विष्णूत्पत्तिवर्णनम् (Description of the Origin/Manifestation of Viṣṇu)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । भो ब्रह्मन्साधु पृष्टोऽहं त्वया विबुधसत्तम । लोकोपकारिणा नित्यं लोकानां हितकाम्यया

ພຣະພຣະມາກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມະນຜູ້ສູງສົ່ງ ຜູ້ເປັນຍອດໃນບັນດາຜູ້ຮູ້, ເຈົ້າໄດ້ຖາມເຮົາຢ່າງດີ ໂດຍມຸ່ງຫວັງປະໂຫຍດແກ່ໂລກຢູ່ເສມອ ແລະປາຖະໜາຄວາມດີແກ່ສັດທັງປວງ.”

Verse 2

अचन्द्रमनहोरात्रमनग्न्यनिलभूजलम् । अप्रधानं वियच्छून्यमन्यतेजोविवर्जितम्

ໃນເວລານັ້ນ ບໍ່ມີດວງຈັນ ບໍ່ມີກາງວັນຫຼືກາງຄືນ ບໍ່ມີໄຟ ບໍ່ມີລົມ ບໍ່ມີດິນ ແລະບໍ່ມີນ້ໍາ. ແມ່ນແຕ່ປຣະທານ (ສານດັ້ງເດີມ) ກໍບໍ່ມີ; ມີແຕ່ອາກາດວ່າງເປົ່າ ປາສະຈາກແສງສະຫວ່າງອື່ນໃດ ກ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າຈະປາກົດເພື່ອການສ້າງສັນ।

Verse 3

शिवतत्त्वं मया नैव विष्णुनापि यथार्थतः । ज्ञातश्च परमं रूपमद्भुतं च परेण न

«ຫຼັກທັດສະນະອັນແທ້ຂອງພຣະສິວະ ບໍ່ໄດ້ຖືກຮູ້ຢ່າງແທ້ຈິງ—ທັງໂດຍຂ້ອຍ ແລະແມ່ນແຕ່ພຣະວິສນຸ. ຮູບອັນສູງສຸດ ອັນນ່າອັດສະຈັນນັ້ນ ກໍບໍ່ມີຜູ້ໃດອື່ນເຂົ້າໃຈໄດ້ຄົບຖ້ວນ»។

Verse 4

महाप्रलयकाले च नष्टे स्थावरजंगमे । आसीत्तमोमयं सर्वमनर्कग्रहतारकम्

ໃນເວລາແຫ່ງມະຫາປຣະລະຍະ ເມື່ອສັດທັງທີ່ຢູ່ນິ່ງແລະເຄື່ອນໄຫວພິນາດໝົດ ທຸກສິ່ງກາຍເປັນກອງຄວາມມືດ—ບໍ່ມີຕາເວັນ ບໍ່ມີດາວເຄາະ ແລະບໍ່ມີດາວດວງ.

Verse 6

अदृष्टत्वादिरहितं शब्दस्पर्शसमुज्झितम् । अव्यक्तगंधरूपं च रसत्यक्तमदिङ्मुखम्

ມັນບໍ່ມີການເຫັນໄດ້ແລະອື່ນໆ ແລະພົ້ນຈາກສຽງກັບການສຳຜັດ; ກິ່ນແລະຮູບຍັງບໍ່ປາກົດ, ບໍ່ມີລົດຊາດ, ແລະບໍ່ມີທິດທາງຫຼືໃບໜ້າ—ເປັນສະພາບອະວະຍັກຕະ ອັນບໍ່ແຍກແຍະ ກ່ອນການປາກົດ.

Verse 7

इत्थं सत्यंधतमसे सूचीभेद्यं निरंतरे । तत्सद्ब्रह्मेति यच्छ्रुत्वा सदेकं प्रतिपद्यते

ດັ່ງນັ້ນ ໃນທ່າມກາງຄວາມມືດອັນໜາແໜ້ນ ເມື່ອຜ້າມ່ານທີ່ປົກຄຸມຕໍ່ເນື່ອງຖືກຈິ້ມທະລຸດດັ່ງປາຍເຂັມ ແລະໄດ້ຍິນ (ຮູ້ຊັດ) ວ່າ «ນັ້ນແມ່ນ Sat—ພຣະພຣະຫມັນ» ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເຂົ້າສູ່ການສະຖິດຢູ່ໃນຄວາມມີຢູ່ອັນດຽວ.

Verse 8

इतीदृशं यदा नासीद्यत्तत्सदसदात्मकम् । योगिनोंतर्हिताकाशे यत्पश्यंति निरंतरम्

ເມື່ອສະພາບແບບນັ້ນຍັງບໍ່ເກີດຂຶ້ນ ຄວາມເປັນຈິງນັ້ນດຳລົງຢູ່ເປັນແກ່ນສານຂອງທັງສິ່ງທີ່ປາກົດ ແລະສິ່ງທີ່ບໍ່ປາກົດ. ນັ້ນແມ່ນຫຼັກການອັນມີຢູ່ຕະຫຼອດ ທີ່ຍອກກີເຫັນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນອາກາດພາຍໃນອັນລຶກລັບ—ໃນຟ້າອັນລະອຽດຂອງຈິດສຳນຶກ.

Verse 9

अमनोगोचरम्वाचां विषयन्न कदाचन । अनामरूपवर्णं च न च स्थूलं न यत्कृशम्

ພຣະອົງເກີນກວ່າທີ່ໃຈຈະເຂົ້າເຖິງ ແລະບໍ່ເຄີຍເປັນວິສັຍຂອງຄຳເວົ້າ. ພຣະອົງບໍ່ມີນາມ ບໍ່ມີຮູບ ບໍ່ມີສີ; ບໍ່ໜາບໍ່ຫຍາບ ແລະບໍ່ບາງບໍ່ລີນ. ດັ່ງນີ້ແຫຼະຄວນເຂົ້າໃຈພຣະເຈົ້າສູງສຸດ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ເປັນປະຕິອັນລ້ຳເລີດ.

Verse 10

अह्रस्वदीर्घमलघुगुरुत्वपरिवर्जितम् । न यत्रोपचयः कश्चित्तथा नापचयोऽपि च

ຄວາມເປັນຈິງນັ້ນ ພົ້ນຈາກຄວາມສັ້ນແລະຍາວ ບໍ່ຖືກແຕະຕ້ອງໂດຍເບົາຫຼືໜັກ. ໃນສະພາວະນັ້ນ ບໍ່ມີການເພີ່ມ ແລະບໍ່ມີການຫຼຸດລົງເລີຍ.

Verse 11

अभिधत्ते स चकितं यदस्तीति श्रुतिः पुनः । सत्यं ज्ञानमनंतं च परानंदम्परम्महः

ສຣຸຕິ (Śruti) ປະກາດອີກຄັ້ງ—ນ່າພິສູດແຕ່ແນ່ນອນ—ວ່າ “ພຣະອົງມີຢູ່ແທ້.” ຄວາມສະຫວ່າງສູງສຸດນັ້ນແມ່ນ ຄວາມຈິງ, ປັນຍາຮູ້ຕື່ນ, ແລະອະນັນຕະ; ເປັນອານັນດາສູງສຸດ ແລະແສງມະຫາອັນລ້ຳເກີນໂລກ.

Verse 12

अप्रमेयमनाधारमविकारमनाकृति । निर्गुणं योगिगम्यञ्च सर्वव्याप्येककारकम्

ພຣະອົງເປັນຜູ້ບໍ່ອາດວັດໄດ້ ແລະບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງພາ; ບໍ່ແປປ່ຽນ ແລະບໍ່ມີຮູບ. ພຣະອົງແມ່ນນິຣຄຸນ (ເຫນືອກຸນທັງສາມ) ເຂົ້າເຖິງໄດ້ໂດຍຍົກຄີ, ແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກຫນ່ວຍ, ແລະເປັນເຫດສູງສຸດອັນດຽວຂອງທຸກສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ.

Verse 13

निर्विकल्पं निरारंभं निर्मायं निरुपद्रवम् । अद्वितीयमनाद्यन्तमविकाशं चिदात्मकम्

ພຣະອົງພົ້ນຈາກການແບ່ງແຍກດ້ວຍຄວາມຄິດ, ບໍ່ມີແຮງເລີ່ມຕົ້ນ, ບໍ່ມີມາຍາຫຼືການປະດິດ, ແລະບໍ່ຖືກລົບກວນ. ພຣະອົງເປັນອະດວິຕະ, ບໍ່ມີຕົ້ນບໍ່ມີປາຍ, ເຫນືອການປ່ຽນແປງຫຼືການຂະຫຍາຍ, ແລະເປັນທາດແທ້ແຫ່ງຈິດຮູ້ບໍລິສຸດ.

Verse 14

यस्येत्थं संविकल्पंते संज्ञासंज्ञोक्तितः स्म वै । कियता चैव कालेन द्वितीयेच्छाऽभवत्किल

ດັ່ງນັ້ນ ໃນພຣະອົງ ໂດຍການເຮັດວຽກຂອງການຕັ້ງຊື່ແລະການເວົ້າອອກ (ຊື່ ແລະສິ່ງທີ່ຖືກເອີ້ນຊື່) ການກຳນົດແບບນັ້ນຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ. ຕໍ່ມາເມື່ອຜ່ານໄປຊົ່ວເວລາໜຶ່ງ ກ່າວກັນວ່າ ແຮງປາຖະໜາຄັ້ງທີສອງໄດ້ປາກົດ.

Verse 15

अमूर्तेन स्वमूर्तिश्च तेनाकल्पि स्वलीलया । सर्वैश्वर्यगुणोपेता सर्वज्ञानमयी शुभा

ຈາກພຣະອົງຜູ້ບໍ່ມີຮູບ ຮູບທິບອັນສັກສິດນັ້ນໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ ໂດຍພຣະປະສົງລີລາຂອງພຣະອົງເອງ. ນາງເປັນມົງຄຸນ ພ້ອມດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງອິດທິທັງປວງ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍປັນຍາຮູ້ທຸກສິ່ງ.

Verse 16

सर्वगा सर्वरूपा च सर्वदृक्सर्वकारिणी । सर्वेकवंद्या सर्वाद्या सर्वदा सर्वसंस्कृतिः

ນາງແຜ່ຊຶມຢູ່ທົ່ວທຸກບ່ອນ; ນາງຮັບໄດ້ທຸກຮູບ; ນາງເຫັນທຸກສິ່ງ ແລະເຮັດທຸກການ. ນາງເທົ່ານັ້ນຄວນແກ່ການນະມັດສະການທົ່ວສາກົນ; ນາງແມ່ນຕົ້ນກຳເນີດດັ້ງເດີມ, ດຳລົງຢູ່ເທື່ອງຕະຫຼອດ, ແລະເປັນລະບຽບອັນສັກສິດຂອງສັບພະສິ່ງ.

Verse 17

परिकल्येति तां मूर्तिमैश्वरीं शुद्धरूपिणीम् । अद्वितीयमनाद्यंतं सर्वाभासं चिदात्मकम् । अंतर्दधे पराख्यं यद्ब्रह्म सर्वगमव्ययम्

ເມື່ອໄດ້ປະກອບສ້າງຮູບທິບນັ້ນ—ອີສະວະຣີ ຜູ້ມີຮູບອັນບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ—ແລ້ວ, ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ທີ່ເອີ້ນວ່າ “ປະຣາ” ກໍໄດ້ຊ່ອນພຣະອົງເຂົ້າໄປ. ຄວາມຈິງອັນບໍ່ມີສອງ, ບໍ່ມີຕົ້ນບໍ່ມີປາຍ, ເປັນພື້ນຖານໃຫ້ສັບພະປາກົດການສ່ອງແສງ, ເປັນສະພາບແທ້ແຫ່ງຈິດຮູ້, ແຜ່ຊຶມທົ່ວໄປ ແລະບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ.

Verse 18

अमूर्ते यत्पराख्यं वै तस्य मूर्तिस्सदाशिवः । अर्वाचीनाः पराचीना ईश्वरं तं जगुर्बुधाः

ສິ່ງທີ່ໃນສະພາບອະມູຣຕະ (ບໍ່ມີຮູບ) ຖືກເອີ້ນວ່າ “ປະຣາ” (Parā) ອັນສູງສຸດນັ້ນ—ຮູບປະກົດຂອງມັນແມ່ນ ສະດາສິວະ (Sadāśiva). ບັນດາຜູ້ຮູ້ ຈະຫັນໄປທາງນອກ (ໂລກີ) ຫຼືຫັນເຂົ້າທາງໃນ (ເຫນືອໂລກ) ກໍປະກາດພຣະອົງນັ້ນວ່າເປັນ ອີສະວະຣະ (Īśvara) ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າ.

Verse 19

शक्तिस्तदैकलेनापि स्वैरं विहरता तनुः । स्वविग्रहात्स्वयं सृष्टा स्वशरीरानपायिनी

ພຣະສັກຕິນັ້ນ ແມ່ນແມ່ນວ່າປາກົດເປັນກາຍດຽວ ແຕ່ກໍເຄື່ອນໄຫວຢ່າງເສຣີ. ນາງປາກົດດ້ວຍຕົນເອງຈາກຮູບສະພາບຂອງຕົນ ແລະບໍ່ເຄີຍຫ່າງຈາກທາດແທ້ຂອງຕົນ ຈຶ່ງບໍ່ແຍກຈາກພຣະເຈົ້າ.

Verse 20

प्रधानं प्रकृति तां च मायां गुणवतीं पराम् । बुद्धितत्त्वस्य जननीमाहुर्विकृतिवर्जिताम्

ເຂົາເອີ້ນນາງວ່າ ປຣະທານ (Pradhāna), ປຣະກຣິຕິ (Prakṛti) ແລະ ມາຍາ (Māyā)—ພະລັງອັນສູງສຸດທີ່ປະກອບດ້ວຍຄຸນະ. ນາງເປັນແມ່ຂອງຫຼັກການພຸດທິ (Buddhi) ແຕ່ນາງເອງບໍ່ມີການແປປ່ຽນ.

Verse 21

सा शक्तिरम्बिका प्रोक्ता प्रकृतिस्सकलेश्वरी । त्रिदेवजननी नित्या मूलकारणमित्युत

ນາງຖືກປະກາດວ່າເປັນ ສັກຕິ (Śakti), ອັມບິກາ (Ambikā). ນາງແມ່ນ ປຣະກຣິຕິ (Prakṛti) ເຈົ້ານາງຜູ້ເປັນອະທິປະໄຕເໜືອທຸກສິ່ງ. ນາງເປັນແມ່ນິລັນດອນຂອງຕຣິເທວ (ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ພຣະຣຸດຣ) ແລະຖືກເອີ້ນວ່າເປັນເຫດຮາກຖານຂອງການປະກົດ.

Verse 22

अस्या अष्टौ भुजाश्चासन्विचित्रवदना शुभा । राकाचन्द्रसहस्रस्य वदने भाश्च नित्यशः

ນາງມີແຂນແປດ ແລະໃບໜ້າອັນພິສົດພິເສດ ເປັນມົງຄຸນ. ທີ່ໃບໜ້ານັ້ນມີລັດສະໝີສ່ອງສະຫວ່າງຢູ່ເສມອ ດຸດດັ່ງດວງຈັນເຕັມດວງນັບພັນ.

Verse 23

नानाभरणसंयुक्ता नानागतिसमन्विता । नानायुधधरा देवी फुल्लपंकजलोचना

ເທວີນາງຖືກປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບຫຼາຍປະເພດ, ມີການເຄື່ອນໄຫວອັນອ່ອນຊ້ອຍຫຼາຍຢ່າງ. ນາງຖືອາວຸດນານາ; ດວງຕາຂອງນາງດັ່ງດອກບົວທີ່ບານເຕັມ.

Verse 24

अचिंत्यतेजसा युक्ता सर्वयोनिस्समुद्यता । एकाकिनी यदा माया संयोगाच्चाप्यनेकिका

ດ້ວຍລັດສະໝີອັນບໍ່ອາດຄາດຄິດໄດ້ ມາຍາ—ແຫຼ່ງກໍ່ກຳເນີດທັງປວງ—ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ. ແມ່ນແທ້ນາງເປັນອົງດຽວ ແລະໂດດດ່ຽວ ແຕ່ເມື່ອສຳພັນກັບພະອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ ນາງກໍກາຍເປັນຫຼາຍຮູບແບບ.

Verse 25

परः पुमानीश्वरस्स शिवश्शंभुरनीश्वरः । शीर्षे मन्दाकिनीधारी भालचन्द्रस्त्रिलोचनः

ພຣະອົງແມ່ນບຸລຸດສູງສຸດ ແລະເປັນຈອມເຈົ້າ—ພຣະສິວະ, ພຣະສຳພູ, ຜູ້ເປັນເອກະລາດບໍ່ຢູ່ໃຕ້ໃຜ. ເທິງສີສະພຣະອົງຊົງຖືມັນດາກິນີ (ຄົງຄາສະຫວັນ) ແລະທີ່ໜ້າຜາກມີດວງຈັນ; ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ມີສາມຕາ.

Verse 26

पंचवक्त्रः प्रसन्नात्मा दशबाहुस्त्रिशूलधृक् । कर्पूरगौरसुसितो भस्मोद्धूलितविग्रहः

ພຣະອົງປາກົດເປັນຈອມເຈົ້າອັນເປັນມົງຄຸນ—ມີຫ້າໜ້າ, ຈິດໃຈສະຫງົບຜ່ອງໃສ, ມີສິບແຂນ ແລະຊົງຖືຕຣິຊູລ. ພຣະວິກຣະຫະຂາວສະຫວ່າງດັ່ງການບູນ ແລະຖືກປະພອຍດ້ວຍບະສະມະ (ຂີ້ເທົ່າສັກສິດ).

Verse 27

युगपच्च तया शक्त्या साकं कालस्वरूपिणा । शिवलोकाभिधं क्षेत्रं निर्मितं तेन ब्रह्मणा

ຕໍ່ມາ ໃນຄວາມພ້ອມກັນ—ພ້ອມກັບພະລັງງານນັ້ນ (ສັກຕິ) ແລະພ້ອມກັບການເວລາໃນຮູບອົງຂອງມັນ—ພຣະພຣະຫມາ (ພຣະບຣະຫມາ) ໄດ້ສ້າງແດນສັກສິດທີ່ເອີ້ນວ່າ “ສິວະໂລກ”.

Verse 28

तदेव काशिकेत्येतत्प्रोच्यते क्षेत्रमुत्तमम् । परं निर्वाणसंख्यानं सर्वोपरि विराजितम्

ດິນແດນສັກສິດນັ້ນເອງ ຖືກເອີ້ນວ່າ “ກາສິກາ” (ກາສີ) ເປັນເຂດສັກສິດອັນສູງສຸດ. ຖືກປະກາດວ່າເປັນຖິ່ນພຳນັກແຫ່ງນິຣະວານ/ມຸກຕິອັນສູງສຸດ ສ່ອງສະຫວ່າງເຫນືອທຸກສະຖານທີ່.

Verse 29

ताभ्यां च रममाणाभ्यां च तस्मिन्क्षेत्रे मनोरमे । परमानंदरूपाभ्यां परमानन्दरूपिणी

ໃນເຂດສັກສິດອັນງາມນັ້ນ, ພຣະທັງສອງ—ຜູ້ດຳລົງເປັນຮູບແຫ່ງຄວາມປິຕິສູງສຸດ—ໄດ້ສະໜຸກສະໜານຮ່ວມກັນ; ແລະນາງ (ສັກຕິ) ຜູ້ມີທຳມະຊາດເປັນອານັນດະສູງສຸດ ກໍດຳລົງຮ່ວມກັບພຣະອົງ ໃນຄວາມປິຕິທິບພະ.

Verse 30

मुने प्रलयकालेपि न तत्क्षेत्रं कदाचन । विमुक्तं हि शिवाभ्यां यदविमुक्तं ततो विदुः

ໂອ ມຸນີ, ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມພຣະລະຍະ (ການລະລາຍຈັກກະວານ) ດິນແດນສັກສິດນັ້ນກໍບໍ່ເຄີຍຖືກປະຖິ້ມ. ເພາະພຣະສິວະ ແລະ ພຣະສິວາ ບໍ່ເຄີຍລະທິ້ມ, ດັ່ງນັ້ນຜູ້ຮູ້ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ «ອະວິມຸກຕະ»—ບ່ອນບໍ່ຖືກລະທິ້ມ.

Verse 31

अस्यानन्दवनं नाम पुराकारि पिनाकिना । क्षेत्रस्यानंदहेतुत्वादविमुक्तमनंतरम्

ປ່າສັກສິດນີ້ ໃນອະດີດຖືກສ້າງໂດຍ ພຣະປິນາກີ (ພຣະສິວະ ຜູ້ຖືຄັນທະນູປິນາກ) ຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ «ອານັນດະວະນະ». ແລະເນື່ອງຈາກທົ່ງສັກສິດນີ້ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດອານັນດະທາງຈິດ, ຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ «ອະວິມຸກຕະ»—ບ່ອນທີ່ພຣະສິວະບໍ່ເຄີຍລະທິ້ມ—ມາແຕ່ອະນັນຕະການ.

Verse 32

अथानन्दवने तस्मिञ्च्छिवयो रममाणयोः । इच्छेत्यभूत्सुरर्षे हि सृज्यः कोप्यपरः किल

ຕໍ່ມາ ໂອ ລະສີໃນຫມູ່ເທວະ, ໃນອານັນທະວະນະ ເມື່ອພຣະສິວະແລະພຣະສັກຕິຂອງພຣະອົງກຳລັງຊື່ນບານ, ກໍເກີດພຣະປະສົງອັນທິບ—ເຂົາເວົ້າວ່າ ມີຜູ້ອື່ນຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ຖືກສ້າງ ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ।

Verse 33

यस्मिन्यस्य महाभारमावां स्वस्वैरचारिणौ । निर्वाणधारणं कुर्वः केवलं काशिशायिनौ

ໃນສະພາບນັ້ນ ພວກເຮົາທັງສອງ—ເຄື່ອນໄຫວຢ່າງເສຣີຕາມຈິດປະສົງຂອງຕົນ—ແບກພາລະອັນໃຫຍ່ຫຼວງແຫ່ງການດຳລົງຢູ່; ແຕ່ກໍຍັງຮັກສາສະພາບທີ່ຄ້ຳຈຸນນິຣວານ, ສະຖິດຢູ່ແຕ່ໃນກາສີເທົ່ານັ້ນ।

Verse 34

स एव सर्वं कुरुतां स एव परिपातु च । स एव संवृणोत्वं ते मदनुग्रहतस्सदा

ຂໍໃຫ້ພຣະອົງພຽງອົງດຽວເຮັດທຸກສິ່ງ; ຂໍໃຫ້ພຣະອົງພຽງອົງດຽວປົກປ້ອງເຈົ້າດ້ວຍ. ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງພຽງອົງດຽວ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຄຸ້ມຄອງເຈົ້າຕະຫຼອດ—ໂອບອຸ້ມເຈົ້າໃນພຣະສະຖິດປົກປ້ອງຂອງພຣະອົງ।

Verse 35

चेतस्समुद्रमाकुंच्य चिंताकल्लोललोलितम् । सत्त्वरत्नं तमोग्राहं रजोविद्रुमवल्लितम्

ຈົ່ງຫົວຫຍໍ້ສະມຸດແຫ່ງຈິດ ທີ່ຖືກຄື້ນຄວາມກັງວົນໂຍນໄຫວ—(ແລ້ວພິຈາລະນາວ່າ) ມັນມີເພັດແຫ່ງສັດຕະວະ, ຖືກມັງກອນນ້ຳແຫ່ງຕະມະສະຄຸກຄາມ, ແລະຖືກປະກາລັງແຫ່ງຣະໂຈສະລ້ອມຮອບ।

Verse 36

यस्य प्रसादात्तिष्ठावस्सुखमानंदकानने । परिक्षिप्तमनोवृत्तौ बहिश्चिंतातुरे सुखम्

ໂດຍພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະອົງນັ້ນ ຜູ້ຄົນຢູ່ຢ່າງຜາສຸກໃນປ່າແຫ່ງອານັນທະ; ແມ່ນແຕ່ໃຈຟຸ້ງຊ່ານກະຈາຍ ແລະພາຍນອກຖືກຄວາມກັງວົນຮົບກວນ ຄວາມສຸກກໍຍັງປາກົດໂດຍພຣະອະນຸຄຣາະຂອງພຣະອົງ।

Verse 37

संप्रधार्य्येति स विभुस्तया शक्त्या परेश्वरः । सव्ये व्यापारयांचक्रे दशमेंऽगेसुधासवम्

ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ພິຈາລະນາຕັດສິນແລ້ວ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ສູງສຸດອັນລະຫວ່າງທົ່ວສັບພະສິ່ງ ພ້ອມດ້ວຍພຣະສັກຕິນັ້ນ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ແກ່ນສານດຸດດັ່ງນ້ໍາອະມຣິຕະເຄື່ອນໄຫວ; ແລະທາງດ້ານຊ້າຍຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໃຫ້ມັນດໍາເນີນການໃນອົງທີ່ສິບ ຂອງຂະບວນການສ້າງ.

Verse 38

ततः पुमानाविरासीदेकस्त्रैलोक्यसुंदरः । शांतस्सत्त्वगुणोद्रिक्तो गांभीर्य्यामितसागरः

ຕໍ່ມາ ບຸກຄົນທິບພະອົງດຽວ ຜູ້ງາມສະຫງ່າຕໍ່ໂລກທັງສາມ ໄດ້ປາກົດ—ມີຄວາມສະງົບເປັນທຳມະຊາດ ເຕັມໄປດ້ວຍຄຸນສັດຕະວະ ແລະນ້ຳໃຈນຶກຄິດລຶກຊຶ້ງດັ່ງມະຫາສະມຸດອັນຫາຂອບບໍ່ໄດ້।

Verse 39

तथा च क्षमया युक्तो मुनेऽलब्धोपमो ऽभवत् । इन्द्रनीलद्युतिः श्रीमान्पुण्डरीकोत्तमेक्षणः

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີ, ເພາະປະກອບດ້ວຍຄວາມອົດທົນ (ຂະມາ) ພຣະອົງຈຶ່ງເປັນຜູ້ຫາຜູ້ເທົ່າບໍ່ໄດ້—ສ່ອງປະກາຍດັ່ງໄພທູນສີນ້ຳເງິນ, ສະຫງ່າສົມບູນ, ແລະມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວອັນປະເສີດ.

Verse 40

सुवर्णकृतिभृच्छ्रेष्ठ दुकूलयुगलावृतः । लसत्प्रचंडदोर्दण्डयुगलोह्यपराजितः

ພຣະອົງປາກົດເປັນຜູ້ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງທອງອັນປະເສີດ ແລະນຸ່ງຫົ່ມຜ້າດີສອງຜືນ; ມີແຂນສອງຂ້າງສ່ອງປະກາຍ ແຂງກ້າຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລະຢືນຢູ່ເປັນຜູ້ບໍ່ອາດພ່າຍແພ້.

Verse 41

ततस्स पुरुषश्शंभुं प्रणम्य परमेश्वरम् । नामानि कुरु मे स्वामिन्वद कर्मं जगाविति

ຕໍ່ມາ ບຸກຄົນນັ້ນໄດ້ກົດກະບົດນົບນ້ອມຕໍ່ ພຣະສຳພູ (Śambhu) ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ແລະກ່າວວ່າ: “ໂອ ນາຍພຣະອົງ, ຂໍພຣະອົງປະທານນາມໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະປະກາດໜ້າທີ່ທີ່ຖືກກຳນົດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 42

तच्छ्रुत्वा वचनम्प्राह शंकरः प्रहसन्प्रभुः । पुरुषं तं महेशानो वाचा मेघगभीरया

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ພຣະອົງ ສັງກະຣະ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າ ຍິ້ມແລ້ວກ່າວ. ມະຫາອີສານະ ຕອບຊາຍນັ້ນດ້ວຍສຽງເລິກດັ່ງເມກຟ້າຮ້ອງ.

Verse 43

शिव उवाच । विष्ण्वितिव्यापकत्वात्ते नाम ख्यातं भविष्यति । बहून्यन्यानि नामानि भक्तसौख्यकराणि ह

ພຣະຊິວະກ່າວວ່າ: “ເນື່ອງຈາກເຈົ້າແຜ່ຊຶມຢູ່ທົ່ວທຸກສິ່ງ ນາມ ‘ວິສນຸ’ ຈະໂດ່ງດັງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ. ແລະເຈົ້າຈະມີນາມອື່ນໆອີກຫຼາຍ ທີ່ນໍາຄວາມສຸກແລະຄວາມສະບາຍທາງທຳແກ່ຜູ້ພັກດີ.”

Verse 44

तपः कुरु दृढो भूत्वा परमं कार्यसाधनम् । इत्युक्त्वा श्वासमार्गेण ददौ च निगमं ततः

“ຈົ່ງປະພຶດຕະປະສະ (ຕະປັດ) ດ້ວຍຄວາມໝັ້ນຄົງ—ນີ້ແມ່ນວິທີສູງສຸດໃນການສໍາເລັດກິດທີ່ປາດຖະໜາ.” ເມື່ອກ່າວແລ້ວ ພຣະອົງກໍປະທານ “ນິຄະມະ” (ພຣະເວດ) ຜ່ານທາງລົມຫາຍໃຈ.

Verse 46

दिव्यं द्वादश साहस्रं वर्षं तप्त्वापि चाच्युतः । न प्राप स्वाभिलषितं सर्वदं शंभुदर्शनम्

ແມ່ນແຕ່ ອະຈຸຕະ (ວິສນຸ) ຈະບໍາເນັດຕະປະສະ ນານເຖິງ ສິບສອງພັນປີທິບ ກໍຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບທັດສະນະທີ່ປາດຖະໜາ ຄືການເຫັນ ພຣະຊຳພູ (ຊັມພູ) ຜູ້ປະທານທຸກສິ່ງ; ເພາະການປະກົດຂອງພຣະຊິວະ ບໍ່ຖືກບັງຄັບໄດ້ດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງດຽວ ແຕ່ເປັນພຣະກະລຸນາທີ່ປະທານ.

Verse 47

तत्तत्संशयमापन्नश्चिंतितं हृदि सादरम् । मयाद्य किं प्रकर्तव्यमिति विष्णुश्शिवं स्मरन्

ດັ່ງນັ້ນ ລາວຕົກຢູ່ໃນຄວາມສົງໄສຊໍ້າໆ ແລະຄິດພິຈາລະນາຢ່າງເຄົາລົບໃນໃຈວ່າ: “ບັດນີ້ ຂ້ອຍຄວນເຮັດຫຍັງ?” ແລະ ວິສນຸ ຜູ້ລະລຶກເຖິງພຣະຊິວະ ກໍຄິດເຊັ່ນນັ້ນ.

Verse 48

एतस्मिन्नंतरे वाणी समुत्पन्ना शिवाच्छुभा । तपः पुनः प्रकर्त्तव्यं संशयस्यापनुत्तये

ໃນຂະນະນັ້ນ ສຽງອັນເປັນມົງຄຸນໄດ້ເກີດຂຶ້ນຈາກພຣະສິວະຜູ້ປະເສີດວ່າ: “ຈົ່ງປະຕິບັດຕະປະອີກຄັ້ງ ເພື່ອຂັບໄລ່ຄວາມສົງໄສຂອງເຈົ້າ.”

Verse 49

ततस्तेन च तच्छ्रुत्वा तपस्तप्तं सुदारुणम् । बहुकालं तदा ब्रह्मध्यानमार्गपरेण हि

ຕໍ່ມາ ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຊີ້ນໍານັ້ນ ລາວໄດ້ປະຕິບັດຕະປະອັນຮຸນແຮງຢ່າງຍິ່ງ ເປັນເວລາຍາວນານ ໂດຍອຸທິດຕົນທັງໝົດໃນເສັ້ນທາງແຫ່ງສະມາທິພິຈາລະນາພຣະພຣະຫມັນ ຕາມວິໄນແຫ່ງທິຍານອັນທິບພະ.

Verse 50

ततस्स पुरुषो विष्णुः प्रबुद्धो ध्यानमार्गतः । सुप्रीतो विस्मयं प्राप्तः किं यत्तव महा इति

ຕໍ່ມາ ບຸກຄົນນັ້ນ—ພຣະວິສະນຸ—ໄດ້ຕື່ນຈາກເສັ້ນທາງແຫ່ງທິຍານ. ພຣະອົງປິຕິຍິນດີ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິສົດອັດສະຈັນ ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ນີ້ແມ່ນຫຍັງໜໍ—ຍິ່ງໃຫຍ່ປານນີ້—ອັນເປັນຂອງພຣະອົງ?”

Verse 51

परिश्रमवतस्तस्य विष्णोः स्वाङ्गेभ्य एव च । जलधारा हि संयाता विविधाश्शिवमायया

ເມື່ອພຣະວິສນຸພາກພຽນໃນພາລະກິດນັ້ນ ຈາກອະວະຍະວະຂອງພຣະອົງເອງ ກໍເກີດສາຍນ້ຳໄຫຼອອກມາ—ເກີດຂຶ້ນຫຼາຍຮູບແບບດ້ວຍມາຍາຂອງພຣະສິວະ।

Verse 52

अभिव्याप्तं च सकलं शून्यं यत्तन्महामुने । ब्रह्मरूपं जलमभूत्स्पर्शनात्पापनाशनम्

ໂອ ມະຫາມຸນີ, ເມື່ອທຸກສິ່ງຖືກແຜ່ຊຶມໂດຍຄວາມວ່າງເປົ່າອັນຄອບຄຸມທັງປວງ, ນ້ຳກໍເກີດຂຶ້ນເປັນຮູບແຫ່ງພຣະພຣະມັນ (Brahman). ໂດຍການສຳຜັດນ້ຳນັ້ນ ບາບກໍຖືກທຳລາຍ.

Verse 53

तदा श्रांतश्च पुरुषो विष्णुस्तस्मिञ्जले स्वयम् । सुष्वाप परम प्रीतो बहुकालं विमोहितः

ແລ້ວໃນການນັ້ນ ບຸລຸດຜູ້ນັ້ນ—ພຣະວິສະນຸເອງ—ເມື່ອຍລ້າຢູ່ໃນນ້ຳນັ້ນ. ດ້ວຍຄວາມປິຕິພໍໃຈອັນແປກປະຫຼາດ ພຣະອົງຈຶ່ງຫຼັບໄປ ແລະຢູ່ໃນຄວາມຫຼົງມົວເປັນເວລາດົນ.

Verse 54

नारायणेति नामापि तस्यसीच्छ्रुतिसंमतम् । नान्यत्किंचित्तदा ह्यासीत्प्राकृतं पुरुषं विना

ແມ່ນແຕ່ນາມ «ນາຣາຍະນະ» ສຳລັບຫຼັກການສູງສຸດນັ້ນ ກໍຖືກວິດາ (Veda) ຮັບຮອງວ່າຖືກຕ້ອງ. ເພາະໃນເວລານັ້ນ ນອກຈາກປຸຣຸສະດັ້ງເດີມແຫ່ງປະກຣິຕິ (Prākṛta Puruṣa) ແລ້ວ ບໍ່ມີສິ່ງໃດອື່ນເລີຍ.

Verse 55

एतस्मिन्नन्तरे काले तत्त्वान्यासन्महात्मनः । तत्प्रकारं शृणु प्राज्ञ गदतो मे महामते

ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ໄດ້ໃຫ້ກໍ່ເກີດຫຼັກການທັງຫຼາຍ (ຕັດຕະວະ)។ ໂອ ຜູ້ຮູ້ທັນ ແລະຈິດສູງ ຈົ່ງຟັງວິທີປະກົດຂອງມັນ ຕາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວ.

Verse 56

प्रकृतेश्च महानासीन्महतश्च गुणास्त्रयः । अहंकारस्ततो जातस्त्रिविधो गुणभेदतः

ຈາກປຣະກຣິຕິ ເກີດມະຫານ (ມະຫັດ-ຕັດຕະວະ) ແລະຈາກມະຫານ ຄຸນະສາມປະການໄດ້ປະກົດ. ຕໍ່ມາ ອະຫັງກາຣະ ເກີດຂຶ້ນເປັນສາມຢ່າງ ຕາມຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຄຸນະ.

Verse 58

तत्त्वानामिति संख्यानमुक्तं ते ऋषिसत्तम । जडात्मकञ्च तत्सर्वं प्रकृतेः पुरुषं विना

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຣິສີຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າໄດ້ກ່າວແຈ້ງແກ່ເຈົ້າແລ້ວເຖິງການນັບຈຳນວນຂອງ ຕັດຕະວະ. ແລະທັງໝົດນັ້ນເປັນສະພາບຂອງສານອັນບໍ່ຮູ້ສຶກ; ນອກຈາກ ປຣະກຣິຕິ ແລ້ວ ບໍ່ມີ ປຸຣຸສະ (ຈິດຮູ້) ຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 59

तत्तदैकीकृतं तत्त्वं चतुर्विंशतिसंख्यकम् । शिवेच्छया गृहीत्वा स सुष्वाप ब्रह्मरूपके

ແລ້ວຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຫຼັກການທັງຫຼາຍນັ້ນ—ຕັດຕະວະ 24—ກາຍເປັນອັນດຽວ. ໂດຍພຣະປະສົງຂອງ ພຣະສິວະ, ເຂົາໄດ້ຮວບຮວມມັນເຂົ້າໃນຕົນ ແລະເຂົ້າສູ່ການຫຼັບໃນສະພາບແຫ່ງ ພຣະພຣະຫມາ (ຮູບຜູ້ສ້າງ).