दक्षयज्ञोत्तरवृत्तान्तः (Post–Dakṣa-Yajña Developments and the Appeal to Viṣṇu)

Verse 1

नारद उचाच । विधे विधे महाप्राज्ञा शैवतत्त्वप्रदर्शक । श्राविता रमणीप्राया शिवलीला महाद्भुता

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຜູ້ສ້າງ, ໂອ ພຣະຜູ້ສ້າງ—ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ຜູ້ເປີດເຜີຍສັດຈະແຫ່ງພຣະສິວະ—ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຟັງລີລາອັນອັດສະຈັນຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ອັນມີເສນ່ຫາ ຂອງພຣະສິວະແລ້ວ»។

Verse 2

वीरेण वीरभद्रेण दक्षयज्ञं विनाश्य वै । कैलासाद्रौ गते तात किमभूत्तद्वदाधुना

ເມື່ອວີຣະພະດຣະ ຜູ້ກ້າຫານ ໄດ້ທໍາລາຍຍັດຍະຂອງທັກສະ ແລະ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ໄປສູ່ພູໄກລາສາ, ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ—ຕໍ່ຈາກນັ້ນເກີດຫຍັງຂຶ້ນ? ຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງໃນບັດນີ້ເຖີດ।

Verse 3

ब्रह्मोवाच । अथ देवगणास्सर्वे मुनयश्च पराजिताः । रुद्रानीकैर्विभिन्नांगा मम लोकं ययुस्तदा

ພຣະພຣົມາ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຝູງເທວະທັງປວງ ແລະ ບັນດາມຸນີກໍຖືກພ່າຍແພ້. ອະວະຍະວະຂອງພວກເຂົາຖືກກອງພົນຂອງຣຸດຣະສັບສົນແຕກກະຈາຍ; ແລະໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ມາສູ່ໂລກຂອງຂ້າ (ພຣະພຣົມໂລກ) ເພື່ອຂໍພຶ່ງພາ.

Verse 4

स्वयंभुवे नमस्कृत्य मह्यं संस्तूय भूरिशः । तत्स्वक्लेशं विशेषेण कार्त्स्येनैव न्यवेदयन्

ເຂົາໄດ້ກາບນົບຕໍ່ ສະວະຍັມພູ (ພຣະພຣະຫມາ) ແລະສັນລະເສີນຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງຫຼາຍ; ຈາກນັ້ນກໍໄດ້ລາຍງານ—ຢ່າງຈະແຈ້ງ ແລະຄົບຖ້ວນ—ເຖິງຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງຕົນເອງ।

Verse 5

तदाकर्ण्य ततोहं वै पुत्रशोकेन पीडितः । अचिन्तयमतिव्यग्रो दूयमानेन चेतसा

ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຖືກບີບຄັ້ນດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າເພາະລູກຊາຍ. ຈິດໃຈຮ້ອນໄໝ້ດ້ວຍຄວາມທຸກ ແລະວຸ່ນວາຍຢ່າງຫນັກ ຂ້າພະເຈົ້າເລີ່ມຄິດພິຈາລະນາວ່າຄວນເຮັດຢ່າງໃດ।

Verse 6

किं कार्य्यं कार्यमद्याशु मया देवसुखावहम् । येन जीवतु दक्षासौ मखः पूर्णो भवेत्सुरः

«ຂ້າພະເຈົ້າຄວນເຮັດກິດອັນໃດ—ການກະທຳໃດທີ່ຄວນເຮັດດ່ວນໃນວັນນີ້—ເພື່ອນຳຄວາມສຸກແກ່ເທວະທັງຫຼາຍ, ເພື່ອໃຫ້ດັກຊະມີຊີວິດ, ແລະເພື່ອໃຫ້ຍັດຍະນີ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ, ໂອ ເທວະ?»

Verse 7

एवं विचार्य बहुधा नालभं शमहं मुने । विष्णुं तदा स्मरन् भक्त्या ज्ञानमाप्तं तदोचितम्

«ຂ້າພະເຈົ້າຄິດພິຈາລະນາຫຼາຍທາງ, ໂອ ມຸນີ, ແຕ່ກໍບໍ່ພົບຄວາມສະຫງົບ. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າລະລຶກເຖິງ ພຣະວິສນຸ ດ້ວຍຄວາມພັກດີ, ແລະໄດ້ຮັບປັນຍາອັນເໝາະສົມຕາມການນັ້ນ।»

Verse 8

अथ देवैश्च मुनिभिर्विष्णोर्लोकमहं गतः । नत्वा नुत्वा च विविधैस्स्तवैर्दुःखं न्यवेदयम्

ຕໍ່ມາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປຍັງພຣະໂລກຂອງ ພຣະວິສນຸ ພ້ອມດ້ວຍເທວະແລະມຸນີທັງຫຼາຍ. ຂ້າພະເຈົ້າກາບນົບຊ້ຳໆ ແລະສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສັນລະເສີນຫຼາຍປະການ, ແລ້ວຈຶ່ງທູນຖວາຍຄວາມໂສກເສົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າແດ່ພຣະອົງ।

Verse 9

यथाध्वरः प्रपूर्णः स्याद्देव यज्ञकरश्च सः । सुखिनस्स्युस्सुरास्सर्वे मुनयश्च तथा कुरु

“ຂໍໃຫ້ພຣະເທວະ ກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ພິທີຍັດຍະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ແລະໃຫ້ຜູ້ປະກອບຍັດຍະກໍສຳເລັດ; ແລ້ວພຣະເທວະທັງປວງ ແລະ ມຸນີທັງຫຼາຍ ຈະໄດ້ມີຄວາມສຸກ.”

Verse 10

देव देव रमानाथ विष्णो देवसुखावह । वयं त्वच्छरणं प्राप्तास्सदेवमुनयो ध्रुवम्

“ໂອ ພຣະເທວະເທວະ, ໂອ ພຣະນາຖາແຫ່ງຣາມາ (ລັກສະມີ), ໂອ ວິສນຸ ຜູ້ນຳພາຄວາມສຸກແຫ່ງເທວະ—ພວກເຮົາພ້ອມດ້ວຍມຸນີຂອງເທວະ ໄດ້ມາຮັບພຶງພາຢ່າງໝັ້ນຄົງ ທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງ.”

Verse 11

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचो मे हि ब्रह्मणस्स रमेश्वरः । प्रत्युवाच शिवं स्मृत्वा शिवात्मा दीनमानसः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອຣາເມສະວະຣະ (ພຣະວິສນຸ) ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ ຈິດໃຈທ່ານຖ່ອມຕົນ ລະລຶກພຣະສິວະ ແລະໃຫ້ຈິດພາຍໃນຮວມເປັນໜຶ່ງໃນພຣະສິວະ ແລ້ວຈຶ່ງຕອບຂ້າພະເຈົ້າ।

Verse 12

विष्णुरुवाच । तेजीयसि न सा भूता कृतागसि बुभूषताम् । तत्र क्षेमाय बहुधा बुभूषा हि कृतागसाम्

ພຣະວິສນຸກ່າວວ່າ: «ຜູ້ທີ່ກໍ່ຜິດແລ້ວແຕ່ຍັງປາຖະໜາຈະເຈີຣິນ ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທີ່ແທ້ຈິງບໍ່ເຄີຍມີ ແລະຈະບໍ່ມີ. ສໍາລັບຜູ້ມີຄວາມຜິດ ຄວາມສະຫງົບສຸກຈະໄດ້ມາກໍ່ດ້ວຍວິທີການຊໍາລະບາບຫຼາຍປະການ ເພື່ອຄຸ້ມຄອງຕົນ»។

Verse 13

कृतपापास्सुरा सर्वे शिवे हि परमेश्वरे । पराददुर्यज्ञभागं तस्य शंभोर्विधे यतः

ເທວະທັງປວງເມື່ອໄດ້ກໍ່ບາບແລ້ວ ກໍໄດ້ຖວາຍສ່ວນແຫ່ງຍັດຍາແດ່ພຣະສິວະ ພຣະຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າສູງສຸດ; ເພາະພຣະຊັມພູນັ້ນແຫຼະ ໂອ ພຣະພຣະຫມາ ເປັນຜູ້ຈັດວາງພິທີ ແລະກໍານົດສ່ວນອັນຄວນໄດ້ຕາມທໍາມະ।

Verse 14

प्रसादयध्यं सर्वे हि यूयं शुद्धेन चेतसा । अथापरप्रसादं तं गृहीतांघ्रियुगं शिवम्

ພວກເຈົ້າທັງຫມົດ ດ້ວຍໃຈອັນບໍລິສຸດ ຈົ່ງພະຍາຍາມໃຫ້ພຣະສິວະພໍພຣະໄທ. ແລ້ວເມື່ອໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາອັນສູງສຸດ ຈົ່ງເບິ່ງພຣະສິວະ—ຜູ້ທີ່ຄວນຈັບຍຶດພຣະບາດຄູ່ຂອງພຣະອົງດ້ວຍການສະຫລອງຕົນ.

Verse 15

यस्मिन् प्रकुपिते देवे विनश्यत्यखिलं जगत् । सलोकपालयज्ञस्य शासनाज्जीवितं द्रुतम्

ເມື່ອເທວະນັ້ນ (ພຣະສິວະ) ໂກດຂຶ້ນ ຈັກກະວານທັງປວງຈະພິນາດ. ດັ່ງນັ້ນ ຕາມຄໍາສັ່ງແຫ່ງພິທີຍັດ ພ້ອມດ້ວຍລົກກະປາລາ ຈົ່ງຮັກສາຊີວິດໃຫ້ພົ້ນໄພໂດຍດ່ວນ.

Verse 16

तमाशु देवं प्रियया विहीनं च दुरुक्तिभिः । क्षमापयध्वं हृद्विद्धं दक्षेण सुदुरात्मना

ຈົ່ງຮີບຮ້ອນປອບປະໂລມພຣະເຈົ້ານັ້ນ—ບັດນີ້ພຣະອົງຂາດຄູ່ຮັກ ແລະໃຈຖືກບາດເຈັບ—ເພາະດັກຊະຜູ້ໃຈຊົ່ວ ໄດ້ທຳຮ້າຍພຣະອົງດ້ວຍຄໍາຫຍາບຄາຍ.

Verse 17

अयमेव महोपायस्तच्छांत्यै केवलं विधे । शंभोस्संतुष्टये मन्ये सत्यमेवोदितं मया

ໂອ ວິເທ (ຜູ້ສ້າງ) ນີ້ແຕ່ຢ່າງດຽວແມ່ນອຸບາຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມສະງົບນັ້ນ. ຂ້ອຍເຫັນວ່າ ມັນເພື່ອໃຫ້ຊຳບູ (ພຣະສິວະ) ພໍພຣະໄທ; ຄໍາທີ່ຂ້ອຍໄດ້ກ່າວ ແມ່ນຄວາມຈິງແທ້.

Verse 18

नाहं न त्वं सुराश्चान्ये मुनयोपि तनूभृतः । यस्य तत्त्वं प्रमाणं च न विदुर्बलवीर्ययोः

ບໍ່ແມ່ນຂ້ອຍ ບໍ່ແມ່ນເຈົ້າ ບໍ່ແມ່ນເທວະອື່ນໆ ແມ່ນແຕ່ບັນດາມຸນີຜູ້ມີກາຍ ກໍບໍ່ຮູ້ພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງ—ສະພາບທີ່ແທ້ ແລະມາດຕະຖານແຫ່ງພະລັງອໍານາດກັບກໍາລັງຂອງພຣະອົງ ເກີນກວ່າທີ່ພວກເຮົາຈະເຂົ້າໃຈ.

Verse 19

आत्मतंत्रस्य तस्यापि परस्य परमात्मनः । क उपायं विधित्सेद्वै परं मूढं विरोधिनम्

ພຣະປະຣະມາຕະມານັ້ນເປັນຜູ້ປົກຄອງຕົນເອງ ແທ້ຈິງເກີນກວ່າການຄວບຄຸມທັງປວງ. ແລ້ວຜູ້ໃດຈະຄິດຫາອຸບາຍໃດ ເພື່ອກັ້ນຫຼືຂັດຂວາງຜູ້ຕໍ່ຕ້ານຜູ້ມືດບອດຢ່າງຍິ່ງ ຜູ້ຢືນຂັດກັບພຣະອົງ?

Verse 20

चलिष्येहमपि ब्रह्मन् सर्वैः सार्द्ध शिवालयम् । क्षमापयामि गिरिशं कृतागाश्च शिवे धुवम्

ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະໄປດ້ວຍ ພ້ອມກັບທຸກຄົນ ໄປຫາພຣະສິວາລະຍະ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະຂໍອະໄພຈາກ ພຣະຄິຣີສະ (ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພູ) ຢ່າງແນ່ນອນ ສໍາລັບຄວາມຜິດທີ່ໄດ້ກະທໍາຕໍ່ ພຣະສິວາ.

Verse 21

ब्रह्मोवाच । इत्थमादिश्य विष्णुर्मां ब्रह्माणं सामरादिकम् । सार्द्धं देवेर्मतिं चक्रे तद्गिरौ गमनाय सः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະວິສນຸໄດ້ຊີ້ນໍາຂ້າພະເຈົ້າ—ພຣະພຣະຫມາ—ພ້ອມດ້ວຍເທວະທັງຫຼາຍ ແລະອື່ນໆ ແລ້ວ, ພຣະອົງກັບພຣະເທວີ ໄດ້ຕັ້ງພຣະທັຍຈະໄປຫາພູນັ້ນ.

Verse 22

ययौ स्वधिष्ण्य निलयं शिवस्याद्रिवरं शुभम् । कैलासं सामरमुनिप्रजेशादिमयो हरिः

ຮາຣິ (ພຣະວິສນຸ) ອອກຈາກພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ໄປຫາພູອັນສູງສຸດ ແລະມງຄົດ ເປັນທີ່ສະຖິດຂອງພຣະສິວະ—ໄກລາສ—ໂດຍມີຝູງເທວະ, ມຸນີ, ແລະປະຊາປະຕິ ຕິດຕາມໄປ.

Verse 23

अतिप्रियं प्रभोर्नित्यं सुजुष्टं किन्नरादिभिः । नरेतरैरप्सरोभिर्योगसिद्धैमहोन्नतम्

ສະຖານນັ້ນເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງຂອງພຣະອົງຕະຫຼອດການ, ມີຄິນນະຣະ ແລະສັດສະຫວັນອື່ນໆ ບໍລິການຢ່າງດີ; ອັບສະຣາ ແລະຝູງອະມະນຸດມາຢ້ຽມຢາມເປັນນິດ; ແລະຖືກຍົກຍ້ອງດ້ວຍບັນດາສິດທະໂຍຄີຜູ້ສໍາເລັດ.

Verse 24

नानामणिमयैश्शृंगैः शोभमानं समंततः । नानाधातुविचित्रं वै नानाद्रुमलताकुलम्

ມັນສ່ອງສະຫວ່າງຮອບດ້ານ ດ້ວຍຍອດພູທີ່ປັ້ນຈາກແກ້ວມະນີຫຼາຍຊະນິດ. ມີແຮ່ທາດຫຼາຍສີສັນ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ນານາ ກັບເຄືອໄມ້ພັນກັນໜາແໜ້ນ.

Verse 25

नानामृगगणाकीर्णं नानापक्षिसमन्वितम् । नानाजलप्रस्रवणैरमरैस्सिद्धयोषिताम्

ມັນເຕັມໄປດ້ວຍຝູງກວາງຫຼາຍຊະນິດ ແລະງາມດ້ວຍນົກນານາພັນ. ປະດັບດ້ວຍນ້ຳພຸໄຫຼຫຼາຍແຫ່ງ ແລະເປັນທີ່ໄປມາຂອງເທວະອະມະຣະ ກັບສິດທະຜູ້ສຳເລັດ ພ້ອມນາງຟ້າຂອງເຂົາ.

Verse 26

रमणैवाहरंतीनां नानाकंदर सानुभिः । द्रुमजातिभिरन्याभी राजितं राजतप्रभम्

ພື້ນຖິ່ນນັ້ນສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງເງິນ ມີສະຫງ່າງາມຍິ່ງ. ມັນງາມດ້ວຍເນີນພູອັນຊວນຊົມ ແລະຖ້ຳນານາ, ພ້ອມທັງຖືກປະດັບເພີ່ມໂດຍຕົ້ນໄມ້ຫຼາຍຊະນິດ ທີ່ເຮັດໃຫ້ໃຈຜູ້ເຫັນທຸກຄົນຊື່ນບານ.

Verse 27

व्याघ्रादिभिर्महासत्त्वैर्निर्घुष्टं क्रूरतोज्झितम् । सर्वशोभान्वितं दिव्यं महाविस्मयकारकम्

ມັນກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງຮ້ອງຂອງສັດໃຫຍ່ມີພະລັງ ເຊັ່ນ ເສືອ ແລະອື່ນໆ; ແຕ່ກໍປາສະຈາກຄວາມໂຫດຮ້າຍ. ພ້ອມດ້ວຍຄວາມງາມທຸກປະການ ມັນເປັນດິນແດນທິບ ຊວນໃຫ້ເກີດຄວາມພິສະດານຢ່າງໃຫຍ່.

Verse 28

पर्यस्तं गंगया सत्या स्थानपुण्यतरोदया । सर्वपावनसंकर्त्र्या विष्णुपद्या सुनिर्मलम्

ສະຖານນັ້ນຖືກປົກຄຸມທົ່ວໂດຍ ຄົງຄາອັນແທ້ ຜູ້ທີ່ການປາກົດຂຶ້ນຂອງນາງເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ຍິ່ງເປັນບຸນ; ນາງເປັນຜູ້ຊໍາລະບາບທັງປວງ ແມ່ນສາຍນ້ໍາບໍລິສຸດທີ່ເກີດຈາກພຣະບາດຂອງ ວິສນຸ ເຮັດໃຫ້ທຸກຢ່າງບໍລິສຸດຢ່າງສົມບູນ।

Verse 29

एवंविधं गिरिं दृष्ट्वा कैलासाख्यं शिवप्रियम् । ययुस्ते विस्मयं देवा विष्ण्वाद्यास्समुनीश्वराः

ເມື່ອເຫັນພູອັນປະເສີດນັ້ນ—ຊື່ວ່າ ໄກລາສາ ອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສິວະ—ເທວະທັງຫຼາຍ ພ້ອມດ້ວຍ ວິສນຸ ແລະມຸນີຜູ້ເປັນເລີດ ກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິສົດອັດສະຈັນ।

Verse 30

तस्समीपेऽलकां रम्यां ददृशुर्नाम ते पुरीम् । कुबेरस्य महादिव्यां रुद्रमित्रस्य निर्जराः

ໃກ້ໆນັ້ນ ບັນດາເທວະພົນໄດ້ເຫັນນະຄອນອັນງາມ ຊື່ວ່າ ອະລະກາ ເປັນນະຄອນຫຼວງອັນສູງສຸດແຫ່ງທິບພະຂອງ ກຸເບຣະ ຜູ້ມີນາມວ່າເປັນມິດຂອງ ຣຸດຣະ (ພຣະສິວະ)។

Verse 31

वनं सौगंधिकं चापि ददृशुस्तत्समीपतः । सर्वद्रुमान्वितं दिव्यं यत्र तन्नादमद्रुतम्

ຕໍ່ມາ ໃກ້ໆນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນປ່າ ສໍກັນທິກະ ອັນຫອມຫວນ ເປັນປ່າມົງຄຸນແລະທິບພະ ມີຕົ້ນໄມ້ທຸກຊະນິດອຸດົມ; ທີ່ນັ້ນສຽງອັນພິສົດນັ້ນດັງກ້ອງບໍ່ຂາດສາຍ।

Verse 32

तद्बाह्यतस्तस्य दिव्ये सरितावतिपावने । नंदा चालकनंदा च दर्शनात्पापहारिके

ນອກຈາກສະຖານທີ່ອັນສັກສິດນັ້ນ ມີແມ່ນ້ໍາທິບພະສອງສາຍໄຫຼຜ່ານ ບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ—ນັນດາ ແລະ ຈາລະກະນັນດາ—ເພີ່ງແຕ່ເຫັນກໍກໍາຈັດບາບໄດ້।

Verse 33

पपुः सुरस्त्रियो नित्यमवगूह्य स्वलोकतः । विगाह्य पुंभिस्तास्तत्र क्रीडंति रतिकर्शिताः

ນາງຟ້າທັງຫຼາຍໄດ້ດື່ມຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນນິດ ໂດຍອອກມາຈາກໂລກຂອງຕົນ. ພວກນາງລົງຈົມນ້ຳພ້ອມກັບຊາຍຟ້າ ແລະຫຼິ້ນສະໜຸກຢູ່ທີ່ນັ້ນ ກາຍອ່ອນບາງເນື່ອງຈາກຄວາມເພີດເພີນແຫ່ງຣະຕິ.

Verse 34

हित्वा यक्षेश्वरपुरीं वनं सौगंधिकं च यत् । गच्छंतस्ते सुरा आराद्ददृशुश्शांकरं वटम्

ເມື່ອລະທິ້ງນະຄອນຂອງຢັກເສສະວະຣະ ແລະປ່າສາວກັນທິກະອັນຫອມຫວນນັ້ນແລ້ວ ພວກເທວະດາເດີນທາງຕໍ່ໄປ ແລະໄມ່ດົນກໍເຫັນໃກ້ໆ ຕົ້ນວັດ (ໄຊ) ອັນສັກສິດຂອງສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ).

Verse 35

पर्यक् कृताचलच्छायं पादोन विटपाय तम् । शतयोजन कोत्सेधं निर्नीडं तापवर्ज्जितम्

ມັນໃຫ້ຮົ່ມເງົາກວ້າງໃຫຍ່ ດຸດດັ່ງເງົາພູທີ່ປູລົງເປັນຕຽງ. ໃຕ້ຮົ່ມນັ້ນ ກິ່ງງ່າຂອງມັນຫ້ອຍຕ່ຳເກືອບຈົນເຖິງພື້ນ. ມັນສູງເຖິງຮ້ອຍໂຢຊະນະ ບໍ່ມີຮັງ ແລະປາສະຈາກຄວາມຮ້ອນໂດຍສິ້ນເຊີງ.

Verse 36

महापुण्यवतां दृश्यं सुरम्यं चातिपावनम् । शंभुयोगस्थलं दिव्यं योगिसेव्यं महोत्तमम्

ສະຖານທີ່ນີ້ແມ່ນທິວທັດສຳລັບຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ—ງາມຫຼາຍ ແລະຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດສູງສຸດ. ນີ້ແມ່ນພື້ນດິນທິບຂອງໂຍກະແຫ່ງພຣະສຳພູ (Śambhu) ສູງສຸດ ເໝາະໃຫ້ໂຍກີເຂົ້າໄປຮັບໃຊ້ບູຊາ.

Verse 37

मुमुक्षुशरणे तस्मिन् महायोगमये वटे । आसीनं ददृशुस्सर्वे शिवं विष्ण्वादयस्सुराः

ທີ່ນັ້ນ ຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນວະຕະ (banyan) ອັນເປັນທີ່ພຶ່ງພາຂອງຜູ້ໃຝ່ຫາມຸກຕິ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍມະຫາໂຍກະ, ທວງເທວະທັງຫຼາຍນຳໂດຍພຣະວິສນຸ ໄດ້ເຫັນພຣະສິວະນັ່ງຢູ່ໃນອາການສະຫງົບແຫ່ງໂຍກະ.

Verse 38

विधिपुत्रैर्महासिद्धैश्शिव भक्तिरतैस्सदा । उपास्यमानं सुमुदा शांतैस्संशांतविग्रहैः

ພຣະອົງຖືກບູຊາດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງໃຫຍ່ ໂດຍພວກສິດທະຜູ້ມີ຤ິດທິອັນຍິ່ງ—ບຸດແຫ່ງພຣະພຣະຫມາ—ຜູ້ຈົ່ງຈອມໃນພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະເສມອ, ມີໃຈສະງົບ ແລະກາຍອັນສົງບົບສະຫງົບຢ່າງສົມບູນ.

Verse 39

तथा सख्या कुबेरेण भर्त्रा गुह्यकरक्षसाम् । सेव्यमानं विशेषेण स्वगणैर्ज्ञातिभिस्सदा

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ພຣະອົງມີມິດຕະພາບກັບ ກຸເບຣະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງກຸຫຍະກະ ແລະ ຣາກສະສະ ແລະຖືກບໍລິການດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບພິເສດໂດຍຫມູ່ບໍລິວານ ແລະຍາດພີ່ນ້ອງຂອງພຣະອົງເປັນນິດ।

Verse 40

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे शिवदर्शनवर्णनं नाम चत्वारिंशोध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໃນ «ສຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ໃນປຶ້ມທີສອງ ຊື່ວ່າ ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ໃນພາກທີສອງ ຄື ສະຕີຂັນດະ ບົດທີ 40 ຊື່ «ການພັນລະນາດາຣະຊະນະ (ນິມິດທິບພະ) ຂອງພຣະສິວະ» ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ।

Verse 41

मुने तुभ्यं प्रवोचंतं पृच्छते ज्ञानमुत्तमम् । कुशासने सूपविष्टं सर्वेषां शृण्वतां सताम्

ໂອ ມຸນີເອີຍ, ໃນຂະນະທີ່ທ່ານກໍາລັງອະທິບາຍ ມີຜູ້ໜຶ່ງຖາມທ່ານເຖິງປັນຍາອັນສູງສຸດ—ເມື່ອທ່ານນັ່ງຢ່າງຖືກຕ້ອງເທິງອາສນະຫຍ້າກຸສະ ແລະເມື່ອບັນດາຜູ້ດີທັງຫມົດກໍາລັງຟັງຢ່າງຕັ້ງໃຈ।

Verse 42

कृत्वोरौ दक्षिणे सव्यं चरणं चैव जानुनि । बाहुप्रकोष्ठाक्षमालं स्थितं सत्तर्कमुद्रया

ພຣະອົງວາງຕີນຊ້າຍໄວ້ເທິງຂາຂວາ ແລະວາງອີກຕີນໜຶ່ງໄວ້ເທິງຫົວເຂົ່າ ປະທັບຢູ່ຢ່າງສະຫງົບ. ທີ່ທ່ອນແຂນມີສາຍມາລາ ແລະພຣະອົງສະຖິດໃນມຸດຣາ «ຕາຣະກະ» ແຫ່ງປັນຍາວິນິດໄຊອັນສູງສົ່ງ.

Verse 43

एवंविधं शिवं दृष्ट्वा तदा विष्ण्वादयस्सुराः । प्रणेमुस्त्वरितं सर्वे करौ बध्वा विनम्रकाः

ເມື່ອເຫັນພຣະສິວະໃນຮູບອັນສະຫງ່າງາມນ່າຄາລະວະນັ້ນ ພຣະວິສະນຸ ແລະເທວະອື່ນໆ ກໍຮີບຮ້ອນກົດກາບ. ທຸກອົງປະນົມມືເປັນອັນຈະລີ ແລະກົດກາບດ້ວຍຄວາມນ້ອມນອບ.

Verse 44

उपलभ्यागतं रुद्रो मया विष्णुं सतां गतिः । उत्थाय चक्रे शिरसाभिवंदनमपि प्रभुः

ເມື່ອພຣະຣຸດຣະຮູ້ວ່າ ພຣະວິສະນຸ—ທີ່ພຶ່ງແລະເສັ້ນທາງອັນຖືກຕ້ອງຂອງຜູ້ດີ—ໄດ້ມາເຖິງ ພຣະອົງກໍລຸກຂຶ້ນ ແລະແມ່ນແຕ່ເປັນພຣະເຈົ້າ ກໍຍັງນ້ອມສະຫົວກົດກາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 45

वंदितांघ्रिस्तदा सर्वैर्दिव्यैर्विष्ण्वादिभिश्शिवः । ननामाथ यथा विष्णुं कश्यपं लोकसद्गतिः

ຕໍ່ມາ ພຣະສິວະ—ຜູ້ທີ່ພຣະບາດຖືກບູຊາໂດຍເທວະທັງຫຼາຍ ເລີ່ມແຕ່ພຣະວິສະນຸ—ກໍນ້ອມກາຍຕອບຮັບການຄາລະວະ. ພຣະອົງນ້ອມດັ່ງທີ່ພຣະວິສະນຸນ້ອມຕໍ່ກັດສະຍະປະ ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງອັນຄວນເຄົາລົບຂອງໂລກ.

Verse 46

सुरसिद्धगणाधीशमहर्षिसु नमस्कृतम् । समुवाच सुरैर्विष्णुं कृतसन्नतिमादरात्

ຕໍ່ມາ ພຣະວິສະນຸ—ຜູ້ທີ່ຖືກນະມັດສະການໂດຍຝູງເທວະ, ສິດທະ, ຫົວໜ້າຄະນະຄະນາ ແລະມະຫາຣິສີ—ໄດ້ກ່າວຕໍ່ເທວະທັງຫຼາຍ ດ້ວຍຄວາມນ້ອມນອບແລະຄວາມເຄົາລົບ.