राहोः शिरच्छेदन-कारणकथनम् / The Account of Rāhu’s Beheading (Cause and Background)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । एकदा वारिधिसुतो वृन्दापति रुदारधीः । सभार्य्यस्संस्थितो वीरोऽसुरैस्सर्वैः समन्वितः

ສະນັດກຸມາຣະ ກ່າວວ່າ: ຄັ້ງໜຶ່ງ ບຸດຂອງວາຣິທິ—ວຣິນດາປະຕິ—ຜູ້ມີໃຈກ້າແຂງ ໄດ້ຢືນພ້ອມສຳລັບການກະທຳ, ພ້ອມດ້ວຍພັນລະຍາ ແລະມີອະສຸຣະທັງປວງຕິດຕາມ.

Verse 2

तत्राजगाम सुप्रीतस्सुवर्चास्त्वथ भार्गवः । तेजः पुंजो मूर्त इव भासयन्सकला दिशः

ແລ້ວໃນທີ່ນັ້ນ ພຣະລະສີພາຣຄະວະ (ຜູ້ສືບສາຍພຣະລະສີພຣິກຸ) ໄດ້ມາຮອດ ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ແລະສະຫວ່າງໄສ; ດຸດດັ່ງກ້ອນແຫ່ງລັດສະມີທີ່ປາກົດເປັນຮູບ ສ່ອງສະຫວ່າງທຸກທິດ.

Verse 3

तं दृष्ट्वा गुरुमायान्तमसुरास्तेऽखिला द्रुतम् । प्रणेमुः प्रीतमनसस्सिंधुपुत्रोऽपि सादरम्

ເມື່ອເຫັນອາຈານຂອງພວກເຂົາກຳລັງເຂົ້າມາ ອະສຸຣະທັງປວງກໍຮີບກົ້ມກາບດ້ວຍໃຈຍິນດີ; ແລະບຸດແຫ່ງສິນທຸກໍຖວາຍນະມັດສະການດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 4

दत्त्वाशीर्वचनं तेभ्यो भार्गवस्तेजसां निधिः । निषसादासने रम्ये संतस्थुस्तेऽपि पूर्ववत्

ເມື່ອໄດ້ປະທານຖ້ອຍຄຳອວຍພອນແກ່ພວກເຂົາແລ້ວ ພາຣຄະວະ—ຄັງແຫ່ງເທຊະທາງຈິດວິນຍານອັນບໍ່ຮູ້ຈົບ—ໄດ້ນັ່ງລົງເທິງອາສນະອັນງາມ; ແລະພວກເຂົາກໍຢືນຢູ່ດັ່ງເກົ່າ.

Verse 5

अथ सिंध्वात्मजो वीरो दृष्ट्वा प्रीत्या निजां सभाम् । जलंधरः प्रसन्नोऽभूदनष्टवरशासनः

ແລ້ວ ຈະລັນທະຣະ ວິລະບຸດຂອງ ສິນທຸ ໄດ້ເຫັນສະພາຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແລະມີໃຈຍິນດີ ດຳລົງໝັ້ນໃນອຳນາດແຫ່ງພອນທີ່ບໍ່ອາດຖືກຂັດຂວາງໄດ້।

Verse 6

तत्स्थितं छिन्नशिरसं दृष्ट्वा राहुं स दैत्यराट् । पप्रच्छ भार्गवं शीघ्रमिदं सागरनन्दनः

ເມື່ອເຫັນ ຣາຫຸ ຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຫົວຖືກຕັດຂາດ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ—ບຸດແຫ່ງສາຄະຣະ—ກໍໄດ້ຖາມ ພາຣຄະວະ (ສຸກຣະ) ຢ່າງວ່ອງໄວວ່າ ນີ້ແມ່ນຫຍັງ।

Verse 7

जलंधर उवाच । केनेदं विहितं राहोश्शिरच्छेदनकं प्रभो । तद्ब्रूहि निखिलं वृत्तं यथावत्तत्त्वतो गुरो

ຈະລັນທະຣະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ໃຜເປັນຜູ້ກຳນົດໃຫ້ເກີດການຕັດຫົວຂອງ ຣາຫຸ? ໂອ ຄູຣູ! ຂໍຈົ່ງບອກເລື່ອງທັງໝົດໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ຕາມຄວາມຈິງແທ້.”

Verse 8

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य सिन्धुपुत्रस्य भार्गवः । स्मृत्वा शिवपदांभोजं प्रत्युवाच यथार्थवत्

ສະນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງບຸດແຫ່ງສິນທຸ, ພາຣຄະວະ ໄດ້ລະລຶກເຖິງບົວພຣະບາດຂອງພຣະສິວະ ແລ້ວຈຶ່ງຕອບກັບດ້ວຍຄຳທີ່ຈິງ ແລະ ເໝາະສົມ.

Verse 9

शुक्र उवाच । जलंधर महावीर सर्वासुरसहायक । शृणु वृत्तांतमखिलं यथावत्कथयामि ते

ສຸກຣະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຈະລັນທະຣະ ວິຣະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງອະສຸຣະທັງປວງ—ຈົ່ງຟັງ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າເລື່ອງທັງໝົດໃຫ້ທ່ານ ຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນຈິງ»។

Verse 10

पुराभवद्बलिर्वीरो विरोचनसुतो बली । हिरण्यकशिपोश्चैव प्रपौत्रो धर्मवित्तमः

ໃນການກ່ອນກ່ອນ ມີບາລີ ວິລະຊົນຜູ້ມີພະລັງ ເປັນບຸດຂອງວິໂຣຈະນະ ແລະເປັນເຫຼນຫຼານຂອງຮິຣັນຍະກະຊິປຸ ຜູ້ຮູ້ທຳມະຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 11

पराजितास्सुरास्तेन रमेशं शरणं ययुः । सवासवास्स्ववृत्तांतमाचख्युः स्वार्थसाधकाः

ເມື່ອອະສຸຣາທັງຫຼາຍຖືກລາວພິຊິດ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄປຂໍພຶ່ງພາພຣະຣາເມສະ (Rameśa)। ພ້ອມກັບວາສຸ ແລະອາທິຕະຍະ ພວກເຂົາໄດ້ເລົ່າເຫດການທັງໝົດ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດປະໂຫຍດຂອງຕົນ।

Verse 12

तदाज्ञया सुरैः सार्द्धं चक्रुस्संधिमथो सुराः । स्वकार्यसिद्धये तातच्छलकर्मविचक्षणाः

ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ ພວກເທວະຈຶ່ງເຮັດສັນຕິສັນຍາຮ່ວມກັນກັບໝູ່ເທວະ. ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຜູ້ຊ່ຽວຊານໃນກົນລະຍຸດແຫ່ງການລວງລໍ້ ໄດ້ກະທຳເພື່ອໃຫ້ວຽກຂອງຕົນສຳເລັດ।

Verse 13

अथामृतार्थे सिंधोश्च मंथनं चक्रुरादरात् । विष्णोस्सहायिनस्ते हि सुरास्सर्वेऽसुरैस्सह

ຕໍ່ມາ ເພື່ອໄດ້ຮັບອະມຣິຕະ (ນ້ຳທິບແຫ່ງອະມະຕະ) ພວກເຂົາໄດ້ກະຕືລືລົ້ນກວນມະຫາສະໝຸດດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ແທ້ຈິງ ບັນດາເທວະທັງປວງ—ມີພຣະວິສນຸເປັນຜູ້ຊ່ວຍ—ໄດ້ກະທຳຮ່ວມກັນກັບອະສຸຣະ.

Verse 14

ततो रत्नोपहरणमकार्षुर्दैत्यशत्रवः । जगृहुर्यत्नतो देवाः पपुरप्यमृतं छलात्

ຕໍ່ມາ ບັນດາເທວະ—ຜູ້ເປັນສັດຕູຂອງໄດຕະຍະ—ໄດ້ຂົນເອົາອັນມະນີລ້ຳຄ່າໄປດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ. ແລະດ້ວຍກົນອຸບາຍ ພວກເຂົາກໍໄດ້ດື່ມອະມຣິຕະດ້ວຍ.

Verse 15

ततः पराभवं चक्रुरसुराणां सहायतः । विष्णोस्सुरास्सचक्रास्तेऽमृतापानाद्बलान्विताः

ຕໍ່ມາ ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ກະທຳໃຫ້ອະສຸຣະພ່າຍແພ້ ໂດຍມີພັນທະມິດຄ້ຳຈຸນ. ເທວະເຫຼົ່ານັ້ນ—ເຂັ້ມແຂງດ້ວຍການດື່ມອະມຣິຕະ—ໄດ້ຮົບພາຍໃຕ້ພຣະວິສນຸ ຖືຈັກຣາເປັນອາວຸດ ແລະໄດ້ຊະນະ.

Verse 16

शिरश्छेदं चकारासौ पिबतश्चामृतं हरिः । राहोर्देवसभां हि पक्षपाती हरेस्सदा

ພຣະຫຣິ (ພຣະວິສນຸ) ໃນຂະນະທີ່ຣາຫຸກຳລັງດື່ມອະມຣິຕະ ກໍໄດ້ຕັດຫົວຂອງເຂົາ. ແທ້ຈິງ ໃນສະພາເທວະ ພຣະຫຣິຍ່ອມເອີ້ນຂ້າງເທວະເສມອ ຕໍ່ຕ້ານຣາຫຸ.

Verse 17

सनत्कुम्रार उवाच । एवं कविस्तस्य शिरश्छेदं राहोश्शशंस च । अमृतार्थे समुद्रस्य मंथनं देवकारितम्

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: «ດັ່ງນັ້ນ ກະວີໄດ້ເລົ່າເຖິງການຕັດສະຫຼະຫົວຂອງ ຣາຫູ. ແລະເພື່ອໄດ້ອະມຣິຕະ ພວກເທວະໄດ້ໃຫ້ເຮັດການກວນມະຫາສະມຸດ»។

Verse 18

रत्नोपहरणं चैव दैत्यानां च पराभवम् । देवैरमृतपानं च कृतं सर्वं च विस्तरात्

ທ່ານໄດ້ເລົ່າຢ່າງລະອຽດວ່າ ບັນດາອັນມະນີຖືກຍຶດໄປ, ພວກໄດຕະຍະຖືກປາລາຊັຍ, ແລະພວກເທວະໄດ້ດື່ມອະມຣິຕະ—ທັງໝົດເລົ່າໄວ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນ।

Verse 19

तदाकर्ण्य महावीरोम्बुधिबालः प्रतापवान् । चुक्रोध क्रोधरक्ताक्षस्स्वपितुर्मंथनं तदा

ເມື່ອໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ ອຳບຸດິບາລາ ວິລະຊົນຜູ້ກ້າຫານ ກໍເກີດໂກດຮ້າຍ; ດວງຕາແດງກ່ຳດ້ວຍໂທສະ ແລະໃນຂະນະນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຍຸຍົງພໍ່ຂອງຕົນ।

Verse 20

अथ दूतं समाहूय घस्मराभिधमुत्तमम् । सर्वं शशंस चरितं यदाह गुरुरात्मवान्

ຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ເອີ້ນທູດຜູ້ດີເລີດ ຊື່ ກັສມະຣາ ມາ ແລະໄດ້ເລົ່າເຫດການທັງໝົດຢ່າງຄົບຖ້ວນ ຕາມທີ່ຄູບາອາຈານຜູ້ມີປັນຍາ ແລະສະຫງົບໃຈ ໄດ້ຊີ້ນຳໄວ້।

Verse 21

अथ तं प्रेषयामास स्वदूतं शक्रसन्निधौ । संमान्य बहुशः प्रीत्याऽभयं दत्त्वा विशारदम्

ຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ສົ່ງທູດຂອງຕົນໄປຍັງສຳນັກຂອງ ສັກຣະ (ອິນທຣະ). ລາວໄດ້ໃຫ້ກຽດຢ່າງຫຼາຍຄັ້ງດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແລະໃຫ້ຄຳຮັບຮອງຄວາມປອດໄພ (ອະພະຍະ) ແກ່ທູດຜູ້ຊຳນານນັ້ນ ກ່ອນສົ່ງເຂົາອອກໄປ।

Verse 22

दूतस्त्रिविष्टपं तस्य जगामारमलं सुधीः । घस्मरोंऽबुधिबालस्य सर्वदेवसमन्वितम्

ແລ້ວຕໍ່ມາ ທູດຜູ້ສະຫລາດແລະບໍລິສຸດນັ້ນ ໄດ້ໄປຍັງຕຣິວິສຕະປະ (ສະຫວັນ) ຂອງເຂົາ—ແດນທິບອັນໄຮ້ມົນທິນ; ມີເທວະທັງປວງຮ່ວມຂະບວນ ໄປຫາ ກະສະມະຣະ ຜູ້ມີປັນຍາອ່ອນດັ່ງເດັກນ້ອຍ.

Verse 23

तत्र गत्वा स दूतस्तु सुधर्मां प्राप्य सत्वरम् । गर्वादखर्वमौलिर्हि देवेन्द्रं वाक्यमब्रवीत्

ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ທູດນັ້ນກໍໄດ້ໄປຮອດສຸທັມມາຢ່າງວ່ອງໄວ. ແລ້ວດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງ—ຊູຫົວສູງ—ເຂົາໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ຕໍ່ເທວະເອນທຣະ (ອິນທຣະ).

Verse 24

घस्मर उवाच । जलंधरोऽब्धि तनयस्सर्वदैत्यजनेश्वरः । सुप्रतापी महावीरस्स्वयं कविसहायवान्

ກະສະມະຣາ ກ່າວວ່າ: «ຈະລັນທະຣະ ບຸດແຫ່ງມະຫາສະມຸດ ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງຫມູ່ໄດຕະຍະທັງປວງ. ທ່ານມີລິດເດດກ້າ ເປັນວີຣະບຸລຸດຍິ່ງ ແລະມີກະວີເປັນຜູ້ອຸປະຖຳໂດຍຕົນ»។

Verse 25

दूतोऽहं तस्य वीरस्य घस्मराख्यो न घस्मरः । प्रेषितस्तेन वीरेण त्वत्सकाशमिहागतः

«ຂ້າພະເຈົ້າເປັນທູດຂອງວີຣະບຸລຸດນັ້ນ—ຊື່ວ່າ ກະສະມະຣາ ບໍ່ແມ່ນຜູ້ກິນກວາດທົ່ວໄປ. ຖືກວີຣະບຸລຸດນັ້ນສົ່ງມາ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງມາຮອດຕໍ່ໜ້າທ່ານໃນທີ່ນີ້»។

Verse 26

अव्याहताज्ञस्वर्वत्र जलंधर उदग्रधीः । निर्जिताखिलदैत्यारिस्स यदाह शृणुष्व तत्

ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳທີ່ຈະລັນທະຣະໄດ້ກ່າວ—ຄຳສັ່ງຂອງທ່ານບໍ່ຖືກຂັດຂວາງໃນທຸກແຫ່ງ, ປັນຍາກ້າແຂງແລະໝັ້ນຄົງ, ແລະທ່ານໄດ້ພິຊິດສັດຕູທັງປວງຂອງໄດຕະຍະແລ້ວ.

Verse 27

जलंधर उवाच । कस्मात्त्वया मम पिता मथितस्सागरोऽद्रिणा । नीतानि सर्वरत्नानि पितुर्मे देवताधम

ຈະລັນທະຣາ ກ່າວວ່າ: «ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງກວນພໍ່ຂອງຂ້າ ຄື ມະຫາສະໝຸດ ດ້ວຍພູເຂົາ? ແລະເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຂົນເອົາຮັດຕະນະທັງປວງຂອງພໍ່ຂ້າໄປ, ໂອ ຜູ້ຕໍ່າສຸດໃນຫມູ່ເທວະ?»

Verse 28

उचितं न कृतं तेऽद्य तानि शीघ्रं प्रयच्छ मे । ममायाहि विचार्येत्थं शरणं दैवतैस्सह

ແມ່ນແຕ່ມື້ນີ້ ເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຮີບມອບສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ຂ້າ. ຄິດພິຈາລະນາແລ້ວ ຈົ່ງມາຂໍພຶ່ງພາຂ້າ ພ້ອມກັບຫມູ່ເທວະ.

Verse 29

अन्यथा ते भयं भूरि भविष्यति सुराधम । राज्यविध्वंसनं चैव सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

ບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ຕໍ່າສຸດໃນຫມູ່ເທວະ ຄວາມຢ້ານກົວອັນໃຫຍ່ຫຼວງຈະບັງເກີດແກ່ເຈົ້າ; ແລະອານາຈັກຂອງເຈົ້າກໍຈະພິນາດດ້ວຍ—ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຂ້າກ່າວ.

Verse 30

सनत्कुमार उवाच । इति दूतवचः श्रुत्वा विस्मितस्त्रिदशाधिपः । उवाच तं स्मरन्निन्द्रो भयरोषसमन्वितः

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງທູດແລ້ວ ຈອມເທວະທັງຫຼາຍກໍຢືນຕະລຶງ. ຄິດຮອດຂໍ້ຄໍານັ້ນ ອິນທຣາຈຶ່ງເວົ້າ ໃຈຖືກຄອບງໍາດ້ວຍຄວາມຢ້ານແລະໂກດພ້ອມກັນ.

Verse 31

अद्रयो मद्भयात्त्रस्तास्स्वकुक्षिस्था यतः कृताः । अन्येऽपि मद्द्विषस्तेन रक्षिता दितिजाः पुरा

«ເພາະພູເຂົາທັງຫຼາຍຢ້ານກົວອໍານາດອັນນ່າຢ້ານຂອງຂ້າ ຈຶ່ງຖືກໃຫ້ຢູ່ໃນທ້ອງຂອງຕົນເອງ (ໃຫ້ໄຟແລະພະລັງພາຍໃນຖືກກັ້ນໄວ້)। ແລະໃນອະດີດ ແມ່ນແຕ່ອະສຸຣະຜູ້ເກີດຈາກດິຕິ ຜູ້ເປັນສັດຕູຂອງຂ້າ ກໍຍັງເຄີຍຖືກລາວປົກປ້ອງ.»

Verse 32

तस्मात्तद्रत्नजातं तु मया सर्वं हृतं किल । न तिष्ठति मम द्रोही सुखं सत्यं ब्रवीम्यहम्

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າໄດ້ເອົາກອງແກ້ວມະນີນັ້ນທັງໝົດໄປແທ້. ຜູ້ທີ່ຫັກຫຼັງຕໍ່ຂ້າ ບໍ່ອາດຢູ່ໃນຄວາມສຸກໄດ້—ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຂ້າກ່າວ.

Verse 33

शंखोप्येव पुरा दैत्यो मां द्विषन्सागरात्मजः । अभवन्मूढचित्तस्तु साधुसंगात्समुज्झित

«ໃນກ່ອນການ ແມ່ນແຕ່ Śaṅkha ອະສູຣຜູ້ເກີດຈາກທະເລ ກໍເຄີຍຊັງຂ້າ. ແຕ່ເມື່ອໄດ້ຄົບຫາກັບຜູ້ບຸນຜູ້ດີ ຜູ້ມີໃຈຫຼົງນັ້ນກໍຖືກປ່ຽນແປງ ແລະຖືກຍົກຂຶ້ນ»។

Verse 34

ममानुजेन हरिणा निहतस्य हि पापधीः । हिंसकस्साधुसंधस्य पापिष्ठस्सागरोदरे

«ນ້ອງຊາຍຂອງຂ້າ ພຣະຫຣິ ໄດ້ປາບເຂົາແທ້. ຜູ້ນັ້ນໃຈຊົ່ວ—ໂຫດຮ້າຍ, ທຳລາຍຫມູ່ຄົນດີ, ແລະບາບຫນັກຍິ່ງ—ບັດນີ້ໄດ້ຈົມລົງໄປໃນທ້ອງທະເລ.»

Verse 35

तद्गच्छ दूत शीघ्रं त्वं कथयस्वास्य तत्त्वतः । अब्धिपुत्रस्य सर्वं हि सिंधोर्मंथनकारणम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ທູດເອີຍ ຈົ່ງໄປໂດຍໄວ ແລະຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ເຂົາຟັງຕາມຄວາມຈິງ ຢ່າງລະອຽດທັງໝົດ ກ່ຽວກັບບຸດແຫ່ງສະມຸດ—ເຫດທັງປວງຂອງການກວນທະເລ.

Verse 36

सनत्कुमार उवाच । इत्थं विसर्जितो दूतो घस्मराख्यस्सुबुद्धिमान् । तदेन्द्रेणागमत्तूर्ण्णं यत्र वीरो जलंधरः

ສະນັດກຸມານ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອທູດຜູ້ມີປັນຍາ ຊື່ ຄັສມະຣະ ຖືກປ່ອຍໄປແລ້ວ ກໍໄດ້ໄປໂດຍໄວ ຕາມຄໍາສັ່ງຂອງພຣະອິນທຣາ ໄປຫາບ່ອນທີ່ວີຣະບຸລຸດ ຈະລັນທະຣະ ຢູ່.

Verse 37

तदिदं वचनं दैत्यराजो हि तेन धीमता । कथितो निखिलं शक्रप्रोक्तं दूतेन वै तदा

ໃນເວລານັ້ນ ທູດຜູ້ມີປັນຍາ ໄດ້ຖ່າຍທອດໃຫ້ກະສັດແຫ່ງໄດຕະຍະ ຟັງຢ່າງຄົບຖ້ວນ ຄຳທັງໝົດທີ່ພຣະສັກຣະ (ອິນທຣະ) ໄດ້ກ່າວໄວ້.

Verse 38

तन्निशम्य ततो दैत्यो रोषात्प्रस्फुरिताधरः । उद्योगमकरोत्तूर्णं सर्वदेवजिगीषया

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ອະສຸຣະນັ້ນ ມີຄວາມໂກດຈົນຮິມຝີປາກສັ່ນ; ແລ້ວກໍ່ເລີ່ມຕຽມການທັນທີ ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະຊະນະເທວະທັງປວງ.

Verse 39

तदोद्योगेऽसुरेन्द्रस्य दिग्भ्यः पातालतस्तथा । दितिजाः प्रत्यपद्यंत कोटिशःकोटिशस्तथा

ເມື່ອຈອມເຈົ້າແຫ່ງອະສຸຣາ ອອກໄປສູ່ສົງຄາມ ພວກໄດຕະຍະຜູ້ເກີດຈາກດິຕິ ກໍຊຸມນຸມມາຈາກທຸກທິດ ແມ່ນແຕ່ຈາກປາຕາລາ ເປັນກອດິໆຫຼາຍກອດິ.

Verse 40

अथ शुंभनिशुंभाद्यै बलाधिपतिकोटिभिः । निर्जगाम महावीरः सिन्धुपुत्रः प्रतापवान्

ແລ້ວຕໍ່ມາ ພ້ອມດ້ວຍ ຊຸມພະ ແລະ ນິຊຸມພະ ພ້ອມພວກອື່ນໆ ແລະບັນດາແມ່ທັບນັບເປັນກອດິ ວີຣະບຸຣຸດຜູ້ກ້າຫານ ບຸດແຫ່ງສິນທຸ ຜູ້ມີລິດເດດ ກໍຍ່າງອອກໄປ.

Verse 41

प्राप त्रिविष्टपं सद्यः सर्वसैन्यसमावृतः । दध्मौ शंखं जलधिजो नेदुर्वीराश्च सर्वतः

ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍກອງທັບທັງໝົດ ລາວໄດ້ເຖິງ ຕຣິວິດສະຕະປະ (ແດນສະຫວັນ) ໃນທັນທີ; ແລ້ວສັງຂະທີ່ເກີດຈາກທະເລຖືກເປົ່າ ແລະນັກຮົບກໍຮ້ອງກັນກຶກກ້ອງທົ່ວທິດ.

Verse 42

गत्वा त्रिविष्टपं दैत्यो नन्दनाधिष्ठितोऽभवत् । सर्व सैन्यं समावृत्य कुर्वाणः सिंहवद्रवम्

ໄດ້ໄປເຖິງ ຕຣິວິສະຕະປະ (ສະຫວັນຂອງເທວະ) ແລ້ວ ດາຍຕະຍະນັ້ນ ໄດ້ຕັ້ງຖານຢູ່ນັນທະນະ (ສວນສະຫວັນຂອງພຣະອິນທຣະ). ມັນລ້ອມຮອບກອງທັບທັງໝົດ ແລະຮ້ອງຄໍາຮາມດັ່ງສິງໂຕ ນ່າຢ້ານ ແລະເປັນສຽງສົງຄາມ.

Verse 43

पुरमावृत्य तिष्ठत्तद्दृष्ट्वा सैन्यबलं महत् । निर्ययुस्त्वमरावत्या देवा युद्धाय दंशिताः

ເມື່ອເຫັນກອງທັບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ປິດລ້ອມເມືອງໄວ້, ເຫຼົ່າເທວະດາທີ່ກຽມພ້ອມສູ້ຮົບກໍໄດ້ຍົກທັບອອກຈາກອະມະຣາວະຕີເພື່ອທຳສົງຄາມ.

Verse 44

ततस्समभवद्युद्धं देवदानवसेनयोः । मुसलैः परिघैर्बाणैर्गदापरशुशक्तिभिः

ຈາກນັ້ນ ສົງຄາມອັນດຸເດືອດລະຫວ່າງກອງທັບເທວະດາ ແລະ ດານະວະ ກໍໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ ດ້ວຍການໃຊ້ຄ້ອນ, ລູກທະນູ, ຂວານ ແລະ ຫອກ.

Verse 45

तेऽन्योन्यं समधावेतां जघ्नतुश्च परस्परम् । क्षणेनाभवतां सेने रुधिरौघपरिप्लुते

ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າປັດທະກັນ ແລະ ຂ້າຟັນກັນ. ໃນຊົ່ວພິບຕາ, ກອງທັບທັງສອງກໍເຕັມໄປດ້ວຍເລືອດທີ່ໄຫຼນອງ.

Verse 46

पतितैः पात्यमानैश्च गजाश्वरथपत्तिभिः । व्यराजत रणे भूमिस्संध्याभ्रपटलैरिव

ໃນສົງຄາມນັ້ນ, ພື້ນດິນເຕັມໄປດ້ວຍຊ້າງ, ມ້າ, ລົດເສິກ ແລະ ທະຫານຮາບທີ່ລົ້ມຕາຍ, ເບິ່ງຄືກັບທ້ອງຟ້າຍາມແລງທີ່ປະດັບດ້ວຍກ້ອນເມກ.

Verse 47

तत्र युद्धे मृतान्दैत्यान्भार्गवस्तानजीवयत् । विद्ययामृतजीविन्या मंत्रितैस्तोयबिन्दुभिः

ໃນສົງຄາມນັ້ນ ພາຣຄະວະ (ສຸກຣາຈາຣຍະ) ໄດ້ຊຸບຊີວິດໃຫ້ໄດຕະຍະທີ່ຕາຍແລ້ວ ໂດຍວິທະຍາ “ອະມຣິຕະຊີວິນີ” ອັນຟື້ນຊີວິດ ໃຊ້ຢອດນ້ຳທີ່ຖືກປະພອນດ້ວຍມົນຕຣາ।

Verse 48

देवानपि तथा युद्धे तत्राजीवयदंगिराः । दिव्यौषधैस्समानीय द्रोणाद्रेस्स पुनःपुनः

ໃນສົງຄາມນັ້ນເອງ ຤ິສີອັງຄິຣາ ກໍໄດ້ຊຸບຊີວິດເທວະທັງຫຼາຍ ໂດຍນໍາສະຫມຸນໄພທິບຈາກພູດໂຣນາ ມາຊໍ້າໆ ແລະຟື້ນພວກເຂົາຄືນມາອີກເທື່ອແລ້ວເທື່ອເລົ່າ।

Verse 49

दृष्टवान्स तथा युद्धे पुनरेव समुत्थितान् । जलंधरः क्रोधवशो भार्गवं वाक्यमब्रवीत्

ເມື່ອເຫັນພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນອີກໃນສົງຄາມ ຈະລັນທະຣະ ຜູ້ຖືກໂທສະຄອບງຳ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ ພາຣຄະວະ (ສຸກຣາຈາຣຍະ) ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳນີ້।

Verse 50

जलंधर उवाच । मया देवा हता युद्धे उत्तिष्ठंति कथं पुनः । ततः संजीविनी विद्या नैवान्यत्रेति वै श्रुता

ຈະລັນທະຣະ ກ່າວວ່າ: “ໃນສົງຄາມນີ້ ຂ້າໄດ້ຂ້າເທວະແລ້ວ ແຕ່ເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນອີກໄດ້ແນວໃດ? ຂ້າໄດ້ຍິນມາວ່າ ວິທະຍາສັມຊີວິນີ (saṃjīvinī-vidyā) ບໍ່ມີຢູ່ທີ່ອື່ນ ນອກຈາກທີ່ນັ້ນ.”

Verse 51

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य सिन्धुपुत्रस्य भार्गवः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा गुरुश्शुक्रो जलंधरम्

ສະນັດກຸມາຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງບຸດແຫ່ງສິນທຸ (ຈະລັນທະຣະ) ແລ້ວ ພາຣຄະວະ—ສຸກຣະ ຜູ້ເປັນຄູອາຈານ—ມີໃຈສະຫງົບ ໄດ້ຕອບກັບຈະລັນທະຣະ।

Verse 52

शुक्र उवाच । दिव्यौषधीस्समानीय द्रोणाद्रेरंगिरास्सुरान् । जीवयत्येष वै तात सत्यं जानीहि मे वचः

ສຸກຣະກ່າວວ່າ: “ໄດ້ນຳຢາສະຫວັນມາຈາກພູດໂຣນາແລ້ວ ອັງຄິຣາຈະຊຸກຊີວິດເທວະທັງຫຼາຍໃຫ້ຟື້ນຄືນແນ່ນອນ ໂອ ລູກເອີຍ. ຈົ່ງຮູ້ວ່າຄຳຂ້າເປັນຄວາມຈິງ.”

Verse 53

जयमिच्छसि चेत्तात शृणु मे वचनं शुभम् । ततः सोऽरं भुजाभ्यां त्वं द्रोणमब्धावुपाहर

“ຖ້າເຈົ້າປາຖະໜາໄຊຊະນະ ໂອ ລູກເອີຍ ຈົ່ງຟັງຄຳແນະນຳອັນເປັນມົງຄຸນຂອງຂ້າ. ແລ້ວຈາກນັ້ນ ໃຫ້ເຈົ້າໃຊ້ແຂນທັງສອງ ນຳເອົາດໂຣນານັ້ນ ໄປວາງລົງໃນທະເລ.”

Verse 54

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तस्स तु दैत्येन्द्रो गुरुणा भार्गवेण ह । द्रुतं जगाम यत्रासावास्ते चैवाद्रिराट् च सः

ສນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຮັບຄໍາຊີ້ນໍາຈາກຄູອາຈານ ພາຣຄະວະ ແລ້ວ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ ກໍ່ຮີບໄປຫາສະຖານທີ່ທີ່ ອັດຣິຣາດ ຈອມພູເຂົາ ພໍານັກຢູ່.

Verse 55

भुजाभ्यां तरसा दैत्यो नीत्वा द्रोणं च तं तदा । प्राक्षिपत्सागरे तूर्णं चित्रं न हरतेजसि

ແລ້ວດາຍຕະຍະນັ້ນ ໃຊ້ແຮງຫນັກ ອຸ້ມດໂຣນະໄວ້ດ້ວຍແຂນທັງສອງ ແລະໂຍນລົງສູ່ທະເລຢ່າງວ່ອງໄວ—ເປັນການນ່າພິສົດ ເພາະລັດສະໝີຂອງດໂຣນະ ບໍ່ງ່າຍຈະຖືກກົດຂີ່.

Verse 56

पुनरायान्महावीरस्सिन्धुपुत्रो महाहवम् । जघानास्त्रैश्च विविधैस्सुरान्कृत्वा बलं महत्

ຕໍ່ມາ ວິລະຊົນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ບຸດແຫ່ງສິນທຸ ກໍ່ກ້າວເຂົ້າສູ່ສົງຄາມອັນໃຫຍ່ອີກຄັ້ງ. ພ້ອມກັບກໍາລັງອັນຫຼາຍ ລາວໄດ້ຟາດຟັນເທວະດາດ້ວຍອາວຸດພຸ່ງຫຼາຍປະເພດ.

Verse 57

अथ देवान्हतान्दृष्ट्वा द्रोणाद्रिमगमद्गुरुः । तावत्तत्र गिरीद्रं तं न ददर्श सुरार्चितः

ຕໍ່ມາ ເມື່ອເຫັນເທວະຖືກຟັນລົງ ຄູອາຈານຜູ້ນ່າເຄົາລົບໄດ້ຮີບໄປຫາພູດໂຣນາ. ແຕ່ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ກໍບໍ່ເຫັນເຈົ້າແຫ່ງພູນັ້ນເລີຍ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ເຄີຍຮັບການບູຊາຈາກສຸຣະທັງຫຼາຍ।

Verse 58

ज्ञात्वा दैत्यहृतं द्रोणं धिषणो भयविह्वलः । आगत्य देवान्प्रोवाच जीवो व्याकुलमानसः

ເມື່ອຮູ້ວ່າ ໂດຣນາ (ພາຊະນະ) ຖືກພວກໄດຕະຍະຊິງໄປ ທີສະນະ ຜູ້ຫວາດຫວັນດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ໄດ້ມາຫາເທວະທັງຫຼາຍ ແລະກ່າວກັບພວກເຂົາ ດ້ວຍໃຈທີ່ວຸ່ນວາຍຢ່າງຫນັກ।

Verse 59

गुरुरुवाच । पलायध्वं सुरास्सर्वे द्रोणो नास्ति गिरिर्महान् । ध्रुवं ध्वस्तश्च दैत्येन पाथोधितनयेन हि

ຄູອາຈານກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ເທວະທັງປວງ ຈົ່ງຫນີໄປ! ພູໃຫຍ່ ໂດຣນາ ບໍ່ຫຼືອອີກແລ້ວ. ແນ່ນອນວ່າ ມັນຖືກດາຍຕະ—ບຸດແຫ່ງມະຫາສະມຸດ—ທຳລາຍແລ້ວ»។

Verse 60

जलंधरो महादैत्यो नायं जेतुं क्षमो यतः । रुद्रांशसंभवो ह्येष सर्वामरविमर्दनः

«ຈະລັນທະຣາ ແມ່ນດາຍຕະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່; ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ອາດຊະນະໄດ້ດ້ວຍວິທີທົ່ວໄປ. ເພາະລາວເກີດຈາກສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງພະລັງຣຸດຣະ ແລະເປັນຜູ້ບີບຂະຍີ້ດີວະທັງປວງ»។

Verse 61

मया ज्ञातः प्रभावोऽस्य यथोत्पन्नः स्वयं सुराः । शिवापमानकृच्छक्रचेष्टितं स्मरताखिलम्

«ຂ້ອຍໄດ້ຮູ້ແຈ້ງເຖິງພະລັງອັນແທ້ຂອງມັນ ຕາມທີ່ມັນເກີດຂຶ້ນ. ແລະໂອ້ ເທວະທັງປວງ ຈົ່ງລະລຶກໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ການກະທຳຂອງອິນທຣະ ເມື່ອລາວໄດ້ກໍ່ຄວາມຜິດ ໂດຍຫຍັບຫຍາມພຣະສິວະ»។

Verse 62

सनत्कुमार उवाच । श्रुत्वा तद्वचनं देवास्सुराचार्यप्रकीर्तितम् । जयाशां त्यक्तवंतस्ते भयविह्वलितास्तथा

ສະນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ທີ່ອາຈານຂອງເທວະໄດ້ປະກາດ ພວກເຂົາກໍລະທິ້ງຄວາມຫວັງໃນໄຊຊະນະ ແລະຖືກຄວາມຢ້ານກົວຄອບງຳ.

Verse 63

दैत्यराजेन तेनातिहन्यमानास्समंततः । धैर्यं त्यक्त्वा पलायंत दिशो दश सवासवाः

ຖືກກະທົບຕີຢ່າງໜັກຈາກກະສັດອະສຸຣະນັ້ນ ຈາກທຸກດ້ານ, ພວກວາສຸ ແລະເທວະອື່ນໆ ລະທິ້ງຄວາມກ້າຫານ ແລະຫນີໄປທົ່ວສິບທິດ.

Verse 64

देवान्विद्रावितान्दृष्ट्वा दैत्यस्सागरनंदनः । शंखभेरी जयरवैः प्रविवेशामरावतीम्

ເມື່ອເຫັນເທວະທັງຫຼາຍຖືກຂັບໃຫ້ຫນີ, ອະສຸຣະ—ບຸດຂອງສາຄະຣະ—ໄດ້ເຂົ້າສູ່ອະມະຣາວະຕີ ທ່າມກາງສຽງສັງຂ໌ ແລະເບຣີອັນຄຶກຄື້ນ ພ້ອມສຽງຮ້ອງ «ໄຊ!».

Verse 65

प्रविष्टे नगरीं दैत्ये देवाः शक्रपुरोगमाः । सुवर्णाद्रिगुहां प्राप्ता न्यवसन्दैत्यतापिताः

ເມື່ອໄດຕະຍະເຂົ້າເມືອງ ພວກເທວະທັງຫຼາຍ ນຳໂດຍສັກຣະ (ອິນທຣາ) ໄດ້ຫນີໄປຫາຖ້ຳເຂົາຄຳ; ຖືກກົດຂີ່ຈາກໄດຕະຍະ ຈຶ່ງພັກຢູ່ນັ້ນເປັນທີ່ພຶ່ງ.

Verse 66

तदैव सर्वेष्वसुरोऽधिकारेष्विन्द्रादिकानां विनिवेश्य सम्यक् । शुंभादिकान्दैत्यवरान् पृथक्पृथक्स्वयं सुवर्णादिगुहां व्यगान्मुने

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ອະສຸຣະໄດ້ຈັດຕັ້ງອິນທຣາ ແລະເທວະອື່ນໆ ໃຫ້ຢູ່ໃນອຳນາດໜ້າທີ່ຂອງຕົນຢ່າງຖືກຕ້ອງ; ແລ້ວກໍຕັ້ງໄດຕະຍະຜູ້ເລີດເຊັ່ນ ຊຸມພະ ໃຫ້ປະຈຳຕາມຈຸດຕ່າງໆ ແຍກກັນ; ແລະຕົນເອງ ໂອ ມຸນີ ໄດ້ໄປຫາຖ້ຳທີ່ເອີ້ນວ່າ ສຸວັນນະ ແລະອື່ນໆ.