विष्णु-ब्रह्म-विवाद-वर्णनम् (Description of the Viṣṇu–Brahmā Dispute and Brahmā’s Confusion)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । सुप्ते नारायणे देवे नाभौ पंकजमुत्तमम् । आविर्बभूव सहसा बहव संकरेच्छया

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະນາຣາຍະນະເທວະບັນທົມຢູ່ໃນໂຍກນິດຣາ, ທີ່ສະດືອຂອງພຣະອົງໄດ້ປາກົດດອກບົວອັນສູງສຸດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ—ເກີດຈາກພຣະປະສົງຂອງພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ເພື່ອເປີດທາງແຫ່ງການສ້າງອັນຫຼາກຫຼາຍ.

Verse 2

अनंतयष्टिकायुक्तं कर्णिकारसमप्रभम् । अनंतयोजनायाममनंतोच्छ्रायसंयुतम्

ມັນຖືກປະດັບດ້ວຍເສົາຄ້ຳອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຮັດສະໝີຂອງດອກກັນນິກາຣະ. ຄວາມຍາວແຜ່ໄປເຖິງອະນັນຕະໂຍຊະນາ ແລະຄວາມສູງກໍຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້—ສູງສົ່ງຢ່າງບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ.

Verse 3

कोटिसूर्यप्रतीकाशं सुंदर वचसंयुतम् । अत्यद्भुतं महारम्यं दर्शनीयमनुत्तमम्

ມັນສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດນັບສິບລ້ານ ແລະມີລັກສະນະງາມສົດພ້ອມຄວາມເປັນມົງຄຸນ. ອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ, ຮື່ນຮົມສຸດຍອດ, ຄວນແກ່ການເບິ່ງເຫັນ, ແລະບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າທຽມ.

Verse 4

कृत्वा यत्नं पूर्ववत्स शंकरः परमेश्वरः । दक्षिणांगान्निजान्मां कैसाशीश्शंभुरजीजनत्

ຕໍ່ມາ ພຣະສັງກະຣະ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ໄດ້ພາກພຽນດັ່ງເກົ່າ ແລະໃຫ້ຂ້ອຍເກີດອອກຈາກອະວະຍະຂ້າງຂວາຂອງພຣະອົງ; ພຣະສຳພູ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄກລາສາ ໄດ້ສ້າງຂ້ອຍ।

Verse 6

एष पद्मात्ततो जज्ञे पुत्रोऽहं हेमगर्भकः । चतुर्मुखो रक्तवर्णस्त्रिपुड्रांकितमस्तकः

ຈາກດອກບົວນີ້ ຕໍ່ມາ ຂ້ອຍໄດ້ເກີດເປັນບຸດ—ຮິຣັນຍະຄັຣພະ (ຄັນທອງ). ຂ້ອຍມີສີ່ໜ້າ ຜິວກາຍສີແດງ ແລະສະຫຼັກທີ່ສີສະເປັນຕຣິປຸນດຣະ—ເສັ້ນຂີ້ເທົ່າສັກສິດສາມເສັ້ນ ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ।

Verse 7

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसं हितायां प्रथमखंडे विष्णुब्रह्मविवादवर्णनोनाम सप्तमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງບົດທີ 7 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາການໂຕ້ຖຽງລະຫວ່າງພຣະວິສນຸ ແລະ ພຣະພຣະຫມາ» ໃນ ສຣີຊິວະມະຫາປຸຣານະ ພາກທີສອງ ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ແລະ ຂັນດາທຳອິດ।

Verse 8

कोहं वा कुत आयातः किं कार्य तु मदीयकम् । कस्य पुत्रोऽहमुत्पन्नः केनैव निर्मितोऽधुना

«ຂ້ອຍແມ່ນໃຜ? ຂ້ອຍມາຈາກໃສ? ໜ້າທີ່ທີ່ກຳນົດໃຫ້ຂ້ອຍແມ່ນຫຍັງ? ຂ້ອຍເປັນລູກຂອງໃຜ—ເກີດມາແລ້ວ—ແລະໃນຂະນະນີ້ ໃຜເປັນຜູ້ສ້າງຂ້ອຍ?»

Verse 9

इति संशयमापन्नं बुद्धिर्मां समपद्यत । किमर्थं मोहमायामि तज्ज्ञानं सुकरं खलु

ດັ່ງນັ້ນ ປັນຍາຂອງຂ້າໄດ້ຕົກຢູ່ໃນຄວາມສົງໄສ ແລະກາຍເປັນຄວາມຄິດທີ່ລົບກວນວ່າ: «ເປັນຫຍັງຂ້າຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ຄວາມຫຼົງ? ຄວາມຮູ້ແທ້ນັ້ນ ຍ່ອມບັນລຸໄດ້»

Verse 10

एतत्कमलपुष्पस्य पत्रारोहस्थलं ह्यधः । मत्कर्ता च स वै तत्र भविष्यति न संशयः

«ພາຍໃຕ້ດອກບົວນີ້, ທີ່ບ່ອນທີ່ກີບດອກຂອງມັນຢຶດຮາກ, ຜູ້ສ້າງຂອງຂ້າຈະປາກົດຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ»

Verse 11

इति बुद्धिं समास्थाय कमलादवरोहयन् । नाले नालेगतस्तत्र वर्षाणां शतकं मुने

ເມື່ອຕັ້ງໃຈແນ່ດັ່ງນັ້ນ ລາວເລີ່ມລົງຈາກດອກບົວ. ເຄື່ອນຜ່ານກ້ານບົວ ທີລະຂໍ້ ທີລະຂໍ້, ຢູ່ທີ່ນັ້ນລາວໃຊ້ເວລາຄົບໜຶ່ງຮ້ອຍປີ, ໂອ ມຸນີ

Verse 12

न लब्धं तु मया तत्र कमलस्थानमुत्तमम् । संशयं च पुनः प्राप्तः कमले गन्तुमुत्सुकः

ແຕ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບຖິ່ນພັກດອກບົວອັນສູງສຸດ. ຄວາມສົງໄສເກີດຂຶ້ນອີກ ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍຢາກກັບໄປຫາດອກບົວ.

Verse 13

आरुरोहाथ कमलं नालमार्गेण वै मुने । कुड्मलं कमलस्याथ लब्धवान्न विमोहिताः

ໂອ ມຸນີ, ແລ້ວນັ້ນເຂົາໄດ້ຂຶ້ນໄປຫາດອກບົວ ຕາມທາງຂອງກ້ານດອກບົວ. ຕໍ່ມາເຂົາໄດ້ເຖິງກຸດມະລະ ຄືດອກບົວທີ່ຍັງເປັນຕູມ, ແຕ່ເຂົາບໍ່ຫຼົງມົວເລີຍ.

Verse 14

नालमार्गेण भ्रमतो गतं वर्षशतं पुनः । क्षणमात्र तदा तत्र ततस्तिष्ठन्विमोहितः

ລາວພະຍົນໄປມາຕາມທາງທໍ່ນັ້ນຊ້ຳໆ ຈົນຮ້ອຍປີຜ່ານໄປສຳລັບລາວ. ແລ້ວລາວຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະ ຖືກມົວມົນຫຼົງໄຫຼຢ່າງຫນັກ.

Verse 15

तदा वाणी समुत्पन्ना तपेति परमा शुभा । शिवेच्छया परा व्योम्नो मोहविध्वंसिनी मुने

ໃນເວລານັ້ນ ມີສຽງທິບອັນເປັນມົງຄຸນສູງສຸດເກີດຂຶ້ນວ່າ “ຈົ່ງປະພຶດຕະປະ (ການບຳເນັດພະຕະປະ).” ໂດຍພຣະປະສົງຂອງພຣະສິວະ ມັນປາກົດຈາກຟ້າອັນສູງສຸດ ແລະໂອ ມຸນີ ມັນເປັນຜູ້ທຳລາຍຄວາມຫຼົງ.

Verse 16

तच्छ्रुत्वा व्योमवचनं द्वादशाब्दं प्रयत्नतः । पुनस्तप्तं तपो घोरं द्रष्टुं स्वजनकं तदा

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຈາກຟ້ານັ້ນ ລາວພາກພຽນຢ່າງໝັ້ນຄົງຕະຫຼອດສິບສອງປີ. ແລ້ວເພື່ອໄດ້ເຫັນຜູ້ເກີດກໍ່ຂອງຕົນ—ເຫດປັດໃຫຍ່ສູງສຸດ—ລາວຈຶ່ງບຳເນັດຕະປະອັນດຸຮ້າຍແລະເຂັ້ມງວດອີກຄັ້ງ.

Verse 17

तदा हि भगवान्विष्णुश्चतुर्बाहुस्सुलोचनः । मय्येवानुग्रहं कर्तुं द्रुतमाविर्बभूव ह

ໃນຂະນະນັ້ນແທ້ໆ ພຣະວິສນຸຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ—ມີສີ່ພຣະຫັດ ແລະມີດວງຕາງາມ—ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ ເພື່ອປະທານພຣະກະລຸນາແກ່ຂ້ອຍ.

Verse 18

शंखचक्रायुधकरो गदापद्मधरः परः । घनश्यामलसर्वांगः पीताम्बरधरः परः

ພຣະອົງຖືສັງຂ໌ ແລະ ຈັກຣະເປັນອາວຸດ, ຖືຄະທາ ແລະ ດອກບົວ; ພຣະວິກາຍທັງປວງດຳດັ່ງເມກໜາ, ແລະນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ—ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງປາກົດເປັນຜູ້ສູງສຸດ.

Verse 19

मुकुटादिमहाभूषः प्रसन्नमुखपंकजः । कोटिकंदर्पसंकाशस्सन्दष्टो मोहितेन सः

ພຣະອົງປະດັບດ້ວຍມົກຸດ ແລະ ເຄື່ອງປະດັບອັນວິຈິດຫຼາຍປະການ; ໃບໜ້າດັ່ງດອກບົວ ສະຫງົບຜ່ອງໃສ. ພຣະສະໂພກສະໄຫມສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຄາມະເທວະນັບລ້ານ; ຜູ້ເຫັນພຣະອົງຖືກຄວາມພິສົດແລະຄວາມຫຼົງໄຫຼຄອບງຳ.

Verse 20

तद्दृष्ट्वा सुन्दरं रूपं विस्मयं परमं गतः । कालाभं कांचनाभं च सर्वात्मानं चतुर्भुजम्

ເມື່ອເຫັນຮູບອັນງາມນັ້ນ ລາວກໍເຂົ້າສູ່ຄວາມພິສົດສູງສຸດ. ລາວເຫັນພຣະເຈົ້າສີເຂັ້ມດັ່ງກາລະ ແຕ່ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຄຳ, ມີສີ່ພຣະຫັດ, ເປັນອາດຕະພາຍໃນຂອງສັດທັງປວງ.

Verse 21

तथाभूतमहं दृष्ट्वा सदसन्मयमात्मना । नारायणं महाबाहु हर्षितो ह्यभवं तदा

ເມື່ອເຫັນນາຣາຍະນະໃນສະພາບນັ້ນ ຂ້ອຍຮູ້ຈັກພຣະອົງຢູ່ພາຍໃນຕົນ ວ່າເປັນແກ່ນສານຂອງທັງສັດ (ທີ່ປາກົດ) ແລະ ອະສັດ (ທີ່ບໍ່ປາກົດ). ໃນເວລານັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີແຂນໃຫຍ່, ຂ້ອຍກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ.

Verse 22

मायया मोहितश्शम्भोस्तदा लीलात्मनः प्रभोः । अविज्ञाय स्वजनकं तमवोचं प्रहर्षितः

ໃນເວລານັ້ນ ຂ້ອຍຖືກມາຍາຂອງສຳພູ—ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີສະພາບເປັນລີລາອັນທິບ—ຫຼອກລວງ ແລະບໍ່ຮູ້ວ່າພຣະອົງແມ່ນຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດຂອງຂ້ອຍ ຈຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບພຣະອົງດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ।

Verse 23

ब्रह्मोवाच । कस्त्वं वदेति हस्तेन समुत्थाप्य सनातनम् । तदा हस्तप्रहारेण तीव्रेण सुदृढेन तु

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ເຈົ້າແມ່ນໃຜ?» ເວົ້າແລ້ວກໍຍົກມືຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານພຣະອົງຜູ້ນິລັນດອນນັ້ນ; ແລ້ວກໍຕີດ້ວຍຝາມືຢ່າງດຸຮ້າຍ ແລະ ແນ່ນຫນາຍິ່ງ.

Verse 24

प्रबुद्ध्योत्थाय शयनात्समासीनः क्षणं वशी । ददर्श निद्राविक्लिन्ननीरजामललोचनः

ພຣະອົງຕື່ນຂຶ້ນ ລຸກຈາກທີ່ນອນ ແລ້ວນັ່ງຢູ່ຊົ່ວຄາວ ດ້ວຍຈິດໃຈຄວບຄຸມ. ດ້ວຍດວງຕາດັ່ງດອກບົວ ທີ່ຍັງຊຸ່ມຈາກການນອນ ພຣະອົງຈຶ່ງເບິ່ງໄປຮອບໆ.

Verse 25

मामत्र संस्थितं भासाध्यासितो भगवान्हरिः । आह चोत्थाय ब्रह्माणं हसन्मां मधुरं सकृत्

ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຮະຣິ ຜູ້ປະດັບດ້ວຍບະສະມະ (ຂີ້ເທົ່າສັກສິດ) ກໍລຸກຂຶ້ນ ແລ້ວຍິ້ມຢ່າງອ່ອນໂຍນ ກ່າວຖ້ອຍຄຳຫວານໆ ແກ່ຂ້ອຍ ແລະ ພຣະພຣະຫມາ ເພີງຄັ້ງດຽວ.

Verse 26

विष्णुरुवाच । स्वागतं स्वागतं वत्स पितामह महाद्युते । निर्भयो भव दास्येऽहं सर्वान्कामान्न संशयः

ພຣະວິດສະນຸກ່າວວ່າ: «ຍິນດີຕ້ອນຮັບ, ຍິນດີຕ້ອນຮັບ, ລູກນ້ອຍເອີຍ—ໂອ ປິຕາມະຫາຜູ້ມີສະຫວ່າງໄສຍິ່ງ. ຈົ່ງຢ່າຢ້ານ. ຂ້ອຍຈະປະທານຄວາມປາຖະໜາທັງປວງໃຫ້ເຈົ້າ, ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ»។

Verse 27

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स्मितपूर्वं सुरर्षभः । रजसा बद्धवैरश्च तमवोचं जनार्दनम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ພະເທວະຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ເທວະ ກ່ອນອື່ນຍິ້ມ; ແລ້ວຖືກຮັດດ້ວຍຄວາມປະທຸດປະທັງອັນເກີດຈາກຣະຊະ ຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ ຊະນາຣະດະນະ (ວິສະນຸ)។

Verse 28

ब्रह्मोवाच । भाषसे वत्स वत्सेति सर्वसंहारकारणम् । मामिहाति स्मितं कृत्वा गुरुश्शिष्यमिवानघ

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ທ່ານເປັນເຫດແຫ່ງການທຳລາຍສິ່ງທັງປວງ; ໃນທີ່ນີ້ທ່ານກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ‘ລູກເອີຍ, ລູກເອີຍ’ ແລະຍິ້ມເຂົ້າມາ ດຸດດັ່ງຄູອາຈານເຂົ້າຫາສິດ.”

Verse 29

कर्तारं जगतां साक्षात्प्रकृतेश्च प्रवर्तकम् । सनातनमजं विष्णुं विरिंचिं विष्णुसंभवम्

ພຣະອົງເປັນຜູ້ສ້າງໂລກທັງປວງໂດຍກົງ ແລະເປັນຜູ້ຜັກດັນປຣະກຣິຕິ (Prakṛti) ໃຫ້ເຄື່ອນໄຫວ—ພຣະວິສະນຸຜູ້ນິລັນດອນ ບໍ່ເກີດ ບໍ່ດັບ. ແລະຍັງເປັນວິຣິນຈິ (Viriñci) ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເກີດຈາກພຣະວິສະນຸ.

Verse 30

विश्वात्मानं विधातारं धातारम्पंकजेक्षणम् । किमर्थं भाषसे मोहाद्वक्तुमर्हसि सत्वरम्

ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າຢ່າງນີ້ດ້ວຍຄວາມຫຼົງ ກ່ຽວກັບພຣະອົງ—ວິນຍານແຫ່ງສາກົນ, ຜູ້ຈັດວາງແລະຜູ້ຄ້ຳຈຸນ, ພຣະເຈົ້າຕາດັ່ງດອກບົວ? ເຈົ້າຄວນເວົ້າຄວາມຈິງໃຫ້ໄວ.

Verse 31

वेदो मां वक्ति नियमात्स्वयंभुवमजं विभुम् । पितामहं स्वराजं च परमेष्ठिनमुत्तमम्

ເວດາ ຕາມກົດລະບຽບອັນຕັ້ງໝັ້ນ ປະກາດວ່າ ຂ້າເປັນຜູ້ເກີດດ້ວຍຕົນເອງ, ຜູ້ບໍ່ເກີດ, ອົງພຣະຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວ—ປິຕາມະຫາ, ຜູ້ເປັນເຈົ້າອຳນາດ, ແລະ ປະຣະເມຖຖິນອັນສູງສຸດ.

Verse 32

इत्याकर्ण्य हरिर्वाक्यं मम क्रुद्धो रमापतिः । सोऽपि मामाह जाने त्वां कर्तारमिति लोकतः

ເມື່ອຮາຣິ—ພຣະອົງແຫ່ງຣາມາ—ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າ ພຣະອົງກໍໂກດ. ແມ່ນແຕ່ພຣະອົງກໍກ່າວກັບຂ້າວ່າ: «ຂ້າຮູ້ເຈົ້າເປັນຜູ້ສ້າງ ດັ່ງທີ່ໂລກເວົ້າກັນ»

Verse 33

विष्णुरुवाच । कर्तुं धर्त्तुं भवानंगादवतीर्णो ममाव्ययात् । विस्मृतोऽसि जगन्नाथं नारायणमनामयम्

ພຣະວິສນຸ ກ່າວວ່າ: «ເພື່ອການກະທໍາ ແລະເພື່ອການຄໍ້າຈຸນ, ເຈົ້າໄດ້ອະວະຕານລົງມາຈາກພຣະກາຍອັນບໍ່ເສື່ອມຂອງຂ້າ. ແຕ່ເຈົ້າກັບລືມນາຣາຍະນະ—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ—ຜູ້ປາສຈາກທຸກຂ໌ໄພ.»

Verse 34

पुरुषं परमात्मानं पुरुहूतं पुरुष्टुतम् । विष्णुमच्युतमीशानं विश्वस्य प्रभवोद्भवम्

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມບູຊາພຣະບຸລຸດສູງສຸດ, ພຣະອາດຕະມາສູງສຸດ—ຜູ້ຖືກເອີ້ນຫາຢ່າງກວ້າງຂວາງ ແລະຖືກສັນລະເສີນຢ່າງຍິ່ງ—ຜູ້ມີນາມວ່າ ວິສນຸ, ອະຈຸຕະ, ແລະ ອີຊານະ; ພຣະອົງແມ່ນຕົ້ນກໍາເນີດທີ່ໂລກທັງປວງເກີດຂຶ້ນ ແລະຖືກກໍ່ເກີດອອກມາ. (ຕາມທັດສະນະໄສວະ, ນາມເຫຼົ່ານີ້ລົງສຸດທີ່ພຣະປະຕິອົງດຽວ—ພຣະສິວະ—ເຫດອັນສູງສຸດເຫນືອນາມທັງປວງ)។

Verse 35

नारायणं महाबाहुं सर्वव्याप कमीश्वरम् । मन्नाभिपद्मतस्त्वं हि प्रसूतो नात्र संशयः

ໂອ ນາຣາຍະນະ ຜູ້ມີແຂນໃຫຍ່ ພຣະເຈົ້າຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວສັບພະສິ່ງ—ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຈົ້າເກີດຈາກດອກບົວແຫ່ງສະດືອຂອງຂ້າ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ।

Verse 36

तवापराधो नास्त्यत्र त्वयि मायाकृतं मम । शृणु सत्यं चतुर्वक्त्र सर्वदेवेश्वरो ह्यहम्

ໃນເລື່ອງນີ້ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຂອງເຈົ້າ; ຄວາມຫຼົງສັບສົນໃນເຈົ້າເກີດຈາກມາຍາຂອງຂ້າ. ຈົ່ງຟັງຄວາມຈິງ ໂອ ຜູ້ມີສີ່ໜ້າ: ຂ້ານີ້ແຫຼະແມ່ນຈອມເທວະທັງປວງ।

Verse 37

कर्ता हर्ता च भर्ता च न मयास्तिसमो विभुः । अहमेव परं ब्रह्म परं तत्त्वं पितामह

ຂ້າແມ່ນຜູ້ສ້າງ ຜູ້ຖອນຄືນ ແລະຜູ້ອຸ້ມຊູ; ບໍ່ມີຈອມອົງໃດເທົ່າທຽມຂ້າ. ໂອ ປິຕາມະຫະ, ຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ແລະຄວາມຈິງສູງສຸດ।

Verse 38

अहमेव परं ज्योतिः परमात्मा त्वहं विभुः । अद्य दृष्टं श्रुतं सर्वं जगत्यस्मिंश्चराचरम्

ຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນແສງສູງສຸດ; ຂ້າແມ່ນອາດຕະມາສູງສຸດ ແລະເຈົ້າຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກສິ່ງ. ມື້ນີ້ ທຸກສິ່ງທີ່ເຫັນແລະໄດ້ຍິນ—ຈັກກະວານທັງໝົດ ທັງເຄື່ອນແລະຢຸດ—ປາກົດຢູ່ໃນຂ້າ.

Verse 39

तत्तद्विद्धि चतुर्वक्त्र सर्वं मन्मयमित्यथ । मया सृष्टं पुरा व्यक्तं चतुर्विंशतितत्त्वकम्

ຈົ່ງຮູ້ເຖິງສິ່ງນີ້ ໂອ ພຣະພຣະຫມາຜູ້ມີສີ່ໜ້າ: ທຸກສິ່ງນີ້ລ້ວນເປັນຂ້າແຜ່ຊຶມ. ໃນການກ່ອນ ຂ້າເອງໄດ້ປາກົດການສ້າງອັນແຍກຢ່າງຊັດ ປະກອບດ້ວຍຫຼັກການ 24 (ຕັດຕະວະ).

Verse 40

नित्यं तेष्वणवो बद्धास्सृष्टक्रोधभयादयः । प्रभावाच्च भवानंगान्यनेकानीह लीलया

ໃນນັ້ນ ອະນຸ (ວິນຍານອັນລະອຽດ) ຖືກຜູກມັດເປັນນິດ ໂດຍເຄື່ອງຜູກທີ່ຖືກສ້າງ ເຊັ່ນ ໂກດ ແລະ ຄວາມຢ້ານກົວ. ແລະໂດຍພະລັງອຳນາດຂອງພຣະອົງ ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງປາກົດອະວະຍະ ແລະ ຮູບພັນຫຼາຍປະການໃນນີ້ ເປັນລີລາທິບພະຂອງພຣະອົງ.

Verse 41

सृष्टा बुद्धिर्मया तस्यामहंकारस्त्रिधा ततः । तन्मात्रं पंकजं तस्मान्मनोदेहेन्द्रियाणि च

“ຈາກນາງນັ້ນ ຂ້າໄດ້ສ້າງ ພຸດທິ (ປັນຍາກຳນົດຕັດສິນ). ຕໍ່ມາ ຈາກພຸດທິນັ້ນ ເກີດອະຫັງກາຣ (ຄວາມຮູ້ສຶກ ‘ຂ້າ’) ເປັນສາມປະການ. ຈາກນັ້ນ ເກີດຕັນມາຕຣາ (ອົງປະກອບລະອຽດ) ແລະ ‘ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ’ (ຫຼັກການຈັກກະວານ); ແລະຈາກນັ້ນ ຈິດ, ກາຍ, ແລະ ອິນທຣີຍະທັງຫຼາຍ ກໍເກີດຂຶ້ນ.”

Verse 42

आकाशादीनि भूतानि भौतिकानि च लीलया । इति बुद्ध्वा प्रजानाथ शरणं व्रज मे विधे

“ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ທາດທັງຫຼາຍເລີ່ມຈາກ ອາກາດ ແລະທຸກສິ່ງທີ່ເປັນທາດແລະວັດຖຸ ເກີດຂຶ້ນແຕ່ໂດຍລີລາອັນທິບພະ. ເມື່ອເຂົ້າໃຈແລ້ວ ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງປະຊາສັດ, ໂອ ຜູ້ຈັດວາງກົດ, ຈົ່ງມາ ແລະເຂົ້າພຶ່ງພາໃນຂ້າ.”

Verse 43

अहं त्वां सर्वदुःखेभ्यो रक्षिष्यामि न संशयः । ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य ब्रह्मा क्रोधसमन्वितः । को वा त्वमिति संभर्त्स्माब्रुवं मायाविमोहितः

“ຂ້າຈະປົກປ້ອງເຈົ້າຈາກຄວາມທຸກທັງປວງ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ” ເທົ່ານັ້ນ. ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນແລ້ວ ພຣະພຣະຫມາເກີດໂກດ ແລະຖືກມາຍາຫຼອກລວງ ຈຶ່ງຕໍ່ວ່າວ່າ “ເຈົ້າແມ່ນໃຜແທ້?”

Verse 44

किमर्थं भाषसे भूरि वह्वनर्थकरं वचः । नेश्वरस्त्वं परब्रह्म कश्चित्कर्ता भवेत्तव

ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າຍາວ ຄໍາທີ່ນໍາພາຄວາມວິບັດຫຼາຍປະການ? ໂອ ປຣະພຣະພຣະຫມັນ, ເຈົ້າບໍ່ແມ່ນອົງຈອມເຈົ້າ; ຈະມີໃຜເປັນຜູ້ກະທໍາ ຫຼືຜູ້ຄວບຄຸມເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ?

Verse 45

मायया मोहितश्चाहं युद्धं चक्रे सुदारुणम् । हरिणा तेन वै सार्द्धं शंकरस्य महाप्रभोः

ດ້ວຍມາຍາທີ່ຫຼອກລວງ ຂ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ສົງຄາມອັນນ່າສະພຶງກົວຢ່າງຍິ່ງ—ພ້ອມກັບພຣະຫຣິນັ້ນ—ຕໍ່ຕ້ານພຣະສັງກະຣະ ຈອມເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 46

एवं मम हरेश्चासीत्संगरो रोमहर्षणः । प्रलयार्णवमध्ये तु रजसा बद्धवैरयोः

ດັ່ງນັ້ນ ລະຫວ່າງຂ້າແລະພຣະຫຣິ ເກີດການປະລະກັນທີ່ເຮັດໃຫ້ຂົນລຸກ—ຢູ່ກາງມະຫາສະໝຸດແຫ່ງການລະລາຍໂລກ—ໂດຍພະລັງຂອງຣະຈັສ ພວກເຮົາທັງສອງຖືກຜູກມັດໃນຄວາມເປັນສັດຕູຕໍ່ກັນ.

Verse 47

एतस्मिन्नंतरे लिंगमभवच्चावयोः पुरः । विवादशमनार्थं हि प्रबोधार्थं तथाऽऽवयोः

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ລິງຄະໄດ້ປາກົດຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາທັງສອງ ເພື່ອລະງັບຂໍ້ຂັດແຍ່ງ ແລະເພື່ອປຸກໃຫ້ເກີດປັນຍາອັນແທ້ໃນພວກເຮົາທັງສອງ.

Verse 48

ज्लामालासहस्राढ्यं कालानलशतोपमम् । क्षयवृद्धि विनिर्मुक्तमादिमध्यांतवर्जितम्

ມັນຖືກປະດັບດ້ວຍພວງມາລາໄຟລຸກໂຊນນັບພັນ ດຸດດັ່ງໄຟຮ້ອນຮຸນແຮງເປັນຮ້ອຍໃນໄຟການພິນາດຂອງກາລະ; ພົ້ນຈາກຄວາມເສື່ອມແລະການເພີ່ມ, ແລະບໍ່ມີຕົ້ນ-ກາງ-ທ້າຍ।

Verse 49

अनौपम्यमनिर्देश्यमव्यक्तं विश्वसंभवम् । तस्य ज्वालासहस्रेण मोहितो भगवान्हरिः

ມັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້, ບອກອະທິບາຍບໍ່ໄດ້, ບໍ່ປາກົດ, ແລະເປັນບໍ່ເກີດຂອງສາກົນທັງປວງ; ຕໍ່ໜ້າສະພາບຈິງນັ້ນທີ່ລຸກໂຊນດ້ວຍໄຟນັບພັນ ແມ່ນແຕ່ພຣະຮະຣິ (ວິສນຸ) ກໍຖືກຄວາມພິລຶກພິລັນຄອບງຳ।

Verse 50

मोहितं चाह मामत्र किमर्थं स्पर्द्धसेऽधुना । आगतस्तु तृतीयोऽत्र तिष्ठतां युद्धमावयोः

ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບຂ້າຢູ່ນີ້ວ່າ: «ເມື່ອເຈົ້າຖືກຄວາມຫຼົງຄອບງຳ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຍັງໂຕ້ຖຽງຢູ່ບັດນີ້? ຜູ້ທີສາມໄດ້ມາຮອດແລ້ວ—ໃຫ້ເຂົາຢູ່. ບັດນີ້ໃຫ້ການຮົບເປັນລະຫວ່າງພວກເຮົາສອງຄົນ»។

Verse 51

कुत एवात्र संभूतः परीक्षावो ऽग्निसंभवम् । अधो गमिष्याम्यनलस्तंभस्यानुपमस्य च

«ມັນເກີດຂຶ້ນຈາກໃສ່ແທ້ໆໃນນີ້—ການທົດສອບທີ່ເກີດຈາກໄຟ? ຂ້າພະເຈົ້າຈະລົງລຸ່ມໄປ ເພື່ອຊອກຫາຂອບເຂດຂອງເສົາໄຟອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ນີ້»។

Verse 52

परीक्षार्थं प्रजानाथ तस्य वै वायुवेगतः । भवानूर्द्ध्वं प्रयत्नेन गंतुमर्हति सत्वरम्

«ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງ, ເພື່ອທົດສອບຄວາມຈິງຂອງການປາກົດນັ້ນ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງພະຍາຍາມຂຶ້ນເທິງໃນທັນທີ ໄປດ້ວຍຄວາມໄວດັ່ງລົມ»។

Verse 53

ब्रह्मोवाच । एवं व्याहृत्य विश्वात्मा स्वरूपमकरोत्तदा । वाराहमहप्याशु हंसत्वं प्राप्तवान्मुने

ພຣະພຣະຫມາຕັດວ່າ: «ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ ອາຕະມາສາກົນ (ວິສະວາຕະມາ) ກໍໄດ້ຮັບເອົາຮູບດັ່ງເດີມຂອງພຣະອົງໃນຂະນະນັ້ນ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າເອງ—ແມ່ນແຕ່ຢູ່ໃນຮູບວາຣາຫະ—ກໍໄດ້ບັນລຸສະພາບແຫ່ງຮັມສະຢ່າງໄວ, ໂອ ມຸນີ»

Verse 54

तदा प्रभृति मामाहुर्हंसहंसो विराडिति । हंसहंसेति यो ब्रूयात्स हंसोऽथ भविष्यति

ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ເຂົາທັງຫຼາຍເອີ້ນຂ້າພະເຈົ້າວ່າ «ຮັມສະ-ຮັມສະ» ແລະ «ວິຣາດ». ຜູ້ໃດກ່າວແລະພິຈາລະນານາມ «ຮັມສະ-ຮັມສະ» ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຮັມສະແທ້—ບໍລິສຸດແລະເສຣີ—ເຄື່ອນໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ.

Verse 55

सुश्वे ह्यनलप्रख्यो विश्वतः पक्षसंयुतः । मनोनिलजवो भूत्वा गत्वोर्द्ध्वं चोर्द्ध्वतः पुरा

ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ຫາຍໃຈອອກ; ລຸກໂລດດັ່ງໄຟ ແລະມີປີກຮອບດ້ານ, ໄວດັ່ງຄວາມຄິດແລະລົມ; ໃນການເກົ່າກ່ອນ ພຣະອົງໄດ້ລອຍຂຶ້ນ—ຂຶ້ນສູ່ເຂດສູງຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ.

Verse 56

नारायणोऽपि विश्वात्मा सुश्वेतो ह्यभवत्तदा । दश योजनविस्तीर्णं शतयोजनमायतम्

ໃນເວລານັ້ນ ນາຣາຍະນະດ້ວຍ—ອາດຕະມາສາກົນ—ກໍເກີດເປັນຮູບຂາວສະອາດຢ່າງຍິ່ງ, ຮັບເອົາກາຍຈັກກະວານອັນກວ້າງໃຫຍ່: ກວ້າງ 10 ໂຍຊະນະ ແລະຍາວ 100 ໂຍຊະນະ.

Verse 57

मेरुपर्वतवर्ष्माणं गौरतीक्ष्णोग्रदंष्ट्रिणम् । कालादित्यसमाभासं दीर्घघोणं महास्वनम्

ກາຍຂອງພຣະອົງໃຫຍ່ດັ່ງພູເມຣຸ; ຜິວພັນຂາວຜ່ອງ ແລະມີງາແຫຼມຄົມນ່າຢ້ານ. ພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຕາເວັນໃນວາລະສິ້ນການ, ມີງວງຍາວ ແລະສຽງຮ້ອງກັມກ້ອງອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 58

ह्रस्वपादं विचित्रांगं जैत्रं दृढमनौपमम् । वाराहाकारमास्थाय गतवांस्तदधौ जवात्

ພຣະອົງໄດ້ຮັບຮູບເປັນ ວາຣາຫະ (ໝູປ່າ) ມີຂາສັ້ນ ອະໄວຍະວະພິສດ ຊະນະບໍ່ໄດ້ ໝັ້ນຄົງ ແລະຫາທຽບບໍ່ໄດ້; ແລ້ວພຣະອົງກໍລົງໄປຂ້າງລຸ່ມຢ່າງວ່ອງໄວ ສູ່ຄວາມເລິກໃຕ້ພື້ນພິພົບ.

Verse 59

एवम्बर्षसहस्रं च चरन्विष्णुरधो गतः । तथाप्रभृति लोकेषु श्वेतवाराहसंज्ञकः

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະວິດສະນຸ ໄດ້ເດີນທາງລົງລຸ່ມຢູ່ເຊັ່ນນັ້ນ ຕະຫຼອດໜຶ່ງພັນປີ. ນັບແຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ໃນບັນດາໂລກທັງຫຼາຍ ພຣະອົງຖືກເອີ້ນວ່າ «ສະເວຕະ-ວາຣາຫະ» (ໝູປ່າຂາວ).

Verse 60

कल्पो बभूव देवर्षे नराणां कालसंज्ञकः । बभ्राम बहुधा विष्णुः प्रभविष्णुरधोगतः

ໂອ ດວງ຤ິສີເທວະ, ສໍາລັບມະນຸດ ໄດ້ມີກັບ (ກະປະ) ໜຶ່ງ ຊື່ວ່າ «ກາລະ» (ເວລາ). ໃນວົງຈອນນັ້ນ ວິສນຸ—ແມ່ນຜູ້ມີລິດອໍານາດ—ໄດ້ພະເລີນພະເລີນໄປຫຼາຍທາງ ແລະລົງສູ່ໂລກຕໍ່າ ໂດຍແຮງຜັກດັນແຫ່ງການປະກົດ.

Verse 61

नापश्यदल्पमप्यस्य मूलं लिंगस्य सूकरः । तावत्कालं गतश्चोर्द्ध्वमहमप्यरिसूदन

ໃນຮູບເປັນໝູປ່າ ລາວບໍ່ອາດເຫັນແມ່ນແຕ່ຮ່ອງຮອຍນ້ອຍໆ ຂອງຖານລິງຄະນັ້ນໄດ້. ແລະຕະຫຼອດເວລາອັນຍາວນານນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຂຶ້ນໄປຂ້າງເທິງ ເພື່ອຊອກຫາຍອດຂອງມັນ, ໂອ ຜູ້ປາບສັດຕູ.

Verse 62

सत्वरं सर्वयत्नेन तस्यान्तं ज्ञातुमिच्छया । श्रान्तो न दृष्ट्वा तस्यांतमहं कालादधोगतः

ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດດ້ວຍຄວາມຮີບຮ້ອນ ແລະພະຍາຍາມທຸກຢ່າງ ເພື່ອປາດຖະໜາຮູ້ຂອບເຂດຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າເມື່ອຍລ້າ ແລະບໍ່ເຫັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງນັ້ນ; ຫຼັງຈາກເວລາຍາວນານ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງລົງສູ່ຂ້າງລຸ່ມ.

Verse 63

तथैव भगवान्विष्णुश्चांतं कमललोचनः । सर्वदेवनिभस्तूर्णमुत्थितस्स महावपुः

ເຊັ່ນນັ້ນເທົ່າກັນ ພຣະວິສນຸຜູ້ມີພຣະພອນ ຈິດສະຫງົບ ດວງຕາດັ່ງດອກບົວ ແລະສະຫວ່າງໄສດັ່ງເທວະທັງປວງ ໄດ້ລຸກຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວໃນພຣະຮູບອັນຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 64

समागतो मया सार्द्धं प्रणिपत्य भवं मुहुः । मायया मोहितश्शंभोस्तस्थौ संविग्नमानसः

ພຣະອົງໄດ້ມາພ້ອມກັບຂ້ອຍ ແລະກົ່ມກາບພຣະພະວະ (ພຣະສິວະ) ຊ້ຳໆ ແລ້ວຢືນຢູ່ນັ້ນດ້ວຍໃຈຫວັ່ນໄຫວ—ຖືກມາຍາຂອງສັມພູ (Śambhu) ປົກຄຸມໃຫ້ຫຼົງ।

Verse 65

पृष्ठतः पार्श्वतश्चैव ह्यग्रतः परमेश्वरम् । प्रणिपत्य मया सार्द्धं सस्मार किमिदं त्विति

ພຣະອົງໄດ້ກົ່ມກາບພຣະເຈົ້າສູງສຸດ—ທັງດ້ານຫຼັງ ທັງດ້ານຂ້າງ ແລະທັງດ້ານໜ້າ—ພ້ອມກັບຂ້ອຍ ແລ້ວຈຶ່ງຄິດວ່າ: “ນີ້ແທ້ໆແມ່ນຫຍັງ?”

Verse 66

अनिर्देश्यं च तद्रूपमनाम कर्मवर्जितम् । अलिंगं लिंगतां प्राप्तं ध्यानमार्गेप्यगोचरम्

ຄວາມເປັນຈິງນັ້ນ (ພຣະສິວະ) ມີພຣະຮູບທີ່ບໍ່ອາດກ່າວບັນຍາຍໄດ້; ເກີນກວ່ານາມ ແລະບໍ່ຖືກກຳມະແຕະຕ້ອງ. ແມ່ນແທ້ວ່າໂດຍພຣະອົງເອງບໍ່ມີເຄື່ອງໝາຍ ແຕ່ພຣະອົງຮັບສະພາບເປັນລິງຄະເພື່ອການເປີດເຜີຍ; ແຕ່ກໍຍັງເກີນກວ່າທາງແຫ່ງການພິຈາລະນາສະມາທິຈະເຂົ້າເຖິງໄດ້।

Verse 67

स्वस्थं चित्तं तदा कृत्वा नमस्कार परायणो । बभूवतुरुभावावामहं हरिरपि ध्रुवम्

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະອົງເຮັດໃຈໃຫ້ສະຫງົບໝັ້ນຄົງ ແລະອຸທິດຕົນແດ່ການນົບນ້ອມຄາລະວະ; ຂ້ອຍ ແລະ ຮະຣິ (ພຣະວິສນຸ) ກໍແນ່ນອນວ່າເປັນໄປໃນທຳນອງດຽວກັນ।

Verse 68

जानीवो न हि ते रूपं योऽसियोऽसि महाप्रभो । नमोऽस्तु ते महेशान रूपं दर्शय नौ त्वरन्

ໂອ ມະຫາປຣະພູ, ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ແທ້ໆເຖິງຮູບພຣະອົງ—ພຣະອົງເປັນຢ່າງໃດກໍຕາມ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ໂອ ມະເຫສານ; ຂໍໃຫ້ສະແດງຮູບພຣະອົງແກ່ພວກເຮົາໂດຍໄວ.

Verse 69

एवं शरच्छतान्यासन्नमस्कारं प्रकुर्वतोः । आवयोर्मुनिशार्दूल मदमास्थितयोस्तदा

ດັ່ງນັ້ນ ຕະຫຼອດຫຼາຍຮ້ອຍປີ ພວກເຮົາໄດ້ກະທຳນະໂມການຢ່າງຊ້ຳໆ. ແຕ່ໃນເວລານັ້ນ, ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ມຸນີ, ຄວາມຍິ່ງຍໂສໄດ້ຄອບງຳພວກເຮົາທັງສອງ.