नारदतपोवर्णनम् (Nārada’s Austerities Described)

Verse 1

सूत उवाच । एतस्मिन्समये विप्रा नारदो मुनिसत्तमः । ब्रह्मपुत्रो विनीतात्मा तपोर्थं मन आदधे

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໃນເວລານັ້ນ ໂອ ພວກພຣາຫມັນ, ນາຣະດະ—ຜູ້ເປັນມຸນີຍອດຢ່າງ—ບຸດຂອງພຣະພຣະຫມາ, ຜູ້ຖ່ອມຕົນແລະຄວບຄຸມຕົນໄດ້, ໄດ້ຕັ້ງໃຈຈະປະພຶດຕະປະ (ການບໍາເພັນພະຍາຍາມ) ເພື່ອບັນລຸທາງວິນຍານ.

Verse 2

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखंडे सृष्ट्युपाख्याने नारदतपोवर्णनं नाम द्वितीयोऽध्यायः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສີຣີ ຊິວະມະຫາປຸຣານະ» ພາຍໃນສະມະຫິຕາທີສອງ «ຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ໃນພາກທໍາອິດ «ສຣິດຕິຂັນດະ» (ເລື່ອງການສ້າງ) ບົດທີສອງ ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາຕະປະຂອງນາຣະດະ» ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 3

तत्राश्रमो महादिव्यो नानाशोभासमन्वितः । तपोर्थं स ययौ तत्र नारदो दिव्यदर्शनः

ທີ່ນັ້ນມີອາສຣົມອັນທິບພະຢ່າງຍິ່ງ ປະດັບດ້ວຍຄວາມງາມຫຼາຍປະການ. ເພື່ອຕະປະສະຍາ ແລະການບັນລຸທາງວິນຍານ ນາຣະດະ ຜູ້ມີທິບພະທັດສະນະ ໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນ।

Verse 4

तां दृष्ट्वा मुनिशार्दूलस्तेपे स सुचिरं तपः । बध्वासनं दृढं मौनी प्राणानायम्य शुद्धधीः

ເມື່ອເຫັນນາງແລ້ວ ນັກບວດຜູ້ເປັນດັ່ງເສືອໃນຫມູ່ລະສີ ໄດ້ປະຕິບັດຕະປະສະຍາດົນນານ. ທ່ານຈັດອາສະນະໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ຮັກສາຄວາມສງົບ (ໂມນະ) ແລະຄວບຄຸມລົມຫາຍໃຈດ້ວຍປຣານາຍາມ ດ້ວຍປັນຍາບໍລິສຸດ ມຸ່ງໝັ້ນສູ່ການຮູ້ແຈ້ງພຣະສິວະ।

Verse 5

चक्रे मुनिस्समाधिं तमहम्ब्रह्मेति यत्र ह । विज्ञानं भवति ब्रह्मसाक्षात्कारकरं द्विजाः

ໂອ ທ່ານດວິຊະຜູ້ເປັນລະສີທັງຫຼາຍ ນັກບວດນັ້ນໄດ້ເຂົ້າສູ່ສະມາທິອັນນັ້ນ ທີ່ໃນນັ້ນເກີດຄວາມຮູ້ວ່າ “ຂ້າແມ່ນພຣະພຣະຫມັນ (ພຣະບຣະຫມັນ)”. ຈາກນັ້ນເກີດວິຊານະອັນສູງ ອັນນໍາໄປສູ່ການປະຈັກພຣະບຣະຫມັນໂດຍກົງ।

Verse 6

इत्थं तपति तस्मिन्वै नारदे मुनिसत्तमे । चकंपेऽथ शुनासीरो मनस्संतापविह्वलः

ເມື່ອນາຣະດະ ມຸນິຜູ້ສູງສຸດ ກໍາລັງປະຕິບັດຕະປະສະຍາຢ່າງນັ້ນ ຊຸນາສີຣະ (ອິນທຣະ) ກໍເລີ່ມສັ່ນໄຫວ ເນື່ອງຈາກຄວາມຮ້ອນຮົ່ມໃນໃຈທີ່ທໍາໃຫ້ຫວັ່ນໄຫວ।

Verse 7

मनसीति विचिंत्यासौ मुनिर्मे राज्यमिच्छति । तद्विघ्नकरणार्थं हि हरिर्यत्नमियेष सः

ຄິດໃນໃຈວ່າ «ມຸນີນີ້ປາຖະໜາອານາຈັກຂອງຂ້າ» ຮະຣິ (ວິສນຸ) ຈຶ່ງພາກພຽນຢ່າງແທ້ ເພື່ອກໍ່ໃຫ້ເກີດອຸປະສັກຕໍ່ຄວາມປາຖະໜານັ້ນ।

Verse 8

सस्मार स्मरं शक्रश्चेतसा देवनायकः । आजगाम द्रुतं कामस्समधीर्महिषीसुतः

ອິນທຣະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແລະຜູ້ນຳແຫ່ງເທວະທັງປວງ ໄດ້ລະລຶກເຖິງ ສະມະຣະ (ກາມະ) ໃນໃຈ. ໃນທັນໃດນັ້ນ ກາມະ—ຜູ້ວ່ອງໄວ ແລະ ມີຈິດແນ່ວແນ່, ບຸດແຫ່ງມະຫິສີ—ກໍໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 9

अथागतं स्मरं दृष्ट्वा संबोध्य सुरराट् प्रभुः । उवाच तं प्रपश्याशु स्वार्थे कुटिलशेमुषिः

ແລ້ວເມື່ອເຫັນ ກາມະ (ສະມະຣະ) ມາຮອດ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ກະສັດແຫ່ງເທວະ ໄດ້ເອີ້ນເຂົາໃຫ້ຮູ້ສຶກ ແລະ ເວົ້າກັບເຂົາໃນທັນທີ—ຜູ້ມີປັນຍາຄົດຄຽວ ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງຕົນ.

Verse 10

इन्द्र उवाच । मित्रवर्य्य महावीर सर्वदा हितकारक । शृणु प्रीत्या वचो मे त्वं कुरु साहाय्यमात्मना

ອິນທຣະກ່າວວ່າ: “ໂອ ມິດຜູ້ປະເສີດ, ໂອ ວີຣະບຸລຸດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ຜູ້ເຮັດປະໂຫຍດເສມອ, ຈົ່ງຟັງຄຳຂອງຂ້ອຍດ້ວຍຄວາມປິຕິ, ແລະຈົ່ງຊ່ວຍເຫຼືອຂ້ອຍດ້ວຍກຳລັງຂອງເຈົ້າເອງ.”

Verse 11

त्वद्बलान्मे बहूनाञ्च तपोगर्वो विनाशितः । मद्राज्यस्थिरता मित्र त्वदनुग्रहतस्सदा

ໂດຍພະລັງອຳນາດຂອງພຣະອົງ ຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສຈາກຕະປະສະຍາໃນຂ້າພະເຈົ້າ ແລະໃນອື່ນໆຫຼາຍຄົນ ຖືກທຳລາຍແລ້ວ. ໂອ້ມິດສະຫາຍ, ຄວາມໝັ້ນຄົງແຫ່ງອານາຈັກຂ້າພະເຈົ້າ ລ້ວນເກີດຈາກພຣະອະນຸຄຣາະຂອງພຣະອົງເສມອ.

Verse 12

हिमशैलगुहायां हि मुनिस्तपति नारदः । मनसोद्दिश्य विश्वेशं महासंयमवान्दृढः

ແທ້ຈິງແລ້ວ ໃນຖ້ຳແຫ່ງພູຫິມາລະຍະ ມຸນີນາຣະດະໄດ້ບຳເນັດຕະປະສະຍາ; ມີສຳຍົມອັນໃຫຍ່ແລະໝັ້ນຄົງ, ພ້ອມທັງຈິດໃນອົງການຖືກຈົ່ງໄວ້ຕໍ່ ວິສເວສະວະຣະ—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ.

Verse 13

याचेन्न विधितो राज्यं स ममेति विशंकितः । अद्यैव गच्छ तत्र त्वं तत्तपोविघ्नमाचर

ຖ້າລາວບໍ່ຂໍອານາຈັກຕາມພິທີການທີ່ກໍານົດໄວ້, ລາວອາດຈະສົງໄສວ່າ 'ອານາຈັກນີ້ແມ່ນຂອງຂ້ອຍ'. ຈົ່ງໄປທີ່ນັ້ນໃນມື້ນີ້, ແລະ ສ້າງອຸປະສັກໃຫ້ແກ່ການບໍາເພັນຕະບະຂອງລາວ.

Verse 14

इत्याज्ञप्तो महेन्द्रेण स कामस्समधु प्रियः । जगाम तत्स्थलं गर्वादुपायं स्वञ्चकार ह

ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງຈາກມະເຫັນທຣາ (ອິນທຣາ), ກາມະ—ຜູ້ທີ່ມັກລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ ແລະ ເມົາດ້ວຍນໍ້າເຜິ້ງ—ໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນ. ດ້ວຍຄວາມທະນົງຕົວ, ລາວໄດ້ວາງແຜນການຂອງຕົນເອງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 15

रचयामास तत्राशु स्वकलास्सकला अपि । वसंतोपि स्वप्रभावं चकार विविधं मदात्

ຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ນໍາເອົາພະລັງທັງໝົດຂອງຕົນເອງ (kalās) ອອກມາຢ່າງໄວວາ. ແມ່ນແຕ່ລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ, ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເບີກບານ, ກໍໄດ້ສະແດງຄວາມສະຫງ່າງາມທີ່ໂດດເດັ່ນຂອງມັນໃນຫຼາຍຮູບແບບ.

Verse 16

न बभूव मुनेश्चेतो विकृतं मुनिसत्तमाः । भ्रष्टो बभूव तद्गर्वो महेशानुग्रहेण ह

ໂອ ບັນດາມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ຈິດໃຈຂອງມຸນີນັ້ນບໍ່ໄດ້ບິດເບືອນ; ໂດຍພຣະອະນຸກຣະຫະຂອງມະເຫສະວະຣະ ຄວາມຍິ່ງຍະໂສຂອງລາວຖືກທຳລາຍລົງ।

Verse 17

शृणुतादरतस्तत्र कारणं शौनकादयः । ईश्वरानुग्रहेणात्र न प्रभावः स्मरस्य हि

ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ, ໂອ ຊົນະກະ ແລະມຸນີທັງຫຼາຍ, ເຫດຜົນຂອງເລື່ອງນີ້: ໂດຍພຣະອະນຸກຣະຫະຂອງອີສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ໃນການນັ້ນ, ກາມະເທວະ ບໍ່ມີອຳນາດແທ້ໆໃນທີ່ນັ້ນ।

Verse 18

अत्रैव शम्भुनाऽकारि सुतपश्च स्मरारिणा । अत्रैव दग्धस्तेनाशु कामो मुनितपोपहः

ຢູ່ທີ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ພຣະຊັມບູ—ຜູ້ເປັນສັດຕູຂອງສະມະຣະ (ກາມ)—ໄດ້ປະກອບຕະປະສະຢ່າງເຂັ້ມງວດ; ແລະຢູ່ທີ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ກາມ ຜູ້ລົບກວນຕະປະຂອງມຸນີ ຖືກພຣະອົງເຜົາໄໝ້ຢ່າງວ່ອງໄວ।

Verse 19

कामजीवनहेतोर्हि रत्या संप्रार्थितैस्सुरैः । सम्प्रार्थित उवाचेदं शंकरो लोकशंकरः

ເພື່ອໃຫ້ກາມະເທວະ (ພຣະກາມ) ຟື້ນຄືນຊີວິດ ແລະໂດຍຣະຕີພ້ອມດ້ວຍເທວະທັງຫຼາຍອ້ອນວອນຢ່າງສຸດໃຈ, ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເປັນຜູ້ອຸປະຖຳໂລກ ໄດ້ກ່າວຕອບດັ່ງນີ້.

Verse 20

कंचित्समयमासाद्य जीविष्यति सुराः स्मरः । परं त्विह स्मरोपायश्चरिष्यति न कश्चन

«ອີກໄມ່ດົນ, ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ, ກາມ (ສະມະຣະ) ຈະຟື້ນຄືນມີຊີວິດ. ແຕ່ໃນບັດນີ້ ແລະໃນທີ່ນີ້ ບໍ່ມີໃຜຈະກະທຳວິທີໃດໆເພື່ອຊຸກຊີວິດເຂົາ»।

Verse 21

इह यावद्दृश्यते भूर्जनैः स्थित्वाऽमरास्सदा । कामबाणप्रभावोत्र न चलिष्यत्यसंशयम्

ຕາບໃດທີ່ສະພາບນີ້ຍັງປາກົດໃຫ້ຊົນເຫັນຢູ່ໃນນີ້—ໃນຂະນະທີ່ອະມະຣະເທວະທັງຫຼາຍຍັງຕັ້ງມັ່ນຢູ່—ອຳນາດລູກສອນຂອງກາມະຈະບໍ່ຄອບງຳທີ່ນີ້; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ.

Verse 22

इति शंभूक्तितः कामो मिथ्यात्मगतिकस्तदा । नारदे स जगामाशु दिवमिन्द्रसमीपतः

ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍພຣະວາຈາຂອງພຣະສຳພູ, ກາມ—ຜູ້ທີ່ເສັ້ນທາງຂອງຕົນເປັນມາຍາ ແລະຫຼອກລວງຕົນເອງ—ໄດ້ອອກຈາກນາຣະດະຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະໄປສູ່ສະຫວັນ ໃກ້ພຣະອິນທຣະ.

Verse 23

आचख्यौ सर्ववृत्तांतं प्रभावं च मुनेः स्मरः । तदाज्ञया ययौ स्थानं स्वकीयं स मधुप्रियः

ສະມະຣະ (ກາມ) ໄດ້ເລົ່າເລື່ອງລາວທັງໝົດ ແລະພັນລະນາອຳນາດທາງຈິດວິນຍານຂອງມຸນີ. ແລ້ວຕາມຄຳສັ່ງຂອງມຸນີນັ້ນ ມະທຸປຣິຍະ ໄດ້ໄປຍັງຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນ.

Verse 24

विस्मितोभूत्सुराधीशः प्रशशंसाथ नारदम् । तद्वृत्तांतानभिज्ञो हि मोहितश्शिवमायया

ຈອມເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ຕົກຕະລຶງ ແລ້ວກໍສັນລະເສີນນາຣະດະ. ເນື່ອງຈາກບໍ່ຮູ້ຄວາມເປັນໄປທີ່ແທ້ຂອງເຫດການນັ້ນ ຈຶ່ງຖືກມາຍາຂອງພຣະສິວະຫຼອກລວງ.

Verse 25

दुर्ज्ञेया शांभवी माया सर्वेषां प्राणिनामिह । भक्तं विनार्पितात्मानं तया संमोह्यते जगत्

ມາຍາສາມພະວີ—ອຳນາດຂອງພຣະສິວະ—ເປັນສິ່ງຍາກທີ່ສັດມີຊີວິດທັງປວງໃນໂລກນີ້ຈະເຂົ້າໃຈ. ປາສະຈາກພັກຕິ ແລະບໍ່ມອບຕົນແດ່ພຣະອົງ ຈັກກະວານທັງໝົດຖືກມາຍານັ້ນຫຼອກລວງ.

Verse 26

नारदोऽपि चिरं तस्थौ तत्रेशानुग्रहेण ह । पूर्णं मत्वा तपस्तत्स्वं विरराम ततो मुनिः

ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງ ອີສານະ (ພຣະສິວະ) ນາຣະດະກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນເວລາດົນ. ແລ້ວເມື່ອເຫັນວ່າຕະປະຂອງຕົນສຳເລັດບໍລິບູນ ມຸນີນັ້ນຈຶ່ງຢຸດຕະປະ.

Verse 27

कामोप्यजेयं निजं मत्वा गर्वितोऽभून्मुनीश्वरः । वृथैव विगतज्ञानश्शिवमायाविमोहितः

ແມ່ນແຕ່ກາມະເອງ ກໍຄິດວ່າຕົນບໍ່ມີໃຜຊະນະໄດ້ ແລະເກີດຄວາມຍໂສ. ແຕ່ປັນຍາຂອງເຂົາກໍກາຍເປັນໄຮ້ຄ່າ ເນື່ອງຈາກຖືກມາຍາຂອງພຣະສິວະຫຼອກລວງ.

Verse 28

धन्या धन्या महामाया शांभवी मुनिसत्तमाः । तद्गतिं न हि पश्यंति विष्णुब्रह्मादयोपि हि

ໂອ ມຸນິສັດຕະມະ, ມະຫາມາຍາ ຊາມພະວີ—ພະລັງອໍານາດຂອງພຣະສິວະ—ແມ່ນຜູ້ມີພອນ ແມ່ນຜູ້ມີພອນແທ້. ເພາະແມ່ນແຕ່ພຣະວິສນຸ ແລະພຣະພຣະຫມາ ພ້ອມທັງອື່ນໆ ກໍບໍ່ອາດເຫັນເສັ້ນທາງ ແລະວິທີການຂອງນາງໄດ້.

Verse 29

तया संमोहितोतीव नारदो मुनिसत्तमः । कैलासं प्रययौ शीघ्रं स्ववृत्तं गदितुं मदी

ດ້ວຍການຖືກນາງຫລອກລວງຢ່າງແຮງ, ນາຣະດະ—ມຸນິຜູ້ຍິ່ງ—ໄດ້ອອກເດີນທາງໄປກາຍລາສາຢ່າງໄວ, ເພື່ອຈະກ່າວເລົ່າປະສົບການຂອງຕົນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງ.

Verse 30

रुद्रं नत्वाब्रवीत्सर्वं स्ववृत्तङ्गर्ववान्मुनिः । मत्वात्मानं महात्मानं स्वप्रभुञ्च स्मरञ्जयम्

ເມື່ອໄດ້ນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະຣຸດຣະແລ້ວ, ມຸນິຜູ້ນັ້ນ—ຜູ້ມີຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສໃນຄວາມປະພຶດຂອງຕົນ—ໄດ້ກ່າວທຸກຢ່າງອອກມາ. ລາວເຫັນຕົນເອງເປັນມະຫາອາດມາ ແລະລະລຶກເຖິງຄວາມເປັນເຈົ້າຜູ້ຊະນະທີ່ຕົນຄິດເອງ, ຈຶ່ງປາຖະໜາຊັຍຊະນະ.

Verse 31

तच्छ्रुत्वा शंकरः प्राह नारदं भक्तवत्सलः । स्वमायामोहितं हेत्वनभिज्ञं भ्रष्टचेतसम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ, ພຣະຊັງກະຣະ—ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີເສມອ—ໄດ້ກ່າວກັບນາຣະດະ, ຜູ້ຖືກມາຍາຂອງພຣະອົງເອງຫລອກລວງ, ບໍ່ຮູ້ເຫດອັນແທ້, ແລະຈິດໃຈຫຼົງວຸ້ນວາຍ.

Verse 32

रुद्र उवाच । हे तात नारद प्राज्ञ धन्यस्त्वं शृणु मद्वचः । वाच्यमेवं न कुत्रापि हरेरग्रे विशेषतः

ຣຸດຣະກ່າວວ່າ: «ໂອ ລູກທີ່ຮັກ ນາຣະດະ, ເຈົ້າເປັນຜູ້ມີປັນຍາ ແລະມີພອນ. ຈົ່ງຟັງຄໍາຂອງເຮົາ. ເລື່ອງນີ້ບໍ່ຄວນເວົ້າທີ່ໃດເລີຍ; ໂດຍພິເສດຢ່າເວົ້າຕໍ່ໜ້າ ຮະຣິ (ວິສນຸ)»។

Verse 33

पृच्छमानोऽपि न ब्रूयाः स्ववृत्तं मे यदुक्तवान् । गोप्यं गोप्यं सर्वथा हि नैव वाच्यं कदाचन

«ແມ່ນແຕ່ຖືກຖາມກໍຢ່າເວົ້າເລື່ອງຂອງເຈົ້າທີ່ເຈົ້າເຄີຍກ່າວແກ່ຂ້າ. ຈົ່ງເກັບໄວ້ເປັນຄວາມລັບ—ລັບທຸກປະການ; ຢ່າເວົ້າອອກເລີຍ ໃນເວລາໃດໆ».

Verse 34

शास्म्यहं त्वां विशेषेण मम प्रियतमो भवान् । विष्णुभक्तो यतस्त्वं हि तद्भक्तोतीव मेऽनुगः

«ຂ້າສັ່ງສອນເຈົ້າເປັນພິເສດ ເພາະເຈົ້າເປັນຜູ້ທີ່ຂ້າຮັກຍິ່ງ. ເນື່ອງຈາກເຈົ້າເປັນຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະວິສນຸ ເຈົ້າຈຶ່ງພັກດີຕໍ່ພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງ; ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນ ເຈົ້າກໍພັກດີຕໍ່ຂ້າຢ່າງຍິ່ງດ້ວຍ».

Verse 35

शास्तिस्मेत्थञ्च बहुशो रुद्रस्सूतिकरः प्रभुः । नारदो न हितं मेने शिवमायाविमोहितः

«ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າ—ຣຸດຣະ ຜູ້ເປັນເຫດອັນສູງສຸດແຫ່ງການສ້າງ—ໄດ້ຕໍານິເຂົາຊໍ້າໆ. ແຕ່ນາຣະດະ ຜູ້ຖືກມາຍາຂອງພຣະສິວະຫຼອກລວງ ກໍບໍ່ຍອມຮັບສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແທ້».

Verse 36

प्रबला भाविनी कर्म गतिर्ज्ञेया विचक्षणैः । न निवार्या जनैः कैश्चिदपीच्छा सैव शांकरी

ນັກປັນຍາຄວນເຂົ້າໃຈວ່າ ເສັ້ນທາງແຫ່ງກຳມະນັ້ນແຂງແຮງ ແລະໃຫ້ຜົນບໍ່ຄາດເຄື່ອນ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຂັດຂວາງໄດ້ ເພາະພຣະປະສົງອັນຕ້ານບໍ່ໄດ້ນັ້ນແຫຼະ ແມ່ນ “ຊາງກາຣີ” ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະສິວະ.

Verse 37

ततस्स मुनिवर्यो हि ब्रह्मलोकं जगाम ह । विधिं नत्वाऽब्रवीत्कामजयं स्वस्य तपोबलात्

ຕໍ່ມາ ມຸນີຜູ້ປະເສີດນັ້ນໄດ້ໄປສູ່ພຣະພຣົມໂລກ. ທ່ານນົບນ້ອມຕໍ່ ວິທິ (ພຣະພຣົມ) ແລະກ່າວວ່າ ດ້ວຍພະລັງຕະປະຂອງຕົນ ທ່ານໄດ້ຊະນະກາມະແລ້ວ.

Verse 38

तदाकर्ण्य विधिस्सोथ स्मृत्वा शम्भुपदाम्बुजम् । ज्ञात्वा सर्वं कारणं तन्निषिषेध सुतं तदा

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາ ກໍໄດ້ລະລຶກເຖິງພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະສຳພູ (ພຣະຊິວະ)। ເມື່ອຮູ້ແຈ້ງເຫດປັດໃຈແທ້ຂອງທຸກສິ່ງ ພຣະອົງກໍຫ້າມລູກຊາຍຈາກການກະທຳນັ້ນໃນທັນທີ।

Verse 39

मेने हितन्न विध्युक्तं नारदो ज्ञानिसत्तमः । शिवमायामोहितश्च रूढचित्तमदांकुरः

ນາຣະດະ ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງນັກຮູ້ ກໍເຫັນວ່າ ສິ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກກຳຊັບໂດຍປັນຍາອັນຖືກຕ້ອງ ແລະຄຳພີ ເປັນສິ່ງມີປະໂຫຍດ. ເພາະຖືກມາຍາຂອງພຣະຊິວະຫຼອກລວງ ງອກແຫ່ງຄວາມທະນົງຕົນຈຶ່ງຝັງຮາກແນ່ນອນໃນໃຈຂອງລາວ।

Verse 40

शिवेच्छा यादृशी लोके भवत्येव हि सा तदा । तदधीनं जगत्सर्वं वचस्तंत्यांत स्थितं यतः

ໃນໂລກນີ້ ພຣະປະສົງຂອງພຣະຊິວະເປັນແນວໃດ ກໍເກີດຂຶ້ນຕາມນັ້ນແທ້. ເພາະຈັກກະວານທັງປວງພຶງພາພຣະອົງ ເນື່ອງຈາກມັນຕັ້ງຢູ່ທີ່ປາຍສາຍແຫ່ງພຣະບັນຊາ ອັນເປັນພຣະວາຈາປົກຄອງຂອງພຣະອົງ।

Verse 41

नारदोऽथ ययौ शीघ्रं विष्णुलोकं विनष्टधीः । मदांकुरमना वृत्तं गदितुं स्वं तदग्रतः

ແລ້ວນາຣະດະ ຜູ້ທີ່ປັນຍາຖືກຄວັນມົວບັງ ກໍໄປຢ່າງໄວສູ່ໂລກຂອງພຣະວິສນຸ. ໃຈຂອງລາວມີງອກແຫ່ງຄວາມທະນົງຕົນ ແລະປາດຖະໜາຈະເລົ່າເຫດການຂອງຕົນຕໍ່ໜ້າພຣະວິສນຸ.

Verse 42

आगच्छंतं मुनिन्दृष्ट्वा नारदं विष्णुरादरात् । उत्थित्वाग्रे गतोऽरं तं शिश्लेषज्ञातहेतुकः

ເມື່ອພຣະວິສນຸເຫັນນາຣະດະມຸນີກຳລັງເຂົ້າມາ ພຣະອົງກໍລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ໄປຕ້ອນຮັບຢູ່ຂ້າງໜ້າ ແລະກອດຮັບເຂົາ—ແມ່ນແຕ່ຍັງບໍ່ຮູ້ເຫດຜົນການມາຢ້ຽມຂອງນາຣະດະ.

Verse 43

स्वासने समुपावेश्य स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम् । हरिः प्राह वचस्तथ्यं नारदं मदनाशनम्

ຮະຣິ (ວິສນຸ) ໃຫ້ນາຣະດະນັ່ງເທິງອາສນະຂອງພຣະອົງ ແລ້ວລະລຶກເຖິງພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະສິວະ ຈຶ່ງກ່າວຖ້ອຍຄໍາສັດຈິງແກ່ນາຣະດະ ຜູ້ປະຫານກາມຕັນຫາ।

Verse 44

विष्णुरुवाच । कुत आगम्यते तात किमर्थमिह चागतः । धन्यस्त्वं मुनिशार्दूल तीर्थोऽहं तु तवागमात्

ວິສນຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ລູກເອີຍ ເຈົ້າມາຈາກໃສ ແລະມາທີ່ນີ້ເພື່ອຫຍັງ? ໂອ ມຸນີຜູ້ເປັນເສືອໃນຫມູ່ລະສີ, ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ມີພອນແທ້; ແລະໂດຍການມາຂອງເຈົ້າ ສະຖານທີ່ນີ້ກໍເປັນຕີຣຖະ (tīrtha) ສໍາລັບຂ້ອຍ»។

Verse 45

विष्णुवाक्यमिति श्रुत्वा नारदो गर्वितो मुनिः । स्ववृत्तं सर्वमाचष्ट समदं मदमोहितः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງວິສນຸ ນາຣະດະມຸນີກໍພອງດ້ວຍຄວາມຍິ່ງຍະໂສ ແລະດ້ວຍຄວາມເມົາແຫ່ງອະຫັງການ ຈຶ່ງເລົ່າການປະພຶດຂອງຕົນທັງໝົດ।

Verse 46

श्रुत्वा मुनिवचो विष्णुस्समदं कारणं ततः । ज्ञातवानखिलं स्मृत्वा शिवपादाम्बुजं हृदि

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງມຸນີ ວິສນຸກໍເຂົ້າໃຈເຫດຜົນທີ່ແທ້ຈິງທັງໝົດ; ແລະເມື່ອລະລຶກໃນໃຈເຖິງພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະສິວະ ພຣະອົງກໍຮູ້ແຈ້ງທຸກສິ່ງ।

Verse 47

तुष्टाव गिरिशं भक्त्या शिवात्मा शैवराड् हरिः । सांजलिर्विसुधीर्नम्रमस्तकः परमेश्वरम्

ຮະຣິ (ວິສນຸ) ຜູ້ມີຈິດໃນພຣະສິວະ ແລະເປັນຜູ້ນໍາໃນຫມູ່ສາວົກແຫ່ງໄສວະ ໄດ້ສັນລະເສີນກິຣີຊະດ້ວຍພັກຕິ. ດ້ວຍປັນຍາບໍລິສຸດ ພຣະອົງຢືນປະນົມມື ແລະກົ້ມສະຫຼອງສິຣະ ນະມັດສະການພຣະປະເມສະວະຣະ।

Verse 48

विष्णुरुवाच । देवदेव महादेव प्रसीद परमेश्वर । धन्यस्त्वं शिव धन्या ते माया सर्व विमोहिनी

ພຣະວິສນຸ ກ່າວວ່າ: "ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງປວງເທບ, ຂ້າແຕ່ມະຫາເທວະ, ຂໍຊົງພຣະເມດຕາ, ຂ້າແຕ່ພຣະປະຣະເມສວຣະ. ພຣະສິວະເອີຍ ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ປະເສີດ—ມາຍາຂອງພຣະອົງຊົງເປັນສິ່ງທີ່ປະເສີດແທ້ໆ, ເປັນອຳນາດທີ່ລໍ້ລວງສັບພະສັດທັງຫຼາຍ."

Verse 49

इत्यादि स स्तुतिं कृत्वा शिवस्य परमात्मनः । निमील्य नयने ध्यात्वा विरराम पदाम्बुजम्

ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ກ່າວຄຳສັນລະເສີນຕໍ່ພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນພຣະປໍຣະມັດຕະມັນແລ້ວ, ພຣະອົງກໍຊົງຫຼັບຕາ ແລະ ເຮັດສະມາທິ; ຈາກນັ້ນພຣະອົງກໍຊົງສະຫງົບນິ່ງ, ພັກຜ່ອນຢູ່ພາຍໃນທີ່ບາດບົວ (ຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ).

Verse 50

यत्कर्तव्यं शंकरस्य स ज्ञात्वा विश्वपालकः । शिवशासनतः प्राह हृदाथ मुनिसत्तमम्

ເມື່ອເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງເຮັດເພື່ອພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ປົກປັກຮັກສາຈັກກະວານ, ໂດຍປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະສິວະ, ຈາກນັ້ນພຣະອົງກໍຊົງກ່າວຈາກພຣະຫຶໄທຕໍ່ຍອດແຫ່ງມຸນີ.

Verse 51

विष्णुरुवाच । धन्यस्त्वं मुनिशार्दूल तपोनिधिरुदारधीः । भक्तित्रिकं न यस्यास्ति काममोहादयो मुने

ພຣະວິສນຸ ກ່າວວ່າ: "ຂ້າແຕ່ຍອດແຫ່ງມຸນີ, ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ປະເສີດ—ຊົງເປັນມະຫາສະມຸດແຫ່ງຕະບະ ແລະ ຊົງມີປັນຍາອັນສູງສົ່ງ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ຂາດພັກດີທັງສາມປະການ, ຂ້າແຕ່ມຸນີ, ຄວາມປາຖະໜາ, ຄວາມຫຼົງໄຫຼ ແລະ ສິ່ງອື່ນໆ ຍ່ອມເກີດຂຶ້ນຢ່າງແນ່ນອນ."

Verse 52

विकारास्तस्य सद्यो वै भवंत्यखिलदुःखदाः । नैष्ठिको ब्रह्मचारी त्वं ज्ञानवैराग्यवान्सदा

ສໍາລັບຜູ້ນັ້ນ ຄວາມຜັນແປຂອງໃຈເກີດຂຶ້ນທັນທີ ແລະເປັນຜູ້ໃຫ້ທຸກຂ໌ທັງປວງ. ແຕ່ເຈົ້າເປັນພຣະຫມະຈາຣີຜູ້ໝັ້ນຄົງຕະຫຼອດຊີວິດ ມີປັນຍາແທ້ ແລະຄວາມຄາຍຄວາມຍຶດຕິດຢູ່ເສມອ.

Verse 53

कथं कामविकारी स्या जन्मना विकृतस्सुधीः । इत्याद्युक्तं वचो भूरि श्रुत्वा स मुनिसत्तमः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຫຼາຍຢ່າງດັ່ງວ່າ “ຜູ້ມີປັນຍາແທ້ ຈະຖືກກາມະເຮັດໃຫ້ຜັນຜວນໄດ້ແນວໃດ ຫຼືຈະຖືກກໍາເນີດເຮັດໃຫ້ບິດເບືອນໄດ້ແນວໃດ?” ມຸນີຜູ້ປະເສີດນັ້ນຈຶ່ງຟັງຢ່າງຕັ້ງໃຈ.

Verse 54

विजहास हृदा नत्वा प्रत्युवाच वचो हरिम् । नारद उवाच । किं प्रभावः स्मरः स्वामिन्कृपा यद्यस्ति ते मयि

ນາຣະດະຍິ້ມ ແລະ ນົບນ້ອມດ້ວຍໃຈ ແລ້ວຕອບຕໍ່ພຣະຫຣິ: “ໂອ້ ພຣະເຈົ້າ, ຖ້າພຣະອົງມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຂໍຈົ່ງບອກ—ອໍານາດ ແລະ ຜົນສຳເລັດແທ້ຂອງ ສະມະຣະ (ເທວະແຫ່ງຄວາມຮັກ) ແມ່ນຫຍັງ?”

Verse 55

इत्युक्त्वा हरिमानम्य ययौ यादृच्छिको मुनिः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ມຸນີຢາດຶຈະກະ ໄດ້ນົບນ້ອມພຣະຫຣິ (ພຣະວິສະນຸ) ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລ້ວຈາກໄປ.