गिलासुर-आक्रमणम् तथा शिवसैन्य-समाह्वानम् — The Assault of Gila and Śiva’s Mobilization

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । तस्येंगितज्ञश्च स दैत्यराजो गदां गृहीत्वा त्वरितस्ससैन्यः । कृत्वाथ साऽग्रे गिलनामधेयं सुदारुणं देववरैरभेद्यम्

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຮູ້ເຈດຈຳນົງຂອງລາວ ກະສັດແຫ່ງໄດຕະຍະນັ້ນ ຈຶ່ງຈັບຄອນຕີຢ່າງຮີບດ່ວນ ພ້ອມກອງທັບຂອງຕົນ ແລະສ້າງຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າຕົນ ຮູບແບບ/ອາວຸດອັນນ່າສະພຶງກົວ ຊື່ວ່າ “ກິລາ” ຊຶ່ງແມ່ນແມ່ນແຕ່ເທວະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດກໍບໍ່ອາດທຳລາຍໄດ້.

Verse 2

गुहामुखं प्राप्य महेश्वरस्य बिभेद शस्त्रैरशनिप्रकाशैः । अन्ये ततो वीरकमेव शस्त्रैरवाकिरञ्छैल सुतां तथान्ये

ເມື່ອເຂົາທັງຫຼາຍໄປຮອດປາກຖ້ຳຂອງພຣະມະເຫສວຣະ ກໍຟັນທຸບແຕກດ້ວຍອາວຸດທີ່ສະຫວ່າງດັ່ງຟ້າຜ່າ. ຕໍ່ມາ ນັກຮົບບາງຄົນກໍສາດອາວຸດລົງໃສ່ກອງວີຣະນັ້ນ ແລະອີກພວກໜຶ່ງກໍສາດອາວຸດລົງໃສ່ທິດາແຫ່ງພູ ປາຣະວະຕີ ເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 3

द्वारं हि केचिद्रुचिरं बभंजुः पुष्पाणि पत्राणि विनाशयेयुः । फलानि मूलानि जलं च हृद्यमुद्यानमार्गानपि खंडयेयुः

ບາງຄົນທຸບທຳລາຍປະຕູທີ່ງາມ; ອີກບາງຄົນທຳລາຍດອກໄມ້ແລະໃບໄມ້. ເຂົາທັງຫຼາຍທຳລາຍຜົນໄມ້ ຮາກໄມ້ ແລະນ້ຳອັນຊື່ນໃຈ ພ້ອມທັງທຸບທາງເດີນໃນສວນໃຫ້ແຕກພັງດ້ວຍ.

Verse 4

विलोडयेयुर्मुदिताश्च केचिच्छृंगाणि शैलस्य च भानुमंति । ततो हरस्सस्मृतवान्स्वसैन्यं समाह्वयन्कुपितः शूलपाणिः

ບາງພວກດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ໄດ້ເລີ່ມສັ່ນແລະກວນຍອດພູທີ່ສ່ອງປະກາຍ. ແລ້ວພຣະຫະຣະ ໄດ້ລະລຶກເຖິງກອງທັບຂອງພຣະອົງ ແລະ ເອີ້ນຮວບຮວມດ້ວຍຄວາມໂກດ—ຜູ້ຖືຕຣິສູລໃນພຣະຫັດ.

Verse 5

भूतानि चान्यानि सुदारुणानि देवान्ससैन्यान्सह विष्णुमुख्यान् । आहूतमात्रानुगणास्ससैन्या रथैर्गजैर्वाजिवृषैश्च गोभिः

ແລະບັນດາພູຕະອື່ນໆອັນນ່າຢ້ານ ແລະດຸຮ້າຍ ພ້ອມດ້ວຍເທວະທັງຫຼາຍ ແລະກອງທັບຂອງພວກເຂົາ ມີພຣະວິສນຸເປັນປະທານ ກໍອອກມາທັນທີເມື່ອຖືກເອີ້ນ. ຝູງອະນຸກະນະມາພ້ອມກຳລັງ ມີລົດສົງຄາມ ຊ້າງ ມ້າ ງົວຜູ້ ແລະງົວອີກດ້ວຍ.

Verse 6

उष्ट्रैः खरैः पक्षिवरैश्च सिंहैस्ते सर्वदेवाः सहभूतसंघैः । व्याघ्रैमृगैस्सूकरसारसैश्च समीनमत्स्यैश्शिशुमारमुख्यैः

ເທວະທັງປວງ ພ້ອມກັບຝູງພູຕະຂອງພວກເຂົາ ມາພ້ອມອູດ ລາ ນົກອັນສູງສົ່ງ ແລະສິງໂຕ; ອີກທັງເສືອ ກວາງ ໝູປ່າ ນົກກະຮອກ ແລະຝູງສັດນ້ຳຫຼາຍຊະນິດ ເຊັ່ນປາ ໂດຍມີຊິຊຸມາຣະແລະອື່ນໆເປັນປະທານ.

Verse 7

अन्यैश्च नाना विधजीवसंघैर्विशीर्णदंशाः स्फुटितैस्स्मशानैः । भुजंगमैः प्रेतशतैः पिशाचैर्दिव्यैर्विमानैः कमलाकरैश्च

ແລະຍັງມີຝູງຊີວະຫຼາຍຊະນິດອື່ນໆອີກ ທ່າມກາງປ່າຊ້າທີ່ແຕກພັງພິນາດ ແລະເຂົ້ວຟັນທີ່ສຶກກອນພັງທະລາຍ; ມີງູ ມີເປຣຕະນັບຮ້ອຍ ແລະພິສາຈ. ອີກທັງມີວິມານທິບອັນອັດສະຈັນ ແລະສະໜາມນ້ຳທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍດອກບົວ.

Verse 8

नदीनदैः पर्वतवाहनैश्च समागताः प्रांजलयः प्रणम्य । कपर्दिनं तस्थुरदीनसत्त्वास्सेनापतिं वीरकमेव कृत्वा

ພວກເຂົາຊຸມນຸມກັນມາ ພ້ອມທັງແມ່ນ້ຳ ແລະເຈົ້າແຫ່ງແມ່ນ້ຳ, ພ້ອມທັງພູເຂົາ ແລະຜູ້ທີ່ແບກພູເຂົາ, ເຂົ້າມາດ້ວຍຝາມືປະນົມ ແລະກົ້ມກາບ. ແລ້ວພວກເຂົາຜູ້ມີໃຈໝັ້ນຄົງ ບໍ່ຫວາດຫວັນ ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າກະປັດດິນ (ພຣະສິວະ) ໂດຍແຕ່ງຕັ້ງວີຣະກະເປັນແມ່ທັບໃຫຍ່ແຕ່ຜູ້ດຽວ.

Verse 9

विसर्जयामास रणाय देवान्विश्रांतवाहानथ तत्पिनाकी । युद्धे स्थिरं लब्धजयं प्रधानं संप्रेषितास्ते तु महेश्वरेण

ຕໍ່ມາ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືຄັນທະນູປິນາກະ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ສົ່ງພວກເທວະໄປສູ່ສະໜາມຮົບ ຫຼັງຈາກໃຫ້ພາຫະນະຂອງພວກເຂົາໄດ້ພັກຜ່ອນແລ້ວ. ພວກຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ໝັ້ນຄົງໃນຍຸດທະ ແລະເຫມືອນໄດ້ຊັບຊະນະແລ້ວ ຈຶ່ງຖືກພຣະມະເຫສະວະຣະສົ່ງອອກໄປດັ່ງນັ້ນ.

Verse 10

चक्रुर्युगांतप्रतिमं च युद्धं मर्य्यादहीनं सगिलेन सर्वे । दैत्येन्द्रसैन्येन सदैव घोरं क्रोधान्निगीर्णास्त्रिदशास्तु संख्ये

ແລ້ວທຸກພວກພ້ອມກັນ ໄດ້ກໍ່ສົງຄາມດຸດດັ່ງມະຫາພິນາດໃນທ້າຍຍຸກ—ບໍ່ມີຂອບເຂດ ບໍ່ມີການຢັ້ງຢືນ. ໃນການປະທະນັ້ນ ກອງທັບຂອງຈອມດາຍຕະ ນ່າຢ້ານຢູ່ເສມອ ແລະເທວະທັງສາມສິບສາມ (ຕຣິດະຊະ) ຢູ່ກາງສົງຄາມ ດຸດດັ່ງຖືກຄວາມໂກດກືນໄປ.

Verse 11

तस्मिन्क्षणे युध्यमानाश्च सर्वे ब्रह्मेन्द्रविष्ण्वर्कशशांकमुख्याः । आसन्निगीर्णा विधसेन तेन सैन्ये निगीर्णेऽस्ति तु वीरको हि

ໃນຂະນະນັ້ນ ເມື່ອທຸກພວກກໍາລັງຮົບພັນ—ພຣະພຣະຫມາ, ອິນທຣະ, ວິສນຸ, ພຣະອາທິດ, ພຣະຈັນ ແລະເທວະຜູ້ເປັນໃຫຍ່ອື່ນໆ—ພວກເຂົາເກືອບຖືກກອງທັບອັນມີລິດນັ້ນກືນເຂົ້າ. ເມື່ອກອງທັບຖືກກືນໄປແລ້ວ ມີແຕ່ວີຣະກະ ຜູ້ກ້າຫານ ທີ່ຍັງຄົງຢູ່.

Verse 12

विहाय संग्रामशिरोगुहां तां प्रविश्य शर्वं प्रणिपत्य मूर्ध्ना । प्रोवाच दुःखाभिहतः स्मरारिं सुवीरको वाग्ग्मिवरोऽथ वृत्तम्

ລະທິ້ງຖໍ້າທີ່ເອີ້ນວ່າ “ສັງກຣາມະສິຣະ” ແລ້ວ ສຸວີຣະກະ ຜູ້ມີວາຈາຄົມຄາຍ ໄດ້ເຂົ້າໄປ ແລະກົ້ມຫົວກົດກະບົດຕໍ່ ສັຣວະ (ພຣະສິວະ) ແລ້ວເວົ້າກັບ ສະມະຣາຣິ (ຜູ້ປະຫານກາມ) ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະລາຍງານເຫດການຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນ.

Verse 13

निगीर्णैते सैन्यं विधसदितिजेनाद्य भगवन्निगीर्णोऽसौ विष्णुस्त्रिभुवनगुरुर्दैत्यदलनः । निगीर्णौ चन्द्रार्कौद्रुहिणमघवानौ च वरदौ निगीर्णास्ते सर्वे यमवरुणवाताश्च धनदः

“ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ມື້ນີ້ ອະສຸຣະຜູ້ທໍາລາຍລະບຽບແຫ່ງເທວະ ໄດ້ກືນກອງທັບຂອງພຣະອົງ. ແມ່ນແຕ່ ວິສນຸ ຄູອາຈານແຫ່ງສາມໂລກ ແລະຜູ້ປະຫານດາຍຕະ ກໍຖືກກືນໄປ. ຈັນທຣະ ແລະ ສຸຣະຍະ ກໍຖືກກືນ; ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ອິນທຣະ ຜູ້ປະທານພອນ ກໍຖືກກືນ. ແທ້ຈິງ ທຸກພຣະອົງ—ຍະມະ, ວະຣຸນະ, ວາຍຸ ແລະ ກຸເບຣະ (ທະນະດະ)—ຖືກກືນໝົດ.”

Verse 14

स्थितोस्म्येकः प्रह्वः किमिह करणीयं भवतु मे अजेयो दैत्येन्द्रः प्रमुदितमना दैत्यसहितः

«ຂ້າພະເຈົ້າຢືນຢູ່ນີ້ຜູ້ດຽວ ກົດຫົວດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ. ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຄວນເຮັດຫຍັງ? ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະນັ້ນບໍ່ອາດຊະນະໄດ້ ແລະມີໃຈຍິນດີ ພ້ອມດ້ວຍຝູງອະສຸລາ»។

Verse 15

अजेयं त्वां प्राप्तः प्रतिभयमना मारुतगतिस्स्वयं विष्णुर्देवः कनककशिपुं कश्यपसुतम् । नखैस्तीक्ष्णैर्भक्त्या तदपिभगवञ्छिष्टवशगः प्रवृत्तस्त्रैलोक्य विधमतु मलं व्यात्तवदनः

ໂອ ພຣະອົງຜູ້ບໍ່ອາດຊະນະໄດ້, ພຣະວິສະນຸເທວະເອງ—ໄວດັ່ງລົມ ແລະມີໃຈມຸ່ງຂັບໄລ່ຄວາມຢ້ານ—ໄດ້ເຂົ້າໄປຫາຮິຣັນຍະກະຊິປຸ ບຸດຂອງກັດຊະປະ. ດ້ວຍເລັບອັນແຫຼມຄົມ ແລະດ້ວຍພັກຕິ, ທ່ານກໍຢູ່ໃນອຳນາດແຫ່ງພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ, ໂອ ພຣະພະຄະວານ, ແລະອອກໄປດ້ວຍປາກອ້າກວ້າງ ເພື່ອບົດຂີ້ມົນທິນທີ່ກົດທັບສາມໂລກ।

Verse 16

वसिष्ठाद्यैश्शप्तो भुवनपतिभिस्सप्तमुनिभिस्तथाभूते भूयस्त्वमिति सुचिरं दैत्यसहितः

ຖືກສາບໂດຍວະສິດຖະ ແລະລິສີອື່ນໆ, ທັງຍັງຖືກສາບໂດຍຈອມເຈົ້າຜູ້ພິທັກໂລກ ແລະລິສີທັງເຈັດ; ເຂົາຈຶ່ງຢູ່ໃນສະພາບນັ້ນດົນນານ ພ້ອມກັບຝູງໄດຕະຍະ ແລະຄິດວ່າ “ອີກຄັ້ງ ຂ້າພະເຈົ້າຈະລຸກຂຶ້ນ (ຈະກັບຄືນ).”

Verse 17

ततस्तेनोक्तास्ते प्रणयवचनैरात्मनि हितैः कदास्माद्वै घोराद्भवति मम मोक्षो मुनिवराः । यतः क्रुद्धैरुक्तो विधसहरणाद्युद्धसमये ततो घोरैर्बाणैर्विदलितमुखे मुष्टिभिरलम्

ແລ້ວພວກເຂົາຖືກລາວເວົ້າດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອ່ອນໂຍນ ແລະເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ຕົນ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນິວະຣະ ນັກບວດຜູ້ປະເສີດ, ມົກສະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ) ຈະມາເຖິງຂ້ອຍເມື່ອໃດ ຈາກສະພາບອັນນ່າຢ້ານນີ້? ເພາະໃນຍາມຮົບ ເມື່ອຜູ້ໂກດເວົ້າເຖິງການຊິງເອົາສ່ວນຂອງພຣະວິທິ (ພຣະພຣະຫມາ) ໃບໜ້າຂ້ອຍຖືກລູກສອນອັນດຸຮ້າຍສະຫຼາຍ—ພໍແລ້ວກັບການຕໍ່ຍົກດ້ວຍກໍາປັ້ນ!»

Verse 18

बदर्याख्यारण्ये ननु हरिगृहापुण्यवसतौ निसंस्तभ्यात्मानं विगतकलुषो यास्यसि परम् । ततस्तेषां वाक्यात्प्रतिदिनमसौ दैत्यगिलनः क्षुधार्तस्संग्रामाद्भ्रमति पुनरामोदमुदितः

«ແທ້ແລ້ວ ໃນປ່າທີ່ເອີ້ນວ່າ ບະດະຣີ (Badarī) —ຖິ່ນພັກອັນເປັນມົງຄຸນ ເປັນດັ່ງ “ເຮືອນ” ຂອງພຣະຫະຣິ (ວິສນຸ)—ເຈົ້າຈະປະຄອງໃຈໃຫ້ໝັ້ນ ປອດຈາກມົນທິນ ແລະຈະເຖິງພຣະປະຣະມ (ສູງສຸດ).» ຫຼັງຈາກຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ຜູ້ກິນດາຍຕະຍະ ຖືກຄວາມຫິວທໍລະມານ ຈຶ່ງພາຕົນຫຼົງວົນອີກເນື່ອງຈາກສົງຄາມ ແຕ່ກໍຍັງຊື່ນບານ ພໍໃຈໃນຄວາມດຸຮ້າຍຂອງຕົນ.

Verse 19

तमस्वेदं घोरं जगदुदितयोस्सूर्यशशिनोर्यथाशुक्रस्तुभ्यं परमरिपुरत्यंतविकरः । हतान्देवैर्देत्यान्पुनरमृतविद्यास्तुतिपदैस्सवीर्यान्संदृष्टान्व्रणशतवियुक्तान्प्रकुरुते

ຄວາມມືດອັນນ່າຢ້ານນີ້ ດັ່ງຄວາມສະຫວ່າງຂອງຕາເວັນແລະຈັນທຣາທີ່ຂຶ້ນເຫນືອໂລກ; ແຕ່ສໍາລັບເຈົ້າ ມັນເປັນສັດຕູສູງສຸດ ດຸຮ້າຍຢ່າງຫນັກ. ບັນດາໄດຕະຍະທີ່ເທວະສັງຫານ ກໍ່ຖືກຟື້ນຄືນອີກ ໂດຍຖ້ອຍຄໍາສັນລະເສີນແຫ່ງວິຊາອະມຣິຕະ—ປາກົດອີກຄັ້ງດ້ວຍພະລັງ ແລະພົ້ນຈາກບາດແຜນັບຮ້ອຍ.

Verse 20

वरं प्राणास्त्याज्यास्तव मम तु संग्रामसमये भवान्साक्षीभूतः क्षणमपि वृतः कार्यकरणे

ດີກວ່າຄືການສະຫຼະຊີວິດເສຍ; ແຕ່ໃນເວລາສົງຄາມ ເຈົ້າຢ່າຖອນຕົວແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະ. ຈົ່ງຢູ່ເປັນພະຍານໃຫ້ຂ້າ ແລະຮ່ວມກະທໍາໃຫ້ວຽກນີ້ສໍາເລັດ.

Verse 21

सनत्कुमार उवाच । इतीदं सत्पुत्रात्प्रमथपतिराकर्ण्य कुपितश्चिरं ध्यात्वा चक्रे त्रिभुवनपतिः प्रागनुपमम् । प्रगायत्सामाख्यं दिनकरकराकारवपुषा प्रहासात्तन्नाम्ना तदनु निहतं तेन च तमः

ສະນັດກຸມາຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະປຣະມະຖະປະຕິ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານີ້ຈາກບຸດຜູ້ດີ ພຣະອົງກໍ່ໂກດ ແລະຄິດພິຈາລະນາດົນນານ; ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກໄດ້ສ້າງສິ່ງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ. ພຣະອົງຂັບຮ້ອງບົດສາມັນ ແລະປາກົດພຣະວິກາຍດັ່ງລໍາແສງຕາເວັນ; ແລະດ້ວຍພຣະຫົວເຮາະຂອງພຣະອົງ—ອັນຖືນາມນັ້ນ—ຄວາມມືດກໍ່ຖືກພຣະອົງທໍາລາຍໃນພາຍຫຼັງ.

Verse 22

प्रकाशेस्मिंल्लोके पुनरपि महायुद्धमकरोद्रणे दैत्यैस्सार्द्धं विकृतवदनैर्वीरकमुनिः । शिलाचूर्णं भुक्त्वा प्रवरमुनिना यस्तु जनितस्स कृत्वा संग्रामं पुरमपि पुरा यश्च जितवान्

ໃນໂລກອັນປາກົດນີ້ ມຸນີວີຣະກະ ຜູ້ກ້າຫານ ໄດ້ກໍ່ສົງຄາມໃຫຍ່ອີກຄັ້ງໃນສະໜາມຮົບ ຕໍ່ສູ້ກັບພວກດານະວະ ຜູ້ມີໃບໜ້າບິດເບືອນນ່າຢ້ານ. ຜູ້ທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍມຸນີຜູ້ປະເສີດ ຫຼັງຈາກກິນຜົງຫີນ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ການຮົບ ແລະໃນອະດີດກໍເຄີຍຊະນະປ້ອມເມືອງຂອງພວກນັ້ນດ້ວຍ.

Verse 23

महारुद्रस्सद्यः स खलु दितिजेनातिगिलितस्ततश्चासौ नन्दी निशितशरशूलासिसहितः । प्रधानो योधानां मुनिवरशतानामपि महान्निवासो विद्यानां शमदममहाधैर्यसहितः

ແລ້ວມະຫາຣຸດຣະ ຖືກດານະວະກົດກິນໃນທັນທີ. ຕໍ່ມາ ນັນດີ ຜູ້ຖືລູກສອນຄົມ, ຕຣິສູລ (ຫອກສາມງ່າ) ແລະດາບ ໄດ້ກ້າວອອກໄປ—ເປັນຜູ້ນໍາໃນຫມູ່ນັກຮົບ, ຍິ່ງໃຫຍ່ແມ່ນກະທັ້ງໃນຫມູ່ມຸນີຜູ້ປະເສີດນັບຮ້ອຍ, ເປັນທີ່ສະຖິດຂອງວິຊາສັກສິດ, ພ້ອມດ້ວຍຄວາມສະງົບ, ການຂົມໃຈຕົນ, ແລະຄວາມກ້າຫານອັນໝັ້ນຄົງຢ່າງໃຫຍ່.

Verse 24

निरीक्ष्यैवं पश्चाद्वृषभवरमारुह्य भगवान्कपर्द्दी युद्धार्थी विधसदितिजं सम्मुखमुखः । जपन्दिव्यं मन्त्रं निगलनविधानोद्गिलनकं स्थितस्सज्जं कृत्वा धनुरशनिकल्पानपि शरान्

ເມື່ອຊົງພິຈາລະນາແລ້ວ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກະປັດດີ ກໍຂຶ້ນຂີ່ງົວອັນປະເສີດ ແລະດ້ວຍໃຈມຸ່ງສູ່ສົງຄາມ ຊົງຫັນໜ້າປະຈັນກັບໄດຕະຍະທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ. ພຣະອົງຈະປະມະນະມົນທິບອັນສັກສິດບໍ່ຂາດ—ມົນທີ່ກືນແລະຂັບອອກສັດຕູໄດ້—ແລ້ວຢືນພ້ອມ ຈັດລູກສອນດັ່ງສາຍຟ້າໄວ້ທີ່ສາຍຄັນທະນູ.

Verse 25

ततौ निष्कांतोऽसौ विधसवदनाद्वीरकमुनिर्गृहीत्वा तत्सर्वे स्वबलमतुलं विष्णुसहितः । समुद्गीर्णास्सर्वे कमलजबलारीन्दुदिनपाः प्रहृष्टं तसैन्यं पुनरपि महायुद्धमकरोत्

ແລ້ວຕໍ່ມາ ນັກບວດຜູ້ກ້າຫານ ວີຣະກະ ໄດ້ອອກມາຈາກປາກຂອງພຣະພຣະຫມາ. ທ່ານໄດ້ຮັບເອົາກໍາລັງອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ນັ້ນ—ພ້ອມດ້ວຍພຣະວິສນຸ—ແລະປຸກໃຈຮວບຮວມທຸກຜູ້. ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະອິນທຣະ, ພຣະຈັນ, ແລະພຣະອາທິດ ກໍຮ້ອງສຽງສົງຄາມ; ແລະກອງທັບອັນປິຕິນັ້ນ ໄດ້ກໍ່ສົງຄາມໃຫຍ່ອີກຄັ້ງ.

Verse 26

जिते तस्मिञ्छुक्रस्तदनु दितिजान्युद्धविहतान् यदा विद्यावीर्यात्पुनरपि सजीवान्प्रकुरुते । तदा बद्ध्वानीतः पशुरिव गणैभूतपतये निगीर्णस्तेनासौ त्रिपुररिपुणा दानवगुरुः

ເມື່ອພວກເຂົາຖືກພິຊິດແລ້ວ ສຸກຣະ ດ້ວຍພະລັງແຫ່ງວິຊາມົນຕຣາ ໄດ້ເລີ່ມຊຸກຊີວິດດາຍຕະທີ່ລົ້ມໃນສົງຄາມໃຫ້ຟື້ນຄືນ. ໃນເວລານັ້ນ ພວກກະນະໄດ້ມັດເຂົາ ແລະລາກໄປດັ່ງສັດ ເຖິງພຣະພູຕະປະຕິ (ພຣະສິວະ); ແລະທີ່ນັ້ນ ສັດຕູແຫ່ງຕຣິປຸຣະ ພຣະສິວະ ໄດ້ກືນກິນຄູອາຈານແຫ່ງດານະວະນັ້ນ.

Verse 27

विनष्टे शुक्राख्यो सुररिपुनिवासस्तदखिलो जितो ध्वस्तो भग्नो भृशमपि सुरैश्चापि दलितम् । प्रभूतैर्भूतौघैर्दितिजकुणपग्रासरसिकैस्सरुंडैर्नृत्यद्भिर्निशितशरशक्त्युद्धृतकरैः

ເມື່ອສຸກຣະ—ຜູ້ຖືກເອີ້ນວ່າເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງສັດຕູແຫ່ງເທວະ—ຖືກທຳລາຍ ປ້ອມຄ່າຍຂອງດາຍຕະທັງໝົດກໍຖືກພິຊິດ ແຕກພັງ ແລະຖືກບີບຂະຍີ້ຢ່າງໜັກໂດຍເທວະ. ຝູງພູຕະອັນຫຼາຍຫຼວງຈຶ່ງພຸ່ງອອກມາ ຊອບໃຈໃນການກືນກິນຊາກສົບຂອງອະສຸຣະ ຮ້ອງຫອນ ແລະເຕັ້ນລຳ ຊູມືຂຶ້ນຖືທະນູລູກສອນແລະຫອກອັນແຫຼມຄົມ.

Verse 28

प्रमत्तैर्वेतालैस्सुदृढकरतुंडैरपि खगैवृकैर्नानाभेदैश्शवकुणपपूर्णास्यकवलैः । विकीर्णे संग्रामे कनककशिपोर्वंशजनकश्चिरं युद्धं कृत्वा हरिहरमहेन्द्रैश्च विजितः

ເມື່ອສົງຄາມຖືກກະຈາຍໃຫ້ວຸ່ນວາຍ—ທ່າມກາງເວຕາລະທີ່ຄຸ້ມຄັ່ງ, ນົກດຸຮ້າຍປາກແຂງແຮງ, ແລະໝາປ່າຫຼາຍຊະນິດ ທີ່ປາກເຕັມໄປດ້ວຍຄຳຊາກສົບ—ບັນພະບຸລຸດຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດວົງສາຂອງຫິຣັນຍະກະສິປຸ ໄດ້ຮົບພົນຢູ່ດົນນານ ແຕ່ສຸດທ້າຍກໍຖືກພິຊິດໂດຍ ຫຣິ (ວິສນຸ), ຫຣະ (ສິວະ) ແລະ ມະເຫນທຣະ (ອິນທຣະ).

Verse 29

प्रविष्टे पाताले गिरिजलधिरंध्राण्यपि तथा ततस्सैन्ये क्षीणे दितिजवृषभश्चांधकवरः । प्रकोपे देवानां कदनदवरो विश्वदलनो गदाघातैर्घोरैर्विदलितमदश्चापि हरिणा

ເມື່ອເຂົາເຂົ້າສູ່ປາຕາລະ ແລະເຖິງແມ່ນຮູຖ້ຳພູເຂົາກັບຄວາມເລິກແຫ່ງທະເລ; ຕໍ່ມາເມື່ອກອງທັບນັ້ນອ່ອນແຮງລົງ ອັນທະກະ ຜູ້ເລີດສຸດໃນດາຍຕະ—ດັ່ງງົວຜູ້ໃນອະສຸຣະ—ກໍລຸກຂຶ້ນ. ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍໂກດເກຣີ້ຍວ ຜູ້ເປັນຈອມແຫ່ງການຂ້າຟັນ ຜູ້ທຳລາຍໂລກນັ້ນ ຄວາມຈອງຫອງຂອງເຂົາກໍຖືກຫຣິ ຜ່າອອກດ້ວຍການຟາດຄອນກະບອງອັນນ່າສະພຶງກົວ.

Verse 30

न वै यस्सग्रामं त्यजति वरलब्धः किलः यत स्तदा ताडैर्घोरैस्त्रिदशपतिना पीडिततनुः । ततश्शस्त्रास्त्रौघैस्तरुगिरिजलैश्चाशु विबुधाञ्जिगायोच्चैर्गर्जन्प्रमथपतिमाहूय शनकैः

ເພາະລາວ—ມີພະພອນທີ່ໄດ້ຮັບເປັນເກາະກຳບັງ—ບໍ່ລະທິ້ງສະໜາມຮົບ. ແມ່ນແຕ່ກາຍຖືກທຸກທົນດ້ວຍການຕີອັນນ່າຢ້ານຂອງຈອມເທວະ, ລາວກໍຍັງປາບເທວະທັງຫຼາຍດ້ວຍຝົນອາວຸດແລະອາສະຕຣາ, ໂຍນຕົ້ນໄມ້ ພູ ແລະນ້ຳຢ່າງວ່ອງໄວ; ຮ້ອງຄຳຮາມດັງໆ ແລ້ວເອີ້ນຈອມແຫ່ງປຣະມະຖະ (ພຣະສິວະ) ຢ່າງຊ້າໆ।

Verse 31

स्थितो युद्धं कुर्वन्रणपतितशस्त्रैर्बहुविधैः परिक्षीणैस्सर्वैस्तदनु गिरिजा रुद्रमतुदत् । तथा वृक्षैस्सर्पैरशनिनिवहैः शस्त्रप टलैर्विरूपैर्मायाभिः कपटरचनाशम्बरशतैः

ຍືນໝັ້ນແລະສືບຕໍ່ຮົບ, ຣຸດຣະເຫັນວ່າ ອາວຸດນານາຊະນິດທີ່ຕົກລົງໃນສະໜາມຮົບນັ້ນ ລ້ວນໝົດ຤ິດ ແລະບໍ່ເກີດຜົນ. ຕໍ່ມາ ກິຣິຈາໄດ້ຈູ່ໂຈມຣຸດຣະອີກ ໂດຍໂຍນຕົ້ນໄມ້ ງູ ຝູງຟ້າຜ່າ ຝົນອາວຸດ ແລະມາຍາບິດເບືອນອັນປະຫຼາດ ທີ່ປັ້ນແຕ່ງດ້ວຍກົນລະຍຸດຫຼອກລວງນັບຮ້ອຍ।

Verse 32

विजेतुं शैलेशं कुहकमपरं तत्र कृतवान्महासत्त्वो वीरस्त्रिपुररिपुतुल्यश्च मतिमान् । न वध्यो देवानां वरशतमनोन्मादविवशः प्रभूतैश्शस्त्रास्त्रैस्सपदि दितिजो जर्जरतनुः

ເພື່ອຈະຊະນະໄຊເລສະ, ວີຣະຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ນັ້ນໄດ້ຄິດກົນລະຍຸດຫຼອກລວງອີກຢ່າງໜຶ່ງ—ກ້າຫານ ມີສັດຕະວະຍິ່ງ ສະຫຼາດ ແລະປຽບໄດ້ກັບຜູ້ປາບຕຣິປຸຣະ. ແຕ່ດານະວະຜູ້ຄຸ້ມຄອງດ້ວຍຄວາມຄັ້ງຄາດຈາກພະພອນຮ້ອຍປະການ ບໍ່ອາດຖືກເທວະສັງຫານ; ແມ່ນແຕ່ຖືກຟັນຟາດພ້ອມກັນດ້ວຍອາວຸດແລະອາສະຕຣາຫຼາຍຢ່າງ ກາຍກໍແຕ່ຊ້ຳແລະແຕກຮ້າວເທົ່ານັ້ນ।

Verse 33

तदीयाद्विष्यन्दात्क्षिति तलगतैरन्धकगणैरतिव्याप्तघोरं विकृतवदनं स्वात्मसदृशम् । दधत्कल्पांताग्निप्रतिमवपुषा भूतपतिना त्रिशूले नोद्भिन्नस्त्रिपुररिपुणा दारुणतरम्

ຈາກກາຍຂອງລາວ ຝູງອັນທະກະໄຫຼພຸ່ງອອກມາຕາມພື້ນດິນ ແຜ່ກວ້າງໄປທົ່ວທິດດັ່ງນ້ຳຖ້ວມອັນນ່າສະພຶງ. ແຕ່ລະຕົນມີໃບໜ້າບິດເບືອນນ່າຢ້ານ ແລະຄ້າຍກັບຕົນຂອງລາວເອງ. ແຕ່ຈອມແຫ່ງພູຕະ ຜູ້ມີກາຍດັ່ງໄຟສິ້ນກັບປະ ບໍ່ຖືກທະລຸແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຕຣິຊູລະຂອງສັດຕູຕຣິປຸຣະ (ພຣະສິວະ); ກົງກັນຂ້າມ ທ່ານຍິ່ງດຸຮ້າຍຂຶ້ນອີກ।

Verse 34

यदा सैन्यासैन्यं पशुपतिहतादन्यदभवद्व्रणोत्थैरत्युष्णैः पिशितनिसृतैर्बिन्दुभिरलम् । तदा विष्णुर्योगा त्प्रमथपतिमाहूय मतिमान् चकारोग्रं रूपं विकृतवदनं स्त्रैणमजितम्

ເມື່ອກອງທັບຝ່າຍຕໍ່ຕ້ານທີ່ຖືກປາສຸປະຕິຟັນລົງ ກາຍເປັນອີກສະພາບໜຶ່ງໂດຍສິ້ນເຊີງ—ຖືກກະເດັນໄປທົ່ວດ້ວຍຢອດນ້ຳຮ້ອນຈັດທີ່ໄຫຼອອກຈາກເນື້ອແລະບາດແຜ—ໃນເວລານັ້ນ ພຣະວິສະນຸຜູ້ມີປັນຍາ ໂດຍ຤ິດໂຍຄະ ໄດ້ເອີ້ນຈອມແຫ່ງປຣະມະຖະ ແລະປັ້ນແຕ່ງຮູບອັນດຸຮ້າຍ: ບໍ່ອາດຊະນະໄດ້, ໃບໜ້າບິດເບືອນ, ແລະຮັບຮູບແມ່ຍິງ।

Verse 35

करालं संशुष्कं बहुभुजलताक्रांतकुपितो विनिष्क्रांतः कर्णाद्रणशिरसि शंभोश्च भगवान्

ແລ້ວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ປະສິດທິພອນ—ນ່າຢ້ານເຫັນ ແລະແຫ້ງກະດ້າງດ້ວຍໂທສະ—ເມື່ອຖືກກອດຮັດພັນດ້ວຍຂົນແຂນຫຼາຍດັ່ງເຄືອວັນ ກໍພຸ່ງທະລຸອອກຈາກຫູ ລົງສູ່ສະໜາມຮົບ ແມ່ນກ່ອນໜ້າພຣະສຳພູ (ສິວະ) ເສຍອີກ।

Verse 36

रणस्था सा देवी चरणयुगलालंकृतमही स्तुता देवैस्सर्वैस्मदनु भगवान् प्रेरितमतिः । क्षुधार्ता तत्सैन्यं दितिजनिसृतं तच्च रुधिरं पपौ सात्युष्णं तद्रणशिरसि सृक्कर्दममलम्

ນາງເທວີນັ້ນຢືນຢູ່ກາງສະໜາມຮົບ—ພື້ນດິນຖືກປະດັບດ້ວຍຄູ່ຕີນຂອງນາງ—ໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນຈາກເທວະທັງປວງ. ແລ້ວຈິດຕັ້ງໃຈຂອງນາງ ອັນຖືກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດົນໃຈ ກໍແນ່ນອນ. ດ້ວຍຄວາມຫິວໂຫຍ, ນາງດື່ມກອງທັບທີ່ເກີດອອກຈາກພວກໄດຕະ ແລະດື່ມເລືອດຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ—ຮ້ອນຈັດ—ຈົນປາກນາງເປື້ອນດ້ວຍຄົນເລືອດດັ່ງຕົມໃນສະໜາມຮົບ।

Verse 37

ततस्त्वेको दैत्यस्तदपि युयुधे शुष्करुधिरस्तलाघातैर्घोरैशनिसदृशैर्जानुचरणैः । नखैर्वज्राकारैर्मुखभुजशिरोभिश्च गिरिशं स्मरन् क्षात्रं धर्मं स्वकुल विहितं शाश्वतमजम्

ຕໍ່ມາ ໄດ້ມີໄດຕະຄົນໜຶ່ງ—ເລືອດຂອງລາວແຫ້ງແລ້ວ—ແຕ່ຍັງສູ້ຕໍ່ ຟາດດ້ວຍຝາມືອັນນ່າຢ້ານດັ່ງຟ້າຜ່າ ໃຊ້ຫົວເຂົ່າແລະຕີນເປັນອາວຸດ. ດ້ວຍເລັບດັ່ງວັຊຣະ ແລະດ້ວຍໃບໜ້າ ແຂນ ແລະສີສະຂອງລາວດ້ວຍ ລາວໂຈມຕີກິຣີຊະ, ພ້ອມລະລຶກຖຶງທຳຂອງນັກຮົບ—ຂໍ້ບັນຍັດອັນນິລັນດອນ ບໍ່ເກີດ—ທີ່ກຳນົດໄວ້ໃຫ້ແກ່ວົງຕະກູນຂອງຕົນ।

Verse 38

रणे शांतः पश्चात्प्रमथपतिना भिन्नहृदयस्त्रिशूले सप्रोतो नभसि विधृतस्स्थाणुसदृशः । अधःकायश्शुष्कस्नपनकिरणैर्जीर्णतनुमाञ्जलासारेर्मेघैः पवनसहितैः क्लेदितवपुः

ໃນສະໜາມຮົບ ລາວນິ່ງສະຫງົບ; ຕໍ່ມາ ຖືກພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະມະຖະຕີຈາກດ້ານຫຼັງ ໃຫ້ຕຣິຊູລາທະລຸຫົວໃຈ. ຖືກປັກໄວ້ເທິງຕຣິຊູລາ ແລະຖືກຍົກຂຶ້ນໃນຟ້າ ລາວຢືນນິ່ງດັ່ງເສົາ. ສ່ວນລຸ່ມແຫ້ງໂດຍລຳແສງຮ້ອນທີ່ຊຳລະ ຈົນຮ່າງກາຍຊຸດໂຊມ; ແຕ່ຮ່າງກາຍກໍຖືກຊຸ່ມໂດຍເມກຝົນທີ່ລົມພັດນຳມາ.

Verse 39

विशीर्णस्तिग्मांशोस्तुहिनशकलाकारशकलस्तथाभूतः प्राणांस्तदपि न जहौ दैत्य वृषभः । तदा तुष्टश्शंभुः परमकरुणावारिधिरसौ ददौ तस्मै प्रीत्या गणपतिपदं तेन विनुतः

ແມ່ນແຕ່ຈະແຕກກະຈາຍ ດັ່ງເສດສ່ວນແຫ່ງຕາເວັນອັນແຜດເຜົາ ແລະດັ່ງຊິ້ນສ່ວນນ້ຳກ້ອນ ແຕ່ໄດຕະຍະ ວຣິສະພະ ກໍບໍ່ລະທິ້ມລົມຫາຍໃຈ. ເມື່ອນັ້ນ ພຣະສັມພູ—ມະຫາສະໝຸດແຫ່ງກະລຸນາອັນສູງສຸດ—ພໍພຣະໄທ ແລະປະທານດ້ວຍຄວາມຮັກ ຕຳແໜ່ງ «ຄະນະປະຕິ» ໃຫ້ແກ່ລາວ; ຈາກນັ້ນລາວໄດ້ສັນລະເສີນພຣະອົງ.

Verse 40

ततो युद्धस्यांते भुवनपतयस्सार्थ रमणैस्तवैर्नानाभेदैः प्रमथपतिमभ्यर्च्य विधिवत् । हरिब्रह्माद्यास्ते परमनुतिभिस्स्तुष्टुवुरलं नतस्कंधाः प्रीता जयजय गिरं प्रोच्य सुखिताः

ເມື່ອສົງຄາມສິ້ນສຸດ ບັນດາເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງຫຼາຍ—ພ້ອມດ້ວຍຄູ່ຄອງ—ໄດ້ນະມັດສະການບູຊາພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະມະຖະ (ພຣະສິວະ) ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ແລະສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສັນລະເສີນຫຼາຍຮູບແບບ. ຮະຣິ, ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆ ກົ້ມບ່ານົບນ້ອມ ສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍການນະມັດສະການອັນສູງສຸດ; ດີໃຈແລ້ວຮ້ອງວ່າ «ໄຊຊະນະ! ໄຊຊະນະ!» ແລະມີຄວາມສຸກ.

Verse 41

हरस्तैस्तैस्सार्द्धं गिरिवरगुहायां प्रमुदितो विसृज्यैकानंशान् विविधबलिना पूज्यसुनगान् । चकाराज्ञां क्रीडां गिरिवर सुतां प्राप्य मुदितां तथा पुत्रं घोराद्विधसवदनान्मुक्तमनघम्

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໃນຖ້ຳຂອງພູອັນປະເສີດ ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ຊື່ນບານກັບບັນດາຜູ້ຕິດຕາມເຫຼົ່ານັ້ນ. ເມື່ອປ່ອຍສ່ວນໜຶ່ງໆ (ແຫ່ງພະລັງ) ແລະສົ່ງເທວະຜູ້ຄວນບູຊາຜູ້ມີກຳລັງຫຼາຍປະການໄປແລ້ວ ພຣະອົງກໍອອກພຣະບັນຊາ. ຕໍ່ມາ ດ້ວຍຄວາມປິຕິ ພຣະອົງໄດ້ຮັບເທວີຜູ້ເກີດຈາກພູ (ປາຣະວະຕີ) ເພື່ອການລີລາ; ແລະຍັງໄດ້ຮັບພຣະບຸດຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ຜູ້ຖືກປົດປ່ອຍຈາກອັນຕະລາຍອັນນ່າຢ້ານກົວອັນມີສອງໜ້າ.

Verse 46

इति श्रीशिवमहा पुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पंचमे युद्धखण्डे अंधकवधोपाख्याने अन्धकयुद्धवर्णनं नाम षट्चत्वारिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ»—ໃນພາກທີສອງ «ຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ໃນພາກທີຫ້າ «ຍຸດທະຂັນດະ»—ໃນຕອນວ່າດ້ວຍການສັງຫານອັນທະກະ, ບົດທີ 46 ຊື່ «ການພັນນາສົງຄາມກັບອັນທະກະ» ກໍສິ້ນສຸດລົງ.