नारदस्य विष्णूपदेशवर्णनम् — Nārada and Viṣṇu: Instruction after Delusion

Verse 1

शृणु तात प्रवक्ष्यामि सुहितं तव निश्चयात्

ຟັງເດີ ລູກທີ່ຮັກ—ດ້ວຍຈິດໃຈແນ່ນອນ ຂ້ອຍຈະກ່າວໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແທ້ເພື່ອຄວາມສຸກສະຫງົບຂອງເຈົ້າ।

Verse 2

गतयोर्गणयोश्शंभोस्स्वयमात्मेच्छया विभोः । किं चकार मुनिः क्रुद्धो नारदः स्मरविह्वलः

ເມື່ອກອງພົນສອງຫມູ່ຂອງພຣະຊຳພູ (ພຣະສິວະ) ເຄື່ອນໄປຕາມພຣະປະສົງອັນເປັນເອກະລາດຂອງພຣະຜູ້ມີອຳນາດ, ມຸນີນາຣະດະ—ໂກດແຄ້ນ ແລະ ຖືກກະທົບໃນໃຈໂດຍອຳນາດແຫ່ງກາມະ (ຕັນຫາ)—ໄດ້ເຮັດຫຍັງ?

Verse 3

सूत उवाच । विमोहितो मुनिर्दत्त्वा तयोश्शापं यथोचितम् । जले मुखं निरीक्ष्याथ स्वरूपं गिरिशेच्छया

ສູຕະກ່າວວ່າ: ມຸນີນັ້ນຖືກມົວເມົາຄອບງຳ ແລະ ໄດ້ປະກາດຄຳສາບແຊ່ງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາຕາມຄວາມສົມຄວນ. ແລ້ວຈຶ່ງຈ້ອງເບິ່ງໃບໜ້າຕົນໃນນ້ຳ ແລະ ໄດ້ເຫັນຮູບຮ່າງຂອງຕົນ—ຕາມພຣະປະສົງຂອງກິຣີຊະ (ພຣະສິວະ).

Verse 4

शिवेच्छया न प्रबुद्धः स्मृत्वा हरिकृतच्छलम् । क्रोधं दुर्विषहं कृत्वा विष्णुलोकं जगाम ह

ໂດຍພຣະປະສົງຂອງພຣະສິວະ ລາວບໍ່ໄດ້ຕື່ນຮູ້; ແລະເມື່ອລະລຶກເຖິງກົນອຸບາຍທີ່ຮາຣິ (ພຣະວິສນຸ) ໄດ້ກະທຳ ລາວກໍເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມໂກດອັນທົນບໍ່ໄດ້ ແລ້ວຈຶ່ງໄປຍັງໂລກຂອງພຣະວິສນຸ.

Verse 5

उवाच वचनं कुद्धस्समिद्ध इव पावकः । दुरुक्तिगर्भितं व्यङ्गः नष्टज्ञानश्शिवेच्छया

ຖືກຄວາມໂກດຄອບງຳ ລາວເວົ້າດັ່ງໄຟທີ່ລຸກໂຊນ—ຖ້ອຍຄຳເຕັມໄປດ້ວຍຄຳຮຸນແຮງ ແລະການເຢາະເຍີ້ຍ; ເນື່ອງຈາກພຣະປະສົງຂອງພຣະສິວະ ປັນຍາແຍກແຍະຂອງລາວຖືກບັງບົດໄປ.

Verse 6

नारद उवाच । हे हरे त्वं महादुष्टः कपटी विश्वमोहनः । परोत्साहं न सहसे मायावी मलिनाशयः

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ຮະຣິ, ເຈົ້າຊ່າງຊົ່ວຮ້າຍຢ່າງຫນັກ ຄົນຫລອກລວງ ແລະຜູ້ທຳໃຫ້ໂລກຫຼົງ. ເຈົ້າທົນບໍ່ໄດ້ຕໍ່ຄວາມພາກພຽນແລະຄວາມເລີດຂອງຜູ້ອື່ນ; ເຈົ້າເປັນຜູ້ສ້າງມາຍາ ມີໃຈມົນທິນ»។

Verse 7

मोहिनीरूपमादाय कपटं कृतवान्पुरा । असुरेभ्योऽपाययस्त्वं वारुणीममृतं न हि

ເຈົ້າໄດ້ຮັບຮູບງາມອັນຢົກຍ້ອງຂອງໂມຫິນີ ແລະເຄີຍໃຊ້ກົນລະຍຸດຫລອກລວງ. ເຈົ້າໃຫ້ອະສຸຣະດື່ມວາຣຸນີ ບໍ່ແມ່ນອະມຣິຕະ—ນ້ຳອະມະຕະ.

Verse 8

चेत्पिबेन्न विषं रुद्रो दयां कृत्वा महेश्वरः । भवेन्नष्टाऽखिला माया तव व्याजरते हरे

ຖ້າຣຸດຣະ—ມະເຫສວະຣະ ມະຫາເທວະ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ—ບໍ່ດື່ມພິດ ແລ້ວໂອ້ ຮະຣິ, ມາຍາທັງປວງຂອງເຈົ້າຈະພັງທະລາຍ ເພາະການຫລອກລວງຂອງເຈົ້າ.

Verse 9

गतिस्स कपटा तेऽतिप्रिया विष्णो विशेषतः । साधुस्वभावो न भवान्स्वतंत्रः प्रभुणा कृतः

ໂອ້ ວິສນຸ, ທາງຄົດຄ້ອງອັນຫລອກລວງນີ້ ເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງຂອງເຈົ້າ. ໂດຍນິໄສ ເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຄົນຕົງ; ແລະກໍບໍ່ເປັນອິດສະຫຼະ—ແຕ່ກະທຳຕາມທີ່ພຣະຜູ້ເປັນໃຫຍ່ສູງສຸດປັ້ນແຕ່ງ ແລະນຳພາ.

Verse 10

कृतं समुचितन्नैव शिवेन परमात्मना । तत्प्रभावबलं ध्यात्वा स्वतंत्रकृतिकारकः

ພຣະສິວະ ພຣະອາຕະມາສູງສຸດ ບໍ່ໄດ້ກະທຳສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດໃນທັນທີນັ້ນເລີຍ. ເມື່ອພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິເຖິງພະລັງ ແລະ ອິດທິພົນແຫ່ງພຣະອຳນາດຂອງພຣະອົງ ຜູ້ກໍ່ການສ້າງຜູ້ເຮັດດ້ວຍຕົນເອງ ຈຶ່ງເລີ່ມກະທຳການສ້າງໂລກ।

Verse 11

त्वद्गतिं सुसमाज्ञाय पश्चात्तापमवाप सः । विप्रं सर्वोपरि प्राह स्वोक्तवेद प्रमाणकृत्

ເມື່ອເຂົາໄດ້ຮູ້ແຈ້ງຢ່າງດີເຖິງທາງແລະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງທ່ານ ເຂົາກໍຖືກຄວາມສຳນຶກຜິດຄອບງຳ. ແລ້ວໂດຍຍຶດອຳນາດແຫ່ງເວທະຕາມທີ່ຕົນເຄີຍປະກາດໄວ້ ເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ ພຣາຫມະນະ (ວິປຣະ) ເປັນຜູ້ສູງສຸດເໜືອທຸກສິ່ງ।

Verse 12

तज्ज्ञात्वाहं हरे त्वाद्य शिक्षयिष्यामि तद्बलात् । यथा न कुर्याः कुत्रापीदृशं कर्म कदाचन

ເມື່ອຮູ້ເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ ໂອ ຮະຣິ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະສອນທ່ານໃນມື້ນີ້ ໂດຍອາໄສພະລັງແຫ່ງອຳນາດນັ້ນ, ເພື່ອໃຫ້ທ່ານບໍ່ເຮັດກຳກະທຳແບບນີ້ອີກ ບໍ່ວ່າທີ່ໃດ ຫຼືເວລາໃດກໍຕາມ।

Verse 13

अद्यापि निर्भयस्त्वं हि संगं नापस्तरस्विना । इदानीं लप्स्यसे विष्णो फलं स्वकृतकर्मणः

ແມ່ນແຕ່ບັດນີ້ ເຈົ້າຍັງຄົງບໍ່ຢ້ານກົວ ເພາະຍັງບໍ່ທັນຂ້າມກະແສອັນອັນຕະລາຍແຫ່ງຄວາມຍຶດຕິດ. ແຕ່ບັດນີ້ ໂອ ວິດສະນຸ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງກຳຂອງເຈົ້າເອງ।

Verse 14

इत्थमुक्त्वा हरिं सोथ मुनिर्माया विमोहितः । शशाप क्रोधनिर्विण्णो ब्रह्मतेजः प्रदर्शयन्

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແກ່ ຮະຣິ (ວິດສະນຸ) ແລ້ວ ມຸນີນັ້ນ—ຖືກມາຍາຫຼອກລວງ—ກໍທັງເສົ້າໝອງແລະເດືອດດານດ້ວຍໂກຣດ ໄດ້ປະກາດຄຳສາບ ສະແດງເຕຊະອັນເຜົາໄໝ້ແຫ່ງພະລັງຕະປະຂອງພຣາຫມັນ।

Verse 15

स्त्रीकृते व्याकुलं विष्णो मामकार्षीर्विमोहकः । अन्वकार्षीस्स्वरूपेण येन कापट्यकार्यकृत्

ໂອ ວິດສະນຸ, ຜູ້ຫຼອກລວງນັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍວຸ້ນວາຍເນື່ອງຈາກແມ່ຍິງ. ແລະໂດຍຮັບຮູບອັນແທ້ຂອງຕົນ ລາວໄດ້ຕາມຂ້ອຍ—ຜູ້ກະທຳການຫຼອກລວງອັນຄົດຄຽວ।

Verse 16

इति शप्त्वा हरिं मोहान्नारदोऽज्ञानमोहितः । विष्णुर्जग्राह तं शापं प्रशंसञ्शांभवीमजाम्

ເມື່ອສາບຮະຣິດ້ວຍຄວາມຫຼົງ ນາຣະດະຜູ້ຖືກອະວິຊາບັງຕາ ກໍໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນ. ພຣະວິສນຸຮັບເອົາຄໍາສາບນັ້ນ ພ້ອມທັງສັນລະເສີນ ສາມພະວີອະຊະ—ພະສັກຕິອັນບໍ່ເກີດຂອງພຣະສິວະ।

Verse 17

त्वं स्त्रीवियोगजं दुःखं लभस्व परदुःखदः । मनुष्यगतिकः प्रायो भवाज्ञानविमोहितः

“ເຈົ້າຜູ້ໃຫ້ທຸກແກ່ຜູ້ອື່ນ ຈົ່ງໄດ້ຮັບທຸກທີ່ເກີດຈາກການພັດພາກຈາກນາງ. ດ້ວຍອະວິຊາບັງຕາ ເຈົ້າຈະເດີນໄປໃນຄະຕິແຫ່ງມະນຸດເປັນສ່ວນໃຫຍ່.”

Verse 19

अथ शंभुर्महालीलो निश्चकर्ष विमोहिनीम । स्वमायां मोहितो ज्ञानी नारदोप्यभवद्यया

ຕໍ່ມາ ພຣະສຳພູ ຜູ້ສະແດງລີລາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ໄດ້ຊັກອອກພະລັງອັນເຮັດໃຫ້ຫຼົງ. ໂດຍພະລັງນັ້ນ—ມາຍາຂອງພຣະອົງເອງ—ແມ່ນແຕ່ນາຣະດະຜູ້ຮູ້ກໍຖືກຫຼົງໄດ້.

Verse 20

अंतर्हितायां मायायां पूर्ववन्मतिमानभूत् । नारदो विस्मितमनाः प्राप्तबोधो निराकुलः

ເມື່ອມາຍານັ້ນຖອນຕົວແລະຫາຍໄປ ນາຣະດະກໍກັບມາມີປັນຍາເຫມືອນເກົ່າ. ໃຈຕື່ນຕະລຶງ ແຕ່ໄດ້ຄືນສູ່ຄວາມຮູ້ແທ້ ແລະສະຫງົບ ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ.

Verse 21

पश्चात्तापमवाप्याति निनिन्द स्वं मुहुर्मुहुः । प्रशशंस तदा मायां शांभवीं ज्ञानिमोहिनीम्

ຕໍ່ມາ ລາວຖືກຄວາມສຳນຶກຜິດຄອບງຳ ແລະຕຳນິຕົນເອງຊ້ຳໆ. ແລ້ວລາວກໍສັນລະເສີນ «ສາມພະວີ ມາຍາ» ພະລັງຂອງພຣະສິວະ ທີ່ຍັງທຳໃຫ້ນັກຮູ້ຫຼົງໄດ້।

Verse 22

अथ ज्ञात्वा मुनिस्सर्वं मायाविभ्रममात्मनः । अपतत्पादयोर्विष्णोर्नारदो वैष्णवोत्तमः

ແລ້ວເມື່ອມຸນີໄດ້ຮູ້ຊັດທັງໝົດເຖິງຄວາມຫຼົງລວງທີ່ມາຍາກໍ່ໃຫ້ເກີດແກ່ຕົນ ນາຣະດະ ຜູ້ເປັນຍອດໃນບັນດາຜູ້ພັກຕິຕໍ່ພຣະວິສນຸ ໄດ້ລົງກຣາບທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະວິສນຸ।

Verse 23

हर्य्युपस्थापितः प्राह वचनं नष्ट दुर्मतिः । मया दुरक्तयः प्रोक्ता मोहितेन कुबुद्धिना

ເມື່ອຖືກນຳເຂົ້າໄປປະທັບຕໍ່ໜ້າພຣະຫຣິ (ພຣະວິສນຸ) ຜູ້ທີ່ປັນຍາເສື່ອມໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໃນຄວາມຫຼົງ ດ້ວຍປັນຍາບິດເບືອນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າຖ້ອຍຄຳຊົ່ວ ແລະບໍ່ຄວນເວົ້າ.”

Verse 24

दत्तश्शापोऽपि तेनाथ वितथं कुरु तं प्रभो । महत्पापमकार्षं हि यास्यामि निरयं धुवम्

“ໂອ້ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແມ່ນແຕ່ວ່າເຂົາໄດ້ປະກາດຄຳສາບແຊ່ງໄວ້ ຂໍພຣະອົງໂປດເຮັດໃຫ້ຄຳສາບນັ້ນເປັນໝັນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກໍ່ບາບໃຫຍ່; ແນ່ນອນຈະຕ້ອງໄປນະລົກ.”

Verse 25

कमुपायं हरे कुर्यां दासोऽहं ते तमादिश । येन पापकुलं नश्येन्निरयो न भवेन्मम

ໂອ ພຣະຮາຣິ, ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ; ຂໍພຣະອົງຊີ້ນໍາວິທີທີ່ຄວນປະຕິບັດ ເພື່ອໃຫ້ສາຍບາບທັງປວງຖືກທໍາລາຍ ແລະນະລົກບໍ່ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 26

इत्युक्त्वा स पुनर्विष्णोः पादयोर्मुनिसत्तमः । पपात सुमतिर्भक्त्या पश्चात्तापमुपागतः

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ—ສຸມະຕິ—ກໍລົງກົດກົ້ມອີກຄັ້ງຢູ່ທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະວິສນຸ ດ້ວຍພັກດີ ແລະຖືກຄວາມສຳນຶກຜິດຄອບງຳ.

Verse 27

अथ विष्णुस्तमुत्थाप्य बभाषे सूनृतं वचः । विष्णुरुवाच । न खेदं कुरु मे भक्त वरस्त्वं नात्र संशयः

ແລ້ວພຣະວິສນຸກໍຍົກລາວຂຶ້ນ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄຳອ່ອນໂຍນອັນສັດຈິງວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີພັກດີຕໍ່ເຮົາ, ຢ່າເສົ້າໃຈເລີຍ; ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບພອນແນ່ນອນ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.”

Verse 28

निरयस्ते न भविता शिवश्शं ते विधास्यति

ສໍາລັບເຈົ້າ ຈະບໍ່ມີການຕົກລົງໄປນະລົກ; ພຣະສິວະ (Śiva) ຈະປະທານຄວາມມົງຄຸນແກ່ເຈົ້າແນ່ນອນ।

Verse 29

यदकार्षीश्शिववचो वितथं मदमोहितः । स दत्तवानीदृशं ते फलं कर्म फलप्रदः

ເພາະມຶນເມົາດ້ວຍຄວາມຍິ່ງຍໂສ ແລະ ຄວາມຫຼົງ ເຈົ້າໄດ້ເຫັນວາຈາຂອງພຣະສິວະ (Śiva) ເປັນຄໍາເທັດ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງ—ຜູ້ປະທານຜົນແຫ່ງກຳ—ໄດ້ປະທານຜົນແບບນັ້ນແກ່ເຈົ້າ ຕາມກຳຂອງເຈົ້າເອງ।

Verse 30

शिवेच्छाऽखिलं जातं कुर्वित्थं निश्चितां मतिम् । गर्वापहर्ता स स्वामी शंकरः परमेश्वरः

ຈົ່ງຮູ້ດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈອັນແນ່ນອນວ່າ ສິ່ງທັງປວງເກີດຂຶ້ນດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະສິວະ (Śiva) ເທົ່ານັ້ນ. ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ພຣະອີສະວະຣະສູງສຸດ ແມ່ນອົງນາຍຜູ້ກໍາຈັດຄວາມຍິ່ງຍໂສຂອງສັດທັງຫຼາຍ।

Verse 31

परं ब्रह्म परात्मा स सच्चिदानंदबोधनः । निर्गुणो निर्विकारो च रजस्सत्वतमःपर

ພຣະອົງແມ່ນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ແລະ ອາດຕະມາສູງສຸດ—ເປັນຄວາມຮູ້ຕື່ນບໍລິສຸດ ແຫ່ງ ສັດ-ຈິດ-ອານັນ. ພຣະອົງບໍ່ມີຄຸນລັກສະນະ ບໍ່ມີການແປປ່ຽນ ແລະ ເຫນືອກວ່າ ຣະຈັສ-ສັດຕະວະ-ຕະມັສ.

Verse 32

स एवमादाय मायां स्वां त्रिधा भवति रूपतः । ब्रह्मविष्णुमहेशात्मा निर्गुणोऽनिर्गुणोऽपि सः

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຮັບເອົາ ມາຍາ (Māyā) ຂອງພຣະອົງເອງ ແລ້ວປາກົດເປັນສາມພາກໃນຮູບ—ໂດຍມີ ພຣະບຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ແລະ ພຣະມະເຫສະ ເປັນອາດຕະມາຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ພຣະອົງຍັງຄົງເປັນ Nirguṇa ແລະກໍປາກົດເຫມືອນມີຄຸນ (Anirguṇa) ຜ່ານການປາກົດນັ້ນ.

Verse 33

निर्गुणत्वे शिवाह्वो हि परमात्मा महेश्वरः । परं ब्रह्माव्ययोऽनंतो महादेवेति गीयते

ໃນພາວະທີ່ບໍ່ມີຄຸນ (nirguṇa) ພຣະອາດຕະມາສູງສຸດ—ພຣະມະຫາອີສະວະຣະ—ຖືກເອີ້ນວ່າ “ສິວະ (Śiva)”. ພຣະອົງແມ່ນພຣະບຣະຫມັນສູງສຸດ ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ແລະ ບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຖືກສັນລະເສີນວ່າ “ມະຫາເທວະ (Mahādeva)”.

Verse 34

तत्सेवया विधिस्स्रष्टा पालको जगतामहम् । स्वयं सर्वस्य संहारी रुद्ररूपेण सर्वदा

ໂດຍການຮັບໃຊ້ພຣະອົງ ວິທິ (ພຣະບຣະຫມາ) ຈຶ່ງເປັນຜູ້ສ້າງ; ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ປົກປ້ອງໂລກ; ແລະພຣະອົງເອງ ຢູ່ເປັນນິດໃນຮູບຣຸດຣະ ເປັນຜູ້ທຳລາຍທຸກສິ່ງ.

Verse 35

साक्षी शिवस्वरूपेण मायाभिन्नस्स निर्गुणः । स्वेच्छाचारी संविहारी भक्तानुग्रहकारकः

ເປັນພະຍານ (ສາກຊີ) ໃນຮູບພຣະສິວະເອງ ພຣະອົງຍັງຄົງເປັນ Nirguṇa ບໍ່ຖືກມາຍາແຕະຕ້ອງ. ພຣະອົງເຄື່ອນໄຫວຕາມພຣະປະສົງອິດສະລະ ສຳເລີນລີລາອັນທິບ ແລະ ເປັນຜູ້ປະທານພຣະກະລຸນາແກ່ຜູ້ພັກຕິທັງຫຼາຍ.

Verse 36

शृणु त्वं नारद मुने सदुपायं सुखप्रदम् । सर्वपापापहर्त्तारं भुक्तिमुक्तिप्रदं सदा

ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ນາຣະດະ ມຸນີ ວິທີອັນປະເສີດທີ່ໃຫ້ຄວາມສຸກແທ້. ມັນກຳຈັດບາບທັງປວງ ແລະໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໂລກີ ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນ ຢູ່ເສມອ.

Verse 37

इत्युक्त्वास्त्वसंशयं सर्वं शंकरसद्यशः । शतनामशिवस्तोत्रं सदानन्यमतिर्जप

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ມີກຽດສະຫງ່າອັນປາກົດທັນທີ ແລະບໍ່ຂາດສາຍ ໄດ້ຂັບໄລ່ຄວາມສົງໄສທັງປວງ. ແລ້ວດ້ວຍໃຈທີ່ບໍ່ແບ່ງສອງ ທ່ານສັ່ງສອນວ່າ: “ຈົ່ງຈະປະສະໂຕຕຣະນາມຮ້ອຍຂອງພຣະສິວະເສມອ.”

Verse 38

यज्जपित्वा द्रुतं सर्वं तव पापं विनश्यति । इत्युक्त्वा नारदं विष्णुः पुनः प्राह दयान्वितः

“ໂດຍການສວດມົນນັ້ນ ບາບທັງປວງຂອງເຈົ້າຈະຖືກທຳລາຍຢ່າງວ່ອງໄວ” ເມື່ອກ່າວແກ່ນາຣະດະແລ້ວ ພຣະວິສນຸຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍເມດຕາ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ອີກຄັ້ງ।

Verse 39

मुने न कुरु शोकं त्वं त्वया किंचित्कृतं नहि । स्वेच्छया कृतवान्शंभुरिदं सर्वं न संशयः

ໂອ ມຸນີ ຢ່າໂສກເສົ້າເລີຍ; ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດເລີຍ. ພຣະສັມພູໄດ້ກະທຳທຸກຢ່າງນີ້ດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 40

अहार्षित्त्वन्मतिं दिव्यां काम क्लेशमदात्स ते । त्वन्मुखाद्दापयांचक्रे शापं मे स महेश्वरः

ກາມະໄດ້ພາເອົາຈິດຕັ້ງໃຈອັນທິບຂອງເຈົ້າໄປ ແລະນຳຄວາມທຸກທໍລະມານມາໃຫ້. ແລ້ວພຣະມະເຫສວຣະ ມະຫາເທວະ ໄດ້ໃຫ້ຄຳສາບຂອງຂ້ອຍ ຖືກເວົ້າອອກຈາກປາກຂອງເຈົ້າເອງ.

Verse 41

इत्थं स्वचरितं लोके प्रकटीकृतवान् स्वयम् । मृत्युंजयः कालकालो भक्तोद्धारपरायणः

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ກິດຈະກຳອັນເທວະດາຂອງພຣະອົງປາກົດໃນໂລກດ້ວຍພຣະອົງເອງ—ພຣະມຣິຕຍຸຍັນຊະຍະ ຜູ້ຊະນະຄວາມຕາຍ; ຜູ້ເປັນຄວາມຕາຍຂອງກາລ; ແລະຜູ້ອຸທິດຕົນເພື່ອກູ້ພົ້ນຜູ້ມີພັກຕິຂອງພຣະອົງ।

Verse 42

न मे शिवसमानोस्ति प्रियः स्वामी सुखप्रदः । सर्वशक्तिप्रदो मेऽस्ति स एव परमेश्वरः

ສໍາລັບຂ້າພະເຈົ້າ ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນທີ່ຮັກໃດຈະເທົ່າພຣະສິວະ ຜູ້ປະທານຄວາມສຸກ. ພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວເປັນຜູ້ປະທານພະລັງທຸກປະການໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ; ພຣະອົງນັ້ນແທ້ໆແມ່ນພຣະບຣະເມສະວະຣະ (Parameśvara).

Verse 43

तस्योपास्यां कुरु मुने तमेव सततं भज । तद्यशः शृणु गाय त्वं कुरु नित्यं तदर्चनम्

ໂອ ມຸນີເອີຍ ຈົ່ງກະທໍາການບູຊາພຣະອົງນັ້ນ; ຈົ່ງນະມັດສະການແລະພຶງພາພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວຢ່າຂາດສາຍ. ຈົ່ງຟັງກຽດຕິຄຸນຂອງພຣະອົງ ແລະຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນ; ຈົ່ງບູຊາດ້ວຍອັດຈະນາ (arcana) ທຸກມື້.

Verse 44

कायेन मनसा वाचा यश्शंकरमुपैति भो । स पण्डित इति ज्ञेयस्स जीवन्मुक्त उच्यते

ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ຜູ້ໃດເຂົ້າໄປຫາ ສັງກະຣະ (Śaṅkara) ດ້ວຍກາຍ ໃຈ ແລະວາຈາ ຜູ້ນັ້ນຄວນຮູ້ວ່າເປັນບັນດິດແທ້. ຜູ້ອຸທິດຕົນນັ້ນ ຖືກເອີ້ນວ່າ “ພົ້ນທຸກໃນຂະນະຍັງມີຊີວິດ” (jīvanmukta).

Verse 45

शिवेति नामदावाग्नेर्महापातकप र्वताः । भस्मीभवन्त्यनायासात्सत्यं सत्यं न संशयः

ນາມ “ສິວະ” ເປັນດັ່ງໄຟປ່າອັນໃຫຍ່; ກອງບາບໃຫຍ່ດັ່ງພູເຂົາ ຖືກເຜົາເປັນຂີ້ເຖົ່າໂດຍບໍ່ຕ້ອງພະຍາຍາມ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ—ຄວາມຈິງແທ້—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 46

पापमूलानि दुःखानि विविधान्यपि तान्यतः । शिवार्चनैकनश्यानि नान्य नश्यानि सर्वथा

ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມທຸກທໍລະມານຫຼາຍປະເພດ ທີ່ເກີດຈາກຮາກເງົ້າແຫ່ງບາບ ຖືກທໍາລາຍໄດ້ແຕ່ດ້ວຍການບູຊາພຣະສິວະເທົ່ານັ້ນ; ບໍ່ມີວິທີອື່ນໃດທີ່ຈະທໍາລາຍໃຫ້ໝົດສິ້ນໄດ້ເລີຍ।

Verse 47

स वैदिकस्य पुण्यात्मा स धन्यस्स बुधो मुने । यस्सदा कायवाक्चित्तैश्शरणं याति शंकरम्

ໂອ ທ່ານມຸນີ, ຜູ້ນັ້ນແຕ່ຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ເປັນຜູ້ມີຈິດວິນຍານແຫ່ງເວດະຢ່າງແທ້—ຜູ້ມີຈິດບໍລິສຸດ ຜູ້ມີພອນ ແລະຜູ້ຮູ້—ຄືຜູ້ທີ່ຂໍພຶ່ງພາພຣະສັງກະຣະດ້ວຍກາຍ ວາຈາ ແລະໃຈ ຢູ່ເສມອ.

Verse 48

भवंति विविधा धर्मा येषां सद्यःफलोन्मुखाः । तेषां भवति विश्वासस्त्रिपुरांतकपूजने

ຜູ້ທີ່ປະພຶດທຳຫຼາຍປະເພດ ໂດຍໃຈມຸ່ງຫາຜົນທັນທີ ຍ່ອມເກີດຄວາມເຊື່ອມັ້ນຢ່າງແນ່ນອນ ໃນການບູຊາພຣະຕຣິປຸຣານຕະກະ (Tripurāntaka) ພຣະສິວະຜູ້ທໍາລາຍຕຣິປຸຣາ.

Verse 49

पातकानि विनश्यंति यावंति शिवपूजया । भुवि तावंति पापानि न संत्येव महामुने

ໂອ ມະຫາມຸນີ, ດ້ວຍການບູຊາພຣະສິວະ ບາບທັງຫຼາຍຖືກທໍາລາຍໄປເທົ່າໃດ ໃນໂລກນີ້ກໍບໍ່ຫຼືອບາບເທົ່ານັ້ນເລີຍ—ເພາະຖືກລ້າງອອກດ້ວຍພະພັກຕິນັ້ນ.

Verse 50

ब्रह्महत्यादिपापानां राशयोप्यमिता मुने । शिवस्मृत्या विनश्यंति सत्यंसत्यं वदाम्यहम्

ໂອ ທ່ານມຸນີ, ແມ່ນແຕ່ກອງບາບອັນຫາທີ່ສຸດມິອາດນັບໄດ້—ເລີ່ມຈາກບາບພຣະພຣາຫມະຫັດຕະຍາ (brahma-hatyā)—ກໍຖືກທໍາລາຍໄດ້ດ້ວຍການລະລຶກເຖິງພຣະສິວະ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ; ຄວາມຈິງແທ້ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍປະກາດ.

Verse 51

शिवनामतरीं प्राप्य संसाराब्धिं तरंति ते । संसारमूलपापानि तस्य नश्यंत्यसंशयम्

ເມື່ອໄດ້ຮັບ “ເຮືອແຫ່ງພຣະນາມພຣະສິວະ” ແລ້ວ ພວກເຂົາຍ່ອມຂ້າມທະເລແຫ່ງສັງສານ. ບາບຮາກເຫງົ້າອັນເປັນມູນເຫດຂອງສັງສານ ຍ່ອມສູນສິ້ນໃຫ້ແກ່ຜູ້ບູຊານັ້ນ ໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 52

संसारमूलभूतानां पातकानां महामुने । शिवनामकुठारेण विनाशो जायते ध्रुवम्

ໂອ ມະຫາມຸນີ, ບາບທັງຫຼາຍອັນເປັນຮາກຖານແຫ່ງພັນທະໂລກ ຖືກທຳລາຍແນ່ນອນ ໂດຍຂວານແຫ່ງພຣະນາມ «ສິວະ»।

Verse 53

शिवनामामृतं पेयं पापदावानलार्दितैः । पापदावाग्नितप्तानां शांतिस्तेन विना न हि

ຜູ້ທີ່ຖືກໄຟປ່າແຫ່ງບາບເຜົາໄໝ້ ຄວນດື່ມນ້ຳອະມະຕະແຫ່ງພຣະນາມ «ສິວະ»। ຜູ້ທີ່ຖືກໄຟບາບເຜົາຮ້ອນ ບໍ່ມີຄວາມສະຫງົບແທ້ ຫາກຂາດມັນ.

Verse 54

शिवेति नामपीयूषवर्षधारापरिप्लुतः । संसारदवमध्यपि न शोचति न संशयः

ຜູ້ທີ່ຖືກຊຸມຊ່ຳໂດຍສາຍຝົນແຫ່ງນ້ຳອະມະຕະ ຄືພຣະນາມ «ສິວະ» ແມ່ນແມ່ນຢືນຢູ່ກາງໄຟປ່າແຫ່ງສັງສານ ກໍບໍ່ໂສກ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 55

न भक्तिश्शंकरे पुंसां रागद्वेषरतात्मनाम् । तद्विधानां हि सहसा मुक्तिर्भवति सर्वथा

ສຳລັບມະນຸດທີ່ໃຈຈົມຢູ່ໃນຄວາມຕິດພັນແລະຄວາມຊັງ, ພັກຕິຕໍ່ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ບໍ່ເກີດຂຶ້ນ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດວິໄນທີ່ພຣະອົງກຳນົດ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນຍ່ອມມາຮອດແທ້—ທັນທີ ແລະທຸກປະການ.

Verse 56

अनंतजन्मभिर्येन तपस्तप्तं भविष्यति । तस्यैव भक्तिर्भवति भवानी प्राणवल्लभे

ໂອ ພະນາງພະວານີ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງແຫ່ງຊີວິດຂ້າ—ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍາເນັດຕະປະ (tapas) ຜ່ານການເກີດອັນຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້ ເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງມີພັກຕິ (bhakti) ແທ້ຕໍ່ພະນາງ ແລະພຣະອົງ.

Verse 57

जातापि शंकरे भक्तिरन्यसाधारणी वृथा । परं त्वव्यभिचारेण शिवभक्तिरपेक्षिता

ແມ່ນແຕ່ພັກຕິຕໍ່ ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ຖ້າເປັນພັກຕິທົ່ວໄປ ທີ່ຫວັ່ນໄຫວ ແລະແບ່ງໃຈໄປຫາເປົ້າໝາຍອື່ນ ກໍກາຍເປັນໄຮ້ຜົນ; ສິ່ງທີ່ພຶງມີແທ້ ແມ່ນພັກຕິຕໍ່ ພຣະຊິວະ ຢ່າງບໍ່ຫັນເຫຼືອມ ແລະເປັນເອກະພາບ.

Verse 58

यस्या साधारणी शंभौ भक्तिरव्यभिचारिणी । तस्यैव मोक्षस्सुलभो नास्येतिन्य मतिर्मम

ຜູ້ໃດທີ່ມີພັກຕິຕໍ່ ພຣະຊັມພູ (Śambhu) ຢ່າງງ່າຍງາມ ໝັ້ນຄົງ ແລະບໍ່ເຄີຍເບື້ອນບ່ຽງ—ສໍາລັບຜູ້ນັ້ນ ໂມກສະ (mokṣa) ຍ່ອມໄດ້ມາໂດຍງ່າຍ. ນີ້ແມ່ນຄວາມໝັ້ນໃຈຂອງຂ້າ; ບໍ່ມີທັດສະນະອື່ນ.

Verse 59

कृत्वाप्यनंतपापानि यदि भक्तिर्महेश्वरे । सर्वपापविनिर्मुक्तो भवत्येव न संशयः

ແມ່ນແຕ່ໄດ້ກໍ່ບາບອັນຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້ ຖ້າມີພັກຕິຕໍ່ ພຣະມະເຫສະວະຣະ (Maheśvara) ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 60

भवंति भस्मसाद्वृक्षादवदग्धा यथा वने । तथा भवंति दग्धानि शांकराणामघान्यपि

ເຫມືອນຕົ້ນໄມ້ໃນປ່າຖືກໄຟລຸກໂຊນເຜົາຈົນເຫຼືອແຕ່ຂີ້ເທົ່າ, ສັນໃດກໍສັນນັ້ນ ບາບທັງຫຼາຍຂອງຜູ້ເປັນສາວົກຂອງ ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ກໍຖືກເຜົາຜານໃຫ້ມອດໄປ.

Verse 61

यो नित्यं भस्मपूतांगो शिवपूजोन्मुखो भवेत् । स तरत्येव संसारमपारमतिदारुणम्

ຜູ້ໃດທີ່ກາຍກຳຖືກຊຳລະດ້ວຍພະສະມະ (ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ) ຢູ່ເປັນນິດ ແລະມີໃຈມຸ່ງສູ່ການບູຊາພຣະສິວະ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຂ້າມພົ້ນສັງສານອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ແລະນ່າຢ້ານຢິ່ງນັກ।

Verse 62

ब्रह्मस्वहरणं कृत्वा हत्वापि ब्राह्मणान्बहून् । लिप्यते नरः पापैर्विरूपाक्षस्य सेवकः

ແມ່ນແຕ່ໄດ້ລັກຊັບຂອງພຣາຫມັນ ແລະແມ່ນແຕ່ໄດ້ຂ້າພຣາຫມັນຫຼາຍຄົນ—ຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ດ້ວຍສັດທາຂອງວິຣູປາກຊະ (ພຣະສິວະ) ບໍ່ຖືກເປື້ອນດ້ວຍບາບເລີຍ।

Verse 63

विलोक्य वेदानखिलाञ्छिवस्यैवार्चनम्परम् । संसारनाशनोपाय इति पूर्वैर्विनिश्चितम्

ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາວິດາທັງປວງແລ້ວ ບັນພະບຸລຸດໄດ້ຕັດສິນແນ່ນອນວ່າ ວິທີອັນສູງສຸດເພື່ອທຳລາຍສັງສານ ແມ່ນການບູຊາພຣະສິວະແຕ່ຜູ້ດຽວ।

Verse 64

अद्यप्रभृति यत्नेन सावधानो यथाविधि । साम्बं सदाशिवं भक्त्या भज नित्यं महेश्वरम्

ນັບແຕ່ມື້ນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ຈົ່ງພາກພຽນດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ ແລະຕາມພິທີທີ່ກຳນົດ—ຈົ່ງບູຊາທຸກວັນດ້ວຍພັກຕິ ພຣະມະເຫສະວະຣະ: ສະດາສິວະ ຜູ້ສະຫມັກສົມກັບອຸມາ (ສາມບະ) ຢູ່ເປັນນິດ।

Verse 65

आपादमस्तकं सम्यक् भस्मनोद्धूल्य सादरम् । सर्वश्रुतिश्रुतं शैवम्मंत्रञ्जप षडक्षरम्

ເມື່ອໄດ້ທາຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ (ພະສະມະ) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຈາກຕີນຈົນເຖິງສີສະ—ຈົ່ງສວດຈັບມະນະຕຣາຊາຍວະຫົກພະຍາງ ດ້ວຍພັກຕິ ອັນໂດ່ງດັງແລະຖືກຮັບຮອງໃນສຣຸຕິທັງປວງ।

Verse 66

सवार्ङ्गेषु प्रयत्नेन रुद्राक्षाञ्छिववल्लभान् । धारयस्वातिसद्भक्त्या समन्त्रम्विधिपूर्वकम्

ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຢ່າງລະມັດລະວັງ ຈົ່ງສວມເມັດຣຸດຣາກຊາ (Rudrākṣa) ອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສິວະ ໃຫ້ຄົບທົ່ວຮ່າງກາຍ. ຈົ່ງກະທຳດ້ວຍພັກດີອັນລຶກຊຶ້ງ ພ້ອມມົນຕຣາ ແລະຕາມພິທີກຳນົດ.

Verse 67

शृणु शैवीं कथां नित्यं वद शैवीं कथां सदा । पूजयस्वातियत्नेन शिवभक्तान्पुनः पुनः

ຈົ່ງຟັງກະຖາໄຊວະອັນສັກສິດທຸກມື້ ແລະຈົ່ງເວົ້າກະຖາໄຊວະເປັນນິດ. ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນແລະຄວາມເຄົາລົບ ຈົ່ງບູຊາຜູ້ສັດທາພຣະສິວະ ຊ້ຳໆອີກເທື່ອ.

Verse 68

अप्रमादेन सततं शिवैकशरणो भव । शिवार्चनेन सततमानन्दः प्राप्यते यतः

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງມີສະຕິບໍ່ປະມາດເປັນນິດ ແລະຈົ່ງເອົາພຣະສິວະແຕ່ຜູ້ດຽວເປັນທີ່ພຶ່ງ. ເພາະດ້ວຍການບູຊາພຣະສິວະຢ່າງສະເໝີ ຄວາມອານັນອັນບໍ່ຂາດສາຍຈຶ່ງບັງເກີດ.

Verse 69

उरस्याधाय विशदे शिवस्य चरणाम्बुजौ । शिवतीर्थानि विचर प्रथमं मुनिसत्तम

ໂອ ມຸນິຜູ້ປະເສີດ! ຈົ່ງນໍາດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະສິວະວາງໄວ້ເທິງອົກອັນບໍລິສຸດຂອງເຈົ້າ; ແລ້ວກ່ອນອື່ນ ຈົ່ງອອກໄປທ່ອງທ່ຽວຕາມຕີຣຖະອັນສັກສິດຂອງພຣະສິວະ.

Verse 70

पश्यन्माहात्म्यमतुलं शंकरस्य परात्मनः । गच्छानन्दवनं पश्चाच्छंभुप्रियतमं मुने

ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ເຫັນມະຫາຕະມະອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ຂອງພຣະສັງກະຣະ—ພຣະອາດຕະມະສູງສຸດ—ແລ້ວ, ໂອ ມຸນິ, ຈົ່ງໄປຕໍ່ທີ່ອານັນດະວະນະ ປ່າອັນເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງພຣະສຳພູ.

Verse 71

तत्र विश्वेश्वरं दृष्ट्वा पूजनं कुरु भक्तितः । नत्वा स्तुत्वा विशेषेण निर्विकल्पो भविष्यसि

ທີ່ນັ້ນ ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ເຫັນ ວິສເວສະວະຣະ (ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ) ຈົ່ງບູຊາພຣະອົງດ້ວຍຄວາມພັກດີ. ເມື່ອນະມັດສະການ ແລະສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍໃຈຮ້ອນຮົ່ມເປັນພິເສດ ເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ພົ້ນຈາກການປຸງແຕ່ງຂອງໃຈ ຕັ້ງຢູ່ໃນນິຣະວິກັລປະ.

Verse 72

ततश्च भवता नूनं विधेयं गमनं मुने । ब्रह्मलोके स्वकामार्थं शासनान्मम भक्तितः

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີ, ເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງອອກເດີນທາງແນ່ນອນ. ຈົ່ງໄປສູ່ ພຣະພຣະຫມະໂລກ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຈຸດປະສົງທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ ຕາມຄຳສັ່ງຂອງຂ້າ ແລະດ້ວຍຄວາມພັກດີຕໍ່ຂ້າ.

Verse 73

नत्वा स्तुत्वा विशेषेण विधिं स्वजनकं मुने । प्रष्टव्यं शिवमाहात्म्यं बहुशः प्रीतचेतसा

ໂອ ມຸນີ, ເມື່ອໄດ້ນ້ອມກາຍກົດກະບົດ ແລະ ສັນລະເສີນເປັນພິເສດແດ່ ວິທີ (ພຣະພຣະຫມາ) ຜູ້ເປັນຜູ້ກໍ່ກຳເນີດຂອງເຈົ້າແລ້ວ, ຈົ່ງຖາມຊ້ຳໆ ດ້ວຍໃຈປິຕິ ເຖິງມະຫາພຣະກຽດຂອງພຣະສິວະ.

Verse 74

स शैवप्रवरो ब्रह्मा माहात्म्यं शंकरस्य ते । श्रावयिष्यति सुप्रीत्या शतनामस्तवं च हि

ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນສາວົກແຫ່ງພຣະສິວະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ຈະສວດໃຫ້ເຈົ້າຟັງດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິ່ງ ທັງມະຫາພຣະກຽດຂອງ ສັງກະຣະ ແລະ ບົດສັນລະເສີນນາມຮ້ອຍປະການຂອງພຣະອົງ.

Verse 75

अद्यतस्त्वं भव मुने शैवश्शिवपरायणः । मुक्तिभागी विशेषेण शिवस्ते शं विधास्यति

ນັບແຕ່ມື້ນີ້ໄປ ໂອ ມຸນີ, ຈົ່ງເປັນຊາວໄສວະທີ່ແທ້ ຜູ້ອຸທິດຕົນແດ່ພຣະສິວະແຕ່ຜູ້ດຽວ. ເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ໄດ້ຮັບສ່ວນແຫ່ງມຸກຕິໂດຍພິເສດ, ເພາະພຣະສິວະເອງຈະຈັດວາງຄວາມສຸກແລະມງຄົດໃຫ້ເຈົ້າແນ່ນອນ.

Verse 76

इत्थं विष्णुर्मुनिं प्रीत्या ह्युपदिश्य प्रसन्नधीः । स्मृत्वा नुत्वा शिवं स्तुत्वा ततस्त्वंतरधीयत

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະວິສະນຸ—ມີປັນຍາສະຫງົບ—ໄດ້ຊີ້ນຳມຸນີດ້ວຍຄວາມປິຕິ. ແລ້ວພຣະອົງລະລຶກເຖິງພຣະສິວະ, ກ້ມກາບ ແລະສັນລະເສີນ, ຈາກນັ້ນກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ.