अध्याय ५५ — बाणस्य पुनर्युद्धप्रवृत्तिः (Bāṇa’s Renewed Engagement in Battle)
ອັດທະຍາ 55 ສືບຕໍ່ເລື່ອງການຮົບລະຫວ່າງ ບານ–ກຣິດສະນະ ຫຼັງຈາກພຣະກຣິດສະນະໃຊ້ອາວຸດຕ້ານກັນເພື່ອລົບລ້າງອັນຕະລາຍກ່ອນໜ້າ. ເລື່ອງຖືກຖ່າຍທອດແບບຊັ້ນໆ: ສູຕະເລົ່າ, ວະຍາສະຖາມ, ສະນັດກຸມາຣະຕອບ ເນັ້ນຄວາມນ່າເຊື່ອຖື. ເມື່ອຣຸດຣະ (ສັງກະຣະ) ພັກຢູ່ກັບບຸດແລະຄະນະ, ບານ ກະສັດໄດຕະຍະ ລູກຂອງບາລີ ອອກມາຮົບອີກ. ເຫັນກອງທັບຕົນຖືກຫຼຸດລົງຈຶ່ງໂກດ ແລະເພີ່ມຄວາມພະຍາຍາມໃນການຮົບ ຖືອາວຸດຫຼາຍຊະນິດ. ພຣະກຣິດສະນະສະແດງຄວາມກ້າຫານ ຮ້ອງຄຳຮາມ ເບິ່ງບານເປັນເລື່ອງນ້ອຍ ແລະໃຫ້ສຽງຄັນທະນູ ຊາຣັງກະ ກັງວານເຕັມຊ່ອງຟ້າດິນ ເນັ້ນພະລັງນາດແລະການຍົກລະດັບການປະທະຕໍ່ໄປ.
Shlokas
Verse 1
व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ ब्रह्मपुत्र नमोस्तु ते । अद्भुतेयं कथा तात श्राविता मे त्वया मुने
ວະຍາສະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ້ ສະນັດກຸມານ, ບຸດແຫ່ງພຣະພົມຜູ້ຮູ້ສັບພະສິ່ງ, ຂໍນອບນ້ອມແດ່ທ່ານ. ໂອ້ ພຣະມຸນີຜູ້ຄວນແກ່ການເຄົາລົບ, ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ—ເລື່ອງລາວອັນສັກສິດທີ່ໜ້າອັດສະຈັນນີ້ ທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າបានຮັບຮູ້ແລ້ວ.”
Verse 2
जृंभिते जृंभणास्त्रेण हरिणा समरे हरे । हते बाणबले बाणः किमकार्षीच्च तद्वद
ເມື່ອໃນການສູ້ຮົບ, ພຣະຫະລິ ໄດ້ໂຈມຕີ ພຣະຫະລະ ດ້ວຍອາວຸດຊຶມພະນະ ແລະ ພຣະຫະລະ ຖືກເຮັດໃຫ້ຫາວ ແລະ ອ່ອນເພຍ, ເມື່ອນັ້ນ—ເມື່ອກຳລັງກອງທັບຂອງພານະຖືກທຳລາຍ—ພານະໄດ້ເຮັດຫຍັງຕໍ່ໄປ? ຈົ່ງບອກເລື່ອງນັ້ນນຳ.
Verse 4
सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाप्राज्ञ कथां च परमाद्भुताम् । कृष्णशंकरयोस्तात लोकलीलानुसारिणोः
ສະນັດກຸມານ ກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຟັງ, ໂອ້ ວະຍາສະ ຜູ້ມີປັນຍາອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ເຖິງເລື່ອງລາວອັນໜ້າອັດສະຈັນທີ່ສຸດນີ້—ໂອ້ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ—ກ່ຽວກັບ ພຣະກິດສະນະ ແລະ ພຣະສັງກະລະ, ຜູ້ທີ່ສະແດງການຫຼິ້ນອັນສັກສິດຂອງພວກພຣະອົງໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບວິທີທາງຂອງໂລກ.”
Verse 5
शयिते लीलया रुद्रे सपुत्रे सगणे सति । बाणो विनिर्गतो युद्धं कर्तुं कृष्णेन दैत्यराट्
ໃນເວລາທີ່ພຣະຣຸດຣະ ນອນພັກຢ່າງລີລາ ມີພຣະບຸດຮ່ວມດ້ວຍ ແລະຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍຄະນະກະນະຂອງພຣະອົງ ບານະ ກະສັດແຫ່ງໄດຕະ ໄດ້ອອກໄປເພື່ອກໍ່ສົງຄາມກັບພຣະກຣິສນະ।
Verse 6
कुंभांडसंगृहीताश्वो नानाशस्त्रास्त्रधृक् ततः । चकार युद्धमतुलं बलिपुत्रो महाबलः
ຕໍ່ມາ ບຸດຂອງ ບາລິ ຜູ້ມີກຳລັງຍິ່ງ, ຂຶ້ນຂີ່ມ້າທີ່ຍຶດໄດ້ຈາກ ກຸມພານດະ, ຖືອາວຸດ ແລະ ອາສະຕຣາ ຫຼາຍປະເພດ, ໄດ້ກະທຳຍຸດທະການອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້।
Verse 7
दृष्ट्वा निजबलं नष्टं स दैत्येन्द्रोऽत्यमर्षितः । चकार युद्धमतुलं बलि पुत्रो महाबलः
ເມື່ອເຫັນກຳລັງຂອງຕົນຖືກທຳລາຍ, ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະນັ້ນໂກດແຄ້ນຢ່າງຫນັກ; ແລ້ວບຸດຂອງ ບາລິ ຜູ້ມີກຳລັງຍິ່ງ ກໍເລີ່ມຍຸດທະການອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້।
Verse 8
श्रीकृष्णोपि महावीरो गिरिशाप्तमहाबलः । उच्चैर्जगर्ज तत्राजौ बाणं मत्वा तृणोपमम्
ແມ່ນແຕ່ ພຣະສຣີກຣິສນະ ວິລະບຸລຸດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ຜູ້ໄດ້ຮັບກຳລັງມະຫາສານຕາມພຣະບັນຊາຂອງ ກິຣີສະ (ພຣະສິວະ), ກໍຮ້ອງຄຳຮາມດັງກ້ອງໃນສະໜາມຮົບ, ເຫັນວ່າ ບານາ ເປັນເພີຍດັ່ງໃບຫຍ້າເທົ່ານັ້ນ।
Verse 9
धनुष्टंकारयामास शार्ङ्गाख्यं निजमद्भुतम् । त्रासयन्बाणसैन्यं तदवशिष्टं मुनीश्वर
ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄັນທະນູອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ ຊື່ «ສາຣັງກະ» ດັງກັງວານດຸດຟ້າຮ້ອງ ເຮັດໃຫ້ກອງທັບຂອງບານະທີ່ເຫຼືອຢູ່ຫວາດຫວັນ।
Verse 10
तेन नादेन महता धनुष्टंकारजेन हि । द्यावाभूम्योरंतरं वै व्याप्तमासीदनंतरम्
ດ້ວຍສຽງຄຳຮ້ອງອັນໃຫຍ່ນັ້ນ—ອັນເກີດຈາກສຽງຕຶງຄັນທະນູ—ຊ່ອງວ່າງທັງໝົດລະຫວ່າງຟ້າແລະດິນ ຖືກປົກຄຸມໃນພິບຕາດຽວ।
Verse 11
चिक्षेप विविधान्बाणान्बाणाय कुपितो हरिः । कर्णान्तं तद्विकृष्याथ तीक्ष्णानाशीविषोपमान्
ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ, ພຣະຫະລິ (ພຣະວິສນຸ) ໄດ້ຍິງລູກສອນຫຼາຍຊະນິດໃສ່ ພາານະ. ຈາກນັ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ນ້າວຄັນທະນູຂຶ້ນມາຮອດພຣະກັນ (ຫູ) ແລ້ວຍິງລູກສອນທີ່ແຫຼມຄົມ — ປຽບດັ່ງງູພິດທີ່ມີລິດເດັດຮ້າຍແຮງ.
Verse 12
आयातांस्तान्निरीक्ष्याऽथ स बाणो बलिनन्दनः । अप्राप्तानेव चिच्छेद स्वशरैस्स्वधनुश्च्युतैः
ຈາກນັ້ນ ພາານະ, ບຸດຂອງພະລີ, ເມື່ອເຫັນອາວຸດເຫຼົ່ານັ້ນພຸ່ງເຂົ້າມາຫາຕົນ, ກໍໄດ້ຍິງຕັດພວກມັນດ້ວຍລູກສອນຂອງຕົນເອງທີ່ອອກຈາກຄັນທະນູ — ທໍາລາຍພວກມັນກ່ອນທີ່ພວກມັນຈະມາຮອດເປົ້າໝາຍ.
Verse 13
पुनर्जगर्ज स विभुर्बाणो वैरिगणार्दनः । तत्रसुर्वृष्णयस्सर्वे कृष्णात्मानो विचेतसः
ຈາກນັ້ນ ພາານະ ຜູ້ມີລິດເດດ — ຜູ້ປາບສັດຕູ — ໄດ້ຄຳລາມຂຶ້ນອີກຄັ້ງ. ໃນເວລານັ້ນ, ພວກວະລິສນີທັງໝົດທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຜູ້ມີຈິດໃຈຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບພຣະກິດສະນະ, ກໍເກີດຄວາມວຸ່ນວາຍ ແລະ ຕົກໃຈ (ທ່າມກາງຄວາມຢ້ានກົວຂອງສົງຄາມ).
Verse 14
स्मृत्वा शिवपदाम्भोजं चिक्षेप निजसायकान् । स कृष्णायातिशूराय महागर्वो बलेस्सुतः
ເມື່ອລະລຶກເຖິງພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະສິວະ ບຸດຂອງບະລາຜູ້ຫຍິ່ງຍໂສຫນັກ ໄດ້ຂວ້າງລູກສອນຂອງຕົນໄປຫາພຣະກຣິດສະນະ ວີຣະບຸລຸດຜູ້ກ້າຫານທີ່ກໍາລັງເຂົ້າສູ່ສົງຄາມ।
Verse 15
कृष्णोपि तानसंप्राप्तानच्छिनत्सशरैर्द्रुतम् । स्मृत्वा शिवपदाम्भोजममरारि महाबलः
ແມ່ນແຕ່ພຣະກຣິດສະນະ ຜູ້ມີພະລັງຫນັກ ແລະເປັນຜູ້ປະຫານສັດຕູຂອງເທວະ ກໍລະລຶກເຖິງພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະສິວະ; ແລ້ວດ້ວຍລູກສອນອັນວ່ອງໄວ ພຣະອົງຕັດທຳລາຍຜູ້ທີ່ບຸກເຂົ້າມາໃນທັນທີ।
Verse 16
रामादयो वृष्णयश्च स्वंस्वं योद्धारमाहवे । निजघ्नुर्बलिनस्सर्वे कृत्वा क्रोधं समाकुलाः
ແລ້ວ ຣາມາ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ພ້ອມທັງພວກວຣິສນີ ແຕ່ລະຄົນໃນສະໜາມຮົບ ໄດ້ຟັນລົງນັກຮົບຄູ່ຕໍ່ສູ້ຂອງຕົນ. ຜູ້ກ້າແຂງທັງຫມົດ ຈິດຖືກກວນໂດຍຄວາມໂກດ ກໍກາຍເປັນຜູ້ວຸ້ນວາຍ ແລະສັງຫານສັດຕູຂອງຕົນ.
Verse 17
इत्थं चिरतरं तत्र बलिनोश्च द्वयोरपि । बभूव तुमुलं युद्धं शृण्वतां विस्मयावहम्
ດັ່ງນັ້ນ ຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນເວລາດົນ ລະຫວ່າງຜູ້ກ້າແຂງທັງສອງ ການຮົບອັນຄຶກຄືນແລະວຸ້ນວາຍໄດ້ປະທຸຂຶ້ນ ນ່າພິສົດແກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນ.
Verse 18
तस्मिन्नवसरे तत्र क्रोधं कृत्वाऽतिपक्षिराट् । बाणासुरबलं सर्वं पक्षाघातैरमर्दयत्
ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພະຣາຊາແຫ່ງນົກຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ເມື່ອຖືກປຸກໃຫ້ໂກດ ກໍໄດ້ບີບຂະຍີ້ກອງທັບທັງໝົດຂອງບານາສຸຣະ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍການຟາດປີກຂອງຕົນ.
Verse 19
मर्दितं स्वबलं दृष्ट्वा मर्दयंतं च तं बली । चुकोपाति बलेः पुत्रः शैवराड् दितिजेश्वरः
ເຫັນກອງທັບຂອງຕົນຖືກບີບທຳລາຍ ແລະເຫັນຜູ້ກ້າຜູ້ແຂງນັ້ນຍັງບີບທຳລາຍຕໍ່ໄປ ບຸດຂອງບາລີ—ເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະ ກະສັດຜູ້ນັບຖືພຣະສິວະ—ກໍເກີດໂທສະອັນຮ້ອນແຮງ।
Verse 20
स्मृत्वा शिवपदाम्भोजं सहस्रभुजवान्द्रुतम् । महत्पराक्रमं चक्रे वैरिणां दुस्सहं स वै
ເມື່ອລະລຶກເຖິງພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະສິວະ ຜູ້ມີພັນແຂນນັ້ນກໍລຸກຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະສະແດງວິລະກຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທີ່ສັດຕູທົນບໍ່ໄດ້ແທ້ໆ।
Verse 21
चिक्षेप युगपद्बाणानमितांस्तत्र वीरहा । कृष्णादिसर्वयदुषु गरुडे च पृथक्पृथक्
ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ປະຫານວີລະຊົນໄດ້ຂວ້າງລູກສອນນັບບໍ່ຖ້ວນພ້ອມກັນ ແຍກເປັນດອກໆຢ່າງຊັດ ໄປຫາພຣະກຣິດສະນະ ແລະບັນດາຢາດະວະທັງປວງ ພ້ອມທັງກະຣຸດາດ້ວຍ।
Verse 22
जघानैकेन गरुडं कृष्णमेकेन पत्त्रिणा । बलमेकेन च मुने परानपि तथा बली
ດ້ວຍຂົນປີກດອກດຽວ ລາວຟາດກະຣຸດາໃຫ້ລົ້ມ; ດ້ວຍອີກຂົນປີກດອກໜຶ່ງ ລາວຟາດພຣະກຣິດສະນະໃຫ້ລົ້ມ. ແລະດ້ວຍອີກດອກໜຶ່ງ, ໂອ ມຸນີ, ຜູ້ມີພະລັງນັ້ນໄດ້ທຳລາຍກຳລັງຂອງຜູ້ອື່ນໆດ້ວຍ।
Verse 23
ततः कृष्णो महावीर्यो विष्णुरूपस्सुरारिहा । चुकोपातिरणे तस्मिञ्जगर्ज च महेश्वरः
ຕໍ່ມາ ພຣະກຣິດສະນະ ຜູ້ກ້າຫານຍິ່ງໃຫຍ່ ຮັບຮູບເປັນພຣະວິສະນຸ ຜູ້ທຳລາຍສັດຕູແຫ່ງເທວະ ແລ້ວໂກດເກຣີຍວຢ່າງຮຸນແຮງໃນສົງຄາມນັ້ນ. ແລະພຣະມະເຫສະວະ (ມະຫາເທວະ) ກໍຄຳຮ້ອງກັງວານຢູ່ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍອຳນາດອັນເປັນເຈົ້າຂອງ ສັ່ນສະເທືອນສະໜາມຮົບ।
Verse 24
जघान बाणं तरसा शार्ङ्गनिस्सृतसच्छरैः । अति तद्बलमत्युग्रं युगपत्स्मृतशंकरः
ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ດ້ວຍຄວາມໄວອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ພຣະອົງໄດ້ຕີ Bāṇa ດ້ວຍລູກສອນອັນປະເສີດທີ່ປ່ອຍອອກມາຈາກ Śārṅga. ເຖິງແມ່ນວ່າອຳນາດຂອງ Bāṇa ຈະຮຸນແຮງຫຼາຍ, ແຕ່ລາວກໍ່ຖືກປາບປາມໃນທັນທີ—ໂດຍການລະນຶກເຖິງພຣະສິວະໃນເວລານັ້ນ.
Verse 25
चिच्छेद तद्धनुश्शीघ्रं छत्रादिकमना कुलः । हयांश्च पातयामास हत्वा तान्स्वशरैर्हरिः
ໂດຍບໍ່ມີຄວາມວຸ້ນວາຍ, ພຣະຫະລິໄດ້ຕັດທະນູນັ້ນເປັນຕ່ອນໆຢ່າງໄວວາ, ພ້ອມກັບຄັນຮົ່ມ ແລະ ເຄື່ອງໝາຍລາດຊະວົງອື່ນໆ; ແລະ ດ້ວຍລູກສອນຂອງພຣະອົງເອງ ພຣະອົງໄດ້ຕີ ແລະ ຂ້າຝູງມ້າ, ເຮັດໃຫ້ພວກມັນຕົກລົງ.
Verse 26
बाणोऽपि च महावीरो जगर्जाति प्रकुप्य ह । कृष्णं जघान गदया सोऽपतद्धरणीतले
ແລ້ວບານະ ວີຣະບຸລຸດຜູ້ແຂງແກ່ຫນັກ ກໍຄໍາຮ້ອງຄໍາຮອງດ້ວຍຄວາມໂກດ ແລະຟາດພຣະກຣິດສະນະດ້ວຍຄອນ; ພຣະກຣິດສະນະກໍລົ້ມລົງເທິງຜືນດິນ।
Verse 27
उत्थायारं ततः कृष्णो युयुधे तेन शत्रुणा । शिवभक्तेन देवर्षे लोकलीलाऽनुसारतः
ແລ້ວພຣະກຣິດສະນະກໍລຸກຂຶ້ນ ແລະຕໍ່ສູ້ກັບສັດຕູນັ້ນ—ຜູ້ເປັນສາວົກຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະແທ້—ໂອ ດວງິສີເທວະ, ຕາມການລີລາຂອງພຣະອົງໃນໂລກ।
Verse 28
एवं द्वयोश्चिरं काल बभूव सुमहान्रणः । शिवरूपो हरिः कृष्णः स च शैवोत्तमो बली
ດັ່ງນັ້ນ ການຮົບອັນໃຫຍ່ຫຼວງໄດ້ດໍາເນີນຢູ່ດົນນານລະຫວ່າງທັງສອງ. ຮະຣິ—ພຣະກຣິດສະນະ—ປາກົດໃນຮູບແຫ່ງພຣະສິວະ ແລະສະທ້ອນສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະສິວະ, ຢືນຢັນເປັນຊາຍວະຜູ້ສູງສຸດ ແລະເປັນນັກຮົບຜູ້ແຂງແກ່।
Verse 29
कृष्णोऽथ कृत्वा समरं चिरं बाणेन वीर्यवान् । शिवाऽऽज्ञया प्राप्तबलश्चुकोपाति मुनीश्वरः
ແລ້ວກຣິດສະນະ ຜູ້ກ້າຫານ ໄດ້ຮົບກັບ ບານ ດົນນານ ແລະເກີດຄວາມໂກດ; ເພາະມຸນີເຈົ້ານັ້ນ ໄດ້ພະລັງຕາມພຣະບັນຊາຂອງ ພຣະສິວະ।
Verse 30
ततस्सुदर्शनेनाशु कृष्णो बाणभुजान्बहून् । चिच्छेद भगवाञ्शंभु शासनात्परवीरहा
ຕໍ່ມາ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງ ພຣະພະຄະວານ ສຳພູ (ພຣະສິວະ) ກຣິດສະນະ ຜູ້ຖືຈັກຣະ ສຸດັດຊະນະ ໄດ້ຕັດແຂນຫຼາຍໆຂອງ ບານ ຢ່າງວ່ອງໄວ ເປັນຜູ້ປະຫານວີຣະຊົນຂອງສັດຕູ।
Verse 31
अवशिष्टा भुजास्तस्य चत्वारोऽतीव सुन्दराः । गतव्यथो बभूवाशु शंकरस्य प्रसादतः
ດ້ວຍພຣະກະລຸນາປະສາດຂອງພຣະສັງກະຣະ, ແຂນທັງສີ່ທີ່ຍັງເຫຼືອຂອງເຂົາໄດ້ງາມຢ່າງຍິ່ງ, ແລະເຂົາກໍພົ້ນຈາກຄວາມເຈັບປວດແລະທຸກຂ໌ໄດ້ໄວພລັນ.
Verse 32
गतस्मृतिर्यदा बाण शिरश्छेत्तुं समुद्यतः । कृष्णो वीरत्वमापन्नस्तदा रुद्रस्समुत्थितः
ເມື່ອບານະສູນເສຍສະຕິທັງໝົດ ແລະລຸກຂຶ້ນເພື່ອຈະຕັດສະຫຼະ (ຂອງກຣິສນະ), ແລະກຣິສນະຢືນຢັນໃນຄວາມກ້າຫານ—ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພຣະຣຸດຣະກໍລຸກຂຶ້ນ (ເພື່ອແຊກແຊງ).
Verse 33
रुद्र उवाच । भगवन्देवकीपुत्र यदाज्ञप्तं मया पुरा । तत्कृतं च त्वया विप्र मदाज्ञाकारिणा सदा
ພຣະຣຸດຣະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຜູ້ຈະເລີນ, ບຸດແຫ່ງເທວະກີ! ສິ່ງໃດທີ່ຂ້າໄດ້ບັນຊາໄວ້ແຕ່ກ່ອນ, ເຈົ້າໄດ້ກະທຳສຳເລັດແລ້ວ, ໂອ ພຣາຫມະນະຜູ້ນ່າເຄົາລົບ—ເພາະເຈົ້າເປັນຜູ້ປະພຶດຕາມຄຳບັນຊາຂອງຂ້າເສມອ»។
Verse 34
मा बाणस्य शिरश्छिंधि संहरस्व सुदर्शनम् । मदाज्ञया चक्रमिदं स्यान्मोघं मज्जने सदा
«ຢ່າຕັດຫົວຂອງ ບານະ ເລີຍ; ຈົ່ງຖອນ ສຸດັຣຊະນະຈັກ ກັບຄືນ. ດ້ວຍຄໍາສັ່ງຂອງເຮົາ ຂໍໃຫ້ຈັກນີ້ເປັນອະສົມຜົນຕະຫຼອດ ບໍ່ອາດຈົມຫຼືທໍາລາຍເຂົາໄດ້»។
Verse 35
दत्तं मया पुरा तुभ्यमनिवार्यं रणे तव । चक्रं जयं च गोविन्द निवर्तस्व रणात्ततः
«ໃນກ່ອນນັ້ນ ເຮົາໄດ້ປະທານໃຫ້ເຈົ້າ ເພື່ອການຮົບຂອງເຈົ້າ ຈັກທີ່ບໍ່ອາດຕ້ານທານ ແລະຊັບຊົນແຫ່ງໄຊຊະນະ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ໂກວິນດາ, ຈົ່ງຖອນຕົວຈາກສະໜາມຮົບນັ້ນເຖີດ»។
Verse 36
दधीचे रावणे वीरे तारकादिपुरेष्वपि । विना मदाज्ञां लक्ष्मीश रथाङ्गं नामुचः पुरा
“ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະລັກສະມີ! ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ວິຣະບຸລຸດ ຣາວະນະ ແລະໃນນະຄອນຕ່າງໆ ເຊັ່ນນະຄອນຂອງຕາຣະກາ ຈັກຣະ (ສຸດັຣຊະນະ) ກໍບໍ່ເຄີຍຖືກປ່ອຍໂດຍບໍ່ມີຄໍາສັ່ງຂອງຂ້າ. ໃນອະດີດ ມັນກໍບໍ່ເຄີຍຖືກຂວ້າງໃສ່ນາມຸຈິ.”
Verse 37
त्वं तु योगीश्वरस्स्साक्षात्परमात्मा जनार्दन । विचार्यतां स्वमनसा सर्वभूतहिते रतः
ແຕ່ທ່ານ ໂອ ຈະນາຣະດະນ (Janārdana) ເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂຍຄະໂດຍແທ້—ແມ່ນພຣະອາດຕະມາສູງສຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງພິຈາລະນາໃນໃຈຂອງທ່ານເອງ ແລ້ວກະທໍາໂດຍມຸ່ງຫາປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ.
Verse 38
वरमस्य मया दत्तं न मृत्युर्भयमस्ति वै । तन्मे वचस्सदा सत्यं परितुष्टोस्म्यहं तव
“ຂ້າໄດ້ປະທານພອນນີ້ໃຫ້ເຂົາແລ້ວ—ຈະບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຄວາມຕາຍແກ່ເຂົາແທ້. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ຖ້ອຍຄໍາຂອງຂ້າເປັນສັດຈະຕະຫຼອດໄປ; ຂ້າພໍໃຈໃນເຈົ້າຢ່າງຍິ່ງ.”
Verse 39
पुराऽयं गर्वितो मत्तो युद्धं देहीति मेऽब्रवीत् । भुजान्कण्डूयमानस्तु विस्मृतात्मगतिर्हरे
ໃນກ່ອນນັ້ນ ຜູ້ນີ້ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງ ໄດ້ກ່າວກັບຂ້າວ່າ “ຈົ່ງປະທານສົງຄາມໃຫ້ຂ້າ.” ໂອ ຮະຣິ, ໃນຂະນະທີ່ເຂົາຂີດແຂນດ້ວຍຄວາມອວດອ້າງ ເຂົາກໍລືມເສັ້ນທາງແທ້ຂອງອາຕະມາຂອງຕົນ.
Verse 40
तदाहमशपं तं वै भुजच्छेत्ताऽऽगमिष्यति । अचिरेणातिकालेन गतगर्वो भविष्यसि
ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າຈຶ່ງສາບແຊ່ງເຂົາວ່າ “ຜູ້ຕັດແຂນຂອງເຈົ້າຈະມາແນ່ນອນ. ບໍ່ດົນດານ ໃນເວລາບໍ່ຫຼາຍ ຄວາມຈອງຫອງຂອງເຈົ້າຈະແຕກສະລາຍ ແລະເຈົ້າຈະກາຍເປັນຜູ້ບໍ່ມີອວດອ້າງ.”
Verse 41
मदाज्ञया हरिः प्राप्तो भुजच्छेत्ता तवाऽथ वै । निवर्तस्व रणाद्गच्छ स्वगृहं सवधूवरः
“ດ້ວຍຄໍາສັ່ງຂອງເຮົາ ພຣະຫຣິ ໄດ້ມາຮອດແລ້ວ—ແທ້ຈິງພຣະອົງແມ່ນຜູ້ຕັດແຂນຂອງເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຖອຍອອກຈາກສົງຄາມນີ້; ຈົ່ງໄປສູ່ເຮືອນຂອງເຈົ້າ ພ້ອມກັບເຈົ້າສາວອັນປະເສີດ ໂອ ຜູ້ດີເລີດ!”
Verse 42
इत्युक्तः स तयोमैत्रीं कारयित्वा महेश्वरः । तममुज्ञाप्य सगणः सपुत्रः स्वालयं ययौ
ເມື່ອພຣະມະເຫສວະຣະກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ທັງສອງເກີດມິດຕະພາບກັນ. ແລ້ວພຣະສິວະ ພ້ອມດ້ວຍຄະນະບໍລິວານ ແລະ ພຣະບຸດ ໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົາ ແລະ ເດີນທາງກັບໄປສູ່ສະຖານທີ່ປະທັບຂອງພຣະອົງ.
Verse 43
सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचश्शंभोस्संहृत्य च सुदर्शनम् । अक्षतांगस्तु विजयी तत्कृष्णोंतःपुरं ययौ
ສະນັດກຸມາຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈາຂອງພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ແລ້ວ ລາວໄດ້ເກັບຄືນຈັກຣະ ສຸດັຣຊະນະ. ດ້ວຍກາຍບໍ່ບາດເຈັບ ແລະ ໄດ້ໄຊຊະນະ ພຣະກຣິດສະນະນັ້ນ ຈຶ່ງເຂົ້າໄປສູ່ພະລາຊວັງຊັ້ນໃນ.
Verse 44
अनिरुद्धं समाश्वास्य सहितं भार्यया पुनः । जग्राह रत्नसंघातं बाणदत्तमनेकशः
ເມື່ອໄດ້ປອບໃຈອະນິຣຸດທະ ຜູ້ກັບມາຢູ່ຮ່ວມກັບພັນລະຍາອີກຄັ້ງ ແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍຮັບເອົາກອງແກ້ວມະນີຫຼາຍໆ ທີ່ບານະປະທານໃຫ້ ຢ່າງຫຼາຍຄັ້ງ.
Verse 45
तत्सखीं चित्रलेखां च गृहीत्वा परयोगिनीम् । प्रसन्नोऽभूत्ततः कृष्णः कृतकार्यः शिवाज्ञया
ຕໍ່ມາ ກຣິດສະນະໄດ້ນຳເອົາໝູ່ສະໜິດຂອງນາງ ຈິດຣະເລຂາ—ໂຢກິນີຜູ້ສູງສຸດ—ໄປດ້ວຍ; ແລ້ວກຣິດສະນະກໍປິຕິຍິນດີ ເພາະພາລະກິດສຳເລັດຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ.
Verse 46
हृदा प्रणम्य गिरिशमामंत्र्य च बलेस्तुतम् । परिवारसमेतस्तु जगाम स्वपुरीं हरिः
ດ້ວຍໃຈສັດທາ ກໍ່ກາບນົບຕໍ່ ຄິຣີຊະ (ພຣະສິວະ) ແລະ ຂໍລາບາລີຜູ້ໄດ້ສັນລະເສີນ; ຮະຣິ (ວິສນຸ) ພ້ອມບໍລິວານ ໄປສູ່ນະຄອນຂອງຕົນ.
Verse 47
पथि जित्वा च वरुणं विरुद्धं तमनेकधा । द्वारकां च पुरीं प्राप्तस्समुत्सवसमन्वितः
ໃນທາງໄປ ພຣະອົງໄດ້ຊະນະ ວະຣຸນະ ຜູ້ຕໍ່ຕ້ານຫຼາຍວິທີ; ແລ້ວຈຶ່ງເຖິງນະຄອນ ດວາຣະກາ ພ້ອມກັບງານສະເຫຼີມສະຫຼອງອັນຍິ່ງໃຫຍ່.
Verse 48
विसर्जयित्वा गरुडं सखीन्वीक्ष्योपहस्य च । द्वारकायां ततो दृष्ट्वा कामचारी चचार ह
ພຣະອົງໄດ້ປ່ອຍກະຣຸດາກັບໄປ ແລະ ເບິ່ງສະຫາຍທັງຫຼາຍພ້ອມຮອຍຍິ້ມອ່ອນໆ; ແລ້ວຈຶ່ງເຫັນດວາຣະກາ ແລະ ດ້ວຍອຳນາດເຄື່ອນໄຫວຕາມໃຈ ພຣະອົງໄດ້ທ່ອງທ່ຽວຢ່າງເສຣີໃນນັ້ນ.
Verse 55
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पंचमे युद्धखंडे बाणभुजकृंतनगर्वापहारवर्णनं नाम पञ्चपञ्चाशत्तमोध्यायः
ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງບົດທີ 55 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາການຕັດແຂນຂອງບານະ ແລະ ການລົບລ້າງຄວາມຈອງຫອງຂອງລາວ» ໃນພາກຢຸດທະຂັນດາ ພາກທີ 5 ຂອງ ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ພາກທີ 2 ໃນ ສຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ.
Frequently Asked Questions
The chapter centers on Bāṇa (son of Bali) re-entering and escalating the battle against Śrī Kṛṣṇa after a prior weapon-countermeasure episode; it highlights his anger, weaponry, and Kṛṣṇa’s overpowering response (notably the thunderous Śārṅga bow-sound).
It signals that the conflict is not random violence but a purposeful divine dramaturgy: events reveal hierarchy among powers, the limits of boon-based might, and the reassertion of dharma under Śiva’s overarching auspice.
Astra-power (Jṛṃbhaṇāstra), heroic tejas (splendor/force) of Kṛṣṇa, and nāda-śakti (the bow’s resonance filling the cosmic space), alongside Bāṇa’s daitya-bala and multi-weapon engagement.