລັດແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທຸກປະການ ເຫນືອກວ່າຜູ້ພິທັກໂລກທັງປວງ.

Verse 19

सनत्कुमार उवाच । एवं वृतश्शतधृतिर्दानवेन स तेन वै । प्रादात्तत्तपसा प्रीतो वरं तस्य सुदुर्लभम्

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກດານະວະນັ້ນອ້ອນວອນຢ່າງນັ້ນ, ສະຕະທຣິຕິ ກໍພໍໃຈດ້ວຍຕະປະສະຂອງເຂົາ ແລະປະທານພອນອັນຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງໃຫ້ແກ່ເຂົາ.

Verse 20

एवं लब्धवरो दैत्यो माहिषिश्च गजासुरः । सुप्रसन्नमनास्सोऽथ स्वधाम प्रत्यपद्यत

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຮັບພອນແລ້ວ, ໄດຕະຍະນັ້ນ—ກະຈາສຸຣະ ຜູ້ເກີດຈາກແມ່ຄວາຍ—ມີໃຈຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ແລະຈາກນັ້ນກໍກັບໄປສູ່ຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນ.

Verse 21

स विजित्य दिशस्सर्वा लोकांश्च त्रीन्महासुरः । देवासुरमनुष्येन्द्रान्गंधर्वगरुडोरगान्

ມະຫາອະສຸຣະນັ້ນ ໄດ້ຊະນະທິດທັງປວງ ແລະໂລກທັງສາມ, ປະຫວັດປະຫານຫົວໜ້າໃນຫມູ່ເທວະແລະອະສຸຣະ, ຈອມກະສັດໃນຫມູ່ມະນຸດ, ພ້ອມທັງຄັນທັຣວະ, ກະຣຸດາ ແລະນາກທັງຫຼາຍ.

Verse 22

इत्यादीन्निखिलाञ्जित्वा वशमानीय विश्वजित् । जहार लोकपालानां स्थानानि सह तेजसा

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພຣະອົງຊະນະທັງປວງ ແລະນໍາໃຫ້ຢູ່ໃນອໍານາດ ຜູ້ຊະນະໂລກທັງມວນ ດ້ວຍພະຣະສະຫງ່າງາມແຫ່ງເຕຊະ ໄດ້ຍຶດເອົາບ່ອນນັ່ງ ແລະຕໍາແໜ່ງຂອງໂລກະປາລາ (ຜູ້ພິທັກໂລກ)។

Verse 23

देवोद्यानश्रिया जुष्टमध्यास्ते स्म त्रिविष्टपम् । महेन्द्रभवनं साक्षान्निर्मितं विश्वकर्मणा

ຕຣິວິດສະປະ ແດນສະຫວັນນັ້ນ ສ່ອງສະຫວ່າງ ໂດຍຖືກປະດັບດ້ວຍສິຣິອັນງາມຂອງສວນສະຫວັນເທວະ. ທີ່ນັ້ນມີພຣະວັງຂອງມະເຫນທຣະ (ອິນທຣະ) ຢ່າງແທ້ຈິງ ທີ່ວິສະວະກັມມາ ສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍຕົນເອງ।

Verse 24

तस्मिन्महेन्द्रस्य गृहे महाबलो महामना निर्जितलोक एकराट् । रेमेऽभिवंद्यांघ्रियुगः सुरादिभिः प्रतापितैरूर्जितचंडशासनः

ໃນເຮືອນວັງຂອງມະເຫນທຣະ (ອິນທຣະ) ນັ້ນ ມະຫາລັດຜູ້ມີພະລັງຫຼາຍ ແລະຈິດໃຈສູງ—ຜູ້ຊະນະໂລກທັງປວງ ເປັນຈັກກະຣາດພຽງຜູ້ດຽວ—ໄດ້ຢູ່ຢ່າງສຳລານແລະສຸກສະບາຍ. ພຣະບາດຄູ່ຂອງທ່ານ ຖືກເທວະແລະຜູ້ອື່ນໆ ກ້ມກາບນະມັດສະການ, ເພາະພວກເຂົາຖືກກົດຂີ່ໂດຍລິດເດດຂອງທ່ານ; ແລະອຳນາດບັງຄັບອັນແຂງກ້າແລະດຸດັນຂອງທ່ານ ກໍຄຸ້ມຄອງພວກເຂົາໄວ້।

Verse 25

स इत्थं निर्जितककुबेकराड् विषयान्प्रियान् । यथोपजोषं भुंजानो नातृप्यदजितेन्द्रियः

ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ໄດ້ຊະນະຜູ້ປົກຄອງແຫ່ງທິດທັງສີ່ ແລະໄດ້ຮັບວັດຖຸແຫ່ງຄວາມເພີດເພີນອັນເປັນທີ່ຮັກ ກໍຍັງເສບສຸກຕາມໃຈ; ແຕ່ເນື່ອງຈາກອິນທຣີຍະບໍ່ຖືກພິຊິດ ຈຶ່ງບໍ່ເຄີຍອິ່ມໃຈ. ຕາມທັດສະນະໄສວະ ຊະນະພາຍນອກໂດຍບໍ່ຄອບຄຸມອິນທຣີຍະ ບໍ່ນຳໄປສູ່ śānti—ມີແຕ່ພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ ແລະການສຳລວມພາຍໃນ ຈຶ່ງນຳໄປສູ່ມົກຂະ.

Verse 26

एवमैश्वर्यमत्तस्य दृप्तस्योच्छास्त्रवर्तिनः । काले व्यतीते महति पापबुद्धिरभूत्ततः

ດັ່ງນັ້ນ ສຳລັບຜູ້ອວດອົງນັ້ນ ຜູ້ເມົາມົນດ້ວຍອຳນາດ ແລະເດີນຕາມທາງອັນຜິດທຳ ຕ້ານທຳມະ; ເມື່ອເວລາອັນຍາວນານຜ່ານໄປ ຄວາມຄິດບາບກໍເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂອງເຂົາ.

Verse 27

महिषासुरपुत्रोऽसौ संचिक्लेश द्विजान्वरान् । तापसान्नितरां पृथ्व्यां दानवस्सुखमर्दनः

ດານະວະນັ້ນ—ບຸດຂອງມະຫິສາສຸຣະ ຜູ້ບີບທຳລາຍຄວາມສຸກຂອງຜູ້ອື່ນ—ໄດ້ລົບກວນດວິຊະຜູ້ປະເສີດ (ພຣາຫມັນ) ຢ່າງໜັກ ແລະເຮັດໃຫ້ພວກຕາປະສະບນແຜ່ນດິນເກີດທຸກຂ໌ຢ່າງຫນັກໜ່ວງ.

Verse 28

सुरान्नरांश्च प्रमथान्सर्वाञ्चिक्लेश दुर्मतिः । धर्मान्वितान्विशेषेण पूर्ववैरमनुस्मरन्

ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວນັ້ນ ໄດ້ທໍາໃຫ້ເທວະ, ມະນຸດ ແລະ ພຣະມະຖາທັງປວງ ຖືກທຸກທໍລະມານ; ໂດຍພິເສດຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນທໍາ ເມື່ອລາວຄິດຄ້ອນຄວາມອາຄາດເກົ່າ.

Verse 29

एकस्मिन्समये तात दानवोऽसौ महाबलः । अगच्छद्राजधानीं व शंकरस्य गजासुरः

ໃນເວລາໜຶ່ງ ລູກເອີຍ ດານະວະຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ຄື ກະຈາສຸຣະ ໄດ້ອອກເດີນທາງ ໄປຮອດນະຄອນຫຼວງຂອງພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ)។

Verse 30

समागतेऽसुरेन्द्रे हि महान्कलकलो मुने । त्रातत्रातेति तत्रासीदानंदनवासिनाम्

ໂອ ມຸນີ, ເມື່ອຈອມເຈົ້າແຫ່ງອະສຸຣະມາຮອດ ກໍເກີດຄວາມອື້ອອຶງໃຫຍ່; ໃນຫມູ່ຊາວອານັນດະ ມີສຽງຮ້ອງ “ຊ່ວຍເຮົາ! ຊ່ວຍເຮົາ!” ດັງກ້ອງ.

Verse 31

महिषाऽसुरपुत्रोऽसौ यदा पुर्यां समागतः । प्रमथन्प्रमथान्सर्वान्निजवीर्यमदोद्धतः

ເມື່ອບຸດຂອງມະຫິສາສຸຣະນັ້ນ ເຂົ້າມາເຖິງໃນນະຄອນ ດ້ວຍຄວາມເມົາມົນໃນຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງພະລັງຕົນ ກໍເລີ່ມບີບຄັ້ນ ແລະລົບກວນພຣະມະຖະທັງປວງ (ກອງບໍລິວານຂອງພຣະສິວະ)។

Verse 32

तस्मिन्नवसरे देवाश्शक्राद्यास्तत्पराजिताः । शिवस्य शरणं जग्मुर्नत्वा तुष्टुवुरादरात्

ໃນຂະນະນັ້ນແທ້ໆ ບັນດາເທວະ ມີພຣະອິນທຣະເປັນຕົ້ນ ຖືກເຂົາປະລາຊັຍ ຈຶ່ງໄປພຶ່ງພາພຣະສິວະເຈົ້າ. ພວກເຂົາກໍກົ້ມກາບ ແລະສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບສັດທາ.

Verse 33

न्यवेदयन्दानवस्य तस्य काश्यां समागमम् । क्लेशाधिक्यं तत्रत्यानां तन्नाथानां विशेषतः

ພວກເຂົາໄດ້ທູນຖວາຍເລື່ອງການມາຮອດຂອງໄທຕະນັ້ນໃນກາສີ ແລະວ່າຄວາມທຸກຍາກຂອງຊາວເມືອງໄດ້ເພີ່ມພູນຢ່າງຫນັກ ໂດຍສະເພາະແກ່ຜູ້ປົກຄອງ ແລະຜູ້ພິທັກຮັກສານະຄອນ.

Verse 34

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव तव पुर्यां गतोसुरः । कष्टं दत्ते त्वज्जनानां तं जहि त्वं कृपानिधे

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ເທວະເທວ, ໂອ້ ມະຫາເທວ! ອະສູຣະໄດ້ເຂົ້າໄປໃນນະຄອນຂອງພຣະອົງ ແລະກຳລັງໃຫ້ທຸກຂ໌ຢ່າງໜັກແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ໂອ້ ຄັງແຫ່ງຄວາມເມດຕາ, ຂໍພຣະອົງຈົ່ງທຳລາຍມັນ»។

Verse 35

यत्रयत्र धरायां च चरणं प्रमिणोति हि । अचलां सचलां तत्र करोति निज भारतः

ບ່ອນໃດກໍຕາມໃນພື້ນດິນ ທີ່ມັນວາງຝ່າຕີນແລະກ້າວວັດ, ທີ່ນັ້ນອຳນາດຂອງມັນເຮັດໃຫ້ດິນທີ່ນິ່ງກາຍເປັນໄຫວ—ໃຫ້ແຜ່ນດິນທີ່ໝັ້ນຄົງກາຍເປັນສັ່ນສະເທືອນ।

Verse 36

ऊरुवेगेन तरवः पतंति शिखरैस्सह । यस्य दोर्दंडघातेन चूर्णा स्युश्च शिलोच्चयाः

ດ້ວຍຄວາມພຸ້ນແຮງຂອງກຳລັງຂາອ່ອນອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ຕົ້ນໄມ້ທັງຫຼາຍລົ້ມລົງພ້ອມຍອດ; ແລະດ້ວຍການຟາດຂອງແຂນຂອງມັນດັ່ງຄັນທອນ, ແມ່ນແຕ່ຜາຫີນສູງໆກໍຖືກບົດເປັນຜົງ.

Verse 37

यस्य मौलिजसंघर्षाद्घना व्योम त्यजंत्यपि । नीलिमानं न चाद्यापि जह्युस्तत्केशसंगजम्

ດ້ວຍການສີກັນຂອງມົງກຸດແລະເສັ້ນຜົມຂອງມັນ, ແມ່ນແຕ່ເມກກໍລະທິ້ງຟ້າ; ແຕ່ຈົນທຸກມື້ນີ້ ພວກມັນກໍຍັງບໍ່ລະທິ້ງຄວາມຄືກັນສີຟ້າ ທີ່ເກີດຈາກການສຳຜັດກັບເສັ້ນຜົມຂອງລາວ.

Verse 38

यस्य विश्वाससंभारैरुत्तरंगा महाब्धयः । नद्योप्यमन्दकल्लोला भवंति तिमिभिस्सह

ດ້ວຍພະລັງແຫ່ງລົມຫາຍໃຈອອກຂອງຜູ້ນັ້ນ ມະຫາສະຫມຸດທັງຫຼາຍກໍລຸກເປັນຄື້ນໃຫຍ່; ແມ່ນແຕ່ແມ່ນ້ຳກໍກະເພື່ອນຮຸນແຮງ ພ້ອມປາໃຫຍ່ທັງຫຼາຍ.

Verse 39

योजनानां सहस्राणि नव यस्य समुच्छ्रयः । तावानेव हि विस्तारस्तनोर्मायाविनोऽस्य हि

ຄວາມສູງຂອງຜູ້ມີມາຍານັ້ນ ມີເກົ້າພັນໂຍຊະນະ; ແລະຄວາມກວ້າງຂອງກາຍກໍເທົ່າກັນ. ດັ່ງນັ້ນ ຮູບອັນມະໂຫລານີ້ ເກີດຈາກມາຍາ.

Verse 40

यन्नेत्रयोः पिंगलिमा तथा तरलिमा पुनः । विद्युताः नोह्यतेऽद्यापि सोऽयं स्माऽऽयाति सत्वरम्

ຄວາມສີອອກເຫຼືອງນ້ຳຕານໃນດວງຕາຂອງເຂົາ ແລະຄວາມວິບວັບສັ່ນໄຫວດັ່ງຟ້າຜ່າ—ຈົນທຸກມື້ນີ້ກໍຍັງທົນບໍ່ໄດ້. ເບິ່ງເຖິງ! ເຂົາມາຮອດຢ່າງຮີບດ່ວນແທ້.

Verse 41

यां यां दिशं समभ्येति सोयं दुस्सह दानवः । अवध्योऽहं भवामीति स्त्रीपुंसैः कामनिर्जितैः

ທິດໃດທີ່ອະສູນຜູ້ທົນບໍ່ໄດ້ນີ້ ເຄື່ອນໄປຫາ ທິດນັ້ນມັນປະກາດວ່າ «ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດຖືກສັງຫານ ເປັນຜູ້ບໍ່ມີໃຜຊະນະ» ແລະຊາຍຍິງທີ່ຖືກກາມະຊະນະ ກໍຕົກຢູ່ໃນອໍານາດຂອງມັນ।

Verse 42

इत्येवं चेष्टितं तस्य दानवस्य निवेदितम् । रक्षस्व भक्तान्देवेश काशीरक्षणतत्पर

ດັ່ງນີ້ ການປະພຶດຂອງອະສູນນັ້ນ ໄດ້ຖືກລາຍງານຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ. ໂອ້ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນປົກປ້ອງກາສີຢູ່ເທື່ອ, ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງຜູ້ພັກຕະຂອງພຣະອົງເຖີດ।

Verse 43

सनत्कुमार उवाच । इति संप्रार्थितो देवैर्भक्तरक्षणतत्परः । तत्राऽऽजगाम सोरं तद्वधकामनया हरः

ສະນັດກຸມານກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກເທວະທັງຫຼາຍອ້ອນວອນດັ່ງນີ້ ຮະຣະ—ຜູ້ມຸ່ງປົກປ້ອງຜູ້ພັກຕິເປັນນິດ—ໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນຫາໂຊຣະ ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈຈະປະຫານເຂົາ.

Verse 44

आगतं तं समालोक्य शंकरं भक्तवत्सलम् । त्रिशूलहस्तं गर्जंतं जगर्ज स गजासुरः

ເມື່ອເຫັນຊັງກະຣະມາຮອດ—ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກຕິເປັນນິດ—ຖືຕຣິຊູລ ແລະຮ້ອງຄຳຮາມດັງກ້ອງ, ກະຈາສຸຣະກໍຮ້ອງຄຳຮາມຕອບໂຕເຊັ່ນກັນ.

Verse 45

ततस्तयोर्महानासीत्समरो दारुणोऽद्भुतः । नानास्त्रशस्त्रसंपातैर्वीरारावं प्रकुर्वतोः

ຕໍ່ມາ ລະຫວ່າງທັງສອງໄດ້ເກີດສົງຄາມໃຫຍ່—ດຸຮ້າຍແລະນ່າອັດສະຈັນ—ທ່າມກາງຝົນແຫ່ງອາວຸດນານາ, ທັງຄູ່ຮ້ອງສຽງສິງຫນາດຂອງວິລະຊົນ.

Verse 46

गजासुरोतितेजस्वी महाबलपराक्रमः । विव्याध गिरिशं बाणैस्तीक्ष्णैर्दानवघातिनम्

ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍເຕຊະຂອງ ກະຊາສຸຣະ ແລະມີພະລັງອັນໃຫຍ່ກັບຄວາມກ້າຫານ, ລາວໄດ້ຍິງທະລຸ ພຣະຄິຣີຊະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ປາບອະສຸຣະ ດ້ວຍລູກສອນຄົມແຫຼມ।

Verse 47

अथ रुद्रो रौद्रतनुः स्वशरैरतिदारुणैः । तच्छरांश्चिच्छिदे तूर्णमप्राप्तांस्तिलशो मुने

ແລ້ວພຣະຣຸດຣະ ຊົງຮັບຮູບອັນດຸຮ້າຍນ່າຢ້ານ, ແລະດ້ວຍລູກສອນຂອງພຣະອົງອັນນ່າສະພຶງກົວຢ່າງຍິ່ງ, ຊົງຟັນທຳລາຍລູກສອນເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ ກ່ອນຈະມາຮອດພຣະອົງ ໃຫ້ແຕກເປັນຜົງລະອຽດ, ໂອ ມຸນີ।

Verse 48

ततो गजासुरः कुद्धोऽभ्यधावत्तं महेश्वरम् । खड्गहस्तः प्रगर्ज्योच्चैर्हतोसीत्यद्य वै मया

ຕໍ່ມາ ກະຈາສຸຣະ (Gajāsura) ໂກດເກຣີຍວ ກໍ່ພຸ້ນພາລຸກເຂົ້າໄປຫາພຣະມະເຫສະວະຣະ (Mahādeva) ໂດຍກົງ। ຖືດາບໃນມື ແລະຮ້ອງຄຳຮາມດັງກ້ອງວ່າ: “ມື້ນີ້ແທ້ໆ ເຈົ້າຈະຖືກຂ້າໂດຍຂ້າ!”

Verse 49

ततस्त्रिशूलहेतिस्तमायांतं दैत्यपुंगवम् । विज्ञायावध्यमन्येन शूलेनाभिजघान तम्

ແລ້ວພຣະອົງຜູ້ຖືຕຣິຊູລ ເຫັນຈອມອະສຸຣະນັ້ນກຳລັງບຸກເຂົ້າມາ ກໍ່ຮູ້ວ່າບໍ່ອາດຂ້າໄດ້ດ້ວຍວິທີອື່ນ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຟາດເຂົາດ້ວຍຫອກຕຣິຊູລອີກອັນໜຶ່ງ।

Verse 50

प्रोतस्तेन त्रिशूलेन स च दैत्यो गजासुरः । छत्रीकृतमिवात्मानं मन्यमाना जगौ हरम्

ເມື່ອຖືກປັກຕິດດ້ວຍຕຣິຊູລນັ້ນ ອະສຸຣະກະຈາສຸຣະ ກໍ່ຫຼົງຄິດອວດອ້າງວ່າຕົນເອງດຸຈັງຖືກເຮັດເປັນຮົ່ມຫຼວງ; ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວກັບພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ)។

Verse 51

गजासुर उवाच । देवदेव महादेव तव भक्तोऽस्मि सर्वथा । जाने त्वां त्रिदिवेशानं त्रिशूलिन्स्मरहारिणम्

ກະຈາສຸຣະ ກ່າວວ່າ: "ໂອ້ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະເຈົ້າທັງຫຼາຍ, ໂອ້ ມະຫາເທວະ, ຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ມີສັດທາຕໍ່ພຣະອົງໃນທຸກດ້ານ. ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າພຣະອົງຄືເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນທັງສາມ, ຜູ້ຖືຕີສູນ ແລະ ຜູ້ທຳລາຍກາມມະເທບ."

Verse 52

तव हस्ते मम वधो महाश्रेयस्करो मतः । अंधकारे महेशान त्रिपुरांतक सर्वग

"ການຖືກຂ້າດ້ວຍມືຂອງພຣະອົງ ແມ່ນຄວາມເປັນສິຣິມຸງຄຸນອັນສູງສຸດ. ໂອ້ ມະເຫສານະ, ໂອ້ ໄຕຣປຸຣານຕະກະ, ໂອ້ ພຣະຜູ້ສະຖິດຢູ່ທຸກຫົນແຫ່ງ—ແມ່ນແຕ່ໃນຄວາມມືດມົນນີ້, ຂ້ານ້ອຍກໍຂໍເພິ່ງພຣະອົງ."

Verse 53

किंचिद्विज्ञप्तुमिच्छामि तच्छृणुष्व कृपाकर । सत्यं ब्रवीमि नासत्यं मृत्युंजय विचारय

ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະນາຈະທູນບາງປະການ; ຂໍໃຫ້ຟັງເຖີດ ໂອ້ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງແຫ່ງຄວາມເມດຕາ. ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າຄວາມຈິງ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຫຼອກລວງ; ໂອ້ມຣິຕຍຸນຊະຍະ (ຜູ້ຊະນະຄວາມຕາຍ) ຂໍຈົ່ງພິຈາລະນາໃຫ້ດີ.

Verse 54

त्वमेको जगतां वंद्यो विश्वस्योपरि संस्थितः । कालेन सर्वैर्मर्तव्यं श्रेयसे मृत्युरीदृशः

ພຣະອົງແຕ່ພຣະອົງດຽວ ຄວນແກ່ການນົບນ້ອມບູຊາຂອງທຸກໂລກ ແລະສະຖິດຢູ່ເທິງສັບພະຈັກກະວານທັງປວງ. ເມື່ອເວລາມາຮອດ ທຸກຜູ້ຕ້ອງຕາຍ; ຄວາມຕາຍເຊັ່ນນັ້ນ ເມື່ອມາຕາມການກໍານົດອັນຖືກຕ້ອງ ຍ່ອມເປັນທາງໄປສູ່ຄວາມດີສູງສຸດ.

Verse 55

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य शंकरः करुणानिधिः । प्रहस्य प्रत्युवाचेशो माहिषेयं गजासुरम्

ສະນັດກຸມາຣະໄດ້ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເປັນຄັງແຫ່ງຄວາມກະລຸນາ ໄດ້ຍິ້ມ ແລ້ວພຣະເຈົ້າກໍຕອບກັບແກ່ ກະຊາສຸຣະ ບຸດແຫ່ງມະຫິສະ.

Verse 56

ईश्वर उवाच । महापराक्रमनिधे दानवोत्तम सन्मते । गजासुर प्रसन्नोस्मि स्वानकूलं वरं वृणु

ພຣະອີສະວະຣະໄດ້ກ່າວວ່າ: ໂອ້ຄັງແຫ່ງວິລະກໍາອັນຍິ່ງ, ໂອ້ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ດານະວະ, ໂອ້ກະຊາສຸຣະຜູ້ມີໃຈສູງ—ເຮົາພໍໃຈໃນເຈົ້າ. ຈົ່ງເລືອກພອນທີ່ເປັນມົນຄຸນແກ່ເຈົ້າ.

Verse 57

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे गजासुरवधो नाम सप्तपंचाशत्तमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງບົດທີ 57 ຊື່ວ່າ «ການປະຫານ ກະຈາສຸຣະ (Gajāsura)» ໃນພາກທີ 5 ຢຸດທະຂັນດະ (Yuddha-khaṇḍa) ຂອງ ຣຸດຣະສັມຫິຕາ (Rudra-saṃhitā) ໃນປຶ້ມທີ 2 ແຫ່ງ «ສຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ».

Verse 58

गजासुर उवाच । यदि प्रसन्नो दिग्वासस्तदा दित्यं वसान मे । इमां कृत्तिं महेशान त्वत्त्रिशूलाग्निपाविताम्

ກະຈາສຸຣະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ດິກວາສະ (Digvāsas) ຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍທິດທັງປວງ, ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທ, ໂອ ພຣະອົງຜູ້ສະຫວ່າງດັ່ງອາທິດຕະ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງນຸ່ງຫົ່ມໜັງຂອງຂ້າ—ໂອ ມະເຫສານ, ໜັງນີ້ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍໄຟແຫ່ງຕຣິຊູລຂອງພຣະອົງ.”

Verse 59

स्वप्रमाणां सुखस्पर्शां रणांगणपणीकृताम् । दर्शनीयां महादिव्यां सर्वदैव सुखावहाम्

ນາງມີສັດສ່ວນສົມບູນ ແລະສຳຜັດນຸ່ມນວນສຸກສະບາຍ—ດັ່ງຖືກນໍາໄປວາງເປັນລາງວັນໃນສະໜາມຮົບ. ງາມນ່າເບິ່ງ, ທິບພະຢ່າງຍິ່ງ, ແລະເປັນຜູ້ນໍາຄວາມສຸກມາໃຫ້ເສມອ.

Verse 60

इष्टगंधिस्सदैवास्तु सदैवास्त्वतिकोमला । सदैव निर्मला चास्तु सदैवास्त्वतिमंडनाम्

ຂໍໃຫ້ນາງມີກິ່ນຫອມອັນນ່າພໍໃຈຢູ່ເທື່ອ; ຂໍໃຫ້ນາງອ່ອນນຸ່ມຢ່າງຍິ່ງຢູ່ເທື່ອ. ຂໍໃຫ້ນາງບໍລິສຸດຢູ່ເທື່ອ ແລະປະດັບປະດາຢ່າງສູງສຸດຢູ່ເທື່ອ.

Verse 61

महातपोनलज्वालां प्राप्यापि सुचिरं विभो । न दग्धा कृत्तिरेषा मे पुण्यगंधनिधेस्ततः

ໂອ້ ພຣະອົງເຈົ້າ, ແມ່ນແຕ່ຖືກເຜົາຈາກໄຟອັນລຸກໂຊນແຫ່ງຕະປະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຢູ່ດົນນານ, ໜັງ (ກຣິຕຕິ) ຂອງຂ້າພະເຈົ້ານີ້ກໍບໍ່ໄດ້ໄໝ້—ເພາະມັນມາຈາກຄັງແຫ່ງກິ່ນອັນສັກສິດ ແລະບຸນກຸສົນ.

Verse 62

यदि पुण्यवती नैषा मम कृत्ति दिगंबर । तदा त्वदंगसंगोस्याः कथं जातो रणांगणे

«ຖ້ານາງນີ້ເປັນຜູ້ມີບຸນຄຸນແທ້ ໂອ ດິກັມບະຣະ—ເຄື່ອງນຸ່ງຫນັງຂອງຂ້ອຍ—ແລ້ວການສຳຜັດກັບອະໄວຍະວະຂອງເຈົ້າຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ນາງໃນສະໜາມຮົບໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 63

अन्यं च मे वरं देहि यदि तुष्टोऽसि शंकर । नामास्तु कृत्तिवासास्ते प्रारभ्याद्यतनं दिनम्

«ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທ, ໂອ ຊັງກະຣະ, ຂໍພຣະອົງປະທານພອນອີກປະການໜຶ່ງ: ຈາກມື້ນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ຂໍໃຫ້ພຣະນາມຂອງພຣະອົງເປັນ ‘ກຣິຕຕິວາສ’»।

Verse 64

सनत्कुमार उवाच । श्रुत्वेति स वचस्तस्य शंकरो भक्तवत्सलः । तथेत्युवाच सुप्रीतो महिषासुरजं च तम्

ສນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຊັງກະຣະ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີ ໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນ ກໍຍິນດີກ່າວວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນເຖີດ” ແລະຍອມຮັບຜູ້ທີ່ເກີດຈາກສາຍມະຫິສາສຸຣ ດ້ວຍ.

Verse 65

पुनः प्रोवाच प्रीतात्मा दानवं तं गजासुरम् । भक्तप्रियो महेशानो भक्तिनिर्मलमानसम्

ຕໍ່ມາ ມະຫາເທວະ—ຜູ້ມີພຣະໄທຍິນດີ, ເປັນທີ່ຮັກຂອງຜູ້ພັກດີ, ແລະມີພຣະຈິດບໍລິສຸດດ້ວຍພັກຕິ—ໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງແກ່ດານະວະ ກະຈາສຸຣ ນັ້ນ.

Verse 66

ईश्वर उवाच । इदं पुण्यं शरीरं ते क्षेत्रेऽस्मिन्मुक्तिसाधने । मम लिंगं भवत्वत्र सर्वेषां मुक्तिदायकम्

ອີສະວະຣ ກ່າວວ່າ: “ໃນກະເສດອັນສັກສິດນີ້ ອັນເປັນທາງເຖິງມຸກຕິ ຂໍໃຫ້ກາຍອັນບຸນຂອງເຈົ້ານີ້ ກາຍເປັນລິງຄະຂອງເຮົາຢູ່ທີ່ນີ້ ເພື່ອປະທານມຸກຕິແກ່ທຸກຜູ້.”

Verse 67

कृत्तिवासेश्वरं नाम महापातकनाशनम् । सर्वेषामेव लिंगानां शिरोभूतं विमुक्तिदम्

ມັນມີນາມວ່າ ກຣິຕຕິວາເສສະວະຣະ (Kṛttivāseśvara) ຜູ້ທຳລາຍບາບໃຫຍ່ຫຼວງ. ໃນບັນດາລິງຄະຂອງພຣະສິວະທັງປວງ ມັນເປັນຍອດສູງສຸດ ແລະປະທານມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 68

कथयित्वेति देवेशस्तत्कृतिं परिगृह्य च । गजासुरस्य महतीं प्रावृणोद्धि दिगंबरः

ເມື່ອຕັດຖ້ອຍຄໍານັ້ນແລ້ວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະດາໄດ້ຮັບເອົາໜັງນັ້ນ; ພຣະສິວະ ຜູ້ນຸ່ງຟ້າ (ທິກັມບະຣະ) ໄດ້ຄຸ້ມກາຍດ້ວຍໜັງອັນໃຫຍ່ຂອງ ກະຈາສຸຣະ।

Verse 69

महामहोत्सवो जातस्तस्मिन्नह्नि मुनीश्वर । हर्षमापुर्जनास्सर्वे काशीस्थाः प्रमथास्तथा

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ໃນວັນນັ້ນເອງ ມະໂຫດສະວະອັນໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ. ຊາວກາສີທັງປວງພາກັນຍິນດີ, ແລະພວກປຣະມະຖະ ຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງພຣະສິວະ ກໍຍິນດີເຊັ່ນກັນ।

Verse 70

हरि ब्रह्मादयो देवा हर्षनिर्भरमानसाः । तुष्टुवुस्तं महेशानं नत्वा सांजलयस्ततः

ແລ້ວພຣະຫຣິ (ວິສນຸ), ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະດາອື່ນໆ ຜູ້ມີໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ໄດ້ກົ້ມກາບພຣະມະເຫສານ. ພ້ອມມືປະນົມ ພວກເຂົາເລີ່ມສັນລະເສີນພຣະອົງ।

Verse 71

हते तस्मिन्दानवेशे माहिषे हि गजासुरे । स्वस्थानं भेजिरे देवा जगत्स्वास्थ्यमवाप च

ເມື່ອ ກະຈາສຸຣະ ອະສຸຣະຮ່າງຄວາຍ ຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນດານະວະ ຖືກປະຫານແລ້ວ, ເທວະດາທັງຫຼາຍກໍກັບຄືນສູ່ຖິ່ນສະຖານຂອງຕົນ, ແລະໂລກກໍໄດ້ຄືນສູ່ຄວາມສະຫງົບສຸກແລະລະບຽບຮຽບຮ້ອຍ।

Verse 72

इत्युक्तं चरितं शंभोर्भक्तवात्सल्यसूचकम् । स्वर्ग्यं यशस्यमायुष्यं धनधान्यप्रवर्द्धनम्

ດັ່ງນີ້ໄດ້ກ່າວເຖິງປະຫວັດອັນສັກສິດຂອງ ສຳພູ (Śambhu) ຜູ້ສະແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີ. ມັນໃຫ້ບຸນສະຫວັນ ຊື່ສຽງ ອາຍຸຍືນ ແລະການເພີ່ມພູນຊັບສິນກັບເຂົ້າກິນ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ.

Verse 73

य इदं शृणुयात्प्रीत्या श्रावयेद्वा शुचिव्रतः । स भुक्त्वा च महासौख्यं लभेतांते परं सुखम्

ຜູ້ໃດທີ່ຮັກສາວິນັຍບໍລິສຸດ ຟັງເລື່ອງນີ້ດ້ວຍສັດທາ ຫຼືໃຫ້ຜູ້ອື່ນອ່ານສວດ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຊົມຊື່ນມະຫາສຸກໃນໂລກນີ້ ແລະທ້າຍສຸດຈະໄດ້ຮັບສຸກອັນສູງສຸດ.