हिरण्यनेत्रस्य तपः — Hiraṇyanetra’s Austerity and the Boon

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । ततो हिरण्याक्षसुतः कदाचित्संश्रावितो नर्मयुतैर्मदांधैः । तैर्भ्रातृभिस्संप्रयुतो विहारे किमंध राज्येन तवाद्य कार्यम्

ສະນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ຄັ້ງໜຶ່ງ ບຸດຂອງ ຮິຣັນຍາກະສະ ໃນຂະນະທີ່ຫຼິ້ນສະໜຸກກັບພີ່ນ້ອງຜູ້ເມົາມົນ ແລະມັກຢອກຢ້ານ ຖືກເຮັດໃຫ້ໄດ້ຍິນຄຳຂອງພວກເຂົາວ່າ: “ໂອ ຄົນຕາບອດ, ມື້ນີ້ ອານາຈັກຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດແກ່ເຈົ້າ?”

Verse 2

हिरण्यनेत्रस्तु बभूव मूढः कलिप्रियं नेत्रविहीनमेव । यो लब्धवांस्त्वां विकृतं विरूपं घोरैस्तपोभिर्गिरिशं प्रसाद्य

ຮິຣັນຍະເນດຣະໄດ້ຫຼົງມົວ ແລະໄດ້ຮັບແຕ່ຜູ້ບໍ່ມີສາຍຕາ ຜູ້ຮັກການຂັດແຍ່ງ. ເມື່ອໄດ້ບຳເນັດຕະປະສະຍາອັນນ່າຢ້ານ ເພື່ອໃຫ້ພຣະຄິຣີຊະ (ພຣະສິວະ) ພໍພຣະໄທ, ລາວຈຶ່ງໄດ້ຮັບເຈົ້າໃນຮູບອັນບິດເບືອນ ແລະອຸບປະລັກສະນະ.

Verse 3

स त्वं न भागी खलु राज्यकस्य किमन्यजातोऽपि लभेत राज्यम् । विचार्यतां तद्भवतैव नूनं वयं तु तद्भागिन एव सत्यम्

ແນ່ນອນ ເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ມີສ່ວນສິດໃນອານາຈັກນີ້—ຜູ້ເກີດຈາກສາຍອື່ນ ຈະໄດ້ອຳນາດກະສັດໄດ້ແນວໃດ? ຂໍໃຫ້ເຈົ້າພິຈາລະນາເອງເທົ່ານັ້ນ. ສ່ວນພວກເຮົາ ແທ້ຈິງແລ້ວ ເປັນຜູ້ມີສ່ວນສິດອັນຊອບທຳນັ້ນແນ່.

Verse 4

सनत्कुमार उवाच । तेषां तु वाक्यानि निशम्य तानि विचार्य बुद्ध्या स्वयमेव दीनः । ताञ्छांतयित्वा विविधैर्वचोभिर्गतस्त्वरण्यं निशि निर्जनं तु

ສະນັດກຸມາຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຂອງພວກເຂົາ ແລະພິຈາລະນາດ້ວຍປັນຍາຂອງຕົນເອງ ລາວກໍເກີດຄວາມເສົ້າໃນໃຈ. ຫຼັງຈາກປອບໃຈພວກເຂົາດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຫຼາຍປະການ ລາວໄດ້ໄປສູ່ປ່າອັນໂດດດ່ຽວໃນຍາມຄ່ຳຄືນ.

Verse 5

वर्षायुतं तत्र तपश्चचार जजाप जाप्यं विधृतैकपादः । आहारहीनो नियमोर्द्ध्वबाहुः कर्त्तुं न शक्यं हि सुरा सुरैर्यत्

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ລາວໄດ້ບຳເນັດຕະປະສະຍາເປັນເວລາສິບພັນປີ ແລະສວດຈາປະມັນຕຣະອັນຄວນສວດ. ຢືນດ້ວຍຂາຂ້າງດຽວ ບໍ່ຮັບອາຫານ ຮັກສາວຣະຕະອັນເຂັ້ມງວດ ຊູມືຂຶ້ນສູງ—ລາວໄດ້ປະພຶດວິໄນທີ່ແມ່ນແຕ່ເທວະ ແລະອະສຸຣະ ກໍຍາກຈະກະທຳໄດ້.

Verse 6

प्रजाल्य वह्निं स्म जुहोति गात्रमांसं सरक्तं खलु वर्षमात्रम् । तीक्ष्णेन शस्त्रेण निकृत्य देहात्समंत्रकं प्रत्यहमेव हुत्वा

ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ກໍ່ໄຟແລ້ວ ເພິ່ນໄດ້ຖວາຍຊີ້ນ ແລະ ເລືອດຂອງຕົນເອງເຂົ້າໃນກອງໄຟເປັນເວລາໜຶ່ງປີເຕັມ. ເພິ່ນໄດ້ໃຊ້ສັດຕາວຸດທີ່ແຫຼມຄົມຕັດຊີ້ນອອກຈາກຮ່າງກາຍ ແລະ ທຳການບູຊາທຸກໆມື້ ພ້ອມດ້ວຍການສວດມົນ.

Verse 7

स्नाय्वस्थिशेषं कुणपं तदासौ क्षयं गतं शोणितमेव सर्वम् । यदास्य मांसानि न संति देहं प्रक्षेप्तुकामस्तु हुताशनाय

ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຮ່າງກາຍນັ້ນກໍເຫຼືອແຕ່ເສັ້ນເອັນ ແລະ ກະດູກ; ເລືອດທັງໝົດໄດ້ເຫືອດແຫ້ງໄປແລ້ວ. ເມື່ອບໍ່ມີຊີ້ນເຫຼືອຢູ່ໃນຮ່າງກາຍ, ເພິ່ນກໍປາດຖະໜາທີ່ຈະຖິ້ມຮ່າງກາຍນັ້ນລົງໃນກອງໄຟບູຊາ.

Verse 8

ततः स दृष्टस्त्रिदशालयैर्जनैः सुविस्मितैर्भीतियुतैस्समस्तैः । अथामरैश्शीघ्रतरं प्रसादितो बभूव धाता नुतिभिर्नुतो हि

ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ເມື່ອພຣະພົມ (Dhātā) ຖືກພົບເຫັນໂດຍເຫຼົ່າເທວະດາ ແລະ ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນສະຫວັນ, ພວກເຂົາທັງໝົດຕ່າງກໍມີຄວາມປະຫຼາດໃຈ ແລະ ຢ້ານກົວຢ່າງຍິ່ງ. ເຫຼົ່າເທວະດາໄດ້ຮີបຮ້ອນມາປອບໂຍນພຣະອົງ; ແລະ ພຣະພົມກໍມີຄວາມເມດຕາ ຍ້ອນການສັນລະເສີນດ້ວຍບົດເພງແຫ່ງຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 9

निवारयित्वाथ पितामहस्तं ह्युवाच तं चाद्यवरं वृणीष्व । यस्याप्तिकामस्तव सर्वलोके सुदुर्लभं दानव तं गृहाण

ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ຫ້າມພຣະປິຕາມະຫະ (ພຣະພົມ) ແລ້ວ, ພຣະອົງກໍໄດ້ກ່າວກັບເພິ່ນວ່າ: "ບັດນີ້ ຈົ່ງເລືອກພອນອັນປະເສີດ—ຈົ່ງເອົາສິ່ງທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາຈະໄດ້ໃນທົ່ວໂລກ, ໂອ້ ດານາວະ, ເຖິງແມ່ນວ່ាមັນຈະຍາກທີ່ຈະໄດ້ມາຢ່າງຍິ່ງກໍຕາມ."

Verse 10

स पद्मयोनेस्तु वचो निशम्य प्रोवाच दीनः प्रणतस्तु दैत्यः । यैर्निष्ठुरैर्मे प्रहृतं तु राज्यं प्रह्रादमुख्या मम संतु भृत्याः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າຂອງພຣະປະທຸມໂຍນີ (ພຣະພົມ), ໄທຕະ (ຍັກ)—ຜູ້ທີ່ໜ້າສົງສານ ແລະ ກົ້ມຂາບລົງ—ໄດ້ກ່າວວ່າ: "ຂໍໃຫ້ພວກທີ່ໂຫດຮ້າຍທີ່ໄດ້ຍຶດເອົາອານາຈັກຂອງຂ້ាន້ອຍໄປ—ມີພຣະຫລາທະ ແລະ ພວກອື່ນໆ—ຈົ່ງກາຍມາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຂ້ານ້ອຍດ້ວຍເຖີດ."

Verse 11

अंधस्य दिव्यं हि तथास्तु चक्षुरिन्द्रादयो मे करदा भवंतु । मृत्युस्तु माभून्मम देवदैत्यगंधर्वयक्षोरगमानुषेभ्यः

ສໍາລັບຜູ້ຕາບອດ ຂໍໃຫ້ເກີດມີຈັກຂຸທິບແທ້ໆ. ຂໍໃຫ້ພຣະອິນທຣາ ແລະເທວະອື່ນໆ ເປັນຜູ້ນໍາສ່ວຍແກ່ຂ້ອຍ. ແລະຂໍຢ່າໃຫ້ຄວາມຕາຍມາຈາກເທວະ ອະສຸຣ ຄັນທະວະ ຢັກ ນາກ ຫຼືມະນຸດເລີຍ.

Verse 12

नारायणाद्वा दितिजेन्द्रशत्रोस्सर्वाज्जनात्सर्वमयाच्च शर्वात् । श्रुत्वा वचस्तस्य सुदारुणं तत्सुशंकितः पद्मभवस्तमाह

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາອັນຮຸນແຮງຢ່າງຍິ່ງນັ້ນ—ກ່ຽວກັບນາຣາຍະນະ ຜູ້ປະຫານກະສັດໄດຕະ ແລະກ່ຽວກັບສະຣະວະ ພຣະສະຣະວະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກສິ່ງ—ພັດມະພະວະ (ພຣະພຣະຫມາ) ກໍເກີດຄວາມຫວາດຫວັ່ນຢ່າງຫນັກ ແລ້ວກ່າວກັບເຂົາ.

Verse 13

ब्रह्मोवाच । दैत्येन्द्र सर्वं भविता तदेतद्विनाशहेतुं च गृहाण किंचित् । यस्मान्न जातो न जनिष्यते वा यो न प्रविष्टो मुखमंतकस्य

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງດານະວະ, ທຸກສິ່ງນີ້ຈະເປັນໄປແທ້ດັ່ງທີ່ກ່າວໄວ້. ແຕ່ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ອີກວ່າ ມີເຫດແຫ່ງຄວາມວິນາດຢ່າງໜຶ່ງ: ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍເກີດ ແລະຈະບໍ່ເກີດ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍເຂົ້າໄປໃນປາກຂອງອັນຕະກະ (ຄວາມຕາຍ)—ພຣະເຈົ້າຜູ້ເຫນືອກວ່ານັ້ນ ຄວາມຕາຍບໍ່ອາດເຂົ້າເຖິງ; ການຕໍ່ຕ້ານພຣະອົງນັ້ນແຫຼະ ນໍາມາຊຶ່ງຄວາມພິນາດ.»

Verse 14

अत्यन्तदीर्घं खलु जीवितं तु भवादृशास्सत्पुरुषास्त्यजंतु । एतद्वचस्सानुनयं निशम्य पितामहात्प्राह पुनस्तस्य दैत्यः

«ຊີວິດນັ້ນຍາວໄກຢ່າງຫຼາຍ—ຂໍໃຫ້ສັດບຸລຸດດີເຊັ່ນເຈົ້າ ລະທິ້ງມັນເສຍ.» ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນທີ່ມີທ່າທີຊັກຊວນ, ໄດຕະນັ້ນກໍຕອບກັບພິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ) ອີກຄັ້ງ.

Verse 15

अंधक उवाच । कालत्रये याश्च भवंति नार्यः श्रेष्ठाश्च मध्याश्च तथा कनिष्ठाः । तासां च मध्ये खलु रत्नभूता ममापि नित्यं जननीव काचित्

ອັນທະກະກ່າວວ່າ: «ໃນຫມູ່ແມ່ຍິງທີ່ມີຢູ່ໃນການເວລາສາມ—ອະດີດ ປັດຈຸບັນ ແລະອະນາຄົດ—ຈະເປັນຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ກາງ ຫຼືຜູ້ນ້ອຍກໍຕາມ, ມີແມ່ຍິງຜູ້ໜຶ່ງດຸດດັ່ງແກ້ວມະນີຢູ່ກາງພວກນາງ, ຜູ້ທີ່ເປັນເຫມືອນແມ່ຂອງຂ້ອຍຢູ່ເທື່ອ. »

Verse 16

कायेन वाचा मनसाप्यगम्या नारी नृलोकस्य च दुर्लभाय । तां कामयानस्य ममास्तु नाशो दैत्येन्द्रभावाद्भगवान्स्वयंभूः

ນາງນັ້ນ ບໍ່ງ່າຍຈະໄດ້ມາດ້ວຍກາຍ ດ້ວຍວາຈາ ຫຼືແມ່ນແຕ່ດ້ວຍໃຈ ແລະຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງໃນໂລກມະນຸດ. ຖ້າຂ້ອຍຖືກກາມຕັນຫາຜັກດັນໃຫ້ປາຖະໜານາງແລ້ວຕ້ອງພິນາດ ຂໍໃຫ້ພຣະສະວະຍັມພູ ຜູ້ເກີດເອງ ຈົ່ງນໍາພາຄວາມພິນາດນັ້ນມາໃຫ້ຂ້ອຍ ແມ່ນແຕ່ຜ່ານການເປັນເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະກໍຕາມ।

Verse 17

वाक्यं तदाकर्ण्य स पद्मयोनिः सुविस्मितश्शंकरपादपद्ममम् । सस्मार संप्राप्य निर्देशमाशु शंभोस्तु तं प्राह ततोंधकं वै

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ພຣະປັດມະໂຍນິ (ພຣະພຣະຫມາ) ກໍປະຫລາດໃຈຢ່າງຍິ່ງ ແລະລະລຶກດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບເຖິງດອກບົວພຣະບາດຂອງພຣະສັງກະຣະ. ເມື່ອໄດ້ຮັບຄໍາຊີ້ນໍາຂອງພຣະສຳພູຢ່າງວ່ອງໄວ ຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບອັນທະກະ.

Verse 18

ब्रह्मोवाच । यत्कांक्षसे दैत्यवरास्तु ते वै सर्वं भवत्येव वचस्सकामम् । उत्तिष्ठ दैत्येन्द्र लभस्व कामं सदैव वीरैस्तु कुरुष्व युद्धम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນໝູ່ໄດຕະຍະ, ສິ່ງໃດທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາ ຈະສໍາເລັດແນ່ນອນ—ຖ້ອຍຄໍາຂອງຂ້າບໍ່ເປົ່າປະໂຫຍດ. ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ, ຈົ່ງໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາ ແລະຈົ່ງຮົບພົນຢູ່ເສມອກັບວີຣະຊົນຂອງເຈົ້າ.”

Verse 19

श्रुत्वा तदेतद्वचनं मुनीश विधातुराशु प्रणिपत्य भक्त्या । लोकेश्वरं हाटकनेत्रपुत्रः स्नाय्वस्थिशेषस्तु तमाह देवम्

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນຂອງພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນຈອມຜູ້ສ້າງ, ບຸດຂອງຮາຕະກະເນດຣະ—ຜູ້ເຫຼືອແຕ່ເສັ້ນເນື້ອແລະກະດູກ—ກໍກົ້ມກາບຢ່າງວ່ອງໄວດ້ວຍຄວາມພັກດີ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວກັບເທວະນັ້ນ ຜູ້ເປັນຈອມແຫ່ງໂລກທັງປວງ.

Verse 20

अंधक उवाच । कथं विभो वैरिबलं प्रविश्य ह्यनेन देहेन करोमि युद्धम् । स्नाय्वस्थिशेषं कुरु मांसपुष्टं करेण पुण्ये न च मां स्पृशाद्य

ອັນທະກະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະອົງຜູ້ມີອໍານາດ, ຂ້ອຍຈະເຂົ້າໄປໃນກອງທັບສັດຕູ ແລະຮົບພົນດ້ວຍຮ່າງກາຍນີ້ໄດ້ແນວໃດ? ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ມັນແຂງແຮງ ເນື້ອໜາອຸດົມ ບໍ່ໃຫ້ເຫຼືອແຕ່ເສັ້ນເນື້ອແລະກະດູກ. ດ້ວຍພຣະຫັດອັນມົງຄຸນຂອງພຣະອົງ ຂໍຈົ່ງຟື້ນຟູຂ້ອຍ ແລະຢ່າໄດ້ແຕະຕ້ອງຂ້ອຍອີກແບບນີ້ເລີຍ.”

Verse 21

सनत्कुमार उवाच । श्रुत्वा वचस्तस्य स पद्मयोनिः करेण संस्पृश्य च तच्छरीरम् । गतस्सुरेन्द्रैस्सहितः स्वधाम संपूज्यमानो मुनिसिद्धसंघैः

ສະນັດກຸມາຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຂອງລາວ ປັດມະໂຍນິ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ໃຊ້ມືສຳຜັດຮ່າງນັ້ນ. ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ເດີນທາງກັບສູ່ວິຫານຂອງພຣະອົງ ພ້ອມດ້ວຍອິນທຣະ ແລະເທວະອື່ນໆ ໂດຍຖືກບູຊາສັກກາລະຢ່າງສົມຄວນຈາກຝູງມຸນີ ແລະສິດທະທັງຫຼາຍ.

Verse 22

संस्पृष्टमात्रस्स च दैत्यराजस्संपूर्णदेहो बलवान्बभूव । संजातनेत्रस्सुभगो बभूव हृष्टस्स्वमेव नगरं विवेश

ພຽງແຕ່ຖືກແຕະພຽງນ້ອຍ ກະສັດແຫ່ງພວກໄດຕະກໍກາຍເປັນຜູ້ມີກາຍຄົບຖ້ວນ ແລະແຂງແຮງ. ດວງຕາຖືກຟື້ນຄືນ; ທ່ານງາມສົມບູນ ແລະເປັນມົງຄຸນ. ດ້ວຍຄວາມປິຕິ ທ່ານເຂົ້າເມືອງຂອງຕົນເອງ.

Verse 23

उत्सृज्य राज्यं सकलं च तस्मै प्रह्लादमुख्यास्त्वथ दानवेन्द्राः । तमागतं लब्धवरं च मत्वा भृत्या बभूवुर्वश गास्तु तस्य

ຕໍ່ມາ ບັນດາຈອມເຈົ້າໃນພວກດານະວະ—ພຣະຫລາດ ແລະອື່ນໆ—ໄດ້ມອບອານາຈັກທັງໝົດໃຫ້ແກ່ລາວ. ເຫັນວ່າລາວກັບມາພ້ອມພອນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ ຢູ່ໃນອໍານາດຂອງລາວຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

Verse 24

ततोन्धकः स्वर्गमगाद्विजेतुं सेनाभियुक्तस्सहभृत्यवर्गः । विजित्य लेखान्प्रधने समस्तान्करप्रदं वज्रधरं चकार

ຕໍ່ມາ ອັນທະກະໄດ້ອອກເດີນທາງໄປພິຊິດສະຫວັນ (ສະວັກກະ) ພ້ອມກອງທັບ ແລະພວກບໍລິວານ. ເມື່ອຊະນະເທວະທັງໝົດໃນສົງຄາມ ລາວບັງຄັບໃຫ້ ວັຊຣະທະຣະ (ອິນທຣະ) ຜູ້ຖືວັຊຣະ ເປັນຜູ້ສົ່ງສ່ວນສ່ວຍອາກອນໃຫ້ລາວ.

Verse 25

नागान्सुपर्णान्वरराक्षसांश्च गंधर्वयक्षानपि मानुषांस्तु । गिरीन्द्रवृक्षान्समरेषु सर्वांश्चतुष्पदः सिंहमुखान्विजिग्ये

ໃນສົງຄາມທັງຫຼາຍ ຜູ້ມີໜ້າສິງ ແລະເປັນສັດສີ່ຂານັ້ນ ໄດ້ພິຊິດທຸກຜູ້—ນາກາ, ສຸປັນນາ, ຣາກຊະສະຜູ້ແຂງກ້າ, ກັນທະວະ ແລະຢັກຂະ, ພ້ອມທັງນັກຮົບມະນຸດ; ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາ ແລະຕົ້ນໄມ້ກໍຖືກປະລາຍ.

Verse 26

त्रैलोक्यमेतद्धि चराचरं वै वशं चकारात्मनि संनियोज्य । स कूलानि सुदर्शनानि नारीसहस्राणि बहूनि गत्वा

ແທ້ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ນໍາໂລກສາມພົບທັງໝົດ ທີ່ມີທັງສິ່ງເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ ໃຫ້ຢູ່ໃນອໍານາດຂອງຕົນ ໂດຍຜູກໄວ້ໃນຕົນເອງ. ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ໄປຫາຝັ່ງນ້ໍາງາມໆຫຼາຍແຫ່ງ ແລະເຄື່ອນໄຫວຢູ່ທ່າມກາງນາງຫຼາຍພັນຫຼາຍຫມື່ນ.

Verse 27

रसातले चैव तथा धरायां त्रिविष्टपे याः प्रमदाः सुरूपाः । ताभिर्युतोऽन्येषु सपर्वतेषु रराम रम्येषु नदीतटेषु

ພ້ອມດ້ວຍນາງສາວຜູ້ງາມລໍ້າເລີດເຫຼົ່ານັ້ນ—ທີ່ມີຢູ່ໃນຣະສາຕະລາ ໃນໂລກມະນຸດ ແລະໃນຕຣິວິສະຕະປະ (ສະຫວັນ)—ພຣະອົງໄດ້ສະໜຸກສະໜານໃນດິນແດນອື່ນໆອັນຮື່ນຮົມທີ່ມີພູເຂົາ ແລະເພີດເພີນຕາມຝັ່ງນ້ໍາອັນງາມ.

Verse 28

क्रीडायमानस्स तु मध्यवर्ती तासां प्रहर्षादथ दानवेन्द्रः । तत्पीतशिष्टानि पिबन्प्रवृत्त्यै दिव्यानि पेयानि सुमानुषाणि

ເມື່ອພຣະອົງຫຼິ້ນສະໜຸກຢູ່ກາງພວກນາງ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງດານະວະນັ້ນ ກໍຍິນດີຕາມຄວາມປິຕິຂອງພວກນາງ ແລະດື່ມຕໍ່ເນື່ອງນ້ໍາດື່ມທິບທີ່ເຫຼືອຈາກທີ່ພວກນາງດື່ມແລ້ວ—ເປັນເຄື່ອງດື່ມທີ່ຄວນແກ່ມະນຸດຜູ້ດີເລີດດ້ວຍ.

Verse 29

अन्यानि दिव्यानि तु यद्रसानि फलानि मूलानि सुगंधवंति । संप्राप्य यानानि सुवाहनानि मयेन सृष्टानि गृहोत्तमानि

“ຍັງມີຜົນໄມ້ແລະຮາກໄມ້ທິບອື່ນໆ ທີ່ມີລົດຊາດວິເສດ ແລະຫອມຫວານ. ແລະເມື່ອໄດ້ຮັບພາຫະນະດີເລີດພ້ອມພາຫະນະຂັບຂີ່ອັນປະເສີດ ກໍມີຄະຫາສະຖານອັນສູງສຸດ—ທີ່ມາຍາໄດ້ສ້າງໄວ້.”

Verse 30

पुष्पार्घधूपान्नविलेपनैश्च सुशोभितान्यद्भुतदर्शनैश्च । संक्रीडमानस्य गतानि तस्य वर्षायुतानीह तथांधकस्य

ດ້ວຍການປະດັບປະດາດ້ວຍດອກໄມ້ບູຊາ ນ້ໍາອາຣະຄະ (arghya) ທູບ ອາຫານ ແລະນ້ໍາຫອມທາກາຍໃໝ່ໆ ພ້ອມທັງຄວາມງາມອັນອັດສະຈັນເຮັດໃຫ້ສະຫງ່າງາມ—ເມື່ອພຣະອົງສະໜຸກສະໜານຢ່າງນັ້ນ ສໍາລັບອັນທະກະ ປີນັບເປັນຫມື່ນໆປີກໍຜ່ານໄປໃນທີ່ນີ້.

Verse 31

जानाति किंचिन्न शुभं परत्र यदात्मनस्सौख्यकरं भवेद्धि । सदान्धको दैत्यवरस्स मूढो मदांधबुद्धिः कृतदुष्टसंगः

ເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈເລີຍວ່າ ສິ່ງໃດແມ່ນມົງຄຸນແທ້ໃນພາຍໜ້າ—ສິ່ງໃດທີ່ຈະນຳຄວາມສຸກແທ້ມາໃຫ້ຕົນ. ອັນທະກະ ຈອມອະສຸຣະນັ້ນ ຫຼົງມົວຢູ່ເສມອ; ປັນຍາຖືກມານະບັງຕາ ແລະຄົບຄົນຊົ່ວຢ່າງໝັ້ນຄົງ।

Verse 32

ततः प्रमत्तस्तु सुतान्प्रधानान्कुतर्कवादैरभिभूय सर्वान् । चचार दैत्यैस्सहितो महात्मा विनाशयन्वैदिकसर्वधर्मान्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຈິດຫຼົງຜິດ ລາວໄດ້ໃຊ້ຖ້ອຍຄໍາໂຕ້ຖຽງອັນຫຼອກລວງ ເພື່ອຂົ່ມເຫັງບຸດຜູ້ປະເສີດທັງປວງ. ພ້ອມກັບພວກໄດຕະຍະ ມະຫາວິລະບຸລຸດນັ້ນໄດ້ທ່ອງໄປ ເພື່ອທໍາລາຍທຳອັນສັກສິດແລະວິໄນທັງຫມົດທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງວິດາ।

Verse 33

वेदान्द्विजान्वित्त मदाभिभूतो न मन्यते स्माप्यमरान्गुरूंश्च । रेमे तथा दैवगतो हतायुः स्वस्यैरहोभिर्गमयन्वयश्च

ເມື່ອຖືກຄວາມເມົາມົນແຫ່ງຊັບສິນຄອບງໍາ ລາວບໍ່ນັບຖືວິດາ ບໍ່ນັບຖືພວກດວິຊະ ບໍ່ນັບຖືເທວະ ແມ່ນແຕ່ຄູອາຈານແລະຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ກໍບໍ່ເຄົາລົບ. ດັ່ງນັ້ນ ຖືກຊະຕາກໍາຜັກດັນ ແລະອາຍຸຂອງລາວກໍກໍາລັງຫມົດລົງ ລາວພຽງແຕ່ເສບສຸກສໍາລານ ປ່ອຍໃຫ້ວັນເວລາຜ່ານໄປ ແລະສູນເສຍວັຍໜຸ່ມຂອງຕົນ.

Verse 34

ततः कदाचिद्गतवान्ससैन्यो बहुप्रयाता पृथिवीतलेऽस्मिन् । अनेकसंख्या अपि वर्षकोट्यः प्रहर्षितो मंदरपर्वतं तु

ຕໍ່ມາ ໃນຄັ້ງໜຶ່ງ ລາວອອກເດີນທາງພ້ອມກອງທັບ ແລະເດີນທາງໄກຫຼາຍໄປທົ່ວຜືນແຜ່ນດິນນີ້. ແມ່ນແຕ່ເມື່ອຜ່ານໄປຫຼາຍກໍຕິປີອັນນັບບໍ່ຖ້ວນ ລາວກໍຍັງຊື່ນບານ ແລະມຸ່ງໜ້າໄປຫາພູມັນດະຣະ.

Verse 35

स्वर्णोपमां तत्र निरीक्ष्य शोभां बभ्राम सैन्यैस्सह मानमत्तः । क्रीडार्थमासाद्य च तं गिरीन्द्रं मतिं स वासाय चकार मोहात्

ທີ່ນັ້ນ ເມື່ອເຫັນຄວາມງາມສະຫວ່າງໄສດັ່ງຄໍາ ລາວເມົາມົນດ້ວຍຄວາມຍິ່ງຍະໂສ ແລະທ່ອງໄປກັບກອງທັບ. ເມື່ອໄປຮອດພູເຈົ້ານັ້ນເພື່ອຫຼິ້ນສະໜຸກເທົ່ານັ້ນ ດ້ວຍຈິດຫຼົງ ລາວຈຶ່ງຄິດຈະໃຫ້ມັນເປັນທີ່ພໍານັກຂອງຕົນ.

Verse 36

शुभं दृढं तत्र पुरं स कृत्वा मुदास्थितो दैत्यपतिः प्रभावात् । निवेशयामास पुनः क्रमेण अत्यद्भुतं मन्दरशैलसानौ

«ເມື່ອສ້າງນະຄອນປ້ອມປາການອັນມົງຄຸນ ແລະ ໝັ້ນຄົງຢູ່ທີ່ນັ້ນແລ້ວ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງດານະວະ ກໍຢືນຢູ່ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ດ້ວຍອໍານາດຂອງຕົນ. ແລ້ວພາຍຫຼັງ ພຣະອົງໄດ້ຈັດຕັ້ງຕາມລໍາດັບ ນະຄອນອັນອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ ຢູ່ເນີນພູ ມັນດະຣະ»។

Verse 37

दुर्योधनो वैधसहस्तिसंज्ञौ तन्मंत्रिणौ दानवसत्तमस्य । ते वै कदाचिद्गिरिसुस्थले हि नारीं सुरूपां ददृशुस्त्रयोऽपि

ດຸຣະໂຢທະນະ ພ້ອມດ້ວຍ ໄວທະສະ ແລະ ຫັດຕິ—ຜູ້ເປັນມະນະຕຣີຂອງດານະວະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ຄັ້ງໜຶ່ງເມື່ອພັກຢູ່ບ່ອນໜຶ່ງເທິງພູ ທັງສາມໄດ້ເຫັນຍິງຜູ້ມີຄວາມງາມລ້ຳເລີດ।

Verse 38

ते शीघ्रगा दैत्यवरास्तु हर्षाद्द्रुतं महादैत्यपतिं समेत्य । ऊचुर्यथादृष्टमतीव प्रीत्या तथान्धकं वीरवरं हि सर्वे

ແລ້ວບັນດາໄດຕະຍະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຜູ້ເຄື່ອນໄຫວວ່ອງໄວ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ໄດ້ຮີບໄປພົບເຈົ້າແຫ່ງອະສຸຣະຜູ້ໃຫຍ່. ທຸກຄົນດ້ວຍຄວາມປິຕິ ໄດ້ກ່າວແກ່ອັນທະກະ ວິຣະບຸຣຸດ ຕາມທີ່ເຫັນຢ່າງແທ້ຈິງ।

Verse 39

मंत्रिणः ऊचुः । गुहांतरे ध्याननिमीलिताक्षो दैत्येन्द्र कश्चिन्मुनिरत्र दृष्टः । रूदान्वितश्चन्द्रकलार्द्धचूडः कटिस्थले बद्धगजेन्द्रकृत्तिः

ມະນະຕຣີທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ, ໃນຖ້ຳລຶກຂ້າງໃນ ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນມຸນີຜູ້ໜຶ່ງ ປິດຕາໃນສະມາທິ. ທ່ານມີພຣະຣຸທຣະຢູ່ຄຽງຂ້າງ—ຜູ້ມີພຣະຈັນຄື່ງເປັນມົງກຸດ ແລະຜູກໜັງຊ້າງເຈົ້າໄວ້ທີ່ແອວ.”

Verse 40

नागेन्द्रभोगावृतसर्वगात्रः कपालमालाभरणो जटालः । स शूलहस्तश्शरतूणधारी महाधनुष्मान्विवृताक्षसूत्रः

ທົ່ວກາຍຂອງທ່ານຖືກພັນຫຸ້ມດ້ວຍຂົງຂອງນາຄາຣາຊ; ປະດັບດ້ວຍມາລາກະໂຫຼກ ແລະມີຜົມຈະຕາ. ຖືຕຣິສູນໃນມື ສະພາຍກະບອກລູກສອນ ແລະຖືຄັນທະນູອັນໃຫຍ່; ສາຍລູກປັດຣຸທຣາກະສະຂອງທ່ານປາກົດແຈ້ງຊັດ।

Verse 41

खड्गी त्रिशूली लकुटी कपर्दी चतुर्भुजो गौरतराकृतिर्हि । भस्मानुलिप्तो विलसत्सुतेजास्तपस्विवर्योऽद्भुतसर्ववेशः

ພຣະອົງຊົງປະກົດຕົວໂດຍຖືດາບ, ຕີສູນ ແລະ ຄ້ອນເທົ້າ, ມີຜົມມວຍທີ່ພັນກັນ, ມີສີ່ກອນ ແລະ ມີຮູບກາຍທີ່ຮຸ່ງເຮືອງເຫລື້ອມໃສ. ຊົງທາດ້ວຍຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ, ຮຸ່ງເຮືອງດ້ວຍລັດສະໝີແຫ່ງຈິດວິນຍານ, ພຣະອົງຄືຍອດແຫ່ງລືສີ—ຜູ້ໜ້າອັດສະຈັນ, ຊົງແປງກາຍເປັນຮູບແບບຕ່າງໆຕາມພຣະໄທ.

Verse 42

तस्याविदूरे पुरुषश्च दृष्टस्स वानरो घोरमुखःकरालः । सर्वायुधो रूक्षकरश्च रक्षन्स्थितो जरद्गोवृषभश्च शुक्लः

ບໍ່ໄກຈາກພຣະອົງ, ມີບຸລຸດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີໃບໜ້າຄືລີງ, ໜ້າຢ້ານກົວ ແລະ ຮ້າຍກາດ. ລາວຖືອາວຸດທຸກຊະນິດ, ມີມືທີ່ຫຍາບຄາຍ ແລະ ຢືນເຝົ້າຍາມຢູ່, ລາວປຽບດັ່ງງົວເຖິກຜູ້ແກ່ຊະລາໃນຝູງງົວ ແລະ ມີຜິວກາຍສີຂາວ.

Verse 43

तस्योपविष्टस्य तपस्विनोपि सुचारुरूपा तरुणी मनोज्ञा । नारी शुभा पार्श्वगता हि तस्य दृष्टा च काचिद्भुवि रत्नभूता

ໃນຂະນະທີ່ລືສີຜູ້ນັ້ນກຳລັງບຳເພັນພຽນ, ລາວໄດ້ເຫັນສະຕີຜູ້ມີຮູບໂສມງົດງາມ, ເປັນມຸງຄຸນ ແລະ ໜ້າຮັກຢູ່ຂ້າງກາຍ. ນາງເປັນຍິງສາວຜູ້ປະເສີດ ທີ່ປະກົດຕົວຂຶ້ນເທິງໂລກປຽບດັ່ງແກ້ວມະນີອັນລ້ຳຄ່າ.

Verse 44

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे अंधकगाणपत्यलाभोपाख्याने दूतसंवादो नाम चतुश्चत्वारिंशोऽध्यायः

ນີ້ແມ່ນການຈົບລົງຂອງບົດທີສີ່ສິບສີ່ ທີ່ມີຊື່ວ່າ 'ການສົນທະນາກັບຜູ້ນຳສານ' ໃນພຣະສິວະມະຫາປຸຣານະອັນສັກສິດ—ໃນພາກທີສອງ (ຣຸດຣະສັງຫິຕາ), ພາກທີຫ້າ ຍຸດທະຂັນ—ໃນເລື່ອງລາວການບັນລຸຕຳແໜ່ງຄະນະປັດຕະຍະຂອງອັນທະກະ.

Verse 45

मान्या महेशस्य च दिव्यनारी भार्य्या मुनेः पुण्यवतः प्रिया सा । योग्या हि द्रष्टुं भवतश्च सम्यगानाय्य दैत्येन्द्र सुरत्नभोक्तः

ນາງເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການນົບນ້ອມ ເປັນນາງທິບອັນບໍລິສຸດ ເປັນພັນລະຍາອັນຮັກຂອງມຸນີຜູ້ມີບຸນ. ແມ່ນແຕ່ພຣະມະເຫສະວະ (ພຣະສິວະ) ກໍຍົກຍ້ອງນາງ. ນາງເໝາະສົມຢ່າງແທ້ຈິງ ເພື່ອເຫັນທ່ານໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ ຜູ້ເສບສຸກແລະຮັກຮອງຮັດຕະນະ ຈົ່ງນຳນາງມາທີ່ນີ້.

Verse 46

सनत्कुमार उवाच । श्रुत्वेति तेषां वचनानि तानि कामातुरो घूर्णितसर्वगात्रः । विसर्जयामास मुनैस्सकाशं दुर्योधनादीन्सहसा स दैत्यः

ສນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ໄດຕະຍະຜູ້ຖືກກາມະຮົ່ມຮວງ ກາຍທັງປວງສັ່ນໄຫວ ກໍໄດ້ຂັບສົ່ງດຸຣຍໂອທະນະ ແລະພວກອື່ນອອກຈາກທີ່ປະທັບຂອງມຸນີທັນທີ।

Verse 47

आसाद्य ते तं मुनिमप्रमेयं बृहद्व्रतं मंत्रिवरा हि तस्य । सुराजनीतिप्रवणा मुनीश प्रणम्य तं दैत्यनिदेशमाहुः

ເມື່ອເຂົາເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າເຖິງມຸນີຜູ້ຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ຜູ້ຖືວຣະຕະອັນໃຫຍ່ ບັນດາມະນະຕຣີຜູ້ເລີດຂອງລາວ—ຊໍານານໃນນິຕິລັດອັນດີ—ໄດ້ກົ່ມກາບມຸນີຈອມປັນຍາ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄໍາຕາມຄໍາສັ່ງຂອງກະສັດໄດຕະຍະ।

Verse 48

मंत्रिण ऊचुः । हिरण्यनेत्रस्य सुतो महात्मा दैत्याधिराजोऽन्धकनामधेयः । त्रैलोक्यनाथो भवकृन्निदेशादिहोपविष्टोऽद्य विहारशाली

ມະນະຕຣີທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ອັນທະກະ ນາມດັ່ງນີ້ ມະຫາອາດມາ ບຸດຂອງຮິຣັນຍະເນດຣະ ແລະເປັນຈອມກະສັດແຫ່ງໄດຕະຍະ; ໂດຍຄໍາສັ່ງຂອງພະພະວະ (ພຣະສິວະ) ລາວໄດ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກ ແລະມື້ນີ້ນັ່ງຢູ່ນີ້ໃນຫໍສໍາລານສໍາລັບການສະໜຸກ ດ້ວຍຄວາມສະບາຍດັ່ງກະສັດ»។

Verse 49

तन्मंत्रिणो वै वयमंगवीरास्तवोपकंठं च समागताः स्मः । तत्प्रेषितास्त्वां यदुवाच तद्वै शृणुष्व संदत्तमनास्तपस्विन्

ພວກເຮົາແມ່ນມະນະຕຣີຂອງລາວແທ້ ແລະເປັນນັກຮົບແຫ່ງອັງກະ; ພວກເຮົາໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ທ່ານ. ໂດຍຖືກສົ່ງມາຈາກລາວ ພວກເຮົາຈະກ່າວຖ້ອຍຄໍາທີ່ລາວໄດ້ກ່າວໄວ້—ຂໍໃຫ້ຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ມັ່ນຄົງ ແລະຮວບຮວມດີ ໂອ ຜູ້ຖືຕະປະສະຍາ।

Verse 50

त्वं कस्य पुत्रोऽसि किमर्थमत्र सुखोपविष्टो मुनिवर्य धीमन् । कस्येयमीदृक्तरुणी सुरूपा देया शुभा दैत्यपतेर्मुनीन्द्र

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ແລະ ຜູ້ມີປັນຍາ, ເຈົ້າເປັນລູກຂອງໃຜ ແລະ ເພາະຫຍັງຈຶ່ງນັ່ງຢູ່ນີ້ຢ່າງສະບາຍ. ແລະ ນາງສາວຜູ້ງາມຜຸດຜ່ອງນີ້ເປັນຂອງໃຜ. ໂອ ຈອມມຸນີ, ນາງຄວນຖືກຖວາຍເປັນຂອງຂວັນມົງຄຸນແດ່ພຣະອົງແຫ່ງດາຍຕະຍະ.

Verse 51

क्वेदं शरीरं तव भस्मदिग्धं कपालमालाभरणं विरूपम् । तूणीरसत्कार्मुकबाणखड्गभुशुंडिशूलाशनितोमराणि

“ຮ່າງກາຍຂອງເຈົ້ານີ້ແມ່ນແນວໃດ—ທາດ້ວຍຂີ້ເຖົ່າອັນສັກສິດ ແລະ ປະດັບດ້ວຍພວງກະໂຫຼກ ຈົນເບິ່ງນ່າກົວ? ແລະ ນີ້ແມ່ນຫຍັງ—ກະບອກລູກທະນູ, ຄັນທະນູງາມ, ລູກທະນູ, ດາບ, ຄອນ, ຕຣິສູນ, ວັດຊຣະ (ສາຍຟ້າ), ແລະ ທອມະຣະ (ຫອກ)?”

Verse 52

क्व जाह्नवी पुण्यतमा जटाग्रे क्वायं शशी वा कुणपास्थिखण्डम् । विषानलो दीर्घमुखः क्व सर्पः क्व संगमः पीनपयोधरायाः

“ຈາຫນະວີ (ຄື ຄົງຄາ) ຜູ້ບໍລິສຸດຍິ່ງ ຢູ່ໃສ່ເທິງປາຍຜົມຊະຕາຂອງເຈົ້າ? ແລະ ດວງຈັນນີ້ຢູ່ໃສ—ຫຼືເປັນແຕ່ຊິ້ນກະດູກສົບ? ໄຟແຫ່ງພິດຢູ່ໃສ, ງູໜ້າຍາວຢູ່ໃສ. ແລະ ການຮ່ວມກັນກັບນາງຜູ້ມີອົມນົມເຕັມອຸ່ມ ຈະມີໄດ້ຢ່າງໃດ?”

Verse 53

जरद्गवारोहणमप्रशस्तं क्षमावतस्तस्य न दर्शनं च । संध्याप्रणामः क्वचिदेष धर्मः क्व भोजनं लोकविरुद्धमेतत्

“ການຂີ່ງົວເຖົ້ານັ້ນບໍ່ນ່າສັນລະເສີນ; ແມ່ນແຕ່ການເບິ່ງຜູ້ທີ່ອ້າງວ່າມີຄວາມອົດທົນແລະມີທຳມະ ກໍບໍ່ຄວນ. ການນົບນ້ອມສັນທະຍາວັນທະນາໃນເວລາສົມທິດຢູ່ໃສ? ແລະ ການກິນຢ່າງຂັດກັບຂົນທຳຂອງໂລກນີ້ຢູ່ໃສ? ທັງໝົດນີ້ຂັດກັບຈາຣີດທີ່ຍອມຮັບ.”

Verse 54

प्रयच्छ नारीं सम सान्त्वपूर्वं स्त्रिया तपः किं कुरुषे विमूढ । अयुक्तमेतत्त्वयि नानुरूपं यस्मादहं रत्नपतिस्त्रिलोके

“ຈົ່ງຄືນນາງໃຫ້, ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອ່ອນໂຍນແລະການປອບໂຍນ. ໂອ ຜູ້ຫຼົງຜິດ, ເຈົ້າຈະເຮັດຕະປະ (tapas) ອັນໃດກັບເມຍຂອງຄົນອື່ນ? ນີ້ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ບໍ່ສົມຄວນກັບເຈົ້າ, ເພາະຂ້າແມ່ນ ຣັດນະປະຕິ ຜູ້ມີນາມກະຈາຍໄປທົ່ວສາມໂລກ.”

Verse 55

विमुंच शस्त्राणि मयाद्य चोक्तः कुरुष्व पश्चात्तव एव शुद्धम् । उल्लंघ्य मच्छासनमप्रधृष्यं विमोक्ष्यसे सर्वमिदं शरीरम्

ຈົ່ງວາງອາວຸດຂອງເຈົ້າລົງ ຕາມຄຳສັ່ງຂອງເຮົາໃນມື້ນີ້. ແລ້ວຈົ່ງເຮັດສິ່ງທີ່ບໍລິສຸດຢ່າງແທ້ຈິງສຳລັບເຈົ້າ. ຖ້າເຈົ້າກ້າລະເມີດຄຳສັ່ງທີ່ບໍ່ສາມາດໂຕ້ແຍ້ງໄດ້ຂອງເຮົາ, ເຈົ້າຈະຖືກພາກຮ່າງກາຍທັງໝົດນີ້ໄປ.

Verse 56

मत्वांधकं दुष्टमतिं प्रधानो महेश्वरो लौकिकभावशीलः । प्रोवाच दैत्यं स्मितपूर्वमेवमाकर्ण्य सर्वं त्वथ दूतवाक्यम्

ໂດຍເຂົ້າໃຈວ່າ ອັນທະກະ ມີເຈດຕະນາຊົ່ວຮ້າຍ, ພຣະມະເຫສວນ ຜູ້ສູງສົ່ງ—ຜູ້ທີ່ຮັບເອົາລັກສະນະຄືກັບມະນຸດເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງໂລກ—ຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າຂອງທູດຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ, ກໍໄດ້ກ່າວຕໍ່ຍັກນັ້ນດ້ວຍຮອຍຍິ້ມທີ່ອ່ອນໂຍນກ່ອນ.

Verse 57

शिव उवाच । यद्यस्मि रुद्रस्तव किं मया स्यात्किमर्थमेवं वदसीति मिथ्या । शृणु प्रभावं मम दैत्यनाथ न्याय्यं न वक्तुं वचनं त्वयैवम्

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: “ຖ້າເຮົາເປັນ ຣຸດທະ ຂອງເຈົ້າແທ້ໆ, ແລ້ວເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງເຮັດຫຍັງ? ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າແບບນີ້—ຢ່າງຕົວະຢົວະ? ໂອ້ ເຈົ້າແຫ່ງພວກໄທຕະ, ຈົ່ງຟັງລິດທານຸພາບຂອງເຮົາ. ມັນບໍ່ເໝາະສົມທີ່ເຈົ້າຈະເວົ້າຄຳແບບນີ້”.

Verse 58

नाहं क्वचित्स्वं पितरं स्मरामि गुहांतरे घोरमनन्यचीर्णम् । एतद्व्रतं पशुपातं चरामि न मातरं त्वज्ञतमो विरूपः

“ເຮົາບໍ່ເຄີຍຈື່ພໍ່ຂອງຕົນເອງເລີຍ—ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ຄົນດຽວໃນຖ້ຳທີ່ໜ້າຢ້ານກົວ. ເຮົາກຳລັງຖືສິນ ປາສຸປະຕະ ນີ້ຢູ່; ແລະເຮົາກໍບໍ່ຈື່ແມ່ຂອງເຮົາຄືກັນ. ເຮົາເປັນຜູ້ທີ່ໂງ່ຈ້າທີ່ສຸດ ແລະມີຮູບຮ່າງອັນບໍ່ງາມ”.

Verse 59

अमूलमेतन्मयि तु प्रसिद्धं सुदुस्त्यजं सर्वमिदं ममास्ति । भार्या ममेयं तरुणी सुरूपा सर्वंसहा सर्वगतस्य सिद्धिः

“ຄວາມຜູກພັນນີ້ແມ່ນບໍ່ມີພື້ນຖານແທ້ໆ, ແຕ່ໃນຕົວເຮົາມັນໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນຢ່າງໝັ້ນຄົງ; ແລະສິ່ງທັງໝົດນີ້ແມ່ນຍາກທີ່ຈະປະຖິ້ມໄດ້, ເພາະເຮົາຖືວ່າມັນເປັນ 'ຂອງເຮົາ'. ຜູ້ຍິງທີ່ຍັງນ້ອຍ ແລະສວຍງາມຄົນນີ້ແມ່ນເມຍຂອງເຮົາ—ຜູ້ທີ່ອົດທົນຕໍ່ທຸກສິ່ງ; ແລະນາງແມ່ນຄວາມສຳເລັດຂອງຜູ້ທີ່ໄປທຸກຫົນທຸກແຫ່ງ”.

Verse 60

एतर्हि यद्यद्रुचितं तवास्ति गृहाण तद्वै खलु राक्षस त्वम् । एतावदुक्त्वा विरराम शंभुस्तपस्विवेषः पुरतस्तु तेषाम्

'ບັດນີ້, ສິ່ງໃດທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ ຈົ່ງຮັບເອົາໄປເຖີດ, ໂອ້ ຣັກສະສະ.' ເມື່ອກ່າວພຽງເທົ່ານີ້, ພຣະສັມພູ—ໃນຮູບລັກສະນະຂອງລືສີ—ກໍຊົງງຽບໄປຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ.

Verse 61

सनत्कुमार उवाच । गंभीरमेतद्वचनं निशम्य ते दानवास्तं प्रणिपत्य मूर्ध्ना । जग्मुस्ततो दैत्यवरस्य सूनुं त्रैलोक्यनाशाय कृतप्रतिज्ञम्

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາອັນໜັກແນ່ນັ້ນ ພວກດານະວະກໍໄດ້ກົດຫົວກົດກາຍນົບນ້ອມ. ແລ້ວພາກັນໄປຫາບຸດຂອງໄດຕະຍະຜູ້ເລີດ ຜູ້ປະຕິຍານຈະທໍາລາຍຕຣິໂລກະ.

Verse 62

बभाषिरे दैत्यपतिं प्रमत्तं प्रणम्य राजानमदीनसत्त्वाः । ते तत्र सर्वे जयशब्दपूर्वं रुद्रेण यत्तत्स्मितपूर्वमुक्तम्

ແລ້ວບັນດາຜູ້ມັ່ນຄົງເຫຼົ່ານັ້ນ ນົບນ້ອມຕໍ່ກະສັດ—ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະຜູ້ເມົາມົນດ້ວຍອໍານາດ—ແລ້ວກ່າວຂຶ້ນ. ທີ່ນັ້ນທຸກຄົນໄດ້ຮ້ອງ “ໄຊຊະນະ!” ກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງທວນຄໍາທີ່ຣຸດຣະເຄີຍກ່າວ ອັນມີຮອຍຍິ້ມອ່ອນໂຍນນໍາໜ້າ.

Verse 63

मंत्रिण उचुः । निशाचरश्चंचलशौर्यधैर्यः क्व दानवः कृपणस्सत्त्वहीनः । क्रूरः कृतघ्नश्च सदैव पापी क्व दानवः सूर्यसुताद्बिभेति

ບັນດາມົນຕຣີກ່າວວ່າ: “ອະສູຣຜູ້ທ່ອງຮາຕຣີ ຜູ້ກ້າຫານແລະຄວາມອົດທົນບໍ່ໝັ້ນຄົງ—ຢູ່ໃສ? ດານະວະຜູ້ອັບຈົນ ຂາດຄຸນຄວາມດີ—ຢູ່ໃສ? ຜູ້ໂຫດຮ້າຍ ອະກະຕັນຍູ ແລະບາບຊົ່ວຢູ່ເທື່ອ—ດານະວະແບບນັ້ນຈະຢ້ານບຸດແຫ່ງພະອາທິດໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 64

राजत्वमुक्तोऽखिलदैत्यनाथस्तपस्विना तन्मुनिना विहस्य । मत्वा स्वबुद्ध्या तृणवत्त्रिलोकं महौजसा वीरवरेण नूनम्

ເມື່ອໄດ້ຮັບການປ່ອຍໃຫ້ຄອງລາຊະສົມບັດ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະທັງປວງ—ຜູ້ຖືກມຸນີຜູ້ບໍາເພັນຕະປະຫົວເຂັ້ມຫົວຮ້າຍຫົວເຢາະ—ແນ່ນອນວ່າ ດ້ວຍຄວາມຫຼົງຕົນຂອງປັນຍາຕົນ ລາວເຫັນຕຣິໂລກະເປັນເພຍຫຍ້າ ເພາະເປັນວີຣະບຸລຸດຜູ້ມີເດຊະແລະພະລັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ.

Verse 65

क्वाहं च शस्त्राणि च दारुणानि मृत्योश्च संत्रासकरं क्व युद्ध । क्व वीरको वानरवक्त्रतुल्यो निशाचरो जरसा जर्जरांगः

ຂ້ອຍແມ່ນຫຍັງ ແລະອາວຸດອັນດຸຮ້າຍເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ? ສົງຄາມນີ້ແມ່ນຫຍັງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ແມ່ນແຕ່ພຣະມະຣະນະຍັງຫວາດກົວ? ວີຣະກະ—ຜີຍາມຄ່ຳ ໜ້າຄ້າຍລີງ ອະວະຍະວະແຕກຊ້ຳ ຖືກຊະລາພາບກັດກິນ—ແມ່ນຫຍັງ?

Verse 66

क्वायं स्वरूपः क्व च मंदभाग्यो बलं त्वदीयं क्व च वीरुधो वा । शक्तोऽपि चेत्त्वं प्रयतस्व युद्धं कर्तुं तदा ह्येहि कुरुष्व किंचित्

ຮູບພະລັງອັນສູງສົ່ງນີ້ແມ່ນຫຍັງ ແລະຊະຕາກຳອັນອັບໂຊກຂອງເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ? ພະລັງຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ ແລະເຈົ້າຢູ່ໃສດັ່ງເຄືອພືດລື່ນໄປ? ຖ້າເຈົ້າມີອຳນາດແທ້ ຈົ່ງພະຍາຍາມຮົບ; ມາເດີ—ເຮັດຫຍັງສັກນ້ອຍໜຶ່ງ.

Verse 67

वज्राशनेस्तुल्यमिहास्ति शस्त्रं भवादृशां नाशकरं च घोरम् । क्व ते शरीरं मृदुपद्मतुल्यं विचार्य चैवं कुरु रोचते यत्

ທີ່ນີ້ມີອາວຸດດັ່ງວັດຊະຣະຂອງພຣະອິນທຣາ—ນ່າຢ້ານ ແລະສາມາດທຳລາຍນັກຮົບເຊັ່ນເຈົ້າ. ແຕ່ຮ່າງກາຍຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ ທີ່ອ່ອນນຸ່ມດັ່ງດອກບົວອ່ອນ? ຈົ່ງຄິດໄຕ່ຕອງແລ້ວ ເຮັດແຕ່ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຫັນວ່າຄວນແທ້.

Verse 68

मंत्रिण ऊचुः । इत्येवमादीनि वचांसि भद्रं तपस्विनोक्तानि च दानवेश । युक्तं न ते तेन सहात्र युद्धं त्वामाह राजन्स्मयमान एव

ບັນດາມົນຕຣີກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນ, ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງດານະວະ, ຄຳອັນດີງາມເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄຳຂອງຜູ້ຖືຕະປະ. ໂອ ພຣະຣາຊາ, ລາວຍິ້ມໃນຂະນະກ່າວ ແລະບອກວ່າ ບໍ່ຄວນໃຫ້ເຈົ້າຮົບກັບລາວຢູ່ນີ້.”

Verse 69

विवस्तुशून्यैर्बहुभिः प्रलापैरस्माभिरुक्तैर्यदि बुध्यसे त्वम् । तपोभियुक्तेन तपस्विना वै स्मर्तासि पश्चान्मुनिवाक्यमेतत्

ຖ້າເຈົ້າຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ດ້ວຍຄຳພູດຫວ່າງເປົ່າຫຼາຍໆທີ່ພວກເຮົາເວົ້າ, ໃນພາຍຫຼັງ—ເມື່ອເຈົ້າຖືຕະປະຢ່າງເຂັ້ມງວດ ເປັນຜູ້ຖືຕະປະແທ້—ເຈົ້າຈະຈື່ຈຳຄຳສອນຂອງມຸນີນີ້ແນ່ນອນ.

Verse 70

सनत्कुमार उवाच । ततस्स तेषां वचनं निशम्य जज्वाल रोषेण स मंदबुद्धिः । आज्यावसिक्तस्त्विव कृष्णवर्त्मा सत्यं हितं तत्कुटिलं सुतीक्ष्णम्

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອລາວໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງພວກເຂົາ ຜູ້ປັນຍາທຶບນັ້ນກໍລຸກໂຊກດ້ວຍໂທສະ—ດັ່ງໄຟມືດທີ່ມີຄວັນລາກຕາມ ເມື່ອຖືກຫຼອຍນ້ໍາມັນກີ (ghee). ແລະຄວາມຈິງທີ່ພວກເຂົາກ່າວ—ແມ່ນເພື່ອປະໂຫຍດ—ກັບປານດັ່ງຄໍາຄົດຄຽວ ແລະຄົມກ້າຢ່າງຍິ່ງ ຕໍ່ຫົວໃຈຂອງລາວ.

Verse 71

गृहीतखड्गो वरदानमत्तः प्रचंडवातानुकृतिं च कुर्वन् । गंतुं च तत्र स्मरबाणविद्धस्समुद्यतोऽभूद्विप रीतदेवः

ຖືດາບໄວ້ ດ້ວຍຄວາມເມົາມົນຈາກພອນທີ່ໄດ້ຮັບ ແລະເຮັດທ່າດັ່ງລົມພາຍຸອັນຮຸນແຮງ; ວິປະຣີຕະເທວະ ຜູ້ຖືກລູກສອນຂອງກາມະ ລຸກຂຶ້ນ ພ້ອມຈະໄປທີ່ນັ້ນ—ສູ່ສະໜາມຮົບ.