कैलासमार्गे शङ्करस्य परीक्षा — Śiva Tests the Approachers on the Kailāsa Path

Verse 1

व्यास उवाच । भो ब्रह्मन्भगवन्पूर्वं श्रुतं मे ब्रह्मपुत्रक । जलंधरं महादैत्यमवधीच्छंकरः प्रभुः

ວະຍາສະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ໂອ ຜູ້ມີພຣະພອນ, ໂອ ບຸດແຫ່ງພຣະພຣົມ; ກ່ອນນີ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນວ່າ ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າຜູ້ປົກຄອງ ໄດ້ປະຫານ ຈະລັນທະຣະ ມະຫາໄດຕະຍະ»।

Verse 2

तत्त्वं वद महाप्राज्ञ चरितं शशिमौलिनः । विस्तारपूर्वकं शृण्वन्कस्तृप्येत्तद्यशोऽमलम्

ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຂໍໃຫ້ກ່າວອະທິບາຍຄວາມໝາຍແທ້ ແລະ ພຣະກິດອັນສັກສິດຂອງພຣະສິວະ ຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົງກຸດ. ໃຜຈະອີ່ມໃຈໄດ້ ເມື່ອໄດ້ຟັງລາຍລະອຽດເຕັມໆ ກ່ຽວກັບກຽດສະຫງ່າອັນບໍ່ມີມົນທິນຂອງພຣະອົງ?

Verse 3

सूत उवाच । इत्येवं व्याससंपृष्टो ब्रह्मपुत्रो महामुनिः । उवाचार्थवदव्यग्रं वाक्यं वाक्यविशारदः

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກພຣະວຽສະຖາມດັ່ງນັ້ນ, ມະຫາມຸນີ ບຸດແຫ່ງພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ຊໍານານໃນວາຈາ, ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍາອັນມີແກ່ນສານ ແລະ ສະຫງົບສະຫງົບ ບໍ່ວອກແວກໃຈ.

Verse 4

सनत्कुमार उवाच । एकदा जीवशक्रौ च भक्त्या परमया मुने । दर्शनं कर्तुमीशस्य कैलासं जग्मतुर्भृशम्

ສະນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ໂອ ມຸນີ, ຄັ້ງໜຶ່ງ ຈີວະ ແລະ ສັກຣະ ເຕັມໄປດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ, ໄດ້ອອກເດີນທາງຢ່າງມຸ່ງໝັ້ນໄປຫາໄກລາສ ເພື່ອໄດ້ຮັບດາຣະຊັນຕໍ່ໜ້າຂອງພຣະອີຊະ.

Verse 5

अथ गुर्विन्द्रयोर्ज्ञात्वागमनं शंकरः प्रभुः । परीक्षितुं तयोर्ज्ञानं स्वदर्शनरतात्मनोः

ຕໍ່ມາ ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເປັນອົງພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອຮູ້ການມາເຖິງຂອງຄູອາຈານ ແລະ ອິນທຣະ, ຈຶ່ງປະສົງຈະທົດສອບປັນຍາຂອງທັງສອງ—ຜູ້ທີ່ໃຈມຸ່ງຫາດາຣະຊັນອັນທິບຂອງພຣະອົງ.

Verse 6

महातेजस्विनं शांतं जटासंबद्धमस्तकम् । महाबाहुं महोरस्कं गौरं नयनभीषणम्

ລາວໄດ້ເຫັນຜູ້ໜຶ່ງມີລັດສະຫມີຍິ່ງ ແຕ່ສະງົບສະຫງົບຢ່າງສົມບູນ; ຫົວຖືກຜູກດ້ວຍຜົມຈະຕາ, ແຂນໃຫຍ່ ອົກກວ້າງ, ຜິວຜ່ອງ ແລະນ່າຄາລົບເກງກົວຕໍ່ສາຍຕາ।

Verse 7

अथ तौ गुरुशक्रौ च कुर्वंतौ गमनं मुदा । आलोक्य पुरुषं भीमं मार्गमध्येऽद्भुताकृतिम्

ແລ້ວຕໍ່ມາ ທັງສອງ—ພຣະຄູ ບຣິຫັສປະຕິ ແລະ ສັກຣະ (ອິນທຣະ)—ໄດ້ເດີນທາງຕໍ່ໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ. ໃນກາງທາງ ພວກເຂົາເຫັນບຸລຸດຜູ້ນ່າຢ້ານ ມີຮູບຮ່າງອັນອັດສະຈັນ ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ।

Verse 9

अथो पुरंदरोऽपृच्छत्स्वाधिकारेण दुर्मदः । पुरुषं तं स्वमार्गांतस्थितमज्ञाय शंकरम्

ແລ້ວ ປຸຣັນດະຣະ (ອິນທຣະ) ຜູ້ເມົາມົນດ້ວຍຄວາມຍິ່ງໃນອຳນາດຂອງຕົນ ໄດ້ຖາມບຸລຸດນັ້ນຜູ້ຢືນຢູ່ທ້າຍເສັ້ນທາງຂອງລາວ ໂດຍບໍ່ຮູ້ວ່າພຣະອົງແມ່ນ ສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ)។

Verse 10

पुरन्दर उवाच । कस्त्वं भोः कुत आयातः किं नाम वद तत्त्वतः । स्वस्थानेसंस्थितश्शंभु किं वान्यत्र गतः प्रभुः

ພຸຣັນດະຣະ (ອິນທຣະ) ກ່າວວ່າ: «ທ່ານແມ່ນໃຜ? ມາຈາກໃສ? ຈົ່ງບອກນາມຂອງທ່ານຕາມຄວາມຈິງ. ພຣະສັມພູ ພຣະເຈົ້າ ປະທັບຢູ່ໃນຖິ່ນພຣະອົງເອງ ຫຼືວ່າ ພຣະມະເຫສວຣະສູງສຸດ ໄປທີ່ອື່ນ?»

Verse 11

सनत्कुमार उवाच । शक्रेणेत्थं स पृष्टस्तु किंचिन्नोवाच तापसः । शक्रः पुनरपृच्छद्वै नोवाच स दिगंबरः

ສະນັດກຸມາຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກຊັກຣະ (ອິນທຣະ) ຖາມຢ່າງນັ້ນ ນັກຕະປະສະນັ້ນບໍ່ໄດ້ຕອບແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ. ຊັກຣະຖາມອີກຄັ້ງ ແຕ່ນັກບວດຜູ້ນຸ່ງຟ້າ (ດິກັມບະຣະ) ກໍຍັງບໍ່ເວົ້າ.

Verse 12

पुनः पुरंदरोऽपृच्छ्ल्लोकानामधिपेश्वरः । तूष्णीमास महायोगी लीलारूपधरः प्रभुः

ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ອິນທຣາ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງຫມົດ ໄດ້ຖາມທ່ານ; ແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ—ມະຫາໂຢຄີ ຜູ້ຮັບຮູບຕາມລີລາອັນທິບ—ກໍຢູ່ນິ່ງງຽບ।

Verse 13

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पंचमे युद्धखण्डे जलंधरवधोपाख्याने शक्रजीवनं नाम त्रयोदशोऽ ध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໃນ «ສີຣີ ຊິວະມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີສອງ ຊື່ «ຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ໃນພາກທີຫ້າ «ຢຸດທະຂັນຑະ» ໃນຕອນກ່ຽວກັບການປະຫານຊະລັນທະຣະ ບົດທີສິບສາມ ຊື່ «ສັກຣະຊີວະນະ» (ການຟື້ນຄືນອິນທຣາ) ກໍສິ້ນສຸດລົງເທົ່ານີ້।

Verse 14

अथ चुक्रोध देवेशस्त्रैलोक्यैश्वर्यगर्वितः । उवाच वचनं चैव तं निर्भर्त्स्य जटाधरम्

ແລ້ວພຣະເທວະເຈົ້າ ຜູ້ເປັນຈອມເທວະ ຜູ້ຫຼົງພອງໃນອຳນາດເຫນືອສາມໂລກ ກໍເກີດຄວາມໂກດ; ແລະໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳ ໂດຍຕຳໜິຕິຕຽນຜູ້ຖືຈະຕາ (ຈະຕາທະຣະ) ນັ້ນ।

Verse 15

इन्द्र उवाच । रे मया पृच्छ्यमानोऽपि नोत्तरं दत्तवानसि । अतस्त्वां हन्मि वज्रेण कस्ते त्रातास्ति दुर्मते

ອິນທຣາກ່າວວ່າ: «ເຮີ! ແມ່ນວ່າຂ້າຖາມເຈົ້າ ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ຄຳຕອບ. ດັ່ງນັ້ນຂ້າຈະຟາດເຈົ້າດ້ວຍວັຊຣະ (ສາຍຟ້າ). ໂອ ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວ, ຜູ້ໃດຈະເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງເຈົ້າ?»

Verse 16

सनत्कुमार उवाच । इत्युदीर्य ततो वज्री संनिरीक्ष्य क्रुधा हि तम् । हंतुं दिगंबरं वज्रमुद्यतं स चकार ह

ສະນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ວັຊຣີ ຈ້ອງເບິ່ງເຂົາດ້ວຍຄວາມໂກດ, ແລະຍົກວັຊຣະຂຶ້ນ ເພື່ອຈະຂ້າຜູ້ນຸ່ງຟ້າ (ດິກັມບະຣະ).

Verse 17

पुरंदरं वज्रहस्तं दृष्ट्वा देवस्सदाशिवः । चकार स्तंभनं तस्य वज्रपातस्य शंकरः

ເມື່ອພຣະສະດາຊີວະ—ສັງກະຣະ—ເຫັນພຸຣັນດະຣະ (ອິນທຣະ) ຖືວັດຊຣະໃນມື ພຣະອົງໄດ້ສະກັດກັ້ນການຕົກຂອງວັດຊຣະນັ້ນ ໃຫ້ໝົດ຤ິດທານຸພາບ।

Verse 18

ततो रुद्रः क्रुधाविष्टः करालाक्षो भयंकरः । द्रुतमेव प्रजज्वाल तेजसा प्रदहन्निव

ຕໍ່ມາ ຣຸດຣະຖືກຄວາມໂກດຄອບງຳ ມີດວງຕານ່າຢ້ານ ແລະນ່າສະພຶງກົວ ກໍ່ລຸກໂຊດສະຫວ່າງຂຶ້ນທັນທີ ດັ່ງຈະເຜົາຜານທຸກສິ່ງດ້ວຍຕະເຈດອັນເຜົາໄໝ້ຂອງພຣະອົງ।

Verse 19

बाहुप्रतिष्टंभभुवामन्युनांतश्शचीपतिः । समदह्यत भोगीव मंत्ररुद्धपराक्रमः

ຕໍ່ມາ ສາມີຂອງສະຈີ (ອິນທຣະ) ຜູ້ທີ່ພະລັງແລະວິລະກຳຖືກມົນຕຣາກັ້ນໄວ້ ຖືກເຜົາຜານໂດຍຄວາມໂກດຂອງຜູ້ທີ່ເຄີຍຖືກແຂນຂອງລາວຂັດຂວາງ ດັ່ງງູທີ່ໄໝ້ຢູ່ໃນຕົນເອງ।

Verse 20

दृष्ट्वा बृहस्पतिस्तूर्णं प्रज्वलंतं स्वतेजसा । पुरुषं तं धिया ज्ञात्वा प्रणनाम हरं प्रभुम्

ເມື່ອພຣະບຣິຫັສປະຕິເຫັນພຣະບຸຣຸດສະເທວະນັ້ນ ລຸກໂຊດດ້ວຍຕະເຈດດັ້ງເດີມຂອງພຣະອົງ ກໍ່ຮູ້ແຈ້ງດ້ວຍປັນຍາ ແລະກໍ່ກົ່ມກາບນະມັດສະການຕໍ່ຮະຣະ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ।

Verse 21

कृतांजलिपुटो भूत्वा ततो गुरुरुदारधीः । नत्वा च दंडवद्भूमौ प्रभुं स्तोतुं प्रचक्रमे

ແລ້ວຕໍ່ມາ ຄູບາອາຈານຜູ້ມີປັນຍາອັນສູງສົ່ງ ໄດ້ປະນົມມືເປັນອັນຈະລີດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະ ກໍ່ກົ້ມກາບພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໂດຍນອນກົ້ມລົງດັ່ງໄມ້ທ່ອນເທິງດິນ ແລ້ວເລີ່ມສັນລະເສີນພຣະອົງ।

Verse 22

गुरुरुवाच । नमो देवाधिदेवाय महादेवाय चात्मने । महेश्वराय प्रभवे त्र्यम्बकाय कपर्दिने

ຄູບາອາຈານກ່າວວ່າ: «ນະໂມແດ່ພຣະເທວະເຫນືອເທວະທັງປວງ—ແດ່ມະຫາເທວະ ຜູ້ເປັນອາດຕະມະພາຍໃນ; ແດ່ມະເຫສະວະຣະ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ອະທິປະໄຕ; ແດ່ປະພະວະ ແຫຼ່ງກໍ່ກຳເນີດ; ແດ່ຕຣຽມບະກະ ຜູ້ມີສາມຕາ; ແລະ ແດ່ກະປັຣດິນ ພຣະຜູ້ມີຜົມມັດ»।

Verse 23

दीननाथाय विभवे नमोंऽधकनिषूदिने । त्रिपुरघ्नाय शर्वाय ब्रह्मणे परमेष्ठिने

ນະໂມແດ່ພຣະຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງຜູ້ທຸກຍາກ ແລະ ຜູ້ມີອຳນາດອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້; ນະໂມແດ່ຜູ້ປາບອັນທະກະ. ນະໂມແດ່ຜູ້ທຳລາຍຕຣິປຸຣະ, ແດ່ສະຣະວະ, ແດ່ພຣະພຣະຫມັນອັນສູງສຸດ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດຜູ້ຄອບຄອງທຸກສິ່ງ।

Verse 24

विरूपाक्षाय रुद्राय बहुरूपाय शंभवे । विरूपायातिरूपाय रूपातीताय ते नमः

ນະໂມແດ່ພຣະອົງ—ຣຸດຣະ, ວິຣູປາກສະ (ຜູ້ມີສາຍຕາອັນອັດສະຈັນເຫນືອໂລກ); ຊັມພູ ຜູ້ມີຮູບຫຼາຍປະການ; ຜູ້ເກີນກວ່າຮູບທົ່ວໄປ, ເກີນກວ່າຮູບອັນສູງສົ່ງທັງປວງ, ແລະ ໃນທີ່ສຸດ ຜູ້ຢູ່ເຫນືອຮູບທັງມວນ—ຂໍນະໂມແດ່ພຣະອົງ।

Verse 25

यज्ञविध्वंसकर्त्रे च यज्ञानां फलदायिने । नमस्ते मखरूपाय परकर्मप्रवर्तिने

ນະມະສະການແດ່ພຣະອົງ—ຜູ້ສາມາດຢຸດພິທີຍັດຍະໄດ້ ແຕ່ພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວປະທານຜົນແທ້ຂອງຍັດຍະທັງປວງ; ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງມະຄະ (ຍັດຍະ) ແລະຜູ້ຂັບເຄື່ອນສັດທັງຫຼາຍໃຫ້ໄປຕາມກຳທີ່ກຳນົດໄວ້.

Verse 26

कालांतकाय कालाय कालभोगिधराय च । नमस्ते परमेशाय सर्वत्र व्यापिने नमः

ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ—ຜູ້ປະຫານຄວາມຕາຍ, ເປັນກາລະເອງ, ແລະເປັນຜູ້ຖືງູແຫ່ງກາລະ. ນະມັດສະການແດ່ພຣະປຣະເມສະວະຣະ ຜູ້ແຜ່ຊຶມຢູ່ທົ່ວທຸກແຫ່ງ ຜູ້ສະຖິດຢູ່ທຸກບ່ອນ.

Verse 27

नमो ब्रह्मशिरोहंत्रे ब्रह्मचंद्र स्तुताय च । ब्रह्मण्याय नमस्तेऽस्तु नमस्ते परमात्मने

ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ທຳລາຍສີສະຂອງພຣະພຣະຫມາ; ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ຖືກສັນລະເສີນໂດຍພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະຈັນ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ອຸປະຖຳຜູ້ພັກດີ; ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ພຣະອາດຕະມາສູງສຸດ.

Verse 28

त्वमग्निरनिलो व्योम त्वमेवापो वसुंधरा । त्वं सूर्यश्चन्द्रमा भानि ज्योतिश्चक्रं त्वमेव हि

ພຣະອົງແມ່ນໄຟ ແມ່ນລົມ ແລະແມ່ນອາກາດກວ້າງໃຫຍ່; ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນແມ່ນນ້ຳ ແລະແຜ່ນດິນ. ພຣະອົງແມ່ນຕາເວັນ ແລະຈັນທຣາ, ແສງສະຫວ່າງທັງປວງ—ແທ້ຈິງ ວົງຈັກແຫ່ງດວງສະຫວ່າງທັງໝົດ ກໍແມ່ນພຣະອົງເອງ.

Verse 29

त्वमेव विष्णुस्त्वं ब्रह्मा तत्स्तुतस्त्वं परेश्वरः । मुनयः सनकाद्यास्त्वं नारदस्त्वं तपोधनः

ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນແມ່ນພຣະວິສນຸ; ພຣະອົງແມ່ນພຣະພຣະຫມາ. ພຣະອົງແມ່ນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ (ປະເຣສະວະຣະ) ຜູ້ທີ່ແມ່ນແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງສັນລະເສີນ. ພຣະອົງແມ່ນມຸນີທັງຫຼາຍ—ສະນະກະແລະອື່ນໆ—ແລະພຣະອົງແມ່ນນາຣະດະ ຜູ້ມີຕະປະອັນອຸດົມ.

Verse 30

त्वमेव सर्व लोकेशस्त्वमेव जगदात्मकः । सर्वान्वयस्सर्वभिन्नस्त्वमेव प्रकृतेः परः

ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນແມ່ນຈອມເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງປວງ; ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນແມ່ນອາດຕະຂອງຈັກກະວານ. ພຣະອົງແຜ່ຊຶມເປັນສາຍໃຍພາຍໃນຂອງທຸກສິ່ງ ແຕ່ກໍຍັງແຍກຕ່າງຈາກທຸກສິ່ງ; ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນຢູ່ເຫນືອປະກຣິຕິ (ທຳມະຊາດວັດຖຸ).

Verse 31

त्वं वै सृजसि लोकांश्च रजसा विधिनामभाक् । सत्त्वेन हरिरूपस्त्वं सकलं यासि वै जगत्

ແທ້ຈິງ ພຣະອົງສ້າງໂລກທັງຫຼາຍດ້ວຍຣາຈະສະ ໂດຍຮັບໜ້າທີ່ແຫ່ງພຣະພຣະຫມາ. ດ້ວຍສັດຕະວະ ພຣະອົງຊົງຮັບຮູບເປັນຮະຣິ (ວິສະນຸ) ແລະແຜ່ຊຶມໄປທົ່ວຈັກກະວານທັງປວງ.

Verse 32

त्वमेवासि महादेव तमसा हररूपधृक् । लीलया भुवनं सर्वं निखिलं पांचभौतिकम्

ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນມະຫາເທວະ. ດ້ວຍຕະມະສະ ພຣະອົງຊົງຮັບຮູບເປັນຮະຣະ (Hara). ແລະດ້ວຍລີລາ—ການຫຼິ້ນອັນທິບ—ພຣະອົງແຜ່ຊຶມແລະຄ້ຳຈຸນຈັກກະວານທັງປວງ ອັນປະກອບດ້ວຍທາດຫ້າ.

Verse 33

त्वद्ध्यानबलतस्सूर्यस्तपते विश्वभावन । अमृतं च्यवते लोके शशी वाति समरिणः

ໂອ ຜູ້ຫຼ້ຽງດູຈັກກະວານ, ດ້ວຍພະລັງແຫ່ງການພິຈາລະນາພຣະອົງ ດວງອາທິດຈຶ່ງໃຫ້ຄວາມຮ້ອນ. ດວງຈັນເຮັດໃຫ້ນ້ຳອະມຣິຕະໄຫຼລົງໃນໂລກ. ແລະລົມກໍພັດພາ—ທຸກສິ່ງເຄື່ອນໄຫວແລະດຳເນີນໄປໂດຍອຳນາດອັນສະຖິດຢູ່ໃນພຣະອົງ.

Verse 34

त्वद्ध्यानबलतो मेघाश्चांबु वर्षंति शंकर । त्वद्ध्यानबलतश्शक्रस्त्रिलोकीं पाति पुत्रवत्

ໂອ ພຣະສັງກະຣາ, ດ້ວຍພະລັງແຫ່ງການພິຈາລະນາສະມາທິຕໍ່ພຣະອົງ ເມກທັງຫຼາຍຈຶ່ງຫຼັ່ງຝົນນ້ຳ; ແລະດ້ວຍພະລັງນັ້ນ ສັກຣະ (ອິນທຣາ) ປົກປ້ອງສາມໂລກ ດັ່ງລູກຂອງຕົນ.

Verse 35

त्वद्ध्यानबलतो मेघाः सर्वे देवा मुनीश्वराः । स्वाधिकारं च कुर्वंति चकिता भवतो भयात्

ດ້ວຍພະລັງແຫ່ງການພິຈາລະນາສະມາທິຕໍ່ພຣະອົງ ເມກທັງຫຼາຍ, ເທວະທັງປວງ ແລະມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າ ລ້ວນປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນ; ແຕ່ກໍເຮັດດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ສັ່ນສະທ້ານຕໍ່ພຣະອົງ.

Verse 36

त्वत्पादकमलस्यैव सेवनाद्भुवि मानवाः । नाद्रियन्ते सुरान्रुद लोकैश्वर्यं च भुंजते

ໂອ ຣຸດຣາ, ດ້ວຍການຮັບໃຊ້ພຽງແຕ່ດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະອົງ ມະນຸດໃນແຜ່ນດິນບໍ່ຕ້ອງພຶ່ງພາເທວະອື່ນ ແລະໄດ້ຊື່ນຊົມອຳນາດອັນເປັນເຈົ້າແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງໃນບັນດາໂລກທັງຫຼາຍ।

Verse 37

त्वत्पादकमलस्यैव सेवनादगमन्पराम् । गतिं योगधना नामप्यगम्यां सर्वदुर्लभाम्

ດ້ວຍການຮັບໃຊ້ພຽງແຕ່ດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະອົງ ພວກເຂົາໄດ້ບັນລຸສະພາບສູງສຸດ—ເປົ້າໝາຍອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ທີ່ເອີ້ນວ່າ “ຊັບແຫ່ງໂຍຄະ” ເປັນທີ່ໝາຍອັນຜູ້ບໍ່ມີພະຄຸນສັດທາບໍ່ອາດເຂົ້າເຖິງ ແລະຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງສຳລັບສັດທັງປວງ।

Verse 38

सनत्कुमार उवाच । बृहस्पतिरिति स्तुत्वा शंकरं लोकशंकरम् । पादयो पातयामास तस्येशस्य पुरंदरम्

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ຫຼັງຈາກສັນລະເສີນ ພຣະສັງກະຣະ—ຜູ້ເກື້ອກູນແກ່ໂລກທັງຫຼາຍ—(ອິນທຣະ) ໄດ້ເອີ້ນ ພຣະບຣິຫັດສະປະຕິ; ແລ້ວ ພຸຣັນດະຣະ (ອິນທຣະ) ກໍໄດ້ລົ້ມກາບລົງທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງນັ້ນ ຜູ້ເປັນອີສະອັນສູງສຸດ।

Verse 39

पातयित्वा च देवेशमिंद्रं नत शिरोधरम् । बृहस्पतिरुवाचेदं प्रश्रयावनतश्शिवम्

ເມື່ອໄດ້ເຮັດໃຫ້ ອິນທຣະ ຈອມເທວະ ລົ້ມກາບ—ສີສະກົ້ມລົງດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ—ແລ້ວ ພຣະບຣິຫັດສະປະຕິ ຈຶ່ງກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ແກ່ ພຣະສິວະ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແລະຄວາມຖ່ອມຕົນ।

Verse 40

बृहस्पतिरुवाच । दीननाथ महादेव प्रणतं तव पादयोः । समुद्धर च शांतं स्वं क्रोधं नयनजं कुरु

ພຣະບຣິຫັດສະປະຕິ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ມະຫາເທວະ ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງຜູ້ທຸກຍາກ! ຂ້າພະເຈົ້າກາບລົງທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງ. ຂໍພຣະອົງຍົກຂຶ້ນແລະປົກປ້ອງຜູ້ພັກດີຂອງພຣະອົງ; ແລະຂໍໃຫ້ພຣະອົງປະລະຄວາມໂກດຂອງພຣະອົງ—ອັນເກີດຈາກພຣະນະຍະນ—ໃຫ້ສະຫງົບເຢັນ.”

Verse 41

तुष्टो भव महादेव पाहीद्र शरणागतम् । अग्निरेव शमं यातु भालनेत्रसमुद्भवः

«ຂໍຈົ່ງເມດຕາ ໂອ ມະຫາເທວະ. ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງ ອິນດຣະ ຜູ້ມາຂໍພຶ່ງພາ. ຂໍໃຫ້ໄຟນີ້—ທີ່ເກີດຈາກດວງຕາທີ່ໜ້າຜາກຂອງພຣະອົງ—ສະຫງົບ ແລະດັບລົງ»។

Verse 42

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य गुरोर्वाक्यं देवदेवो महेश्वरः । उवाच करुणासिन्धुर्मेघनिर्ह्रादया गिरा

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະມະເຫສວະຣະ ມະຫາເທວະ ພຣະເທວະເຫນືອເທວະທັງປວງ ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງຄູອາຈານແລ້ວ ພຣະອົງ—ມະຫາສະມຸດແຫ່ງກະຣຸນາ—ໄດ້ກ່າວດ້ວຍສຽງກັງວານດັ່ງຟ້າຮ້ອງໃນເມກ.

Verse 43

महेश्वर उवाच । क्रोधं च निस्सृते नेत्राद्धारयामि बृहस्पतेः । कथं हि कञ्चुकीं सर्पस्संधत्ते नोज्झितां पुनः

ພຣະມະຫາເທວະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະບຣິຫັດສະປະຕິ, ແມ່ນແຕ່ໂທສະໄດ້ພຸ່ງອອກຈາກພຣະເນດຂອງເຮົາ ເຮົາກໍຍັງອົດກັ້ນແລະອຸ້ມຊູມມັນ. ງູຈະກັບໄປສວມຜິວທີ່ລອກທິ້ງແລ້ວໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 44

सनत्कुमार उवाचु । इति श्रुत्वा वचस्तस्य शंकरस्य बृहस्पतिः । उवाच क्लिष्टरूपश्च भयव्याकुलमानसः

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍານັ້ນຂອງພຣະສັງກະຣະ ພຣະບຣິຫັດສະປະຕິ—ຮູບກາຍອຶດອັດ ແລະໃຈຫວັ່ນໄຫວດ້ວຍຄວາມຢ້ານ—ຈຶ່ງເວົ້າຂຶ້ນ.

Verse 45

बृहस्पतिरुवाच । हे देव भगवन्भक्ता अनुकंप्याः सदैव हि । भक्तवत्सलनामेति त्वं सत्यं कुरु शंकर

ພຣະບຣິຫັດສະປະຕິ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເທວະ, ໂອ ພຣະພະຄະວັນ, ຜູ້ພັກຕະຂອງພຣະອົງ ຄວນໄດ້ຮັບກະຣຸນາເສມອ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະສັງກະຣະ, ຂໍໃຫ້ພຣະນາມ ‘ພັກຕະວັດສະລະ’—ຜູ້ເອັນດູຜູ້ບູຊາ—ເປັນຄວາມຈິງໃນການກະທໍາ.»

Verse 46

क्षेप्तुमन्यत्र देवेश स्वतेजोऽत्युग्रमर्हसि । उद्धर्तस्सर्वभक्तानां समुद्धर पुरंदरम्

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະດາ ຂໍໃຫ້ທ່ານຫັນພະລັງເທວະອັນດຸຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງນີ້ໄປທາງອື່ນ. ທ່ານແມ່ນຜູ້ກູ້ຊ່ວຍບັກຕະທັງປວງ; ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ຍົກຂຶ້ນແລະຊ່ວຍພຸຣັນດະຣະ (ອິນດຣະ) ເຖີດ।

Verse 47

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तो गुरुणा रुद्रो भक्तवत्सलनामभाक् । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा सुरेज्यं प्रणतार्त्तिहा

ສະນັດກຸມານ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກອາຈານກ່າວດັ່ງນັ້ນ ຣຸດຣະ—ຜູ້ມີນາມວ່າຮັກແລະອຸ່ນໃຈຕໍ່ບັກຕະ—ໄດ້ຕອບດ້ວຍໃຈສະຫງົບຜ່ອງໃສ. ພຣະອົງຜູ້ທີ່ເທວະດາຍັງບູຊາ ແລະຜູ້ລົບທຸກຂອງຜູ້ກ້ມກາບ ໄດ້ກ່າວຕອບ.

Verse 48

शिव उवाच । प्रीतः स्तुत्यानया तात ददामि वरमुत्तमम् । इन्द्रस्य जीवदानेन जीवेति त्वं प्रथां व्रज

ພຣະສິວະ ກ່າວວ່າ: “ລູກເອີຍ, ດ້ວຍບົດສັນລະເສີນນີ້ ພໍໃຈຍິ່ງ, ຂ້າຈະປະທານພອນອັນປະເສີດ. ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ຊີວິດແກ່ອິນດຣະ, ຈົ່ງອອກໄປ ແລະໄດ້ຮັບຊື່ສຽງວ່າ ‘ຊີວະ’ (ຜູ້ໃຫ້ຊີວິດ).”

Verse 49

समुद्भूतोऽनलो योऽयं भालनेत्रात्सुरेशहा । एनं त्यक्ष्याम्यहं दूरं यथेन्द्रं नैव पीडयेत्

“ໄຟນີ້ທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກດວງຕາບນໜ້າຜາກຂອງພຣະສິວະ ແມ່ນຜູ້ຂ້າເຈົ້າແຫ່ງເທວະດາ. ຂ້າຈະໂຍນມັນໄປໄກ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ມັນທໍາຮ້າຍອິນດຣະ.”

Verse 50

सनत्कुमार उवाच् । इत्युक्त्वा तं करे धृत्वा स्वतेजोऽनलमद्भुतम् । भालनेत्रात्समुद्भूतं प्राक्षिपल्लवणांभसि

ສນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ຈັບໄຟອັນອັດສະຈັນ—ເປັນຕະເຈົາພະລັງສະຫວ່າງຂອງພຣະອົງເອງ—ທີ່ເກີດຈາກນັຍນາກາງໜ້າຜາກ ແລ້ວໂຍນລົງໃນນ້ຳເຄັມແຫ່ງທະເລ.

Verse 51

ततश्चांतर्दधे रुद्रो महालीलाकरः प्रभुः । गुरुशक्रौ भयान्मुक्तौ जग्मतुः सुखमुत्तमम्

ແລ້ວພຣະຣຸດຣະ—ອົງພຣະເຈົ້າຜູ້ສ້າງລີລາອັນຍິ່ງໃຫຍ່—ກໍໄດ້ຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ. ເມື່ອພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານກົວ ທັງກູຣຸ (ບຣິຫັສປະຕິ) ແລະ ສັກຣະ (ອິນທຣະ) ຈຶ່ງເດີນທາງໄປ ບັນລຸຄວາມສຸກສະຫງົບອັນສູງສຸດ.

Verse 52

यदर्थं गमनोद्युक्तौ दर्शनं प्राप्य तस्य वै । कृतार्थौ गुरुशक्रौ हि स्वस्थानं जग्मतुर्मुदा

ເມື່ອໄດ້ຮັບດາຣະຊັນ (ການເຫັນອົງ) ຂອງພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ເຂົາທັງສອງອອກເດີນທາງເພື່ອພົບ, ກູຣຸ (ບຣິຫັສປະຕິ) ແລະ ສັກຣະ (ອິນທຣະ) ກໍຮູ້ວ່າພາລະກິດສຳເລັດ ແລະກັບໄປສູ່ຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.