देवाः वैकुण्ठगमनम् तथा विष्णोः अवतारस्तुतिः | Devas Go to Vaikuṇṭha and Praise Viṣṇu’s Avatāras

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । पुनर्दैत्यं समायांतं दृष्ट्वा देवास्सवासवाः । भयात्प्रकंपितास्सर्वे सहैवादुद्रुवुर्द्रुतम्

ສະນັດກຸມາຣະກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຫັນອະສຸຣະ (ໄດຕະຍະ) ກັບຄືນມາຮຸກຄືບອີກ ບັນດາເທວະທັງປວງພ້ອມວາສະວະ (ອິນທຣະ) ຕ່າງສັ່ນສະທ້ານດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ແລະຫນີໄປທັນທີດ້ວຍຄວາມຮີບຮ້ອນ।

Verse 2

वैकुंठं प्रययुस्सर्वे पुरस्कृत्य प्रजापतिम् । तुष्टुवुस्ते सुरा नत्वा सप्रजापतयोऽखिलाः

ແລ້ວທຸກພວກໄດ້ອອກເດີນທາງໄປຫາ ໄວກຸນຖະ ໂດຍຍົກ ປຣະຈາປະຕິ ເປັນຜູ້ນໍາ. ບັນດາເທວະ ພ້ອມດ້ວຍປຣະຈາປະຕິທັງຫມົດ ໄດ້ກ້ມກາບ ແລະສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 3

देवा ऊचुः । हृषीकेश महाबाहो भगवन् मधुसूदन । नमस्ते देवदेवेश सर्वदैत्यविनाशक

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ໂອ ຮຣິສີເກສະ ຜູ້ມີແຂນອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ໂອ ພຣະພະຄະວານ ມະທຸສູດະນ! ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ, ໂອ ຈອມເທວະ, ຜູ້ທໍາລາຍອະສຸຣະທັງປວງ.”

Verse 4

मत्स्यरूपाय ते विष्णो वेदान्नीतवते नमः । सत्यव्रतेन सद्राज्ञा प्रलयाब्धिविहारिणे

ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະວິສນຸ ຜູ້ຮັບຮູບເປັນປາ ແລະນໍາເວທະກັບຄືນມາ. ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ພ້ອມກັບກະສັດຜູ້ທໍາດີ ສັດຍະວຣະຕະ ໄດ້ເຄື່ອນໄຫວໃນມະຫາສະໝຸດແຫ່ງປຣະລະຍະ.

Verse 5

कुर्वाणानां सुराणां च मथनायोद्यमं भृशम् । बिभ्रते मंदरगिरिं कूर्मरूपाय ते नमः

ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍພາກພຽນຢ່າງແຮງກ້າ ເພື່ອກວນມະຫາສະໝຸດ, ພຣະອົງໄດ້ຮັບຮູບເປັນເຕົ່າ ແລະຮັບພູມັນດະຣະໄວ້. ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງນັ້ນ.

Verse 6

नमस्ते भगवन्नाथ क्रतवे सूकरात्मने । वसुंधरां जनाधारां मूद्धतो बिभ्रते नमः

ນະມັດສະການແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ເປັນນາຖະ—ຜູ້ເພື່ອພິທີຍັດອັນສັກສິດ ໄດ້ຮັບຮູບເປັນສຸກະ (ໝູປ່າ). ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ທົງແຜ່ນດິນ—ຖານຮອງຮັບສັດທັງປວງ—ໄວ້ເທິງສີສະຂອງພຣະອົງ।

Verse 7

वामनाय नमस्तुभ्यमुपेन्द्राख्याय विष्णवे । विप्ररूपेण दैत्येन्द्रं बलिं छलयते विभो

ນະມັດສະການແດ່ພຣະວາມະນະ ພຣະວິດສະນຸຜູ້ມີນາມວ່າ ອຸເປນທຣະ. ໂອ ພຣະຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກສິ່ງ! ຜູ້ຮັບຮູບເປັນພຣາຫມະນະ ແລ້ວຊະນະດ້ວຍກົນອຸບາຍຕໍ່ພຣະບາລິ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງດານະວະ।

Verse 8

नमः परशुरामाय क्षत्रनिःक्षत्रकारिणे । मातुर्हितकृते तुभ्यं कुपितायासतां द्रुहे

ນະມັດສະການແດ່ພຣະປະຣະສຸຣາມະ ຜູ້ກຳຈັດກະສັດຕຣິຍະ. ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ໂກດແຄ້ນເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ແມ່ ແລະເປັນສັດຕູແຫ່ງຄົນຊົ່ວ।

Verse 9

रामाय लोकरामाय मर्यादापुरुषाय ते । रावणांतकरायाशु सीतायाः पतये नमः

ນະມັດສະການແດ່ພຣະຣາມະ ຜູ້ເປັນຄວາມຊື່ນບານແກ່ໂລກ ແລະເປັນບຸລຸດແຫ່ງມະຣະຍາດາ. ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ທຳລາຍຣາວະນະໂດຍໄວ ແລະເປັນພຣະສາມີ ແຫ່ງນາງສີຕາ।

Verse 10

नमस्ते ज्ञानगूढाय कृष्णाय परमात्मन । राधाविहारशीलाय नानालीलाकराय च

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ—ກຣິດສະນະ ຜູ້ເປັນອາດຕະມາສູງສຸດ—ຜູ້ທີ່ປັນຍາແທ້ຖືກຊ່ອນໄວ້ຢ່າງເລິກ; ຜູ້ສຳລານໃນລີລາກັບຣາທາ ແລະສະແດງລີລາທິບພະຈຳນວນຫຼາຍ.

Verse 11

नमस्ते गूढदेहाय वेदनिंदाकराय च । योगाचार्याय जैनाय वौद्धरूपाय मापते

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີກາຍແທ້ຖືກປິດບັງ; ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ ຜູ້ໃນຮູບບັງພາ ໃຫ້ເກີດການຕຳນິວິດາ. ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ ເປັນອາຈານໂຍຄະ; ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ ປາກົດເປັນໄຊນະ; ແລະນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ ຜູ້ຮັບຮູບພຸດທະ—ໂອ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນນາຍ।

Verse 12

नमस्ते कल्किरूपाय म्लेच्छानामंतकारिणे । अनन्तशक्तिरूपाय सद्धर्मस्थापनाय च

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ ຜູ້ປາກົດເປັນກັລກິ ຜູ້ທຳລາຍພວກມເລັດສະ; ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງພະລັງອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ; ແລະນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ ຜູ້ສະຖາປະນາທຳອັນແທ້ຄືນໃໝ່।

Verse 13

नमस्ते कपिलरूपाय देवहूत्यै महात्मने । वदते सांख्ययोगं च सांख्याचार्याय वै प्रभो

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ ໃນຮູບກະປິລະ—ມະຫາອາດມາ ບຸດຜູ້ສູງສົ່ງຂອງເທວະຫູຕີ—ຜູ້ໄດ້ປະກາດສາງຂະຍະ ແລະ ໂຍຄະ; ແລະເປັນອາຈານສາງຂະຍະອັນຄວນບູຊາ, ໂອ ພຣະເຈົ້າ।

Verse 14

नमः परमहंसाय ज्ञानं संवदते परम् । विधात्रे ज्ञानरूपाय येनात्मा संप्रसीदति

ນະໂມຕໍ່ພຣະປະຣະມະຫັງສະອັນສູງສຸດ ຜູ້ປະກາດປັນຍາອັນສູງສຸດ. ນະໂມຕໍ່ພຣະຜູ້ຈັດວາງ (ວິທາຕາ) ຜູ້ມີຮູບເປັນຄວາມຮູ້—ໂດຍພຣະອົງນີ້ ອາດຕາຂອງປະຈຳຕົນ ສະງົບສະຫງົບ ແລະສະຫວ່າງໄສຢ່າງສົມບູນ।

Verse 15

वेदव्यासाय वेदानां विभागं कुर्वते नमः । हिताय सर्वलोकानां पुराणरचनाय च

ນະໂມຕໍ່ເວທະວະຍາສະ ຜູ້ແບ່ງຈັດວິດາທັງຫຼາຍເປັນພາກສ່ວນ. ນະໂມຕໍ່ທ່ານ ຜູ້ຮຽບຮຽງປຸຣານະ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັບພະໂລກທັງປວງ।

Verse 16

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे देवयुद्धवर्णनं नाम षोडशोऽध्यायः

ນີ້ແມ່ນການສິ້ນສຸດຂອງບົດທີສິບຫົກ, ທີ່ມີຊື່ວ່າ "ການພັນລະນາເຖິງສົງຄາມຂອງເທວະດາ", ໃນພາກທີຫ້າ (ຍຸດທະຂັນ) ຂອງພາກທີສອງ, ຣຸດທຣະສັງຫິຕາ, ຂອງ ສີສິວະມະຫາປຸຣານະ.

Verse 17

आर्तिहंत्रे स्वदासानां सुखदाय शुभाय च । पीताम्बराय हरये तार्क्ष्ययानाय ते नमः । सर्वक्रियायैककर्त्रे शरण्याय नमोनमः

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ—ຜູ້ກຳຈັດຄວາມທຸກຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ປະທານຄວາມສຸກແລະຄວາມມົງຄຸນ; ຕໍ່ພຣະຫຣິ ຜູ້ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ ຜູ້ຂີ່ຕາຣກສະຍ (ກະຣຸດ). ນະໂມອີກແລ້ວອີກ ຕໍ່ຜູ້ກະທຳກິດທັງປວງແຕ່ຜູ້ດຽວ, ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງຜູ້ຂໍຄຸ້ມຄອງ.

Verse 18

दैत्यसंतापितामर्त्य दुःखादिध्वंसवज्रक । शेषतल्पशयायार्कचन्द्रनेत्राय ते नमः

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ—ດັ່ງສາຍຟ້າຜ່າທີ່ທຳລາຍຄວາມໂສກແລະຄວາມທຸກຂອງມະນຸດຜູ້ຖືກອະສຸຣະກົດຂີ່; ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ເອົາເຊດ (Śeṣa) ເປັນຕຽງພັກ ແລະມີດວງຕາເປັນພຣະອາທິດແລະພຣະຈັນ.

Verse 19

कृपासिन्धो रमानाथ पाहि नश्शरणागतान् । जलंधरेण देवाश्च स्वर्गात्सर्वे निराकृताः

ໂອ ມະຫາສະມຸດແຫ່ງຄວາມເມດຕາ, ໂອ ພຣະນາຖແຫ່ງຣາມາ (ພຣະວິສນຸ), ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງພວກເຮົາຜູ້ເຂົ້າມາພຶ່ງພາ. ເນື່ອງດ້ວຍຈະລັນທະຣະ ທວງເທວະທັງປວງຖືກຂັບອອກຈາກສະຫວັນ.

Verse 20

सूर्यो निस्सारितः स्थानाच्चन्द्रो वह्निस्तथैव च । पातालान्नागराजश्च धर्मराजो निराकृतः

ພຣະອາທິດຖືກຂັບອອກຈາກຕໍາແໜ່ງຂອງຕົນ; ພຣະຈັນ ແລະໄຟກໍເຊັ່ນດຽວກັນ. ຈາກປາຕາລະ ພະຍານາກຣາຊາ (ຈອມນາກ) ຖືກຂັບອອກ, ແມ່ນແຕ່ ຍະມະ ທ່ານທຳມະຣາຊາ ກໍຖືກຕ້ານຖອນ.

Verse 21

विचरंति यथा मर्त्याश्शोभंते नैव ते सुराः । शरणं ते वयं प्राप्ता वधस्तस्य विचिंत्यताम्

ເທວະທັງຫຼາຍບໍ່ສະຫວ່າງອີກແລ້ວ; ພວກເຂົາເດີນພະເລີນດັ່ງມະນຸດ. ພວກເຮົາມາພຶ່ງພາພຣະອົງ—ຂໍໃຫ້ພິຈາລະນາໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຖືກປະຫານ.

Verse 22

सनत्कुमार उवाच । इति दीनवचश्श्रुत्वा देवानां मधुसूदनः । जगाद करुणासिन्धुर्मे घनिर्ह्रादया गिरा

ສະນັດກຸມານກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳອັນເສົ້າສະເທືອນຂອງເທວະທັງຫຼາຍ ມະທຸສູດະນະ (ພຣະວິສະນຸ) ຜູ້ເປັນດັ່ງມະຫາສະໝຸດແຫ່ງກະລຸນາ ໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ອຍດ້ວຍສຽງນັກແນ່ນດັ່ງຟ້າຮ້ອງ.

Verse 23

विष्णुरुवाच । भयं त्यजत हे देवा गमिष्याम्यहमाहवम् । जलंधरेण दैत्येन करिष्यामि पराक्रमम्

ພຣະວິສະນຸກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມຢ້ານ. ຂ້ອຍຈະໄປສູ່ສະໜາມຮົບ; ກັບອະສຸຣະ ຈະລັນທະຣະ ຂ້ອຍຈະສະແດງວິລະກຳໃນການປະລະ.”

Verse 24

इत्युक्त्वा सहसोत्थाय दैत्यारिः खिन्नमानसः । आरोहद्गरुडं वेगात्कृपया भक्तवत्सलः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຜູ້ເປັນສັດຕູແຫ່ງອະສຸຣະກໍລຸກຂຶ້ນທັນທີ ດ້ວຍໃຈທີ່ໜັກອຶ້ງ. ພຣະອົງຜູ້ຮັກຜູ້ພັກດີ ດ້ວຍກະລຸນາ ໄດ້ຂຶ້ນຂີ່ຄຣຸດະດ້ວຍຄວາມໄວ.

Verse 25

गच्छन्तं वल्लभं दृष्ट्वा देवैस्सार्द्धं समुद्रजा । सांजलिर्बाष्पनयना लक्ष्मीर्वचनमब्रवीत्

ເມື່ອເຫັນຜູ້ຮັກຂອງນາງກຳລັງເດີນທາງໄປພ້ອມກັບເທວະທັງຫຼາຍ ລັກສະມີ—ຜູ້ເກີດຈາກມະຫາສະໝຸດ—ຢືນດ້ວຍມືປະນົມ ນ້ຳຕາເຕັມດວງຕາ ແລະໄດ້ກ່າວຄຳນີ້।

Verse 26

लक्ष्म्युवाच । अहं ते वल्लभा नाथ भक्ता यदि च सर्वदा । तत्कथं ते मम भ्राता युद्धे वध्यः कृपानिधे

ລັກສະມີ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະນາຖ! ຖ້າຂ້າພະອົງເປັນຄູ່ຮັກຂອງພຣະອົງ ແລະເປັນຜູ້ພັກຕາ (ຜູ້ສັດທາ) ຢູ່ເສມອ, ແລ້ວເປັນຫຍັງພີ່ຊາຍຂອງຂ້າພະອົງຈຶ່ງຈະຖືກຂ້າໃນສົງຄາມນີ້, ໂອ ຄັງແຫ່ງຄວາມເມດຕາ?”

Verse 27

विष्णुरुवाच । जलंधरेण दैत्येन करिष्यामि पराक्रमम् । तैस्संस्तुतो गमिष्यामि युद्धाय त्वरितान्वितः

ພຣະວິສນຸກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າຈະສະແດງວິລະກຳຕໍ່ອະສຸຣະ ຈະລັນທະຣະ. ໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນແລະຊຸກຍູ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຮີບໄປສູ່ສົງຄາມ»។

Verse 28

रुद्रांशसंभवत्वाच्च ब्रह्मणो वचनादपि । प्रीत्या च तव नैवायं मम वध्यो जलंधरः

ເນື່ອງຈາກ ຈະລັນທະຣະ ເກີດຈາກສ່ວນໜຶ່ງຂອງພຣະຣຸທຣະ ແລະຕາມພຣະວາຈາຂອງພຣະພຣະຫມາ; ອີກທັງດ້ວຍຄວາມຮັກຕໍ່ເຈົ້າ—ຈະລັນທະຣະນີ້ ບໍ່ຄວນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຂ້າ.

Verse 29

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा गरुडारूढश्शंखचक्रगदासिभृत् । विष्णुर्वेगाद्ययौ योद्धुं देवैश्शक्रादिभिस्सह

ສະນັດກຸມານກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະວິສນຸ—ປະທັບເທິງຄຣຸດ ແລະຖືສັງຂ໌, ຈັກຣະ, ຄະທາ, ແລະດາບ—ໄດ້ຮີບອອກໄປຮົບ ພ້ອມດ້ວຍເທວະທັງຫຼາຍ ມີພຣະອິນທຣະແລະອື່ນໆ.

Verse 30

द्रुतं स प्राप तत्रैव यत्र दैत्यो जलंधरः । कुर्वन् सिंहरवं देवैर्ज्वलद्भिर्विष्णुतेजसा

ລາວໄດ້ໄປຮອດຢ່າງວ່ອງໄວ ທີ່ນັ້ນເອງທີ່ອະສຸຣະ ຈະລັນທະຣະ ຢູ່. ທີ່ນັ້ນລາວໄດ້ຮ້ອງຄໍາຮ້ອງດັ່ງສິງໂຕ; ໃນຂະນະທີ່ເທວະທັງຫຼາຍ—ລຸກໂຊດດ້ວຍຕະເຈະຂອງພຣະວິສນຸ—ຢືນຢູ່ດັ່ງໄຟທີ່ລຸກໂຊດດ້ວຍພະລັງທິບ.

Verse 31

अथारुणानुजजवपक्षवातप्रपीडिताः । वात्याविवर्तिता दैत्या बभ्रमुः खे यथा घनाः

ແລ້ວພວກໄດຕະຍະ ຖືກລົມທີ່ເກີດຈາກປີກອັນໄວຂອງນ້ອງຊາຍຂອງອະຣຸນາ ພັດກະແທກຢ່າງແຮງ; ຖືກພາຍຸຫມຸນວຽນ ແລະລ່ອງລອຍໃນຟ້າ ດັ່ງເມກຖືກລົມຫມຸນວຽນ.

Verse 32

ततो जलंधरो दृष्ट्वा दैत्यान् वात्याप्रपीडितान् । उद्धृत्य वचनं क्रोधाद्द्रुतं विष्णुं समभ्यगात्

ຕໍ່ມາ ຈະລັນທະຣະ ເຫັນພວກໄດຕະຍະຖືກລົມບ້າຫມູນທໍລະມານ ກໍລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມໂກດ; ຖືກໂທສະຜັກດັນ ຈຶ່ງຮີບໄປປະຈັນໜ້າກັບພຣະວິສນຸ.

Verse 33

एतस्मिन्नंतरे देवाश्चक्रुर्युद्धं प्रहर्षिताः । तेजसा च हरेः पुष्टा महाबलसमन्विताः

ໃນຂະນະນັ້ນ ພວກເທວະດາມີຄວາມປິຕິ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ສົງຄາມ. ດ້ວຍຕະເຈະຂອງຮະຣິ (ພຣະວິສນຸ) ທີ່ຫຼ້ຽງຊູ ແລະມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ພວກເຂົາຮົບດ້ວຍກຳລັງໃໝ່.

Verse 34

युद्धोद्यतं समालोक्य देवसैन्यमुपस्थितम् । दैत्यानाज्ञापयामास समरे चातिदुर्मदान्

ເມື່ອເຫັນກອງທັບເທວະດາມາຊຸມພ້ອມ ແລະຕຽມຮົບ ລາວຈຶ່ງອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ພວກໄດຕະຍະ ຜູ້ຫຍິ່ງຍະໂສໃນສົງຄາມ ເຂົ້າປະຈັນບານໃນສະໜາມຮົບ.

Verse 35

जलंधर उवाच । भोभो दैत्यवरा यूयं युद्धं कुरुत दुस्तरम् । शक्राद्यैरमरैरद्य प्रबलैः कातरैस्सदा

ຈະລັນທະຣະກ່າວວ່າ: «ໂຮ! ໂຮ! ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ໄດຕະ, ຈົ່ງກໍ່ສົງຄາມອັນດຸເດືອດ ແລະຍາກຈະຝ່າຟັນ ໃນມື້ນີ້ ຕໍ່ຕ້ານອິນທຣະ ແລະເທວະອະມະຣະອື່ນໆ; ເຖິງຈະແຂງແຮງ ແຕ່ໃນໃຈກໍມັກຫວາດຫວັນເສມອ»។

Verse 36

मौर्यास्तु लक्षसंख्याता धौम्रा हि शतसंख्यकाः । असुराः कोटिसंख्याताः कालकेयास्तथैव च

«ພວກມໍຣະຍາມີຈຳນວນເຖິງລ້ານໆ (ລັກ), ພວກທູມຣະມີເປັນຮ້ອຍໆ; ພວກອະສຸຣະມີເຖິງໂກຕິ (ຫຼາຍກະລຸນ) ແລະພວກກາລະເກຍກໍດັ່ງດຽວກັນ»។

Verse 37

कालकानां दौर्हृदानां कंकानां लक्षसंख्यया । अन्येऽपि स्वबलैर्युक्ता विनिर्यांतु ममाज्ञया

«ໃຫ້ພວກກາລະກາ, ດໍຣຫຣິດາ, ແລະ ກັງກາ ຈໍານວນເປັນແສນໆ ອອກເດີນທາງໄປ. ຜູ້ອື່ນໆດ້ວຍ ພ້ອມກໍາລັງຂອງຕົນ ຈົ່ງອອກຕາມຄໍາສັ່ງຂອງຂ້າ»។

Verse 38

सर्वे सज्जा विनिर्यात बहुसेनाभिसंयुताः । नानाशस्त्रास्त्रसंयुक्ता निर्भयाः गतसंशयाः

ພວກເຂົາທັງໝົດອອກໄປ ພ້ອມພຽງຢ່າງສົມບູນ ແລະມີກອງທັບຫຼາຍຫມວດຕິດຕາມ. ພ້ອມອາວຸດແລະອາສະຕຣາຫຼາຍຊະນິດ ພວກເຂົາເດີນໜ້າຢ່າງບໍ່ຢ້ານ ຄວາມສົງໄສດັບສິ້ນແລ້ວ.

Verse 39

भोभो शुंभनिशुंभौ च देवान्समरकातरान् । क्षणेन सुमहावीर्यौ तुच्छान्नाशयतं युवाम्

«ໂຮ! ໂຮ! ໂອ ຊຸມພະ ແລະ ນິຊຸມພະ—ເທວະເຫຼົ່ານີ້ຢ້ານກົວໃນສົງຄາມ. ພວກເຈົ້າສອງຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ຈົ່ງທໍາລາຍພວກຕໍ່າຕ້ອຍນີ້ໃນພິບຕາ»។

Verse 40

सनत्कुमार उवाच । दैत्या जलंधराज्ञप्ता इत्थं युद्धविशारदाः । युयुधुस्ते सुरास्सर्वे चतुरंगबलान्विताः

ສະນັດກຸມານກ່າວວ່າ: ດາຍຕະທັງຫຼາຍ ຜູ້ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງຈາກພຣະຣາຊາຈະລັນທະຣະ ແລະຊ່ຽວຊານໃນສົງຄາມ ໄດ້ຮົບພັນດັ່ງນັ້ນ; ແລະເທວະທັງປວງກໍເຂົ້າສູ່ການຮົບ ພ້ອມກອງທັບສີ່ຫມວດ (ຈະຕຸຣັງຄະ).

Verse 41

गदाभिस्तीक्ष्णबाणैश्च शूलपट्टिशतोमरैः । केचित्परशुशूलैश्च निजघ्नुस्ते परस्परम्

ບາງພວກຟາດຟັນກັນດ້ວຍຄອນ (ກະດາ) ແລະລູກສອນຄົມກ້າ; ບາງພວກຮົບດ້ວຍຫອກ, ດາບ ແລະຫອກຂວ້າງ; ອີກບາງພວກຂ້າກັນດ້ວຍຂວານ ແລະຕຣິຊູລ—ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາປະທະກັນໄປມາ.

Verse 42

नानायुधैश्च परैस्तत्र निजघ्नुस्ते बलान्विता । देवास्तथा महावीरा हृषीकेशबलान्विताः । युयुधुस्तीक्ष्णबाणाश्च क्षिपंतस्सिंहवद्रवाः

ທີ່ນັ້ນ ເທວະທັງຫຼາຍ—ວີຣະບຸລຸດຜູ້ກ້າຫານ ຜູ້ໄດ້ຮັບກຳລັງຈາກຫຣິສີເກດ (ວິສນຸ)—ໄດ້ຟາດຟັນກອງຕໍ່ຕ້ານດ້ວຍອາວຸດນານາ. ພວກເຂົາຮົບຕໍ່ໄປ ຂວ້າງລູກສອນຄົມກ້າ ແລະຮ້ອງຄຳຮາມດັ່ງສິງ ພຸ້ນເຂົ້າສູ່ສົງຄາມ.

Verse 43

केचिद्बाणैस्तु तीक्ष्णैश्च केचिन्मुसलतोमरैः । केचित्परशुशूलैश्च निजघ्नुस्ते परस्परम्

ບາງພວກຕີກັນດ້ວຍລູກສອນຄົມກ້າ; ບາງພວກດ້ວຍຄອນໃຫຍ່ ແລະຫອກຂວ້າງ; ອີກບາງພວກດ້ວຍຂວານ ແລະຕຣິຊູລ—ດັ່ງນັ້ນນັກຮົບເຫຼົ່ານັ້ນປະທະກັນໄປມາ.

Verse 44

इत्थं सुराणां दैत्यानां संग्रामस्समभून्महान् । अत्युल्बणो मुनीनां हि सिद्धानां भय कारकः

ດັ່ງນັ້ນ ລະຫວ່າງເທວະດາ ແລະ ໄດຕະຍະ ໄດ້ເກີດສົງຄາມໃຫຍ່ ດຸເດືອດຢ່າງຫນັກ ຈົນເປັນເຫດໃຫ້ມຸນີ ແລະ ສິດທະ ຢ້ານກົວ।