संध्याचरित्रवर्णनम् (Sandhyā-caritra-varṇana) — “Account of Sandhyā’s Story”

Verse 1

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य ब्रह्मणो मुनिसत्तमः । स मुदोवाच संस्मृत्य शंकरं प्रीतमानसः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະພຣະຫມາ ດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ມຸນິຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ ມີໃຈປິຕິດ້ວຍຄວາມຮັກ, ໄດ້ລະລຶກເຖິງ ຊັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ແລ້ວກ່າວດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.

Verse 2

नारद उवाच । ब्रह्मन् विधे महाभाग विष्णुशिष्य महामते । अद्भुता कथिता लीला त्वया च शशिमौलिनः

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະພຣະຫມານ, ໂອ ວິເທ (ຜູ້ສ້າງ), ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ, ໂອ ສາວົກຜູ້ມີປັນຍາຂອງພຣະວິສນຸ, ລີລາອັນນ່າອັດສະຈັນຂອງພຣະຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົງກຸດ (ພຣະສິວະ) ທ່ານໄດ້ເລົ່າໄວ້ແລ້ວ»।

Verse 3

गृहीतदारे मदने हृष्टे हि स्वगृहे गते । दक्षे च स्वगृहं याते तथा हि त्वयि कर्तरि

ເມື່ອກາມະເທວະ (ມະດະນະ) ດີໃຈຫຼັງຈາກຮັບໜ້າທີ່ແລ້ວກັບໄປສູ່ທີ່ຢູ່ຂອງຕົນ, ແລະເມື່ອດັກຊະກໍກັບໄປບ້ານຂອງຕົນ—ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ໂອ ຜູ້ກະທຳ (ພຣະສິວະ), ພຣະອົງຍັງຄົງເປັນຜູ້ຄວບຄຸມສູງສຸດຢູ່ເບື້ອງຫຼັງທຸກສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ.

Verse 4

मानसेषु च पुत्रेषु गतेषु स्वस्वधामसु । संध्या कुत्र गता सा च ब्रह्मपुत्री पितृप्रसूः

ເມື່ອບຸດທີ່ເກີດຈາກໃຈທັງຫຼາຍ ໄດ້ໄປສູ່ຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນແລ້ວ ພຣະພຣະຫມາຈຶ່ງຄິດວ່າ: “ສັນທະຍາໄປໃສ—ນາງເປັນທິດາຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະເປັນແມ່ຂອງປິຕຣະທັງຫຼາຍ?”

Verse 5

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखण्डे संध्याचरित्रवर्णनो नाम पंचमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດບົດທີ 5 ຊື່ວ່າ “ການພັນລະນາເລື່ອງລາວຂອງສັນທະຍາ” ໃນ ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ພາກທີ 2 ຂອງ ສີຣີ ຊິວະມະຫາປຸຣານະ ພາຍໃນພາກທີ 2 ທີ່ເອີ້ນວ່າ ສະຕີຂັນດະ.

Verse 6

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य ब्रह्मपुत्रश्च धीमतः । संस्मृत्य शंकरं सक्त्या ब्रह्मा प्रोवाच तत्त्ववित्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ບຸດຜູ້ສະຫລາດຂອງພຣະພຣະຫມາ (ນາຣະດະ) ໄດ້ລະລຶກເຖິງພຣະສັງກະຣະດ້ວຍພະລັງພາຍໃນອັນແນ່ວແນ່. ແລ້ວພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ຮູ້ຄວາມຈິງ ຈຶ່ງກ່າວຂຶ້ນ.

Verse 7

ब्रह्मोवाच । शृणु त्वं च मुने सर्वं संध्यायाश्चरितं शुभम् । यच्छ्रुत्वा सर्वकामिन्यस्साध्व्यस्स्युस्सर्वदा मुने

ພຣະພຣະຫມາຕັດວ່າ: ໂອ ມຸນີ, ຈົ່ງຟັງເລື່ອງລາວອັນເປັນມົງຄຸນທັງໝົດຂອງ ສັນທະຍາ. ເມື່ອໄດ້ຟັງແລ້ວ ໂອ ມຸນີ, ແມ່ຍິງຜູ້ມີຄວາມປາຖະໜາທຸກປະການ ຈະເປັນຜູ້ມີສິນທຳ ແລະມັ່ນຄົງຕະຫຼອດໄປ.

Verse 8

सा च संध्या सुता मे हि मनोजाता पुराऽ भवत् । तपस्तप्त्वा तनुं त्यक्त्वा सैव जाता त्वरुंधती

“ສັນທະຍານັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນລູກສາວຂອງເຮົາ; ໃນກ່ອນນາງເກີດຈາກຈິດໃຈຂອງເຮົາ. ນາງໄດ້ບຳເນັດຕະປະສະ ແລ້ວສະລະກາຍນັ້ນ, ແລະນາງເກີດໃໝ່ເປັນ ອະຣຸນທະຕີ ຜູ້ບໍລິສຸດ.”

Verse 9

मेधातिथेस्सुता भूत्वा मुनिश्रेष्ठस्य धीमती । ब्रह्मविष्णुमहेशानवचनाच्चरितव्रता

ນາງໄດ້ເປັນລູກສາວຜູ້ມີປັນຍາຂອງ ເມທາຕິຖິ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ. ຕາມພຣະວາຈາຂອງ ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ ແລະ ມະເຫສານ (ພຣະສິວະ), ນາງໄດ້ປະພຶດວຣະຕະຂອງນາງດ້ວຍຄວາມສັດຊື່.

Verse 10

वव्रे पतिं महात्मानं वसिष्ठं शंसितव्रतम् । पतिव्रता च मुख्याऽभूद्वंद्या पूज्या त्वभीषणा

ນາງເລືອກ ວະສິດຖະ ຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະໂດດເດັ່ນໃນວຣະຕະອັນຖືກສັນລະເສີນ ເປັນສາມີ. ນາງກາຍເປັນພັນລະຍາຜູ້ຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ສາມີຢ່າງສູງສຸດ, ຄວນແກ່ການຄາລະວະແລະບູຊາ, ແລະມີພະລັງທາງຈິດວິນຍານອັນນ່າຢ້ານເກງ.

Verse 12

नारद उवाच । कथं तया तपस्तप्तं किमर्थं कुत्र संध्यया । कथं शरीरं सा त्यक्त्वाऽभवन्मेधातिथेः सुता । कथं वा विहितं देवैर्ब्रह्मविष्णुशिवैः पतिम् । वसिष्ठं तु महात्मानं संवव्रे शंसितव्रतम्

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ນາງໄດ້ບຳເນັດຕະປະຢ່າງໃດ, ເພື່ອຈຸດປະສົງອັນໃດ, ແລະທີ່ສັນທະຍາອັນສັກສິດ (ເວລາ/ສະຖານທີ່ຮອຍຕໍ່) ໃດ? ນາງລະທິ້ງຮ່າງກາຍແນວໃດ ແລະກາຍເປັນບຸດຣີຂອງເມທາຕິຖິໄດ້ແນວໃດ? ແລະພຣະເທວະ—ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ແລະພຣະສິວະ—ໄດ້ກຳນົດສາມີໃຫ້ນາງແນວໃດ ເພື່ອໃຫ້ນາງເລືອກພຣະວະສິດຖະ ມະຫາອາດມາ ຜູ້ມີວຣະຕະອັນໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນ?»

Verse 13

एतन्मे श्रोष्यमाणाय विस्तरेण पितामह । कौतूहलमरुंधत्याश्चरितं ब्रूहि तत्त्वतः

ໂອ ພິຕາມະຫະ (ປູ່ເຖົ້າ) ເອີຍ ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະນາຈະຟັງ ຂໍທ່ານຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ລະອຽດ ຕາມຄວາມຈິງ ເຖິງເລື່ອງອັນນ່າອັດສະຈັນຂອງອະຣຸນທະຕີ ທີ່ເກີດເປັນຄວາມສົນໃຈຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 14

ब्रह्मोवाच । अहं स्वतनयां संध्यां दृष्ट्वा पूर्वमथात्मनः । कामायाशु मनोऽकार्षं त्यक्त्वा शिवभयाच्च सा

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ໃນກ່ອນນັ້ນ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເຫັນລູກສາວຂອງຕົນ ຊື່ ສັນທະຍາ ໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ໂອ ອະນິຈຈາ—ກໍຖືກດຶງໄປຫາກາມະຢ່າງວ່ອງໄວ. ແຕ່ນາງ ເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວພຣະສິວະ ຈຶ່ງລະທິ້ງເຫດນັ້ນ ແລະຖອນຕົວອອກ»។

Verse 15

संध्यायाश्चलितं चित्तं कामबाणविलोडितम् । ऋषीणामपि संरुद्धमानसानां महात्मनाम्

ໃນເວລາສັນທະຍາ (ຍາມແລງ) ໃຈທີ່ຖືກກະທົບແລະກວນໄຫວໂດຍລູກສອນຂອງກາມະ ອາດຈະຫວັ່ນໄຫວໄດ້ ແມ່ນແຕ່ໃຈຂອງລະສີມະຫາອາດຕະ ຜູ້ຄວບຄຸມອິນທຣີຍະໄວ້ດີແລ້ວ।

Verse 16

भर्गस्य वचनं श्रुत्वा सोपहासं च मां प्रति । आत्मनश्चलितत्वं वै ह्यमर्यादमृषीन्प्रति

ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງ ພະພັກຄະ ທີ່ເວົ້າດ້ວຍຄວາມເຢາະເຍີ້ຍຕໍ່ຂ້ອຍ ຂ້ອຍຮູ້ວ່າໃຈຕົນເອງຫວັ່ນໄຫວ ແລະເຫັນການລະເມີດຄວາມສົມຄວນຕໍ່ພວກລະສີ।

Verse 17

कामस्य तादृशं भावं मुनिमोहकरं मुहुः । दृष्ट्वा संध्या स्वयं तत्रोपयमायातिदुःखिता

ເມື່ອເຫັນຊ້ໍາໆ ສະພາບຂອງ ກາມະ ຢ່າງນັ້ນ ອັນອາດເຮັດໃຫ້ແມ່ນແຕ່ພວກມຸນີກໍຫຼົງມົນ ສັນທະຍາ ຜູ້ເອງກໍມາທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະເຂົ້າພຶ່ງພາຂໍຄຸ້ມຄອງ।

Verse 18

ततस्तु ब्रह्मणा शप्ते मदने च मया मुने । अंतर्भूते मयि शिवे गते चापि निजास्पदे

ຕໍ່ມາ ໂອ ມຸນີ, ເມື່ອກາມະເທວະຖືກພຣະພຣະຫມາສາບ ແລະ ຖືກຂ້ອຍສາບດ້ວຍ, ລາວກໍເຂົ້າມາສູ່ພາຍໃນຂ້ອຍ; ແລ້ວຂ້ອຍ—ພຣະສິວະ—ກໍກັບຄືນໄປສູ່ຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນ.

Verse 19

आमर्षवशमापन्ना सा संध्या मुनिसत्तम । मम पुत्री विचार्यैवं तदा ध्यानपराऽभवत्

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ສັນທະຍານັ້ນຖືກຄວາມໂກດເຄືອງຄອບງຳ ໄດ້ຄິດພິຈາລະນາດັ່ງນີ້; ແລ້ວບຸດສາວຂອງຂ້ອຍກໍໝົດໃຈມຸ່ງໃນສະມາທິ.

Verse 20

ध्यायंती क्षणमेवाशु पूर्वं वृत्तं मनस्विनी । इदं विममृशे संध्या तस्मिन्काले यथोचितम्

ນາງສະຕີຜູ້ແນ່ວແນ່ ໄດ້ພິຈາລະນາຢ່າງວ່ອງໄວພຽງຊົ່ວຂະນະ ກ່ຽວກັບເຫດການກ່ອນໜ້າ. ແລ້ວໃນເວລານັ້ນເອງ ນາງກໍຕັດສິນໃຈດ້ວຍປັນຍາວ່າສິ່ງໃດຄວນເຮັດໃຫ້ເໝາະສົມ.

Verse 21

संध्योवाच । उत्पन्नमात्रां मां दृष्ट्वा युवतीं मदनेरितः । अकार्षित्सानुरागोयमभिलाषं पिता मम

ສັນທະຍາ ກ່າວວ່າ: «ທັນທີທີ່ຂ້ອຍເກີດຂຶ້ນ, ພໍ່ຂອງຂ້ອຍ—ຖືກກາມະເທວະ (ເທວະແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາ) ກະຕຸ້ນ—ເຫັນຂ້ອຍເປັນສາວນ້ອຍ ແລະຖືກຄວາມຫຼົງຮັກປົກຄຸມດ້ວຍຄວາມຢາກ».

Verse 22

पश्यतां मानसानां च मुनीनां भावितात्मनाम् । दृष्ट्वैव माममर्यादं सकाममभवन्मनः

ແມ່ນແຕ່ພວກມຸນີ—ຜູ້ຝຶກຈິດໃຫ້ມັ່ນຄົງ ແລະພິຈາລະນາພາຍໃນ—ກໍກຳລັງເບິ່ງຢູ່; ແຕ່ທັນທີທີ່ເຂົາເຫັນຂ້ອຍປະພຶດບໍ່ມີຂອບເຂດ, ຈິດໃຈຂອງເຂົາກໍຖືກກາມະກະຕຸ້ນ.

Verse 24

फलमेतस्य पापस्य मदनस्स्वयमाप्तवान् । यस्तं शशाप कुपितः शंभोरग्रे पितामहः

ກາມະ (ມະທະນະ) ດ້ວຍຕົນເອງໄດ້ຮັບຜົນຂອງການກະທຳທີ່ເປັນບາບນີ້ ເພາະພຣະປິຕາມະຫະ (ພຣະພົມ) ຜູ້ຊົງພຣະພິໂລດຕໍ່ໜ້າພຣະສິວະ ໄດ້ຊົງສາບແຊ່ງເຂົາ.

Verse 26

यन्मां पिता भ्रातरश्च सकाममपरोक्षतः । दृष्ट्वा चक्रुस्स्पृहां तस्मान्न मत्तः पापकृत्परा

ເມື່ອພໍ່ແລະອ້າຍນ້ອງຂອງຂ້ອຍເຫັນຂ້ອຍຕໍ່ໜ້າ ດ້ວຍກາມຕັນຫາໂລກີ ພວກເຂົາເລີ່ມມອງຂ້ອຍດ້ວຍໃຈໂລບ. ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ມີໃຜບາບຫນັກກວ່າຂ້ອຍ.

Verse 27

ममापि कामभावोभूदमर्यादं समीक्ष्य तान् । पत्या इव स्वकेताते सर्वेषु सहजेष्वषि

ເມື່ອເຫັນພວກເຂົາປະພຶດບໍ່ມີຂອບເຂດ ຄວາມກາມກໍເກີດຂຶ້ນໃນຂ້ອຍເອງ; ແລະດັ່ງກັບວ່າພວກເຂົາເປັນຜົວຂອງຂ້ອຍ ຂ້ອຍກໍໃຈເອີ້ນໄປຫາສະຫາຍທຸກຄົນນັ້ນ.

Verse 28

करिष्यारम्यस्य पापस्य प्रायश्चित्तमहं स्वयम् । आत्मानमग्नौ होष्यामि वेदमार्गानुसारत

«ສໍາລັບບາບທີ່ຂ້ອຍກໍາລັງຈະກະທໍາ ຂ້ອຍເອງຈະເປັນການໄຖ່ບາບ. ຕາມທາງທີ່ວີດາບັນຍັດ ຂ້ອຍຈະຖວາຍຕົນເອງໃນໄຟສັກສິດ»។

Verse 29

किं त्वेकां स्थापयिष्यामि मर्यादामिह भूतले । उत्पन्नमात्रा न यथा सकामास्स्युश्शरीरिणः

ແຕ່ຂ້ອຍຈະຕັ້ງຂອບເຂດຫນຶ່ງໃນໂລກນີ້: ໃຫ້ສັດຜູ້ມີກາຍ ຢ່າໃຫ້ຖືກກາມຕັນຫາ ແລະການໄລ່ຫາຄວາມສຸກ ຄອບງໍາຕັ້ງແຕ່ເກີດມາໃໝ່ໆ.

Verse 30

एतदर्थमहं कृत्वा तपः परम दारुणम् । मर्यादां स्थापयिष्यामि पश्चात्त्यक्षामि जीवितम्

«ເພື່ອເຫດນີ້ ຂ້ອຍຈະປະພຶດຕະປະສະຢາອັນຮຸນແຮງຢ່າງຍິ່ງ. ຂ້ອຍຈະຕັ້ງຂອບເຂດແຫ່ງທຳມະໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ແລ້ວຈຶ່ງລະທິ້ງຊີວິດນີ້»។

Verse 31

यस्मिञ्च्छरीरे पित्रा मे ह्यभिलाषस्स्वयं कृतः । भातृभिस्तेन कायेन किंचिन्नास्ति प्रयोजनम्

ກາຍນີ້ແທ້ໆ ທີ່ພໍ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມປາຖະໜາດ້ວຍຕົນເອງ—ໃນກາຍນັ້ນ ຫຼືໃນຊີວິດທີ່ອາໄສກາຍນັ້ນ ທ່າມກາງພີ່ນ້ອງຂອງຂ້ອຍ ຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດແກ່ຂ້ອຍ?

Verse 32

मया येन शरीरेण तातेषु सहजेषु च । उद्भावितः कामभावो न तत्सुकृतसाधनम्

ກາຍຂອງຂ້ອຍນັ້ນ ທີ່ໂດຍມັນ ແມ່ນແຕ່ໃນຫມູ່ຜູ້ທີ່ເປັນຍາດພີ່ນ້ອງໂດຍກຳເນີດ ກໍຍັງຖືກກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດຕັນຫາ—ສິ່ງແບບນັ້ນບໍ່ແມ່ນເຄື່ອງສ້າງບຸນ (puṇya) ແຕ່ຢ່າງໃດ.

Verse 33

इति संचित्य मनसा संध्या शैलवरं ततः । जगाम चन्द्रभागाख्यं चन्द्रभागापगा यतः

ເມື່ອນາງຕັດສິນໃຈໃນດວງໃຈແລ້ວ ສັນທະຍາຈຶ່ງອອກຈາກພູອັນປະເສີດນັ້ນ ໄປຍັງສະຖານທີ່ຊື່ວ່າ ຈັນທຣະພາກາ ບ່ອນທີ່ແມ່ນ້ໍາຈັນທຣະພາກາໄຫຼຜ່ານ.

Verse 34

अथ तत्र गतां ज्ञात्वा संध्यां गिरिवरं प्रति । तपसे नियतात्मानं ब्रह्मावोचमहं सुतम्

ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາ ເມື່ອຮູ້ວ່າ ສັນທະຍາໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນ ມຸ່ງໜ້າໄປຫາພູອັນສູງສຸດ ດ້ວຍໃຈທີ່ຖືກຄວບຄຸມ ແລະມຸ່ງໝັ້ນໃນຕະປະ ກໍໄດ້ກ່າວກັບຂ້າ—ຜູ້ເປັນບຸດຂອງພຣະອົງ.

Verse 35

वशिष्ठं संयतात्मानं सर्वज्ञं ज्ञानयोगिनम् । समीपे स्वे समासीनं वेदवेदाङ्गपारगम्

ໃກ້ໆນັ້ນ ວະສິດຖະ ນັ່ງຢູ່—ເປັນຜູ້ຄວບຄຸມຕົນ, ຮູ້ທົ່ວ, ເປັນໂຍຄີຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນໂຍຄະແຫ່ງປັນຍາ—ນັ່ງຢູ່ໃກ້ຂ້າງ ແລະຊໍານານໃນເວທະ ແລະເວທາງຄະທັງປວງ.

Verse 36

ब्रह्मोवाच । वसिष्ठ पुत्र गच्छ त्वं संध्यां जातां मनस्विनीम् । तपसे धृतकामां च दीक्षस्वैनां यथा विधि

ພຣະພຣະຫມາຕັດວ່າ: «ໂອ ບຸດແຫ່ງວະສິດຖະ, ເຈົ້າຈົ່ງໄປຫາ ສັນທະຍາ ຜູ້ມີໃຈແນ່ວແລະມັ່ນຄົງ, ຜູ້ເລືອກທາງແຫ່ງຕະປະ. ຈົ່ງໃຫ້ດິກສາແກ່ນາງ ຕາມພິທີທີ່ກຳນົດ ເພື່ອຕະປະ»។

Verse 37

मंदाक्षमभवत्तस्याः पुरा दृष्ट्वैव कामुकान् । युष्मान्मां च तथात्मानं सकामां मुनिसत्तम

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ໃນກ່ອນນັ້ນ ເມື່ອນາງເຫັນພວກຄົນທີ່ຖືກກາມະຄອບງຳ ແຕ່ພຽງແຕ່ເຫັນ ສາຍຕານາງກໍກົດຕ່ຳລົງ. ແລະນາງເຫັນວ່າ ທ່ານ, ຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະແມ່ນແຕ່ຕົນນາງເອງ ຍັງຖືກແຕະຕ້ອງໂດຍກາມະຢູ່.

Verse 38

अभूतपूर्वं तत्कर्म पूर्व मृत्युं विमृश्य सा । युष्माकमात्मनश्चापि प्राणान्संत्यक्तुमिच्छति

ນາງໄດ້ພິຈາລະນາການກະທໍານັ້ນວ່າເປັນສິ່ງບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ ແລະ ໄດ້ຄິດເຖິງຄວາມຕາຍໄວ້ກ່ອນແລ້ວ; ບັດນີ້ນາງປາດຖະນາຈະປ່ອຍວາງລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດ—ພ້ອມທັງເນື່ອງຈາກພວກເຈົ້າເອງດ້ວຍ।

Verse 39

समर्यादेषु मर्यादां तपसा स्थापयिष्यति । तपः कर्तुं गता साध्वी चन्द्रभागाख्यभूधरे

ເພື່ອຮັກສາລະບຽບອັນສັກສິດໃນຫມູ່ຜູ້ຮັກສາຄວາມເໝາະສົມ, ນາງສາຕີຜູ້ບໍລິສຸດ ໄດ້ຕັ້ງໃຈຈະສ້າງຂອບເຂດອັນຖືກຕ້ອງດ້ວຍຕະປະສະ; ແລະເພື່ອກະທໍາຕະປະ ນາງໄດ້ໄປຍັງພູທີ່ເອີ້ນວ່າ ຈັນທຣະພາກາ (Chandrabhāgā).

Verse 40

न भावं तपसस्तात सानुजानाति कंचन । तस्माद्यथोपदेशात्सा प्राप्नोत्विष्टं तथा कुरु

ໂອ້ ຜູ້ຮັກ, ບໍ່ມີໃຜຈະອະນຸຍາດ ຫຼື ກໍານົດໄດ້ແທ້ ຈິດໃນ ແລະ ຜົນຂອງຕະປະຂອງຜູ້ອື່ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງປະຕິບັດຕາມຄໍາສອນທີ່ເຈົ້າໄດ້ຮັບຢ່າງເຕັມທີ່ ເພື່ອໃຫ້ນາງບັນລຸສິ່ງທີ່ນາງປາດຖະນາ.

Verse 41

इदं रूपं परित्यज्य निजं रूपांतरं मुने । परिगृह्यांतिके तस्यास्तपश्चर्यां निदर्शयन्

ໂອ້ ມຸນີ, ພຣະອົງໄດ້ລະທິ້ງຮູບນີ້ ແລະ ຮັບເອົາຮູບອື່ນອັນເປັນຂອງພຣະອົງເອງ; ພຣະອົງຢູ່ໃກ້ນາງ ແລະ ສະແດງພະລັງອັນມີວິໄນຂອງຕະປະ—ເປີດເຜີຍທາງໄສວະ ໃຫ້ດວງວິນຍານສຸກງອມໄປສູ່ພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ.

Verse 42

इदं स्वरूपं भवतो दृष्ट्वा पूर्वं यथात्र वाम् । नाप्नुयात्साऽथ किंचिद्वै ततो रूपांतरं कुरु

ເພາະນາງເຄີຍເຫັນຮູບອັນນີ້ຂອງພຣະອົງຢູ່ນີ້ແຕ່ກ່ອນ ບັດນີ້ນາງຈະບໍ່ໄດ້ສິ່ງໃໝ່ອັນໃດ; ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຮັບຮູບອື່ນເຖີດ।

Verse 43

ब्रह्मोवाच नारदेत्थं वसिष्ठो मे समाज्ञप्तो दयावता । यथाऽस्विति च मां प्रोच्य ययौ संध्यांतिकं मुनिः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ໂອ ນາຣະດະ, ວະສິດຖະຜູ້ເມດຕາໄດ້ສັ່ງສອນຂ້າພະເຈົ້າແບບນີ້. ເມື່ອກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ‘ໃຫ້ເປັນແບບນັ້ນ’ ແລ້ວ ພຣະລິສີນັ້ນກໍໄປເຮັດພິທີສັນທະຍາ (ພິທີເວລາສາຍຄໍາ).”

Verse 44

तत्र देवसरः पूर्णं गुणैर्मानससंमितम् । ददर्श स वसिष्टोथ संध्यां तत्तीरगामपि

ທີ່ນັ້ນ ທ່ານໄດ້ເຫັນສະຣະເທວະ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄຸນຄ່າອັນມົງຄຸນ ແລະຄວນປຽບກັບສະຣະມານະສະອັນສັກສິດ. ຕໍ່ມາ ວະສິດຖະຍັງເຫັນນາງສັນທະຍາ (ເທວີແຫ່ງເວລາສາຍຄໍາ) ເດີນໄປຕາມຝັ່ງຂອງສະຣະນັ້ນ.

Verse 45

तीरस्थया तया रेजे तत्सरः कमलोज्ज्वलम् । उद्यदिंदुसुनक्षत्र प्रदोषे गगनं यथा

ນາງຢືນຢູ່ທີ່ຝັ່ງ ເຮັດໃຫ້ສະຣະນັ້ນທີ່ສະຫວ່າງດ້ວຍດອກບົວ ສ່ອງປະກາຍຂຶ້ນ—ດັ່ງຟ້າໃນຍາມສາຍຄໍາ ທີ່ສະຫວ່າງດ້ວຍດວງຈັນກໍາລັງຂຶ້ນ ແລະຝູງດາວອັນງາມ.

Verse 46

मुनिर्दृष्ट्वाथ तां तत्र सुसंभावां स कौतुकी । वीक्षांचक्रे सरस्तत्र बृहल्लोहितसंज्ञकम्

ເມື່ອມຸນີເຫັນນາງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍນິມິດອັນດີ ທ່ານກໍເກີດຄວາມພິສົດ ແລ້ວເບິ່ງຮອບໆ ແລະເຫັນສະລະນ້ຳຊື່ «ພຣຶຫັລໂລຫິຕ».

Verse 47

चन्द्रभागा नदी तस्मात्प्राकाराद्दक्षिणांबुधिम् । यांती सा चैव ददृशे तेन सानुगिरेर्महत्

ຈາກກຳແພງນັ້ນ ແມ່ນ້ຳ «ຈັນທຣະພາກາ» ໄຫຼລົງທາງໃຕ້ໄປສູ່ທະເລ; ໃນຂະນະທີ່ໄຫຼໄປ ນາງໄດ້ເຫັນພູເຂົາອ້ອມຮອບ ແລະພູມທັດອັນກວ້າງໃຫຍ່ສົງ່າງາມ.

Verse 48

निर्भिद्य पश्चिमं सा तु चन्द्रभागस्य सा नदी । यथा हिमवतो गंगा तथा गच्छति सागरम्

ນາງແມ່ນ້ຳຈັນທຣະພາກາ ຝ່າທາງອອກໄປທາງຕາເວັນຕົກ ແລ້ວໄຫຼຕໍ່ໄປ. ເຫມືອນແມ່ນ້ຳຄົງຄາທີ່ເກີດຈາກຫິມະວັດ ໄຫຼເຖິງມະຫາສະຫມຸດ, ນາງກໍໄຫຼໄປສູ່ທະເລເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 49

तस्मिन् गिरौ चन्द्रभागे बृहल्लोहिततीरगाम् । संध्यां दृष्ट्वाथ पप्रच्छ वसिष्ठस्सादरं तदा

ທີ່ນັ້ນ ເທິງພູໃນແດນທີ່ເອີ້ນວ່າ ຈັນທຣະພາກາ, ພຣະວະສິດຖະ ເຫັນນາງສັນທະຍາ ເຂົ້າມາຈາກຝັ່ງແມ່ນ້ຳບຣິຫັລໂລຫິຕ. ແລ້ວທ່ານຈຶ່ງຖາມນາງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 50

वशिष्ठ उवाच । किमर्थमागता भद्रे निर्जनं त्वं महीधरम् । कस्य वा तनया किं वा भवत्यापि चिकीर्षितम्

ພຣະວະສິດຖະກ່າວວ່າ: «ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ເຈົ້າມາຫາພູອັນສະຫງົບໂດດດ່ຽວນີ້ເພື່ອຫຍັງ? ເຈົ້າເປັນທິດາຂອງໃຜ, ແລະເຈົ້າປາດຖະໜາຈະກະທຳສິ່ງໃດ?»

Verse 51

एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं वद गुह्यं न चेद्भवेत् । वदनं पूर्णचन्द्राभं निश्चेष्टं वा कथं तव

ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະນາຈະຟັງເລື່ອງນີ້—ຂໍໃຫ້ທ່ານເວົ້າບອກ ຖ້າບໍ່ແມ່ນຄວາມລັບ. ເປັນຫຍັງໃບໜ້າຂອງທ່ານ ສະຫວ່າງດັ່ງດວງຈັນເຕັມດວງ ຈຶ່ງນິ່ງສະຫງົບ ບໍ່ໄຫວ ແລະບໍ່ມີອາການ?

Verse 52

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य वशिष्ठस्य महात्मनः । दृष्ट्वा च तं महात्मानं ज्वलंतमिव पावकम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງວະສິດຖະ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ແລະເຫັນພຣະລິສີຜູ້ສູງສົ່ງນັ້ນ ລຸກໂຊດດັ່ງໄຟ (ພວກເຂົາຈຶ່ງເກີດຄວາມເກງຂາມ ແລະຕັ້ງໃຈຟັງ)។

Verse 53

शरीरधृग्ब्रह्मचर्यं विलसंतं जटाधरम् । सादरं प्रणिपत्याथ संध्योवाच तपोधनम्

ເມື່ອສັນທະຍາເຫັນນັກບຳເນັດນັ້ນ—ຜູ້ສະຫວ່າງໄສໃນພຣະວິນັຍແຫ່ງພຣະພົມຈັນຍະ ຜູ້ຖືຈະຕາດາ ແລະຜູ້ຄົງຮ່າງກາຍດ້ວຍການຂັດເກົ່າອັນມີວິໄນ—ນາງໄດ້ນົບນ້ອມກົດກາຍດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ຄັງແຫ່ງຕະປະນັ້ນ ແລ້ວຈຶ່ງເວົ້າຂຶ້ນ។

Verse 54

संध्योवाच । यदर्थमागता शैलं सिद्धं तन्मे निबोध ह । तव दर्शनमात्रेण यन्मे सेत्स्यति वा विभो

ສັນທະຍາກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ພຣະອົງຜູ້ມີອານຸພາບ ຂໍພຣະອົງບອກໃຫ້ຂ້າຮູ້ແຈ້ງເຖິງເຫດຜົນທີ່ນຳພຣະອົງມາສູ່ພູອັນສຳເລັດນີ້. ເພີຍແຕ່ໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ສິ່ງໃດຈະສຳເລັດໃຫ້ແກ່ຂ້າ, ໂອ້ ວິພູ?»

Verse 55

तपश्चर्तुमहं ब्रह्मन्निर्जनं शैलमागता । ब्रह्मणोहं सुता जाता नाम्ना संध्येति विश्रुता

«ໂອ້ ພຣະພຣາຫມັນ, ຂ້າໄດ້ມາຍັງພູອັນສະຫງົບໂດດດ່ຽວນີ້ ເພື່ອບຳເນັດຕະປະ. ຂ້າເກີດເປັນທິດາຂອງພຣະພຣົມາ ແລະເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນນາມ ‘ສັນທະຍາ’»។

Verse 56

यदि ते युज्यते सह्यं मां त्वं समुपदेशय । एतच्चिकीर्षितं गुह्यं नान्यैः किंचन विद्यते

ຖ້າມັນເໝາະສົມ ແລະ ທ່ານຍອມຮັບໄດ້ ຂໍໃຫ້ທ່ານຊີ້ນຳຂ້ອຍໃຫ້ຄົບຖ້ວນ. ຄວາມປາດຖະໜານີ້ເປັນຄວາມລັບ—ບໍ່ມີຜູ້ອື່ນໃດຮູ້ເລີຍ.

Verse 57

अज्ञात्वा तपसो भावं तपोवनमुपाश्रिता । चिंतया परिशुष्येहं वेपते हि मनो मम

ຂ້ອຍບໍ່ເຂົ້າໃຈຈິດວິນຍານແທ້ຂອງຕະປະ ເລີຍມາພຶ່ງພາປ່າແຫ່ງພຣະຕະປະນີ້. ແຕ່ດ້ວຍຄວາມຄິດກັງວົນ ຂ້ອຍກໍເຫື່ອຍແຫ້ງຢູ່ນີ້ ແລະ ໃຈຂ້ອຍສັ່ນໄຫວແທ້ໆ.

Verse 58

ब्रह्मोवाच । आकर्ण्य तस्या वचनं वसिष्ठो ब्रह्मवित्तमः । स्वयं च सर्वकृत्यज्ञो नान्यत्किंचन पृष्टवान्

ພຣະພຣະຫມາຕັດວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຂອງນາງແລ້ວ ວະສິດຖະ ຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດາຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມັນ ແລະເປັນຜູ້ຊຳນານໃນກິດແລະພິທີທັງປວງ ກໍບໍ່ໄດ້ຖາມສິ່ງໃດຕໍ່ໄປອີກ।

Verse 59

अथ तां नियतात्मानं तपसेति धृतोद्यमाम् । प्रोवाच मनसा स्मृत्वा शंकरं भक्तवत्सलम्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອເຫັນນາງມີໃຈຄວບຄຸມຕົນ ແລະຕັ້ງໃຈໝັ້ນຈະປະພຶດຕະປະສະຍາ ທັກສະຈຶ່ງເວົ້າ—ຫຼັງຈາກລະລຶກໃນໃຈເຖິງ ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີສະເໝີ।

Verse 60

वसिष्ठ उवाच । परमं यो महत्तेजः परमं यो महत्तपः । परमः परमाराध्यः शम्भुर्मनसि धार्यताम्

ວະສິດຖະກ່າວວ່າ: ຂໍໃຫ້ພຣະສັມພູຖືກດຳລົງໄວ້ໃນໃຈ—ພຣະອົງຜູ້ມີລັດສະໝີສູງສຸດ ມີຕະປະສະຍາສູງສຸດ ເປັນຜູ້ສູງສຸດ ແລະເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 61

धर्मार्थकाममोक्षाणां य एकस्त्वादिकारणम् । तमेकं जगतामाद्यं भजस्व पुरुषोत्तमम्

ຈົ່ງນະມັດສະການບູຊາພຣະບຸລຸດອຸດຕະມະພຽງອົງດຽວນັ້ນ ຜູ້ເປັນເຫດປັດໃຈເດີມຂອງ ທັມມະ ອັດຖະ ກາມະ ແລະ ໂມກຂະ—ເປັນແຫຼ່ງກໍ່ກຳເນີດຂອງໂລກທັງປວງ।

Verse 62

मंत्रेणानेन देवेशं शम्भुं भज शुभानने । तेन ते सकला वाप्तिर्भविष्यति न संशयः

ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມເອີຍ ຈົ່ງນະມັດສະການບູຊາພຣະສັມພູ (Śambhu) ຈອມເທວະ ດ້ວຍມັນຕຣານີ້ເທົ່ານັ້ນ. ໂດຍອານຸພາບຂອງມັນຕຣານີ້ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ແລະສິ່ງປາດຖະນາທັງປວງ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ।

Verse 63

ॐ नमश्शंकरायेति ओंमित्यंतेन सन्ततम् । मौनतपस्याप्रारंम्भं तन्मे निगदतः शृणु

"ໂອມ ນະມັດ ສັງກະຣາຍະ" (Om Namah Shankaraya) ໂດຍມີຄຳວ່າ "ໂອມ" ເປັນການປິດທ້າຍ, ຈົ່ງທ່ອງມັນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປະກາດແກ່ທ່ານເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງການບຳເພັນຕະບະແຫ່ງຄວາມງຽບ (mauna-tapas).

Verse 64

स्नानं मौनेन कर्तव्यं मौनेन हरपूजनम् । द्वयोः पूर्णजलाहारं प्रथमं षष्ठकालयोः

ການອາບນ້ຳຄວນເຮັດດ້ວຍຄວາມງຽບ, ແລະ ການບູຊາພຣະຫະຣະ (Hara) ກໍ່ຄວນເຮັດດ້ວຍຄວາມງຽບ. ໃນທັງສອງໂອກາດ, ຄວນດື່ມແຕ່ພຽງນ້ຳບໍລິສຸດເທົ່ານັ້ນ.

Verse 65

तृतीये षष्ठकाले तु ह्युपवासपरो भवेत् । एवं तपस्समाप्तौ वा षष्ठे काले क्रिया भवेत्

ໃນໄລຍະທີສາມ, ໃນເວລາທີຫົກທີ່ກຳນົດໄວ້, ຄວນອຸທິດຕົນເພື່ອການຖືສິນອົດອາຫານ. ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອລະບຽບວິໄນຂອງຕະບະສິ້ນສຸດລົງ, ພິທີກຳກໍ່ຄວນຖືກປະຕິບັດໃນເວລາທີຫົກເຊັ່ນກັນ.

Verse 66

एवं मौनतपस्याख्या ब्रह्मचर्यफलप्रदा । सर्वाभीष्टप्रदा देवि सत्यंसत्यं न संशयः

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະນາງເທວີ, ວິໄນຕະປະສະຍາທີ່ເອີ້ນວ່າ “ຕະປະແຫ່ງຄວາມສງົບງຽບ” ຍ່ອມປະທານຜົນແຫ່ງພຣະຫມະຈັຣຍະ (ການສຳລວມບໍລິສຸດ)। ມັນປະທານຄວາມປາຖະໜາທັງປວງ; ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ—ຄວາມຈິງແທ້—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ।

Verse 67

एवं चित्ते समुद्दिश्य कामं चिंतय शंकरम् । स ते प्रसन्न इष्टार्थमचिरादेव दास्यति

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຕັ້ງຈິດໃຫ້ໝັ້ນຄົງຕາມນີ້ ແລະວາງກາມຕັນຫາໂລກີຍໄວ້; ຈົ່ງພິຈາລະນາພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ໃນສະມາທິ. ເມື່ອພຣະອົງພໍໃຈໃນເຈົ້າ ພຣະອົງຈະປະທານສິ່ງທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາໃຫ້ໂດຍໄວ.

Verse 68

ब्रह्मोवाच । उपविश्य वसिष्ठोथ संध्यायै तपसः क्रियाम् । तामाभाष्य यथान्यायं तत्रैवांतर्दधे मुनिः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ແລ້ວວະສິດຖະໄດ້ນັ່ງລົງ ແລະປະກອບພິທີສັນທະຍາ (ບູຊາຍາມຮຸ່ງ-ຄໍາ) ອັນເຕັມໄປດ້ວຍຕະປະ. ເມື່ອໄດ້ຊີ້ນໍາ (ນາງ) ຕາມຫຼັກທີ່ຖືກຕ້ອງແລ້ວ ມຸນີນັ້ນກໍຫາຍໄປຈາກທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ.