त्रिपुरदीक्षाविधानम् — Tripura Dīkṣā: Prescriptive Procedure (Chapter on the Ordinance of Initiation)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । असृजच्च महातेजाः पुरुषं स्वात्मसंभवम् । एकं मायामयं तेषां धर्मविघ्नार्थमच्युतः

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ພຣະອົງຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ມີຮັດສະມີອັນຍິ່ງ ໄດ້ບັງເກີດບຸກຄົນຜູ້ດຽວຈາກພຣະອົງເອງ ເປັນຮູບດ້ວຍມາຍາ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ເກີດອຸປະສັກຕໍ່ການກະທຳທາງທຳມະຂອງພວກເຂົາ।

Verse 2

मुंडिनं म्लानवस्त्रं च गुंफिपात्रसमन्वितम् । दधानं पुंजिकां हस्ते चालयंतं पदेपदे

ລາວເຫັນຊາຍຜູ້ໂກນຫົວ ນຸ່ງເສື້ອຜ້າຈາງເກົ່າ ແລະຖືຖ້ວຍທີ່ເຢັບຕໍ່ກັນ; ມືອີກຂ້າງຖືຫໍ່ນ້ອຍໆ ແລະເຄື່ອນມັນໄປມາທຸກກ້າວ.

Verse 3

वस्त्रयुक्तं तथा हस्तं क्षीयमाणं मुखे सदा । धर्मेति व्याहरंतं हि वाचा विक्लवया मुनिम्

ພວກເຂົາເຫັນມຸນີນັ້ນ ມືຍັງຈັບຜ້າຢູ່ ແລະໃບໜ້າຊູບຊີດລົງຢູ່ເສມອ; ດ້ວຍສຽງສັ່ນໆ ແລະຕິດຂັດ ລາວເວົ້າຊ້ຳໆ ແຕ່ຄຳວ່າ “ທັມມະ”.

Verse 4

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे सनत्कुमारपाराशर्य संवादे त्रिपुरदीक्षाविधानं नाम चतुर्थोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ ສີຣີຊິວະມະຫາປຸຣານະ ສ່ວນຮວບຮວມທີສອງ ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ພາກທີຫ້າ ຢຸດທະຂັນດະ ໃນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ສະນັດກຸມາຣະ ແລະ ປາຣາຊະຣະຍະ ບົດທີສີ່ ຊື່ “ວິທີດິກຊາເພື່ອພິຊິດຕຣິປຸຣາ” ຈົບລົງແລ້ວ.

Verse 5

अरिहन्नच्युतं पूज्यं किं करोमि तदादिश । कानि नामानि मे देव स्थानं वापि वद प्रभो

ໂອ ພຣະເຈົ້າຜູ້ນ່າບູຊາ ຜູ້ປາບສັດຕູ ແລະຜູ້ບໍ່ຜິດພາດ ຂໍຈົ່ງຊີ້ນໍາວ່າຂ້ອຍຄວນເຮັດຫຍັງ. ໂອ ເທວະ ຂໍຈົ່ງບອກນາມຂອງພຣະອົງ ແລະສະຖານທີ່ສັກສິດສໍາລັບການບູຊາ ໂອ ພຣະອາຈານເອີຍ.

Verse 6

इत्येवं भगवान्विष्णुः श्रुत्वा तस्य शुभं वचः । प्रसन्नमानसो भूत्वा वचनं चेदमब्रवीत्

ເມື່ອພຣະວິສນຸໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາອັນເປັນມົງຄຸນຂອງເຂົາແລ້ວ ພຣະອົງກໍມີຈິດໃຈປິຕິສະຫງົບ ແລະໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້ເພື່ອຕອບກັບ।

Verse 7

विष्णुरुवाच । यदर्थं निर्मितोऽसि त्वं निबोध कथयामि ते । मदंगज महाप्राज्ञ मद्रूपस्त्वं न संशयः

ພຣະວິສນຸກ່າວວ່າ: ຈົ່ງຮູ້ໄວ້—ຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກເຈົ້າເຖິງເຫດຜົນທີ່ເຈົ້າຖືກກໍ່ເກີດຂຶ້ນ. ໂອ ຜູ້ເກີດຈາກອົງຂ້າພະເຈົ້າ, ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ເຈົ້າເປັນຮູບຂອງຂ້າພະເຈົ້າແທ້—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສໃດໆ।

Verse 8

ममांगाच्च समुत्पन्नो मत्कार्यं कर्तुमर्हसि । मदीयस्त्वं सदा पूज्यो भविष्यति न संशयः

ເຈົ້າເກີດອອກຈາກພຣະກາຍຂອງເຮົາ ຈຶ່ງສົມຄວນສໍາເລັດພຣະປະສົງຂອງເຮົາ. ເຈົ້າເປັນຂອງເຮົາ ດັ່ງນັ້ນຈະຖືກບູຊານະມັດສະການຕະຫຼອດໄປ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 9

अरिहन्नाम ते स्यात्तु ह्यन्यानि न शुभानि च । स्थानं वक्ष्यामि ते पश्चाच्छृणु प्रस्तुतमादरात्

ຊື່ຂອງເຈົ້າຈະເປັນ “ອະຣິຫັນ”; ຊື່ອື່ນໆບໍ່ເປັນມົງຄຸນ. ພາຍຫຼັງເຮົາຈະບອກສະຖານທີ່ອັນຄວນ—ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ສິ່ງທີ່ກໍາລັງກ່າວ.

Verse 10

मायिन्मायामयं शास्त्रं तत्षोडशसहस्रकम् । श्रौतस्मार्तविरुद्धं च वर्णाश्रम विवर्जितम्

ໂອ ຜູ້ຫຼອກລວງ, ຄໍາພີນັ້ນເປັນແຕ່ມາຍາລ້ວນໆ—ມີຈໍານວນຫົກໝື່ນ? (ສິບຫົກພັນ) ບົດ. ມັນຂັດກັບຂໍ້ບັນຍັດ ສຣ໌ອຸຕະ ແລະ ສະມາຣຕະ (ວິທີເວດ ແລະ ທັມມະສາດ) ແລະປາສຈາກວິໄນ ວັນນະ-ອາສຣະມະ.

Verse 11

अपभ्रंशमयं शास्त्रं कर्मवादमयं तथा । रचयेति प्रयत्नेन तद्विस्तारो भविष्यति

«ຈົ່ງຮຽບຮຽງຄຳພີທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍພາສາບິດເບືອນ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍທິດສະດີທີ່ຍົກຍ້ອງແຕ່ການກະທຳພິທີກຳ. ຈົ່ງເຮັດດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ—ແລ້ວອິດທິພົນຂອງມັນຈະແຜ່ກວ້າງ»।

Verse 12

ददामि तव निर्माणे सामर्थ्यं तद्भविष्यति । माया च विविधा शीघ्रं त्वदधीना भविष्यति

«ເຮົາມອບພະລັງໃຫ້ເຈົ້າໃນການສ້າງ; ມັນຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ. ແລະມາຍາອັນຫຼາກຫຼາຍກໍຈະເຂົ້າຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງເຈົ້າໂດຍໄວ»។

Verse 13

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य हरेश्च परमात्मनः । नमस्कृत्य प्रत्युवाच स मायी तं जनार्दनम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນຂອງຮະຣິ—ພຣະອາດຕະມະສູງສຸດ—ຜູ້ຖືຄອງມາຍາກໍກົ້ມກາບນົບນ້ອມ ແລ້ວຈຶ່ງຕອບກັບຕໍ່ຈະນາຣະດະນະ (ວິສນຸ)។

Verse 14

मुण्ड्युवाच । यत्कर्तव्यं मया देव द्रुतमादिश तत्प्रभो । त्वदाज्ञयाखिलं कर्म सफलश्च भविष्यति

ມຸນດີກ່າວວ່າ: «ໂອ ເທວະ, ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈົ່ງສັ່ງຂ້າພະເຈົ້າໂດຍໄວ ວ່າຂ້າພະເຈົ້າຄວນເຮັດສິ່ງໃດ, ພຣະອົງ. ໂດຍພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ ການງານທຸກຢ່າງຈະເກີດຜົນ ແລະສຳເລັດຕາມປະສົງ»។

Verse 15

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा पाठयामास शास्त्रं मायामयं तथा । इहैव स्वर्गनरकप्रत्ययो नान्यथा पुनः

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ທ່ານໄດ້ສອນຄຳພີທີ່ຖັກທໍດ້ວຍມາຍາ. ແທ້ຈິງ ປະສົບການສະຫວັນແລະນະລົກ ຖືກກຳນົດຢູ່ນີ້ໃນຊີວິດນີ້ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນອີກ.

Verse 16

तमुवाच पुनर्विष्णुः स्मृत्वा शिवपदांबुजम् । मोहनीया इमे दैत्याः सर्वे त्रिपुरवासिनः

ແລ້ວພຣະວິສນຸໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງ ໂດຍລະນຶກເຖິງພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະສິວະ: «ໄດຕະທັງຫມົດຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນຕຣິປຸຣາ ຈະຕ້ອງຖືກມາຍາຫລອກລວງ»।

Verse 17

कार्यास्ते दीक्षिता नूनं पाठनीयाः प्रयत्नतः । मदाज्ञया न दोषस्ते भविष्यति महामते

«ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບດີກສາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຄວນສວດທ່ອງຄຳສອນເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ. ຕາມຄຳສັ່ງຂອງຂ້ອຍ ຈະບໍ່ມີໂທດຫຼືຄວາມຜິດເກີດແກ່ເຈົ້າ»।

Verse 18

धर्मास्तत्र प्रकाशन्ते श्रौतस्मार्त्ता न संशयः । अनया विद्यया सर्वे स्फोटनीया ध्रुवं यते

ທີ່ນັ້ນ ຫຼັກທຳແຫ່ງທັມມະສ່ອງແສງປາກົດ—ທັງທີ່ສອນໃນສຣຸຕິ ແລະທີ່ຈື່ຈຳໃນສມຣິຕິ—ໂດຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ດ້ວຍວິທະຍາອັນສັກສິດນີ້ ພັນທະແລະຄວາມບັງບັງທັງປວງ ຈະຖືກທຳລາຍແນ່ນອນ, ໂອ ຜູ້ບຳເນັດຕະປະ.

Verse 19

गंतुमर्हसि नाशार्थं मुण्डिंस्त्रिपुरवासिनाम् । तमोधर्मं संप्रकाश्य नाशयस्व पुरत्रयम्

ທ່ານຄວນອອກໄປເພື່ອຈຸດປະສົງຂອງການທໍາລາຍ—ເພື່ອປາບພວກມຸນດິນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຕຣິປຸຣະ. ເມື່ອໄດ້ເປີດເຜີຍວິທີການປະພຶດອັນເປັນຕາມະສິກຂອງພວກເຂົາຢ່າງເຕັມທີ່ແລ້ວ ຈົ່ງທໍາລາຍເມືອງທັງສາມນັ້ນເສຍ.

Verse 20

ततश्चैव पुनर्गत्वा मरुस्थल्यां त्वया विभो । स्थातव्यं च स्वधर्मेण कलिर्यावत्समा व्रजेत्

ໂອ້ ຜູ້ມີອໍານາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ເມື່ອໄດ້ກັບຄືນໄປສູ່ທະເລຊາຍອີກຄັ້ງ, ທ່ານຄວນພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ໂດຍປະຕິບັດຕາມຫນ້າທີ່ທີ່ໄດ້ກໍານົດໄວ້, ຈົນກວ່າອາຍຸຂອງກາລີຍຸກຈະສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 21

प्रवृत्ते तु युगे तस्मिन्स्वीयो धर्मः प्रकाश्यताम् । शिष्यैश्च प्रतिशिष्यैश्च वर्तनीयस्त्वया पुनः

«ເມື່ອຍຸກນັ້ນເຄື່ອນໄຫວຢ່າງເຕັມທີ່ ຂໍໃຫ້ວິໄນທຳອັນສັກສິດຂອງເຈົ້າປາກົດອີກຄັ້ງ. ແລະເຈົ້າ ພ້ອມດ້ວຍສິດ ແລະສິດຂອງສິດ ຈົ່ງດຳລົງຕາມນັ້ນ ແລະຄ້ຳຈຸນມັນອີກເທື່ອ»។

Verse 22

मदाज्ञया भवद्धर्मो विस्तारं यास्यति ध्रुवम् । मदनुज्ञापरो नित्यं गतिं प्राप्स्यसि मामकीम्

«ດ້ວຍຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ ທາງທຳອັນຊອບທຳຂອງເຈົ້າຈະແຜ່ຂະຫຍາຍ ແລະເຈີຣິນຮຸ່ງເຮືອງແນ່ນອນ. ເຈົ້າຜູ້ຢູ່ໃນການອະນຸຍາດ ແລະຂໍ້ບັນຍັດຂອງເຮົາເປັນນິດ ຈະໄດ້ບັນລຸສະພາບຂອງເຮົາ—ຈຸດໝາຍສູງສຸດອັນເປັນຂອງເຮົາ»។

Verse 23

एवमाज्ञा तदा दत्ता विष्णुना प्रभविष्णुना । शासनाद्देवदेवस्य हृदा त्वंतर्दधे हरिः

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະວິສນຸ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນອັນມີອຳນາດຍິ່ງ ໄດ້ປະກາດຄຳສັ່ງນັ້ນ. ແລະຕາມພຣະບັນຊາຂອງ ພຣະເທວະເທວ (ພຣະສິວະ) ຮະຣິໄດ້ຊ່ອນຕົນໃນດວງໃຈຂອງເຈົ້າ.

Verse 24

ततस्स मुंडी परिपालयन्हरेराज्ञां तथा निर्मितवांश्च शिष्यान् । यथास्वरूपं चतुरस्तदानीं मायामयं शास्त्रमपाठयत्स्वयम्

ຕໍ່ມາ ມຸນດີ ໄດ້ຢູ່ໃນຄຳສັ່ງຂອງຮະຣິ ປົກປ້ອງພາລະນັ້ນ ແລະຍັງສ້າງສິດອີກດ້ວຍ. ໃນເວລານັ້ນ ດ້ວຍຄວາມຊຳນານ ແລະຕາມສະພາບແທ້ຂອງຕົນ ລາວໄດ້ສອນຄຳພີທີ່ຖັກທໍດ້ວຍມາຍາ ໃຫ້ເໝາະກັບການນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ລີລາແຫ່ງໂລກປາກົດ ດຳເນີນໄປຕາມລຳດັບ.

Verse 25

यथा स्वयं तथा ते च चत्वारो मुंडिनः शुभाः । नमस्कृत्य स्थितास्तत्र हरये परमात्मने

ດັ່ງທີ່ລາວເຮັດເອງ ສີ່ຜູ້ຫົວໂກນອັນເປັນມົງຄຸນນັ້ນ ກໍໄດ້ນ້ອມນະມັດສະການ ແລະຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຕໍ່ໜ້າຮະຣິ ຜູ້ເປັນອາດມັນສູງສຸດ.

Verse 26

हरिश्चापि मुनेस्तत्र चतुरस्तांस्तदा स्वयम् । उवाच परमप्रीतश्शिवाज्ञापरिपालकः

ໃນທີ່ນັ້ນ ພຣະຫຣິ (ວິສະນຸ) ກໍໄດ້ເວົ້າກັບພຣະມຸນີທັງສີ່ດ້ວຍພຣະອົງເອງ. ພຣະອົງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແລະເວົ້າໃນຖານະຜູ້ພິທັກຮັກສາພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ.

Verse 27

यथा गुरुस्तथा यूयं भविष्यथ मदाज्ञया । धन्याः स्थ सद्गतिमिह संप्राप्स्यथ न संशयः

ຕາມພຣະບັນຊາຂອງຂ້າ ພວກເຈົ້າຈະເປັນເຫມືອນຄູບາອາຈານຂອງພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າເປັນຜູ້ມີພອນແທ້; ຢູ່ນີ້ເອງຈະບັນລຸສະຖານະອັນສູງສົ່ງ (ປາຍທາງວິນຍານ) ໂດຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 28

चत्वारो मुंडिनस्तेऽथ धर्मं पाषंडमाश्रिताः । हस्ते पात्रं दधानाश्च तुंडवस्त्रस्य धारकाः

ຕໍ່ມາມີຊາຍຫົວໂກນ 4 ຄົນ ຜູ້ອາໄສຮູບແບບປາສັນດ໌ ອ້າງວ່າເປັນ “ທັມມະ”. ພວກເຂົາຖືບາດ/ຖ້ວຍໃນມື ແລະນຸ່ງຜ້າປິດປາກ.

Verse 29

मलिनान्येव वासांसि धारयंतो ह्यभाषिणः । धर्मो लाभः परं तत्त्वं वदंतस्त्वतिहर्षतः

ພວກເຂົານຸ່ງແຕ່ເສື້ອຜ້າເປື້ອນ ແລະເວົ້ານ້ອຍ. ດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ພວກເຂົາປະກາດວ່າ: “ທັມມະເທົ່ານັ້ນແມ່ນລາບທີ່ແທ້; ມັນແມ່ນຕັດຕະວະອັນສູງສຸດ.”

Verse 30

मार्जनीं ध्रियमाणाश्च वस्त्रखंडविनिर्मिताम् । शनैः शनैश्चलन्तो हि जीवहिंसाभयाद्ध्रुवम्

ພວກເຂົາຖືໄມ້ກວາດ ທີ່ເຮັດຈາກຜ້າຂາດເປັນຊິ້ນໆ. ພວກເຂົາເດີນຊ້າໆຢ່າງຫຼາຍ ແນ່ນອນເພາະຢ້ານການເຮັດຮ້າຍສັດມີຊີວິດ.

Verse 31

ते सर्वे च तदा देवं भगवंतं मुदान्विताः । नमस्कृत्य पुनस्तत्र मुने तस्थुस्तदग्रतः

ໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາທັງໝົດມີຄວາມຍິນດີ ໄດ້ກໍ່ນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນພຣະພຣະອົງ. ເມື່ອຖວາຍນະມະສະການອີກຄັ້ງແລ້ວ ພວກເຂົາກໍຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຕໍ່ໜ້າມຸນີ.

Verse 32

हरिणा च तदा हस्ते धृत्वा च गुरवेर्पिताः । अभ्यधायि च सुप्रीत्या तन्नामापि विशेषतः

ແລ້ວພຣະຫຣິ (ຮາຣິ) ໄດ້ຮັບເອົາສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ໃນມື ແລະນໍາໄປຖວາຍແດ່ຄູອາຈານຂອງພຣະອົງ. ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວນາມຂອງພວກນັ້ນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ—ຢ່າງຊັດເຈນ ແລະຄົບຖ້ວນ.

Verse 33

यथा त्वं च तथैवैते मदीया वै न संशयः । आदिरूपं च तन्नाम पूज्यत्वात्पूज्य उच्यते

“ເຊັ່ນທີ່ເຈົ້າເປັນ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ກໍເປັນຢ່າງນັ້ນແທ້—ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນຂອງເຮົາ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ນາມຂອງພວກນັ້ນແມ່ນ ‘ອາດິຣູປະ’ (ຮູບດັ້ງເດີມ) ແລະເນື່ອງຈາກເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ‘ປູຊະຍະ’ (ຜູ້ຄວນບູຊາ).”

Verse 34

ऋषिर्यतिस्तथा कीर्यौपाध्याय इति स्वयम् । इमान्यपि तु नामानि प्रसिद्धानि भवंतु वः

“ພຣະອົງເອງກໍຖືກຮູ້ຈັກວ່າ ‘ຣິຊິ’ ‘ຢະຕິ’ ‘ກີຣ’ ແລະ ‘ອຸປາທະຍາຍ’. ຂໍໃຫ້ນາມເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍ ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກວ້າງຂວາງໃນພວກເຈົ້າ.”

Verse 35

ममापि च भवद्भिश्च नाम ग्राह्यं शुभं पुनः । अरिहन्निति तन्नामध्येयं पापप्रणाशनम्

“ພວກເຈົ້າກໍຄວນຮັບເອົານາມອັນເປັນມົງຄຸນໃຫ້ເຮົາອີກຄັ້ງ. ‘ອະຣິຫັນ’—ນັ້ນແມ່ນນາມ; ຄວນໃຫ້ພິຈາລະນາ ແລະສວດລະລຶກ ເພາະມັນທໍາລາຍບາບ.”

Verse 36

भवद्भिश्चैव कर्तव्यं कार्यं लोकसुखावहम् । लोकानुकूलं चरतां भविष्यत्युत्तमा गतिः

ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າກໍຄວນກະທຳກິດທີ່ນຳຄວາມສຸກສະບາຍແກ່ໂລກ. ຜູ້ທີ່ດຳເນີນຊີວິດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບປະຊາຊົນ ແລະລະບຽບແຫ່ງໂລກ ຈະໄດ້ຮັບຄວາມໄປສູ່ຈຸດໝາຍສູງສຸດ—ໂມກສະ ໃນພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ—ແນ່ນອນ.

Verse 37

सनत्कुमार उवाच । ततः प्रणम्य तं मायी शिष्ययुक्तस्स्वयं तदा । जगाम त्रिपुरं सद्यः शिवेच्छाकारिणं मुमा

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວນັ້ນ ຜູ້ຄອບຄອງມາຍາ ພ້ອມດ້ວຍສິດຂອງຕົນ ໄດ້ກົ້ມກາບນົບນ້ອມທ່ານ; ແລະທັນໃດນັ້ນເອງ ລາວໄດ້ໄປຍັງຕຣິປຸຣະ ໂດຍກະທຳຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະສິວະ.

Verse 38

प्रविश्य तत्पुरं तूर्णं विष्णुना नोदितो वशी । महामायाविना तेन ऋषिर्मायां तदाकरोत्

ເມື່ອເຂົ້າໄປໃນນະຄອນນັ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ ຤ິສີຜູ້ມີອຳນາດ—ໂດຍພຣະວິສນຸກະຕຸ້ນ—ຈຶ່ງໃຊ້ມາຍາ. ເພາະເປັນຜູ້ຊຳນານໃນມະຫາມາຍາ ລາວຈຶ່ງປາດມາຍານັ້ນໃນຂະນະນັ້ນເອງ.

Verse 39

नगरोपवने कृत्वा शिष्यैर्युक्तः स्थितितदा । मायां प्रवर्तयामास मायिनामपि मोहिनीम्

ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ປະທັບຢູ່ໃນສວນໃກ້ເມືອງ ມີສິດສາວົກຕິດຕາມ ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ອຳນາດມາຍາອັນຫຼອກລວງເຄື່ອນໄຫວ ງາມລໍ້ລວງຈົນທຳໃຫ້ຜູ້ມີມາຍາເອງກໍຫຼົງໄດ້.

Verse 40

शिवार्चनप्रभावेण तन्माया सहसा मुने । त्रिपुरे न चचालाशु निर्विण्णोभूत्तदा यतिः

ໂອ ມຸນີ, ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງການບູຊາພຣະສິວະ ມາຍານັ້ນກໍພັງລົງທັນທີ; ໃນຕຣິປຸຣະກໍບໍ່ອາດເຄື່ອນໄຫວໄດ້ເລີຍ. ແລ້ວນັກບຳເນັດນັ້ນກໍເກີດຄວາມເບື່ອໜ່າຍ ພົ້ນຈາກຄວາມຫຼົງໄຫຼຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 41

अथ विष्णुं स सस्मार तुष्टाव च हृदा बहु । नष्टोत्साहो विचेतस्को हृदयेन विदूयता

ແລ້ວເຂົາໄດ້ລະລຶກເຖິງພຣະວິສະນຸ ແລະສັນລະເສີນພຣະອົງຢ່າງເລິກຊຶ້ງຈາກໃຈ. ກໍາລັງໃຈຂອງເຂົາຫມົດສິ້ນ, ຈິດໃຈສັບສົນ, ແລະພາຍໃນໄໝ້ດ້ວຍຄວາມໂສກ.

Verse 42

तत्स्मृतस्त्वरितं विष्णुस्सस्मार शंकरं हृदि । प्राप्याज्ञां मनसा तस्य स्मृतवान्नारदं द्रुतम्

ເມື່ອຖືກເຕືອນດັ່ງນັ້ນ ພຣະວິສະນຸກໍລະລຶກເຖິງພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ໃນດວງໃຈທັນທີ. ເມື່ອຮັບພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງດ້ວຍໃຈແລ້ວ ພຣະອົງກໍລະລຶກເຖິງນາຣະດະຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 43

स्मृतमात्रेण विष्णोश्च नारदस्समुपस्थितः । नत्वा स्तुत्वा पुरस्तस्य स्थितोभूत्सांजलिस्तदा

ທັນທີທີ່ພຣະວິສນຸເພີ່ງລະລຶກເຖິງທ່ານ ນາຣະດະກໍປາກົດຕົວທັນໃດ. ແລ້ວທ່ານກໍກົ້ມກາບ ແລະສັນລະເສີນຕໍ່ໜ້າພຣະວິສນຸ ຢືນດ້ວຍມືປະນົມ.

Verse 44

अथ तं नारदं प्राह विष्णुर्मुनिमतां वरः । लोकोपकारनिरतो देवकार्यकरस्सदा

ແລ້ວພຣະວິສນຸ—ຜູ້ປະເສີດສຸດໃນບັນດາມຸນີດ້ວຍປັນຍາ—ໄດ້ກ່າວກັບນາຣະດະ ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ໂລກ ແລະປະກອບກິດຂອງເທວະດາເສມອ.

Verse 45

शिवाज्ञयोच्यते तात गच्छ त्वं त्रिपुरं द्रुतम् । ऋषिस्तत्र गतः शिष्यैर्मोहार्थं तत्सुवासिनाम्

“ລູກເອີຍ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ ຂ້າພະເຈົ້າບອກເຈົ້າ: ໄປທີ່ຕຣິປຸຣາໃຫ້ໄວ. ມີລະສີຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນພ້ອມສິດ ເພື່ອໃຫ້ຊາວເມືອງນັ້ນຕົກໃນມາຍາແຫ່ງຄວາມຫຼົງ.”

Verse 46

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य नारदो मुनिसत्तमः । गतस्तत्र द्रुतं यत्र स ऋषिर्मायिनां वरः

ສະນັດກຸມາຣະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນແລ້ວ ນາຣະດະ ຜູ້ເປັນມຸນີຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ ກໍ່ຮີບໄປຢ່າງໄວ ໄປຫາສະຖານທີ່ທີ່ລະສີນັ້ນ—ຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດາຜູ້ໃຊ້ມາຍາ—ພຳນັກຢູ່.

Verse 47

नारदोऽपि तथा मायी नियोगान्मायिनः प्रभोः । प्रविश्य तत्पुरं तेन मायिना सह दीक्षितः

ນາຣະດະກໍເຊັ່ນກັນ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງມາຍາ ໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ໃຊ້ມາຍາ; ເຂົາເຂົ້າໄປໃນນະຄອນນັ້ນ ແລະຮັບດິກຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງຮ່ວມກັບນັກມົນຕຣານັ້ນ.

Verse 48

ततश्च नारदो गत्वा त्रिपुराधीशसन्निधौ । क्षेमप्रश्नादिकं कृत्वा राज्ञे सर्वं न्यवेदयत्

ຕໍ່ມາ ນາຣະດະໄດ້ໄປຍັງພຣະພັກຂອງຈອມເຈົ້າແຫ່ງຕຣິປຸຣາ. ຫຼັງຈາກຖາມໄຖ່ຄວາມສະບາຍດີ ແລະຄໍາທັກທາຍອັນສຸພາບແລ້ວ ເຂົາໄດ້ກາບທູນທຸກຢ່າງແກ່ພຣະຣາຊາຢ່າງຄົບຖ້ວນ.

Verse 49

नारद उवाच कश्चित्समागतश्चात्र यतिर्धर्मपरायणः । सर्वविद्याप्रकृष्टो हि वेदविद्यापरान्वितः

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: “ຢູ່ນີ້ມີຍະຕິຜູ້ສະຫຼະໂລກມາຮອດ ເປັນຜູ້ຍຶດໝັ້ນໃນທຳມະຢ່າງເຕັມທີ. ທ່ານນັ້ນເລິດລ້ຳໃນວິຊາທຸກສາຂາ ແລະໂດຍພິເສດມີຄວາມຮູ້ອັນສັກສິດແຫ່ງເວດະ.”

Verse 50

दृष्ट्वा च बहवो धर्मा नैतेन सदृशाः पुनः । वयं सुदीक्षिताश्चात्र दृष्ट्वा धर्मं सनातनम्

ເມື່ອໄດ້ເຫັນທາງທຳມະຫຼາຍຢ່າງ ກໍບໍ່ມີອັນໃດເທົ່າທຽມກັບທາງນີ້. ຢູ່ນີ້ພວກເຮົາໄດ້ຮັບດິກຊາຢ່າງດີ ເພາະໄດ້ເຫັນທຳມະນິລັນດອນ—ທຳມະທີ່ສອດຄ່ອງກັບພຣະສິວະ ຜູ້ປະທານມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 51

तवेच्छा यदि वर्तेत तद्धर्मे दैत्यसत्तम । तद्धर्मस्य महाराज ग्राह्या दीक्षा त्वया पुनः

ຖ້າຈິດປາຖະໜາຂອງເຈົ້າເອົາຈິງເອົາຈັງໄປສູ່ທັມນັ້ນ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ໄດຕະ; ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມະຫາກະສັດ, ເຈົ້າພຶງຮັບ «ດີກຊາ» (dīkṣā) ອີກຄັ້ງ ເຂົ້າສູ່ທັມນັ້ນເອງ.

Verse 52

सनत्कुमार उवाच । तदीयं स वचः श्रुत्वा महदर्थसुगर्भितम् । विस्मितो हृदि दैत्येशो जगौ तत्र विमोहितः

ສນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ອັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໝາຍລຶກຊຶ້ງ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງອະສຸຣະກໍຕົກຕະລຶງໃນໃຈ ແລະຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ດ້ວຍຄວາມຫຼົງງົດ ຈຶ່ງເວົ້າຂຶ້ນ។

Verse 53

नारदो दीक्षितो यस्माद्वयं दीक्षामवाप्नुमः । इत्येवं च विदित्वा वै जगाम स्वयमेव ह

“ເນື່ອງຈາກນາຣະດະໄດ້ຮັບດີກສາ ພວກເຮົາກໍໄດ້ຮັບດີກສາເຊັ່ນກັນ.” ເມື່ອຮູ້ຢ່າງນັ້ນແທ້ ລາວຈຶ່ງໄປດ້ວຍຕົນເອງ.

Verse 54

तद्रूपं च तदा दृष्ट्वा मोहितो मायया तथा । उवाच वचनं तस्मै नमस्कृत्य महात्मने

ເມື່ອເຫັນຮູບນັ້ນໃນເວລານັ້ນ ລາວກໍຖືກມາຍາຫຼອກໃຫ້ຫຼົງ. ລາວກໍກົດກະບົດນົບນ້ອມຕໍ່ມະຫາອາດມະນັ້ນ ແລ້ວເວົ້າຖ້ອຍຄຳໃຫ້ທ່ານ.

Verse 55

त्रिपुराधिप उवाच । दीक्षा देया त्वया मह्यं निर्मलाशय भो ऋषे । अहं शिष्यो भविष्यामि सत्यं सत्यं न संशयः

ຈອມເຈົ້າແຫ່ງຕຣິປຸຣາ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ລຶສີຜູ້ມີໃຈບໍລິສຸດ, ຂໍທ່ານຈົ່ງປະທານດີກສາແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະເປັນສິດຂອງທ່ານ—ຈິງ ຈິງ, ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.”

Verse 56

इत्येवं तु वचः श्रुत्वा दैत्यराजस्य निर्मलम् । प्रत्युवाच सुयत्नेन ऋषिस्स च सनातनः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາອັນບໍລິສຸດ ແລະຕົງໄປຕົງມາຂອງກະສັດແຫ່ງໄດຕະຍະແລ້ວ, ຣິສີຜູ້ເປັນນິລັນດອນນັ້ນ ໄດ້ຕອບກັບດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ແລະການພິຈາລະນາຢ່າງລະມັດລະວັງ.

Verse 57

मदीया करणीया स्याद्यद्याज्ञा दैत्यसत्तम । तदा देया मया दीक्षा नान्यथा कोटियत्नतः

ໂອ ດາຍຕະຍະຜູ້ປະເສີດ, ຖ້າເຈົ້າປະຕິບັດຕາມຄໍາສັ່ງຂອງຂ້າ, ເມື່ອນັ້ນເທົ່ານັ້ນຂ້າຈຶ່ງຈະປະທານດີກສາ (dīkṣā); ບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ແມ່ນຈະພະຍາຍາມສິບລ້ານຄັ້ງກໍບໍ່ໄດ້।

Verse 58

इत्येवं तु वचः श्रुत्वा राजा मायामयोऽभवत् । उवाच वचनं शीघ्रं यतिं तं हि कृतांजलिः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນແລ້ວ ກະສັດກໍຖືກມາຍາ (māyā) ກະທົບໃນໃຈ ຈົນສັບສົນ. ແລ້ວພຣະອົງປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະເວົ້າຢ່າງໄວຕໍ່ຍະຕິນັ້ນ.

Verse 59

दैत्य उवाच । यथाज्ञां दास्यसि त्वं च तत्तथैव न चान्यथा । त्वदाज्ञां नोल्लंघयिष्ये सत्यं सत्यं न संशयः

ດາຍຕະຍະກ່າວວ່າ: “ທ່ານຈະໃຫ້ຄໍາສັ່ງຢ່າງໃດ ຂ້າຈະເຮັດຕາມນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ. ຂ້າຈະບໍ່ລ່ວງລະເມີດຄໍາສັ່ງຂອງທ່ານ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ, ຄວາມຈິງ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.”

Verse 60

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य त्रिपुराधीशितुस्तदा । दूरीकृत्य मुखाद्वस्त्रमुवाच ऋषिसत्तमः

ສນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງເຈົ້າແຫ່ງຕຣິປຸຣາແລ້ວ ນັກບວດຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດກໍຖອດຜ້າອອກຈາກໃບໜ້າ ແລະເວົ້າຂຶ້ນ.

Verse 61

दीक्षां गृह्णीष्व दैत्येन्द्र सर्वधर्मोत्तमोत्तमाम् । ददौ दीक्षाविधानेन प्राप्स्यसि त्वं कृतार्थताम्

ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ, ຈົ່ງຮັບເອົາດີກຊາ (dīkṣā) ນີ້—ເປັນທຳອັນສູງສຸດໃນທຳທັງປວງ. ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າມອບດີກຊາໃຫ້ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ເຈົ້າຈະບັນລຸຄວາມສຳເລັດແທ້ຈິງໃນຊີວິດ.

Verse 62

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा स तु मायावी दैत्यराजाय सत्वरम् । ददौ दीक्षां स्वधर्मोक्तां तस्मै विधिविधानतः

ສະນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຜູ້ເປັນຈອມແຫ່ງມາຍາ ໄດ້ຮີບຮ້ອນມອບດີກຊາ (dīkṣā) ແກ່ກະສັດແຫ່ງດານະວະ ຕາມທຳຂອງຕົນ ແລະປະກອບໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມບັນຍັດພິທີທຸກປະການ.

Verse 63

दैत्यराजे दीक्षिते च तस्मिन्ससहजे मुने । सर्वे च दीक्षिता जातास्तत्र त्रिपुरवासिनः

ເມື່ອກະສັດແຫ່ງໄດຕະຍະ ໄດ້ຮັບດີກຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງຈາກມຸນີສະຫະຈະ ແລ້ວ ຊາວທຣິປຸຣະທັງປວງທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ກໍໄດ້ຮັບດີກຊາດ້ວຍກັນ.

Verse 64

मुनेः शिष्यैः प्रशिष्यैश्च व्याप्तमासीद्द्रुतं तदा । महामायाविनस्तत्तु त्रिपुरं सकलं मुने

ໂອ ມຸນີເອີຍ, ໃນໄມ່ດົນ ທຣິປຸຣະທັງໝົດຖືກເຕັມແລະຖືກຄອບຄອງໂດຍສິດ ແລະສິດຂອງສິດຂອງມຸນີ—ຜູ້ຊໍານານມະຫາມາຍາ—ແຜ່ກະຈາຍທົ່ວສາມນະຄອນ.