नारदमोहवर्णनम् — Description of Nārada’s Delusion

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूतसूत महाभाग व्यासशिष्य नमोऽस्तु ते । अद्भुतेयं कथा तात वर्णिता कृपया हि नः

ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: “ໂອ້ ສູຕະສູຕ ຜູ້ມີບຸນຍາບາລະມີ, ສິດຂອງພຣະວຽສະ, ຂໍນົບນ້ອມແດ່ທ່ານ. ທ່ານພໍ່, ທ່ານໄດ້ເລົ່າເລື່ອງອັນອັດສະຈັນນີ້ໃຫ້ພວກເຮົາດ້ວຍເມດຕາ; ຂໍຈົ່ງອະທິບາຍຕໍ່ໄປເພື່ອພວກເຮົາ.”

Verse 2

मुनौ गते हरिस्तात किं चकार ततः परम् । नारदोपि गतः कुत्र तन्मे व्याख्यातुमर्हसि

ທ່ານຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ເມື່ອມຸນີໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ ຮະຣິໄດ້ເຮັດຫຍັງຕໍ່ໄປ? ແລະນາຣະດະກໍໄປທີ່ໃດ? ຂໍທ່ານອະທິບາຍໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ເຖີດ.

Verse 3

इति श्रीशिव महापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखंडे सृष्ट्युपाख्याने नारदमोहवर्णनं नाम तृतीयोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາຍໃນ ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ພາກທີສອງ ແລະໃນຂັນທະທຳອິດ ວ່າດ້ວຍເລື່ອງການສ້າງໂລກ ບົດທີສາມ ຊື່ «ການພັນລະນາຄວາມຫຼົງຂອງນາຣະດະ» ກໍສິ້ນສຸດລົງເທົ່ານີ້.

Verse 4

सूत उवाच । मुनौ यदृच्छया विष्णुर्गते तस्मिन्हि नारदे । शिवेच्छया चकाराशु माया मायाविशारदः

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອນາຣະດະໄດ້ໄປຫາມຸນີ ວິສນຸ (ພຣະພຣະຫມາ) ໂດຍບັງເອີນແລ້ວ, ວິສນຸ—ຜູ້ຊໍານານໃນການໃຊ້ມາຍາ—ກໍໄດ້ສ້າງມາຍາຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ ຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະສິວະ.

Verse 5

मुनिमार्गस्य मध्ये तु विरेचे नगरं महत् । शतयोजनविस्तारमद्भुतं सुमनोहरम्

ໃນທ່າມກາງເສັ້ນທາງອັນສັກສິດຂອງບັນດາມຸນີ ມີນະຄອນໃຫຍ່ນາມ “ວິເຣຈະ” ສ່ອງສະຫວ່າງອັນອັດສະຈັນ ແລະງາມຫຼາຍ ກວ້າງໄປເຖິງຮ້ອຍໂຢຊະນະ।

Verse 6

स्वलोकादधिकं रम्यं नानावस्तुविराजितम् । नरनारीविहाराढ्यं चतुर्वर्णाकुलं परम्

ມັນງາມລ້ຳກວ່າໂລກຂອງພຣະພຣະຫມາ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍສິ່ງອັດສະຈັນນານາ ອຸດົມດ້ວຍການເຄື່ອນໄຫວອັນອ່ອນຊ້ອຍຂອງຊາຍແລະຍິງ ແລະເປັນພູມິອັນສູງສຸດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຈະຕຸວັນນະທັງສີ່।

Verse 7

तत्र राजा शीलनिर्धिर्नामैश्वर्यसमन्वितः । सुतास्वयम्वरोद्युक्तो महोत्सवसमन्वितः

ທີ່ນັ້ນມີພະຣາຊານາມ «ສີລນິທິ» ຜູ້ພ້ອມດ້ວຍສິລິມົງຄຸນ ແລະອໍານາດກະສັດ; ພະອົງກໍາລັງຈັດພິທີສະວະຍັມວະຣະຂອງພະທິດາ ໂດຍມີມະໂຫລະສົບໃຫຍ່ປະດັບປະດາງາມ.

Verse 8

चतुर्दिग्भ्यः समायातैस्संयुतं नृपनन्दतैः । नानावेषैस्सुशोभैश्च तत्कन्यावरणोत्सुकैः

ຈາກທິດທັງສີ່ ບັນດາເຈົ້າຊາຍ—ລູກຂອງກະສັດ—ໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນ ສວມເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຫຼາກຫຼາຍອັນງາມສະຫງ່າ ແລະມຸ່ງໝັ້ນຈະໄດ້ມືນາງກຸມາຣີນັ້ນ.

Verse 9

एतादृशम्पुरं दृष्ट्वा मोहम्प्राप्तोऽथ नारदः । कौतुकी तन्नृपद्वारं जगाम मदनेधितः

ເມື່ອເຫັນນະຄອນອັນອັດສະຈັນເຊັ່ນນັ້ນ ນາຣະດະກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມຫຼົງງົດ. ດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້—ແລະຖືກກາມະກະຕຸ້ນໃຫ້ລຸກໂຊນ—ທ່ານຈຶ່ງໄປຫາປະຕູພະຣາຊາ.

Verse 10

आगतं मुनिवर्यं तं दृष्ट्वा शीलनिधिर्नृपः । उपवेश्यार्चयांचक्रे रत्नसिंहासने वरे

ເມື່ອພະຣາຊາສີລນິທິເຫັນມຸນີຜູ້ປະເສີດນັ້ນມາຮອດ ກໍເຊີນໃຫ້ນັ່ງເທິງບັນລັງອັນດີທີ່ປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີ ແລະບູຊານົບນ້ອມດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 11

अथ राजा स्वतनयां नामतश्श्रीमतीं वराम् । समानीय नारदस्य पादयोस्समपातयत्

ຕໍ່ມາ ພະຣາຊາໄດ້ນໍາພະທິດາຂອງພະອົງ ນາມ «ສຣີມະຕີ» ຜູ້ງາມປະເສີດ ມາ ແລະໃຫ້ນາງກົ້ມກາບລົງທີ່ພະບາດຂອງນາຣະດະ.

Verse 12

तत्कन्यां प्रेक्ष्य स मुनिर्नारदः प्राह विस्मितः । केयं राजन्महाभागा कन्या सुरसुतोपमा

ເມື່ອເຫັນນາງສາວນ້ອຍນັ້ນ ມຸນີນາຣະດະກ່າວດ້ວຍຄວາມພິສົດວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ນາງຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງນີ້ແມ່ນໃຜ, ຄ້າຍດັ່ງບຸດຣີແຫ່ງເທວະ?”

Verse 13

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राजा प्राह कृतांजलिः । दुहितेयं मम मुने श्रीमती नाम नामतः

ເມື່ອຟັງຄໍານັ້ນແລ້ວ ພຣະຣາຊາປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະກ່າວວ່າ: “ໂອ ມຸນີ, ນີ້ແມ່ນບຸດຣີຂອງຂ້ອຍ; ນາມຂອງນາງແມ່ນ ສຣີມະຕີ.”

Verse 14

प्रदानसमयं प्राप्ता वरमन्वेषती शुभम् । सा स्वयंवरसंप्राप्ता सर्वलक्षणलक्षिता

ເມື່ອເຖິງເວລາຈະມອບນາງໃນການແຕ່ງງານ ນາງໄດ້ສະແຫວງຫາເຈົ້າບ່າວອັນເປັນມົງຄຸນ. ນາງຜູ້ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະດີງາມທຸກປະການ ໄດ້ມາຮອດພິທີສະວະຍັມວະຣະ (svayaṃvara) ເພື່ອເລືອກຄູ່ດ້ວຍຕົນເອງ.

Verse 15

अस्या भाग्यं वद मुने सर्वं जातकमादरात् । कीदृशं तनयेयं मे वरमाप्स्यति तद्वद

«ໂອ ມຸນີເອີຍ ຂໍໃຫ້ທ່ານເວົ້າດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ກ່ຽວກັບຊະຕາກຳທັງໝົດ ແລະດວງຊະຕາຂອງນາງ. ລູກສາວຂ້ອຍນີ້ຈະໄດ້ສາມີແນວໃດ? ຂໍຈົ່ງກ່າວບອກ»

Verse 16

इत्युक्तो मुनिशार्दूलस्तामिच्छुः कामविह्वलः । समाभाष्य स राजानं नारदो वाक्यमब्रवीत्

ເມື່ອຖືກກ່າວຖາມດັ່ງນັ້ນ ນາຣະດະ—ດຸດດັ່ງເສືອໃນຫມູ່ມຸນີ—ຜູ້ປາຖະໜານາງ ແລະສັ່ນໄຫວດ້ວຍຕັນຫາ ໄດ້ສົນທະນາຢ່າງສຸພາບກັບພະຣາຊາ ແລ້ວກ່າວຄຳເວົ້າຂຶ້ນ।

Verse 17

सुतेयं तव भूपाल सर्वलक्षणलक्षिता । महाभाग्यवती धन्या लक्ष्मीरिव गुणालया

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ບຸດສາວຂອງພຣະອົງນີ້ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທຸກປະການ. ນາງມີວາສະນາຍິ່ງ ແລະເປັນຜູ້ມີພອນ ດຸດດັ່ງພຣະລັກສະມີເອງ ເປັນທີ່ສະຖິດແຫ່ງຄຸນຄ່າອັນດີງາມ.

Verse 18

सर्वेश्वरोऽजितो वीरो गिरीशसदृशो विभुः । अस्याः पतिर्ध्रुवं भावी कामजित्सुरसत्तमः

ພຣະອົງເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ, ບໍ່ມີໃຜຊະນະໄດ້, ກ້າຫານ ແລະສະຖິດຢູ່ທົ່ວທຸກຫນ່ວຍ, ດຸດດັ່ງພຣະຄິຣີຊະ (ພຣະສິວະ) ເອງ. ພຣະອົງຈະເປັນສາມີຂອງນາງແນ່ນອນ—ຜູ້ຊະນະກາມ, ເປັນເທວະຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ.

Verse 19

इत्युक्त्वा नृपमामंत्र्य ययौ यादृच्छिको मुनिः । बभूव कामविवशश्शिवमाया विमोहितः

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ມຸນີຢາດຶດຈະຄິກະໄດ້ລາພຣະຣາຊາ ແລະຈາກໄປ. ຕໍ່ມາ ເມື່ອຖືກກາມຄວບຄຸມ ລາວຖືກມາຍາຂອງພຣະສິວະຫຼອກລວງໃຫ້ຫຼົງໄຫຼ.

Verse 20

चित्ते विचिन्त्य स मुनिराप्नुयां कथमेनकाम् । स्वयंवरे नृपालानामेकं मां वृणुयात्कथम्

ມຸນີນັ້ນຄິດພິຈາລະນາໃນໃຈ ແລ້ວຄິດວ່າ: «ເຮົາຈະໄດ້ນາງຜູ້ທີ່ເຮົາປາຖະໜານີ້ແນວໃດ? ໃນພິທີສະວະຍັມວະຣະ ໃນບັນດາກະສັດຫຼາຍອົງ ນາງຈະເລືອກເຮົາພຽງຜູ້ດຽວແນວໃດ?»

Verse 21

सौन्दर्यं सर्वनारीणां प्रियं भवति सर्वथा । तद्दृष्ट्वैव प्रसन्ना सा स्ववशा नात्र संशयः

ຄວາມງາມເປັນສິ່ງທີ່ແມ່ຍິງທັງປວງຮັກຊອບເສມອ. ເພີຍແຕ່ເຫັນມັນ ນາງກໍຍິນດີປິຕິ ແລະຕົກຢູ່ໃນອຳນາດຂອງມັນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 22

विधायेत्थं विष्णुरूपं ग्रहीतुं मुनिसत्तमः । विष्णुलोकं जगामाशु नारदः स्मरविह्वलः

ເມື່ອຕັດສິນໃຈແລ້ວດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອຮັບຮູບເປັນພຣະວິສນຸ, ນາຣະດະ ຜູ້ເປັນມຸນິຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ໄດ້ໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະວິສນຸຢ່າງວ່ອງໄວ ໂດຍໃຈຖືກກະທົບດ້ວຍຄວາມຄິດຮອດແຫ່ງຮັກ. ຕາມທັດສະນະໄສວະ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ສູງສົ່ງກໍຍັງເຄື່ອນໄຫວພາຍໃຕ້ແຮງຜັກດັນຂອງມາຍາ ຈົນກວ່າພຣະກະລຸນາຂອງປະຕິ (ພຣະຊິວະ) ຈະເຮັດໃຫ້ໃຈໝັ້ນຄົງ.

Verse 23

प्रणिपत्य हृषीकेशं वाक्यमेतदुवाच ह । रहसि त्वां प्रवक्ष्यामि स्ववृत्तान्तमशेषतः

ນາຣະດະ ໄດ້ກົດກົງນົບນ້ອມຕໍ່ ຮຶສີເກຊະ (Hṛṣīkeśa) ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິນທຣີຍະ ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ໃນທີ່ລັບ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເລົ່າໃຫ້ພຣະອົງຟັງຢ່າງຄົບຖ້ວນ ບໍ່ໃຫ້ຂາດຕົກ ທັງໝົດເລື່ອງລາວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 24

तथेत्युक्ते तथा भूते शिवेच्छा कार्यकर्त हि । ब्रूहीत्युक्तवति श्रीशे मुनिराह च केशवम्

ເມື່ອພຣະອົງກ່າວວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນເຖີດ” ແລ້ວກໍເກີດຂຶ້ນຕາມນັ້ນ ພຣະປະສົງຂອງພຣະສິວະແທ້ໆ ເປັນຜູ້ສຳເລັດການງານ. ຕໍ່ມາ ພຣະສຣີສະ (ວິສນຸ ອົງຄູ່ຂອງລັກສະມີ) ກ່າວວ່າ “ຈົ່ງເວົ້າ” ແລ້ວມຸນີຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ ເກສະວະ (ວິສນຸ)។

Verse 25

नारद उवाच । त्वदीयो भूपतिः शीलनिधिस्स वृषतत्परः । तस्य कन्या विशालाक्षी श्रीमतीवरवर्णिनी

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: “ກະສັດຂອງທ່ານເປັນຄັງແຫ່ງຄຸນຄວາມດີ ເປັນຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນທຳມະ. ພຣະອົງມີພຣະທິດາຜູ້ມີດວງຕາກວ້າງ ມີສິຣີມົງຄຸນ ແລະມີສີຜິວງາມຍິ່ງ.”

Verse 26

जगन्मोहिन्यभिख्याता त्रैलोक्येप्यति सुन्दरी । परिणेतुमहं विष्णो तामिच्छाम्यद्य मा चिरम्

ໂອ ວິສນຸ, ນາງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ “ຜູ້ລໍ້ລວງໂລກທັງປວງ” ງາມຫຼາຍເຫນືອຜູ້ໃດ ແມ່ນແຕ່ໃນສາມໂລກ. ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະແຕ່ງງານກັບນາງໃນມື້ນີ້ ຢ່າໃຫ້ຊ້າຊັກ.

Verse 27

स्वयंवरं चकरासौ भूपतिस्तनयेच्छया । चतुर्दिग्भ्यः समायाता राजपुत्रास्सहस्रशः

«ກະສັດນັ້ນ ປາດຖະນາຈະສົມດັ່ງໃຈລູກສາວ ຈຶ່ງຈັດພິທີ ສະວະຍັມວະຣະ. ຈາກທິດທັງສີ່ ເຈົ້າຊາຍນັບພັນໆ ພາກັນມາຮອດ»

Verse 28

यदि दास्यसि रूपं मे तदा तां प्राप्नुयां ध्रुवम् । त्वद्रूपं सा विना कंठे जयमालां न धास्यति

«ຖ້າເຈົ້າປະທານຮູບພຣະອົງໃຫ້ຂ້າ ຂ້າຈະໄດ້ນາງແນ່ນອນ. ຖ້າບໍ່ມີຮູບຂອງເຈົ້າ ນາງຈະບໍ່ສວມພວງມາລາແຫ່ງໄຊໃຫ້ທີ່ຄໍຂ້າ»

Verse 29

स्वरूपं देहि मे नाथ सेवकोऽहं प्रियस्तव । वृणुयान्मां यथा सा वै श्रीमती क्षितिपात्मजा

«ໂອ ພຣະນາຖ, ຂໍພຣະອົງປະທານສະວະຣູປອັນແທ້ຈິງໃຫ້ຂ້າເຫັນ. ຂ້າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ ແລະເປັນຜູ້ທີ່ພຣະອົງຮັກ. ຂໍໃຫ້ນາງ ສຣີມະຕີ ທິດາແຫ່ງແຜ່ນດິນ ຮັບເອົາຂ້າ ດັ່ງທີ່ນາງເຄີຍຮັບເອົາຜູ້ທີ່ນາງເລືອກ»

Verse 30

सुत उवाच वचः श्रुत्वा मुनेरित्थं विहस्य मधुसूदनः । शांकरीं प्रभुतां बुद्ध्वा प्रत्युवाच दयापरः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງມຸນີດັ່ງນັ້ນ ມະທຸສູດະນະ (ວິສນຸ) ຍິ້ມ. ພໍຮູ້ອໍານາດອັນສູງສຸດຂອງ ສາງກະຣີ (ພະລັງຂອງພຣະສິວະ) ຜູ້ເມດຕາໄດ້ຕອບກັບ.

Verse 31

विष्णुरुवाच । स्वेष्टदेशं मुने गच्छ करिष्यामि हितं तव । भिषग्वरो यथार्त्तस्य यतः प्रियतरोऽसि मे

ວິສນຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນີ, ເຈົ້າຈົ່ງໄປຍັງສະຖານທີ່ທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ເຈົ້າ, ເພາະເຈົ້າເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງຂ້າ—ເຫມືອນແພດຜູ້ເກັ່ງທີ່ຄົນເຈັບຮັກ»។

Verse 32

इत्युक्त्वा मुनये तस्मै ददौ विष्णुर्मुखं हरे । स्वरूपमनुगृह्यास्य तिरोधानं जगाम सः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ມຸນີຜູ້ນັ້ນແລ້ວ ພຣະວິສະນຸໄດ້ປະທານພຣະພັກອັນເທວະດາຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ຮະຣິ. ແລ້ວດ້ວຍພຣະກະລຸນາ ພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ເຫັນສະວະຣູບແທ້ ແລະຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ ຈາກນັ້ນຈຶ່ງເດີນທາງໄປ.

Verse 33

एवमुक्तो मुनिर्हृष्टः स्वरूपं प्राप्य वै हरेः । मेने कृतार्थमात्मानं तद्यत्नं न बुबोध सः

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ມຸນີນັ້ນກໍຍິນດີປານຫຼາຍ; ເມື່ອໄດ້ຮັບສະວະຣູບຂອງຮະຣິແທ້ໆ ກໍເຫັນວ່າຕົນໄດ້ສຳເລັດປະໂຫຍດແລ້ວ. ແຕ່ເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈເຈດຈຳນົງອັນເລິກຊຶ້ງຂອງຄວາມພະຍາຍາມນັ້ນ.

Verse 34

अथ तत्र गतः शीघ्रन्नारदो मुनिसत्तमः । चक्रे स्वयम्वरं यत्र राजपुत्रैस्समाकुलम्

ຕໍ່ມາ ນາຣະດະ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ໄດ້ໄປຮອດທີ່ນັ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ. ໃນສະຖານທີ່ທີ່ແອອັດໄປດ້ວຍເຈົ້າຊາຍທັງຫຼາຍ ທ່ານໄດ້ຈັດພິທີສະວະຍັມວະຣະດ້ວຍຕົນເອງ.

Verse 35

स्वयम्वरसभा दिव्या राजपुत्रसमावृता । शुशुभेऽतीव विप्रेन्द्रा यथा शक्रस भा परा

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ຫໍສະຫວະຍັມວະຣະອັນເທວະດາ ທີ່ມີເຈົ້າຊາຍລ້ອມຮອບ ສ່ອງສະຫວ່າງຢ່າງຫຼາຍ ດຸດດັ່ງສະພາອັນສູງສົ່ງຂອງພຣະອິນທຣາ।

Verse 36

तस्यां नृपसभायां वै नारदः समुपाविशत् । स्थित्वा तत्र विचिन्त्येति प्रीतियुक्तेन चेतसा

ໃນສະພາຫຼວງນັ້ນ ນາຣະດະແທ້ໆໄດ້ນັ່ງລົງ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນທ່ານພິຈາລະນາໃນໃຈ ດ້ວຍຈິດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແລະຄວາມເລື່ອມໃສອັນອ່ອນໂຍນ।

Verse 37

मां वरिष्यति नान्यं सा विष्णुरूपधरन्ध्रुवम् । आननस्य कुरूपत्वं न वेद मुनिसत्तमः

ນາງຈະເລືອກຂ້ອຍເປັນຄູ່ຄອງ—ບໍ່ແມ່ນຜູ້ອື່ນແນ່—ແມ່ນແຕ່ຂ້ອຍຖືຮູບພຣະວິສນຸ. ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ນາງບໍ່ຮູ້ຄວາມອັບຮູບຂອງໃບໜ້າຂ້ອຍເລີຍ.

Verse 38

पूर्वरूपं मुनिं सर्वे ददृशुऽस्तत्र मानवाः । तद्भेदं बुबुधुस्ते न राजपुत्रादयो द्विजाः

ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ຄົນທັງປວງໄດ້ເຫັນມຸນີໃນຮູບເກົ່າຂອງທ່ານ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ທັນຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນ—ທັງບຸດກະສັດແລະພວກທະວິຊະກໍບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຜິດແຜກນັ້ນ.

Verse 39

तत्र रुद्रगणौ द्वौ तद्रक्षणार्थं समागतौ । विप्ररूपधरौ गूढौ तत्रेदं जज्ञतुः परम्

ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ຕິດຕາມຂອງພຣະຣຸດຣະສອງອົງ ໄດ້ມາເພື່ອປົກປ້ອງ. ພວກເຂົາປິດບັງຕົນ ແລະຖືຮູບພຣາຫມັນ; ທັງສອງໄດ້ຮູ້ເຖິງເລື່ອງອັນສູງສຸດນັ້ນໃນທີ່ນັ້ນ.

Verse 40

मूढ मत्वा मुनिं तौ तन्निकटं जग्मतुर्गणौ । कुरुतस्तत्प्रहासं वै भाषमाणौ परस्परम्

ເຂົາທັງສອງເຫັນມຸນີນັ້ນເປັນຄົນໂງ່ ຈຶ່ງເຂົ້າໄປໃກ້ ແລະເວົ້າກັນໄປມາ ພ້ອມທັງຫົວເຮາະຢ່າງເປີດເຜີຍ ເຢາະເຍີ້ຍທ່ານນັ້ນ।

Verse 41

पश्य नारद रूपं हि विष्णोरिव महोत्तमम् । मुखं तु वानरस्येव विकटं च भयंकरम्

“ເບິ່ງເຖີດ ໂອ ນາຣະດາ—ຮູບນີ້ສູງສົ່ງຢ່າງຍິ່ງ ດັ່ງຮູບຂອງວິສນຸ; ແຕ່ໃບໜ້າກັບເຫມືອນລີງ ພິການ ແລະນ່າຢ້ານກົວ.”

Verse 42

इच्छत्ययं नृपसुता वृथैव स्मरमोहितः । इत्युक्त्वा सच्छलं वाक्यमुपहासं प्रचक्रतुः

“ນາງທິດາຂອງກະສັດນີ້ປາຖະໜາເຂົາ ແຕ່ກໍເປັນໄປໂດຍປ່າວ ເພາະເຂົາຖືກກາມະເທວະຫຼອກລວງ” ເວົ້າແລ້ວ ທັງສອງກໍເວົ້າຄຳຫຼອກລວງ ແລະເລີ່ມເຢາະເຢີ້ຍເຂົາ.

Verse 43

न शुश्राव यथार्थं तु तद्वाक्यं स्मरविह्वलः । पर्यैक्षच्छ्रीमतीं तां वै तल्लिप्सुर्मोहितो मुनिः

ເພາະຖືກຄວາມປາຖະໜາກະທົບໃຈ ມຸນີຈຶ່ງບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍແທ້ຂອງຄຳນັ້ນ. ຖືກມົວໝອງຄອບງຳ ແລະປາຖະໜາຈະໄດ້ນາງ ລາວຈຶ່ງຈ້ອງມອງນາງຜູ້ສົງ່າງາມນັ້ນຊ້ຳໆ.

Verse 44

एतस्मिन्नंतरे भूपकन्या चांतःपुरात्तु सा । स्त्रीभिस्समावृता तत्राजगाम वरवर्णिनी

ໃນຂະນະນັ້ນ ພະທິດາຂອງກະສັດ ຜູ້ມີຜິວພັນງາມ ໄດ້ອອກມາຈາກຫ້ອງໃນຂອງພະລາຊວັງ ໂດຍມີນາງຂ້າຮັບໃຊ້ຫຼາຍຄົນຫ້ອມລ້ອມ ແລະມາຮອດທີ່ນັ້ນ។

Verse 45

मालां हिरण्मयीं रम्यामादाय शुभ क्षणा । तत्र स्वयम्बरे रेजे स्थिता मध्ये रमेव सा

ໃນຂະນະມງຄົດນັ້ນ ນາງໄດ້ຖືພວງມາລາຄຳອັນງາມ. ຍືນຢູ່ກາງທີ່ປະຊຸມສະວະຍັມວະຣະ ນາງສ່ອງສະຫວ່າງດຸດດັ່ງພຣະນາງລັກສະມີເອງ.

Verse 46

बभ्राम सा सभां सर्वां मालामादाय सुव्रता । वरमन्वेषती तत्र स्वात्माभीष्टं नृपात्मजा

ນາງຜູ້ຖືສິນວັດດີ ຖືພວງມາລາໄວ້ໃນມື ແລ້ວເດີນວົນໄປທົ່ວຫ້ອງປະຊຸມ ເພື່ອຊອກຫາເຈົ້າບ່າວທີ່ໃຈຂອງນາງປາຖະໜາແທ້.

Verse 47

वानरास्यं विष्णुतनुं मुनिं दृष्ट्वा चुकोप सा । दृष्टिं निवार्य च ततः प्रस्थिता प्रीतमानसा

ເມື່ອນາງເຫັນມຸນີຜູ້ມີໃບໜ້າຄ້າຍລີງ ແລະ ກາຍຄ້າຍພຣະວິສະນຸ ນາງກໍໂກດຂຶ້ນ. ແລ້ວນາງກໍຫ້າມສາຍຕາ ແລະ ອອກໄປຈາກນັ້ນ ດ້ວຍໃຈທີ່ກັບຄືນສູ່ຄວາມສະຫງົບ.

Verse 48

न दृष्ट्वा स्ववरं तत्र त्रस्तासीन्मनसेप्सितम् । अंतस्सभास्थिता कस्मिन्नर्पयामास न स्रजम्

ນາງບໍ່ເຫັນເຈົ້າບ່າວທີ່ນາງເລືອກ—ຜູ້ທີ່ໃຈນາງປາຖະໜາ—ນາງຈຶ່ງຫວາດຫວັນ. ຢືນຢູ່ໃນຫໍປະຊຸມ ນາງບໍ່ອາດວາງພວງມາລາໃຫ້ແກ່ໃຜໄດ້।

Verse 49

एतस्मिन्नंतरे विष्णुराजगाम नृपाकृतिः । न दृष्टः कैश्चिदपरैः केवलं सा ददर्श हि

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະວິສນຸເສດັດມາ ໂດຍຮັບຮູບເປັນພະຣາຊາ. ບໍ່ມີໃຜອື່ນເຫັນພຣະອົງ—ແທ້ຈິງ ມີແຕ່ນາງເທົ່ານັ້ນທີ່ເຫັນ।

Verse 50

अथ सा तं समालोक्य प्रसन्नवदनाम्बुजा । अर्पयामास तत्कण्ठे तां मालां वरवर्णिनी

ແລ້ວນາງເບິ່ງເຫັນພຣະອົງ ໃບໜ້າດັ່ງດອກບົວຂອງນາງສ່ອງໃສດ້ວຍຄວາມຍິນດີ. ນາງຜູ້ງາມສົມບູນ ໄດ້ວາງພວງມາລານັ້ນໄວ້ທີ່ຄໍຂອງພຣະອົງ।

Verse 51

तामादाय ततो विष्णू राजरूपधरः प्रभुः । अंतर्धानमगात्सद्यस्स्वस्थानं प्रययौ किल

ຕໍ່ມາ ພຣະວິສນຸຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າ ຜູ້ຖືຮູບເປັນພະຣາຊາ ໄດ້ນຳນາງໄປ. ໃນທັນໃດນັ້ນພຣະອົງກໍຫາຍລັບ ແລະໄດ້ເດີນທາງໄປສູ່ວິຫານຖິ່ນພຳນັກຂອງພຣະອົງແທ້ໆ।

Verse 52

सर्वे राजकुमाराश्च निराशाः श्रीमतीम्प्रति । मुनिस्तु विह्वलोऽतीव बभूव मदनातुरः

ບັນດາລາຊະກຸມານທັງປວງພາກັນຫມົດຫວັງຕໍ່ນາງ ສຣີມະຕີ. ແຕ່ພຣະມຸນີນັ້ນກັບວຸ້ນວາຍຢ່າງຫຼວງ ຖືກຄວາມຮ້ອນແຫ່ງກາມະ—ໄຟແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາ—ທຳໃຫ້ທຸກທົນ।

Verse 53

तदा तावूचतुस्सद्यो नारदं स्वरविह्वलम् । विप्ररूपधरौ रुद्रगणौ ज्ञानविशारदौ

ໃນຂະນະນັ້ນ ຣຸດຣະຄະນະສອງອົງ—ຜູ້ຊໍານານໃນຍານທາງວິນຍານ ແລະຮັບຮູບເປັນພຣາຫມັນ—ໄດ້ເວົ້າກັບນາຣະດະທັນທີ ເມື່ອສຽງຂອງທ່ານສັ່ນໄຫວດ້ວຍອາລົມ।

Verse 54

गणावूचतुः । हे नारदमुने त्वं हि वृथा मदनमोहितः । तल्लिप्सुस्स्वमुखं पश्य वानरस्येव गर्हितम्

ຄະນະທັງສອງກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ນາຣະດະມຸນີ, ເຈົ້າຖືກກາມະເທວະຫຼອກລວງໂດຍຫາປະໂຫຍດບໍ່. ຖ້າເຈົ້າປາຖະໜານາງ ຈົ່ງເບິ່ງໜ້າຕົນເອງ—ນ່າດູຖູກດັ່ງໜ້າລີງ»។

Verse 55

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य तयोर्वाक्यं नारदो विस्मितोऽभवत् । मुखं ददर्श मुकुरे शिवमायाविमोहितः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງທັງສອງ ນາຣະດະກໍປະຫລາດໃຈ. ຖືກມາຍາຂອງພຣະສິວະທໍາໃຫ້ຫຼົງ ທ່ານເບິ່ງໃນກະຈົກ ແລະເຫັນໜ້າຂອງຕົນເອງ.

Verse 56

स्वमुखं वानरस्येव दृष्ट्वा चुक्रोध सत्वरम् । शापन्ददौ तयोस्तत्र गणयोर्मोहितो मुनिः

ເມື່ອເຫັນໜ້າຕົນເອງດັ່ງໜ້າລີງ ມຸນີກໍໂກດຂຶ້ນທັນທີ. ຖືກຄະນະທັງສອງທໍາໃຫ້ຫຼົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງປະກາດຄໍາສາບແຊ່ງໃສ່ພວກເຂົາ.

Verse 57

युवां ममोपहासं वै चक्रतुर्ब्राह्मणस्य हि । भवेतां राक्षसौ विप्रवीर्यजौ वै तदाकृती

ເຈົ້າທັງສອງໄດ້ເຍາະເຍີ້ຍຂ້ອຍຜູ້ເປັນພຣາມ. ດັ່ງນັ້ນ, ຂໍໃຫ້ເຈົ້າກາຍເປັນຍັກ (ຣາກສະ)—ທີ່ເກີດຈາກອຳນາດຂອງພຣາມ—ແລະມີຮູບຮ່າງແບບນັ້ນ.

Verse 58

श्रुत्वा हरगणावित्थं स्वशापं ज्ञानिसत्तमौ । न किंचिदूचतुस्तौ हि मुनिमाज्ञाय मोहितम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຈາກພວກບໍລິວານຂອງພຣະສິວະກ່ຽວກັບຄຳສາບຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ມີປັນຍາທັງສອງນັ້ນບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງເລີຍ, ໂດຍເຂົ້າໃຈວ່າລືສີນັ້ນຖືກເຮັດໃຫ້ຫຼົງຜິດ (ໂດຍອຳນາດທີ່ສູງກວ່າ).

Verse 59

स्वस्थानं जग्मतुर्विप्रा उदासीनौ शिवस्तुतिम् । चक्रतुर्मन्यमानौ वै शिवेच्छां सकलां सदा

ພວກລືສີພຣາມເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ກັບຄືນສູ່ທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງຕົນ, ໂດຍມີຄວາມປ່ອຍວາງ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ສວດມົນສັນລະເສີນພຣະສິວະ, ໂດຍຖືວ່າທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງແມ່ນເປັນໄປຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະສິວະສະເໝີ.