दधीचाश्रमगमनम् — Viṣṇu’s Disguise and Dadhīca’s Fearlessness (Kṣu’s Request)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । क्षुवस्य हितकृत्येन दधीचस्याश्रमं ययौ । विप्ररूपमथास्थाय भगवान् भक्तवत्सलः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ ກສຸວະ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ—ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີ—ໄດ້ໄປຍັງອາສຣົມຂອງ ດະທີຈິ ໂດຍຮັບຮູບເປັນພຣາຫມັນ.

Verse 2

दधीचं प्राह विप्रर्षिमभिवंद्य जगद्गुरुः । क्षुवकार्य्यार्थमुद्युक्तश्शैवेन्द्रं छलमाश्रितः

ພຣະຄູ່ໂລກ (ຈະກັດຄູຣຸ) ໄດ້ກ່າວທັກທາຍດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແກ່ ດະທີຈິ ພຣາຫມັນຣິຊິ. ເພື່ອໃຫ້ການງານຂອງຕົນສຳເລັດ, ອິນທຣະ—ສັດຕູແຫ່ງໄດຕະຍະ—ໄດ້ອາໄສກົນອຸບາຍ.

Verse 3

विष्णुरुवाच । भो भो दधीच विप्रर्षे भवार्चनरताव्यय । वरमेकं वृणे त्वत्तस्तद्भवान् दातुमर्हति

ພຣະວິສນຸກ່າວວ່າ: “ໂອ ດະທີຈິ ພຣາຫມັນຣິຊິຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນພຣາຫມັນ—ຜູ້ໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວໃນການບູຊາ ພະພະວະ (ພຣະສິວະ)—ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພອນໜຶ່ງປະການຈາກທ່ານ; ຂໍທ່ານເມດຕາປະທານໃຫ້.”

Verse 4

ब्रह्मोवाच । याचितो देवदेवेन दधीचश्शैवसत्तमः । क्षुवकार्यार्थिना शीघ्रं जगाद वचनं हरिम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອ ດະທີຈິ ຜູ້ປະເສີດໃນພວກໄສວະ ຖືກພຣະເທວະເທວະຂໍຮ້ອງ, ທ່ານໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳຢ່າງວ່ອງໄວແກ່ ຮະຣິ (ວິສນຸ) ຜູ້ມາຂໍການຊ່ວຍເຫຼືອເພື່ອກິດການນັ້ນ.

Verse 5

दधीच उवाच । ज्ञातं तवेप्सितं विप्र क्षुवकार्यार्थमागतः । भगवान् विप्ररूपेण मायी त्वमसि वै हरिः

ດະທີຈະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມະນ, ຂ້ອຍຮູ້ແລ້ວວ່າທ່ານປາຖະໜາສິ່ງໃດ—ທ່ານມາທີ່ນີ້ເພື່ອກິດວຽກຂອງຊ່າງຕັດຜົມ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ທ່ານແມ່ນພຣະຮະຣິ (ວິສນຸ) ອົງພຣະເຈົ້າຜູ້ອັດສະຈັນ ຜູ້ຖືມາຍາ ປາກົດໃນຮູບພຣາຫມະນ»។

Verse 6

भूतं भविष्यं देवेश वर्तमानं जनार्दन । ज्ञानं प्रसादाद्रुद्रस्य सदा त्रैकालिकं मम

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ, ໂອ ຈະນາຣະດະນ—ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງ ຣຸດຣະ ປັນຍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າເປັນສາມການຕະຫຼອດໄປ: ຮູ້ອະດີດ, ອະນາຄົດ, ແລະປັດຈຸບັນ.

Verse 7

त्वां जानेहं हरिं विष्णुं द्विजत्वं त्यज सुव्रत । आराधितोऽसि भूपेन क्षुवेण खलबुद्धिना

“ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ທ່ານແມ່ນ ຫະຣິ—ວິສນຸ. ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະດີ, ຈົ່ງລະທິ້ງການປອມໂຕເປັນພຣາຫມັນນີ້. ທ່ານຖືກບູຊາແລະເຊີນມາໂດຍກະສັດ ກະສຸວະ ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວ.”

Verse 8

जाने तवैव भगवन् भक्तवत्सलतां हरे । छलं त्यज स्वरूपं हि स्वीकुरु स्मर शंकरम्

ໂອ ພຣະອົງ, ໂອ ຫະຣິ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ດີວ່າ ພຣະອົງຮັກແລະເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກຕະຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລະທິ້ງການປອມໂຕນີ້, ຮັບເອົາຮູບອົງແທ້ຂອງພຣະອົງ ແລະລະລຶກເຖິງ ສັງກະຣະ.

Verse 9

अस्ति चेत्कस्यचिद्भीतिर्भवार्चनरतस्य मे । वक्तुमर्हसि यत्नेन सत्यधारणपूर्वकम्

ຖ້າມີຄວາມຢ້ານກົວໃດໆ ສໍາລັບຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ຫມັ້ນໃນການບູຊາ ພະພະວະ (ພຣະສິວະ), ທ່ານຄວນກ່າວໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມ, ໂດຍຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມຈິງແລະຄວາມໝັ້ນຄົງກ່ອນ.

Verse 10

वदामि न मृषा क्वापि शिवस्मरणसक्तधीः । न बिभेमि जगत्यस्मिन्देवदैत्यादिकादपि

ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍເວົ້າມຸສາໃນເວລາໃດໆ. ເມື່ອປັນຍາຂອງຂ້ອຍຈົມຢູ່ໃນການລະລຶກເຖິງພຣະສິວະ ຂ້ອຍບໍ່ຢ້ານກົວໃນໂລກນີ້ ແມ່ນແຕ່ເທວະ, ອະສຸຣະ ແລະອື່ນໆກໍຕາມ।

Verse 11

विष्णुरुवाच । भयं दधीच सर्वत्र नष्टं च तव सुव्रत । भवार्चनरतो यस्माद्भवान्सर्वज्ञ एव च

ພຣະວິສນຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ດະທີຈະ, ຜູ້ຖືວຣະຕະອັນປະເສີດ—ຄວາມຢ້ານຂອງເຈົ້າຖືກຂັບໄລ່ໄປທົ່ວທຸກທີ່. ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໝັ້ນໃນການບູຊາພຣະພະວະ (ພຣະສິວະ) ເຈົ້າຈຶ່ງເປັນຜູ້ຮູ້ທຸກຢ່າງແທ້»។

Verse 12

बिभेमीति सकृद्वक्तुमर्हसि त्वं नमस्तव । नियोगान्मम राजेन्द्र क्षुवात् प्रतिसहस्य च

«ເຈົ້າຄວນເວົ້າພຽງຄັ້ງດຽວວ່າ ‘ຂ້ອຍຢ້ານ’—ຂ້ອຍຂໍນົບນ້ອມແດ່ເຈົ້າ. ໂອ ກະສັດແຫ່ງບັນດາອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ນີ້ເປັນເພາະໜ້າທີ່ທີ່ຖືກມອບໝາຍໃຫ້ຂ້ອຍ, ແລະຍັງເນື່ອງຈາກການຈາມ ແລະການຫົວເຮາະທີ່ເກີດຂຶ້ນ»។

Verse 13

ब्रह्मोवाच । एवं श्रुत्वापि तद्वाक्यं विष्णोस्स तु महामुनिः । विहस्य निर्भयः प्राह दधीचश्शैवसत्तमः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ແມ່ນແຕ່ໄດ້ຍິນຄໍາຂອງພຣະວິສນຸແລ້ວ, ມະຫາມຸນີ ດະທີຈະ—ຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດໃນບັນດາຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ—ກໍຫົວເຮາະ ແລະເວົ້າດ້ວຍໃຈບໍ່ຢ້ານກົວ।

Verse 14

दधीच उवाच । न बिभेमि सदा क्वापि कुतश्चिदपि किंचन । प्रभावाद्देवदेवस्य शंभोस्साक्षात्पिनाकिनः

ດະທີຈະກ່າວວ່າ: «ຂ້ອຍບໍ່ຢ້ານສິ່ງໃດເລີຍ—ບໍ່ວ່າຢູ່ໃສ, ເວລາໃດ, ຫຼືຈາກໃຜ—ເນື່ອງຈາກພຣະອານຸພາບອັນປາກົດແຈ້ງຂອງ ພຣະສັມພູ, ພຣະເທວະເທວາ, ພຣະພິນາກິນ ຜູ້ຖືຄັນທະນູພິນາກາ»។

Verse 15

ब्रह्मोवाच । ततस्तस्य मुनेः श्रुत्वा वचनं कुपितो हरिः । चक्रमुद्यम्य संतस्थौ दिधक्षुमुनिसत्तमम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ແລ້ວພຣະຫຣິ (ພຣະວິສນຸ) ໄດ້ຍິນຄໍາຂອງມຸນີນັ້ນ ກໍໂກດຂຶ້ນ. ພຣະອົງຍົກຈັກຣະຂຶ້ນ ແລະຢືນຢູ່ຢ່າງພ້ອມພຽງ, ມຸ່ງຈະເຜົາທໍາລາຍມຸນີຜູ້ປະເສີດນັ້ນ।

Verse 16

अभवत्कुंठितं तत्र विप्रे चक्रं सुदारुणम् । प्रभावाच्च तदीशस्य नृपतेस्संनिधावपि

ໂອ ພຣາຫມັນ! ໃນທີ່ນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຈັກຣາອັນດຸຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ ກໍກາຍເປັນທື່ມ ເນື່ອງຈາກພຣະອານຸພາບອັນລົ້ນເຫຼືອຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະຣາຊາກໍຕາມ।

Verse 17

दृष्ट्वा तं कुंठितास्यं तच्चक्रं विष्णुं जगाद ह । दधीचस्सस्मितं साक्षात्सदसद्व्यक्ति कारणम्

ເມື່ອເຫັນພຣະວິສນຸຖືຈັກຣາ ແລະໃບໜ້າຫມອງເພາະຄວາມຂັດໃຈ ຤ິສີດະທີຈະ—ຍິ້ມ—ໄດ້ກ່າວກັບພຣະອົງ। ດະທີຈະແທ້ຈິງແມ່ນເຄື່ອງມືທີ່ປາກົດຊັດ ທີ່ເຫດສູງສຸດນຳໃຫ້ເກີດທັງສິ່ງມີ ແລະສິ່ງບໍ່ມີ (ທີ່ເຫັນ ແລະທີ່ບໍ່ເຫັນ)។

Verse 18

दधीच उवाच । भगवन् भवता लब्धं पुरातीव सुदारुणम् । सुदर्शनमिति ख्यातं चक्रं विष्णोः प्रयत्नतः । भवस्य तच्छुभं चक्रं न जिघांसति मामिह

ດະທີຈະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ໃນການກ່ອນເກົ່າ ທ່ານໄດ້ມາ—ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຢ່າງຫນັກ—ຈັກຣາອັນດຸຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງຂອງພຣະວິສນຸ ທີ່ມີນາມວ່າ ສຸດັຣຊະນະ. ແຕ່ຈັກຣາອັນມົງຄຸນນັ້ນ ອັນເປັນຂອງພຣະພະວະ (ພຣະສິວະ) ຈະບໍ່ຂ້າຂ້ອຍໃນທີ່ນີ້»។

Verse 19

भगवानथ क्रुद्धोऽस्मै सर्वास्त्राणि क्रमाद्धरिः । ब्रह्मास्त्राद्यैः शरैश्चास्त्रैः प्रयत्नं कर्तुमर्हसि

ຕໍ່ມາ ພຣະຫຣິຜູ້ມີພຣະພາກ ໂກດໃສ່ເຂົາ ຈຶ່ງໃຊ້ອາວຸດທິບທັງປວງຕາມລຳດັບ—ເລີ່ມຈາກ ພຣະພຣະຫມາສະຕຣາ—ພ້ອມທັງລູກສອນດັ່ງອາວຸດ ພາກພຽນຢ່າງເຕັມທີ່ເພື່ອປະຫັດປະຫານໃຫ້ຢູ່ໃນອຳນາດ।

Verse 20

ब्रह्मोवाच । स तस्य वचनं श्रुत्वा दृष्ट्वा नि्र्वीर्य्यमानुषम् । ससर्जाथ क्रुधा तस्मै सर्वास्त्राणि क्रमाद्धरिः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອຊົງຟັງຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ແລະເຫັນມະນຸດນັ້ນຫມົດແຮງ ພຣະຫຣິ (ພຣະວິສນຸ) ໃນຄວາມໂກດ ຈຶ່ງປ່ອຍອາວຸດທິບທັງປວງຂອງພຣະອົງໃສ່ເຂົາ ທີລະອັນຕາມລໍາດັບ।

Verse 21

चक्रुर्देवास्ततस्तस्य विष्णोस्साहाय्यमादरात् । द्विजेनैकेन संयोद्धुं प्रसृतस्य विबुद्धयः

ຕໍ່ມາ ບັນດາເທວະທັງຫຼາຍ ຜູ້ມີປັນຍາຮູ້ແຈ້ງ ໄດ້ຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກ ພຣະວິສນຸ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ເພື່ອອອກໄປປະຈັນໜ້າໃນສົງຄາມກັບ ພຣາຫມັນຜູ້ກ້າຫານທີ່ກ້າວອອກມາສູ້।

Verse 22

चिक्षिपुः स्वानि स्वान्याशु शस्त्राण्यस्त्राणि सर्वतः । दधीचोपरि वेगेन शक्राद्या हरिपाक्षिकाः

ຕໍ່ມາ ພຣະສັກກະ (ອິນທຣາ) ແລະ ເທວະອື່ນໆ ຜູ້ຢູ່ຝ່າຍພຣະຮະຣິ ໄດ້ຂວ້າງອາວຸດ ແລະ ອັດສະຕຣາຂອງຕົນ ຢ່າງວ່ອງໄວຈາກທຸກທິດ ພຸ່ງດ້ວຍແຮງໄປຫາ ດະທີຈິ।

Verse 23

कुशमुष्टिमथादाय दधीचस्संस्मरन् शिवम् । ससर्ज सर्वदेवेभ्यो वज्रास्थि सर्वतो वशी

ຕໍ່ມາ ດະທີຈະ (Dadhīca) ຈັບຫຍ້າກຸສະ (kuśa) ເປັນກຳມື ແລະ ລະລຶກເຖິງພຣະສິວະ; ມຸນີຜູ້ຄວບຄຸມຕົນໄດ້ທັ້ງປວງ ໄດ້ມອບກະດູກຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ເທວະທັງຫມົດ ເພື່ອເປັນວັດຖຸແຫ່ງວັຈຣະ (vajra) ອັນສັກສິດ।

Verse 24

शंकरस्य प्रभावात्तु कुशमुष्टिर्मुनेर्हि सा । दिव्यं त्रिशूलमभवत् कालाग्निसदृशं मुने

ແຕ່ໂດຍພຣະອຳນາດອັນທິບຂອງ ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ກຳມືຫຍ້າກຸສະຂອງມຸນີນັ້ນ ກໍ່ກາຍເປັນ ຕຣິສູລະ ອັນສະຫວັນ ລຸກໂຊນດັ່ງໄຟແຫ່ງການເວລາ (kālāgni) ໂອ້ ທ່ານມຸນີ।

Verse 25

दग्धुं देवान् मतिं चक्रे सायुधं सशिखं च तत् । प्रज्वलत्सर्वतश्शैवं युगांताग्र्यधिकप्रभम्

ເຂົາໄດ້ຕັ້ງໃຈຈະເຜົາເທວະທັງຫຼາຍ. ພະລັງສາຍວະນັ້ນຈຶ່ງກາຍເປັນອາວຸດ ມີຍອດເປັນແປວໄຟ ລຸກໂຊນຮອບດ້ານທຸກທິດ ດ້ວຍຣັດສະມີທີ່ເຫນືອກວ່າໄຟອັນສູງສຸດໃນວາລະສິ້ນຍຸກ.

Verse 26

नारायणेन्दुमुख्यैस्तु देवैः क्षिप्तानि यानि च । आयुधानि समस्तानि प्रणेमुस्त्रिशिखं च तत्

ແລ້ວອາວຸດທັງປວງທີ່ເທວະດາ ນໍາໂດຍ ນາຣາຍະນະ ແລະ ອິນດຸ ໄດ້ຂວ້າງອອກ ກໍໄດ້ນ້ອມກາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ; ແລະ ຕຣິສິຂາ ອັນມີສາມປາຍນັ້ນ ກໍກາບຖວາຍດ້ວຍ.

Verse 27

देवाश्च दुद्रुवुस्सर्वे ध्वस्तवीर्या दिवौकसः । तस्थौ तत्र हरिर्भीतः केवलं मायिनां वरः

ເທວະດາທັງປວງ ຜູ້ຢູ່ເທິງສະຫວັນ ພະລັງຖືກທໍາລາຍ ກໍພາກັນໜີໄປ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຮະຣິ (ວິສນຸ) ຢືນຢູ່ຜູ້ດຽວດ້ວຍຄວາມຢ້ານ—ແມ່ນວ່າຈະເປັນຜູ້ເລີດໃນບັນດາຜູ້ຖືມາຍາກໍຕາມ.

Verse 28

ससर्ज भगवान् विष्णुः स्वदेहात्पुरुषोत्तमः । आत्मनस्सदृशान् दिव्यान् लक्षलक्षायुतान् गणान्

ແລ້ວພຣະພະຄະວານ ວິສນຸ ຜູ້ເປັນປຸຣຸສະອຸດຕະມະ ໄດ້ແຜ່ອອກຈາກພຣະວະລະກາຍຂອງພຣະອົງ ເປັນກອງຫມູ່ຜູ້ຕິດຕາມທິບພະຈໍານວນມະຫາສານ ນັບເປັນລ້ານໆ ແຕ່ລະອົງຄ້າຍພຣະອົງທັງຮູບແລະຣັດສະຫມີ.

Verse 29

ते चापि युयुधुस्तत्र वीरा विष्णुगणास्ततः । मुनिनैकेन देवर्षे दधीचेन शिवात्मना

ທີ່ນັ້ນ ບັນດາວິຣະຊົນແຫ່ງວິສນຸກໍຕໍ່ສູ້. ແຕ່ພວກເຂົາຖືກຕ້ານທານໂດຍມຸນີພຽງອົງດຽວ—ເທວະຣິສີ ດະທີຈີ—ຜູ້ທີ່ຈິດວິນຍານຕັ້ງຢູ່ໃນພຣະສິວະ.

Verse 30

ततो विष्णुगणान् तान्वै नियुध्य बहुशो रणे । ददाह सहसा सर्वान् दधी चश्शैव सत्तमः

ຕໍ່ມາ ຜູ້ສູງສຸດໃນຫມູ່ຜູ້ນັບຖືພຣະສິວະ ໄດ້ປະລະກັນກັບບໍລິວານຂອງວິສນຸໃນສົງຄາມຫຼາຍເທື່ອ ແລ້ວກໍ່ເຜົາພວກເຂົາທັງໝົດຢ່າງກະທັນຫັນ ໃຫ້ກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ.

Verse 31

ततस्तद्विस्मयाथाय दधीचेस्य मुनेर्हरिः । विश्वमूर्तिरभूच्छीघ्रं महामायाविशारदः

ຕໍ່ມາ ເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມພິສົດໃນໃຈຂອງມຸນີ ດະທີຈິ ຮະຣິ (ວິສນຸ) ຜູ້ຊໍານານໃນມະຫາມາຍາ ໄດ້ຮັບຮູບເປັນວິສະວະມູຣຕິ—ຮູບສະກົນທັງປວງ ຢ່າງວ່ອງໄວ।

Verse 32

तस्य देहे हरेः साक्षादपश्यद्द्विजसत्तमः । दधीचो देवतादीनां जीवानां च सहस्रकम्

ໃນພຣະກາຍຂອງຮະຣິເອງ ດະທີຈິ ຜູ້ເປັນດວິຊະອັນປະເສີດ ໄດ້ເຫັນຮະຣິໂດຍກົງ ແລະເຫັນສັດມີຊີວິດນັບພັນ ເລີ່ມຈາກເທວະດາທັງຫຼາຍ।

Verse 33

भूतानां कोटयश्चैव गणानां कोटयस्तथा । अंडानां कोटयश्चैव विश्वमूतस्तनौ तदा

ໃນເວລານັ້ນ ໃນພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ ມີສັດທັງຫຼາຍເປັນໂກດິໂກດິ, ມີຄະນະ (gaṇa) ຂອງພຣະສິວະເປັນໂກດິໂກດິ, ແລະມີໄຂ່ຈັກກະວານ (ອັນດະ) ເປັນໂກດິໂກດິ—ແທ້ຈິງແລ້ວ ຈັກກະວານທັງປວງຖືກບັນຈຸຢູ່ໃນພຣະອົງ।

Verse 34

दृष्ट्वैतदखिलं तत्र च्यावनिस्सततं तदा । विष्णुमाह जगन्नाथं जगत्स्तु वमजं विभुम्

ເມື່ອເຫັນທັງໝົດນັ້ນແລ້ວ ມຸນີ ຈະຍາວະນະ ໄດ້ກ່າວສັນລະເສີນ ແລະເອີ້ນຫາ ພຣະວິສນຸ ຜູ້ເປັນຈະກັນນາຖ—ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ຜູ້ບໍ່ເກີດ (ອະຊະ), ແລະເປັນຖານລະອຽດທີ່ໂລກທັງປວງອາໄສຢູ່।

Verse 35

दधीच उवाच । मायां त्यज महाबाहो प्रतिभासो विचारतः । विज्ञातानि सहस्राणि दुर्विज्ञेयानि माधव

ດະທີຈິກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີແຂນແຂງກ້າ (ມະຫາບາຫຸ), ຈົ່ງລະທິ້ງ ມາຍາ. ເມື່ອພິຈາລະນາຢ່າງລຶກຊຶ້ງ ໂລກນີ້ເປັນແຕ່ພາບປາກົດເທົ່ານັ້ນ. ໂອ ມາທະວະ, ແມ່ນວ່າຈະ ‘ຮູ້’ ໄດ້ນັບພັນສິ່ງ ແຕ່ສັດຈະທີ່ລະອຽດລຶກລ້ຳຍັງຍາກຈະຮູ້.”

Verse 36

मयि पश्य जगत्सर्वं त्वया युक्तमतंद्रितः । ब्रह्माणं च तथा रुद्रं दिव्यां दृष्टिं ददामि ते

ຈົ່ງຮ່ວມປະສານກັບເຮົາ ແລະຢ່າປະມາດ ຈົ່ງເບິ່ງໂລກທັງປວງຢູ່ໃນເຮົາ. ເຮົາຈະປະທານທິບທັດສະນະໃຫ້ເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າເຫັນພຣະພຣະຫມາ ແລະ ຣຸດຣະດ້ວຍ.

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा दर्शयामास स्वतनौ निखिलं मुनिः । ब्रह्मांडं च्यावनिश्शंभुतेजसा पूर्णदेहकः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ມຸນີໄດ້ສະແດງສັບພະສິ່ງທັງປວງໃນກາຍຂອງຕົນ. ແລະດ້ວຍລັດສະມີແຫ່ງສຳພູ (Śambhu) ທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະພຣະຫມານະດາ (ໄຂ່ຈັກກະວານ) ເຄື່ອນໄຫວຜັນຜວນ—ຜູ້ທີ່ກາຍເຕັມດ້ວຍພະລັງທິບ.

Verse 38

ददाह विष्णुं देवेशं दधीचश्शैवसत्तमः । संस्मरञ् शंकरं चित्ते विहसन् विभयस्सुधीः

ດະທີຈະ ຜູ້ເປັນໄສວະອັນປະເສີດ ໄດ້ເຜົາແມ່ນແຕ່ພຣະວິສນຸ ຈອມເທວະດາ; ໂດຍລະລຶກພຣະສັງກະຣະໃນໃຈ ທ່ານຫົວເຮາະຢ່າງບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວ.

Verse 39

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखण्डे विष्णुदधीचयुद्धवर्णनो नाम नवत्रिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 39 ຊື່ວ່າ “ການພັນລະນາສົງຄາມລະຫວ່າງ ວິສນຸ ແລະ ດະທີຈິ” ໃນພາກທີ 2 ຂອງ ສີຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ—ພາຍໃນ ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ພາກທີ 2 ແລະໃນອະນຸພາກທີ 2 ທີ່ເອີ້ນວ່າ ສະຕີຂັນດະ.

Verse 40

ब्रह्मोवाच । एतच्छुत्वा मुनेस्तस्य वचनं निर्भयस्तदा । शंभुतेजोमयं विष्णुश्चुकोपातीव तं मुनिम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງມຸນີນັ້ນ ພຣະວິສນຸ—ຜູ້ບໍ່ຫວາດກົວ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຕະເຈົາໄຟແຫ່ງພຣະສັມພູ (ສິວະ)—ກໍໂກດກ້າຫນັກຕໍ່ມຸນີນັ້ນ.

Verse 41

देवाश्च दुद्रुवुर्भूयो देवं नारायणं च तम् । योद्धुकामाश्च मुनिना दधीचेन प्रतापिना

ແລ້ວບັນດາເທວະດາກໍຮີບໄປຫາພຣະນາຣາຍະນະອີກຄັ້ງ ເພາະປາດຖະນາຈະອອກຮົບກັບມຸນີດະທີຈີ ຜູ້ມີລິດເດດກ້າ ແລະສະຫວ່າງໄສດ້ວຍຕະເຈົາທາງຈິດ.

Verse 42

एतस्मिन्नंतरे तत्रागमन्मत्संगतः क्षुवः । अवारयंतं निश्चेष्टं पद्मयोनिं हरिं सुरान्

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ກະສຸວະ (Kṣuva) ຜູ້ຢູ່ກັບຂ້ອຍ ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນ. ລາວໄດ້ຫ້າມໄວ້: ພຣະພຣະຫມາຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ, ພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) ແລະເທວະດາທັງຫຼາຍ ຜູ້ກາຍເປັນນິ່ງງັນ ແລະໄຮ້ກໍາລັງ.

Verse 43

निशम्य वचनं मे हि ब्राह्मणो न विनिर्जितः । जगाम निकटं तस्य प्रणनाम मुनिं हरिः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງຂ້ອຍ ພຣາຫມະນະນັ້ນບໍ່ຖືກຄວາມຍິ່ງທະນົງ ຫຼືຄວາມຫວັ່ນໄຫວຄອບງໍາ. ແລ້ວພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) ໄດ້ເຂົ້າໄປໃກ້ ແລະກໍກົ້ມກາບນົບນ້ອມຕໍ່ມຸນີນັ້ນ.

Verse 44

क्षुवो दीनतरो भूत्वा गत्वा तत्र मुनीश्वरम् । दधीचमभिवाद्यैव प्रार्थयामास विक्लवः

ກສຸວະ ເມື່ອກາຍເປັນຜູ້ທຸກທ້ອນຍິ່ງຂຶ້ນ ກໍໄປຫາມຸນີເຈົ້ານັ້ນ. ເມື່ອກ່າວນະມັດສະການແດ່ດະທີຈິ ທັນທີ ລາວກໍເລີ່ມອ້ອນວອນດ້ວຍໃຈສັ່ນໄຫວ ແລະກັງວົນ.

Verse 45

क्षुव उवाच । प्रसीद मुनिशार्दूल शिवभक्तशिरोमणे । प्रसीद परमेशान दुर्लक्ष्ये दुर्जनैस्सह

ກສຸວະ ກ່າວວ່າ: “ຂໍຈົ່ງເມດຕາ, ໂອ ມຸນິຊາຣະດູນ—ເສືອໃນຫມູ່ມຸນີ, ໂອ ເພັດຍອດແຫ່ງຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ. ຂໍຈົ່ງເມດຕາ, ໂອ ພຣະປະຣະເມສານ—ອົງສູງສຸດ, ຜູ້ຍາກຈະເຫັນໄດ້ ແມ່ນແຕ່ຢູ່ທ່າມກາງຄົນຊົ່ວ.”

Verse 46

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य राज्ञस्सुरगणस्य हि । अनुजग्राह तं विप्रो दधीचस्तपसां निधिः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະຣາຊາ ຜູ້ນໍາໝູ່ເທວະດານັ້ນ ພຣະພຣາຫມະນະລະສີ ດະທີຈະ—ຄັງຕະປະສະຍາອັນບໍ່ໝົດ—ໄດ້ໂຜດປະທານພຣະກຸນ ແລະຍອມຮັບດ້ວຍເມດຕາ।

Verse 47

अथ दृष्ट्वा रमेशादीन् क्रोधविह्वलितो मुनिः । हृदि स्मृत्वा शिवं विष्णुं शशाप च सुरानपि

ແລ້ວຕໍ່ມາ ເມື່ອເຫັນ ຣະເມສະ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ພຣະມຸນີຜູ້ຖືກຄວາມໂກດຄອບງໍາ ໄດ້ລະລຶກພຣະສິວະ ແລະພຣະວິສະນຸໃນດວງໃຈ ແລະຍັງໄດ້ສາບແຊ່ງເທວະດາທັງຫຼາຍອີກດ້ວຍ।

Verse 48

दधीच उवाच । रुद्रकोपाग्निना देवास्सदेवेंद्रा मुनीश्वराः । ध्वस्ता भवंतु देवेन विष्णुना च समं गणैः

ດະທີຈະກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ເທວະດາທັງຫຼາຍ ພ້ອມດ້ວຍພຣະອິນທຣາ ແລະມະຫາມຸນີທັງປວງ ຖືກໄຟທີ່ເກີດຈາກຄວາມໂກດຂອງຣຸດຣະເຜົາຜານ; ແລະຂໍໃຫ້ພຣະວິສະນຸດ້ວຍ ພ້ອມກັບໝູ່ບໍລິວານຂອງພຣະອົງ ພິນາດສິ້ນເຊີງ»។

Verse 49

ब्रह्मोवाच । एवं शप्त्वा सुरान् प्रेक्ष्य क्षुवमाह ततो मुनिः । देवैश्च पूज्यो राजेन्द्र नृपैश्चैव द्विजोत्तमः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ຫຼັງຈາກສາບແຊ່ງເທວະທັງຫຼາຍແລ້ວ ແລະເບິ່ງໄປຫາພວກເຂົາ ມຸນີນັ້ນຈຶ່ງກ່າວກັບ ກສຸວະ ວ່າ: «ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ພຣາຫມະນະຜູ້ສູງສຸດນີ້ ຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາຈາກເທວະ ແລະຈາກກະສັດທັງຫຼາຍ»។

Verse 50

ब्राह्मणा एव राजेन्द्र बलिनः प्रभविष्णवः । इत्युक्त्वा स स्फुट विप्रः प्रविवेश निजाश्रमम्

«ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຜູ້ມີພະລັງແທ້ ແລະສາມາດບັນລຸຈຸດໝາຍອັນໃຫຍ່ໄດ້ ແມ່ນພຣາຫມະນະທັງຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ» ເມື່ອກ່າວຢ່າງຊັດແຈ້ງແລ້ວ ພຣາຫມະນະນັ້ນກໍເຂົ້າໄປຍັງອາສຣົມຂອງຕົນ।

Verse 51

दधीचमभिवंद्यैव क्षुवो निजगृहं गतः । विष्णुर्जगाम स्वं लोकं सुरैस्सह यथागतम्

ກສຸ ໄດ້ນົບນ້ອມບູຊາ ດະທີຈິ ຢ່າງສົມຄວນ ແລ້ວກໍກັບໄປຍັງເຮືອນຂອງຕົນ. ພຣະວິສນຸກໍເດີນທາງກັບໄປຍັງໂລກທິບຂອງພຣະອົງ ພ້ອມດ້ວຍເທວະທັງຫຼາຍ ດັ່ງທີ່ເຂົາໄດ້ມາ.

Verse 52

तदेवं तीर्थमभवत् स्थानेश्वर इति स्मृतम् । स्थानेश्वरमनुप्राप्य शिवसायुज्यमाप्नुयात्

ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານ້ຳສັກສິດນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບນາມວ່າ «ສະຖາເນສະວະຣະ». ຜູ້ມີສັດທາເມື່ອໄດ້ໄປເຖິງ ສະຖາເນສະວະຣະ ຈະໄດ້ຮັບ ສາຍຸຊະ—ການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງກັບພຣະສິວະ.

Verse 53

कथितस्तव संक्षेपाद्वादः क्षुवदधीचयोः । नृपाप्तशापयोस्तात ब्रह्मविष्ण्वोः शिवं विना

ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຂ້ອຍໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງໂດຍຫຍໍ້ ເຖິງການໂຕ້ຖຽງລະຫວ່າງ ກສຸວະ ແລະ ດະທີຈິ, ແລະຄຳສາບຂອງກະສັດທີ່ຕົກໃສ່ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະວິສນຸ; ເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ນອກຈາກພຣະສິວະແລ້ວ ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງສຸດທ້າຍ ຫຼືຄຳຕອບອັນສົມບູນ.

Verse 54

य इदं कीत्तयेन्नित्यं वादं क्षुवदधीचयोः । जित्वापमृत्युं देहान्ते ब्रह्मलोकं प्रयाति सः

ຜູ້ໃດສະເໝີສະເໝີ ສວດທ່ອງເລື່ອງການໂຕ້ຖຽງລະຫວ່າງ ກສຸວ ແລະ ດະທີຈະ ຜູ້ນັ້ນຈະຊະນະຄວາມຕາຍກ່ອນກໍານົດ; ແລະເມື່ອຮ່າງກາຍສິ້ນອາຍຸ ຈະໄດ້ເຖິງ ພຣະພຣົມໂລກ (Brahmaloka)។

Verse 55

रणे यः कीर्तयित्वेदं प्रविशेत्तस्य सर्वदा । मृत्युभीतिभवेन्नैव विजयी च भविष्यति

ຜູ້ໃດສວດທ່ອງຄໍານີ້ແລ້ວ ເຂົ້າສູ່ສະໜາມຮົບ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ຖືກຄວາມຢ້ານກົວຄວາມຕາຍຄອບງໍາເລີຍ ໃນທຸກເວລາ ແລະຈະເປັນຜູ້ມີໄຊຊະນະ।