सतीदेव्याः योगमार्गेण देहत्यागः — Satī’s Yogic Abandonment of the Body

Verse 1

नारद उवाच । मौनीभूता यदा सासीत्सती शंकरवल्लभा । चरित्रं किमभूत्तत्र विधे तद्वद चादरात्

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: “ເມື່ອສະຕີ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສັງກະຣະ ກາຍເປັນຜູ້ນິ່ງງຽບ ທີ່ນັ້ນເກີດຫຍັງຂຶ້ນ? ໂອ ຜູ້ຈັດສັນ (ພຣະພຣະຫມາ) ຂໍຈົ່ງເລົ່າເລື່ອງນັ້ນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.”

Verse 2

ब्रह्मोवाच । मौनीभूता सती देवी स्मृत्वा स्वपतिमादरात । क्षितावुदीच्यां सहसा निषसाद प्रशांतधीः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ເມື່ອລະລຶກເຖິງສາມີຂອງນາງ ພຣະສິວະ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ, ນາງເທວີສະຕີກໍນິ່ງງຽບ; ດ້ວຍຈິດໃຈສະງົບ ນາງໄດ້ນັ່ງລົງທັນທີເທິງພື້ນດິນ ຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ.”

Verse 3

जलमाचम्य विधिवत् संवृता वाससा शुचिः । दृङ्निमील्य पतिं स्मृत्वा योगमार्गं समाविशत्

ນາງໄດ້ຈິບນ້ຳຕາມພິທີອາຈະມະນະຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະຢູ່ໃນຄວາມບໍລິສຸດ ນຸ່ງຜ້າປົກກາຍດ້ວຍຄວາມສຸພາບ. ນາງຫຼັບຕາ ແລະລະລຶກເຖິງພຣະອົງ—ພຣະສິວະ—ເປັນສາມີ; ສະຕີເຂົ້າສູ່ມາກະຍົກະ (Yoga) ອັນສັກສິດ.

Verse 4

कृत्वासमानावनिलौ प्राणापानौ सितानना । उत्थाप्योदानमथ च यत्नात्सा नाभिचक्रतः

ຕໍ່ມາ ສະຕີຜູ້ໜ້າຜ່ອງໃສ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ລົມຊີວິດສອງຢ່າງ—ປຣານະ ແລະ ອະປານະ—ເຂົ້າສູ່ຄວາມສົມດຸນເປັນສະມານະ; ແລ້ວດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ນາງຍົກອຸດານະວາຍຸຂຶ້ນຈາກສູນກາງສະດື ເພື່ອດຳເນີນການຍົກຈິດພາຍໃນ.

Verse 5

हृदि स्थाप्योरसि धिया स्थितं कंठाद्भ्रुवोस्सती । अनिंदितानयन्मध्यं शंकरप्राणवल्लभा

ສະຕີ—ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ແລະເປັນທີ່ຮັກດັ່ງຊີວິດຂອງພຣະສັງກະຣະ—ໄດ້ຕັ້ງຈິດໄວ້ໃນຫົວໃຈ; ແລ້ວຍົກສະຕິພາຍໃນໄປສູ່ອົກ, ຈາກນັ້ນໄປສູ່ຄໍ, ແລະສຸດທ້າຍໄປສູ່ຊ່ອງກາງຄິ້ວ.

Verse 6

एवं स्वदेहं सहसा दक्षकोपाज्जिहासती । दग्धे गात्रे वायुशुचिर्धारणं योगमार्गतः

ດັ່ງນັ້ນ ສະຕີປາຖະໜາຈະລະທິ້ງກາຍຂອງນາງໃນທັນທີ ເນື່ອງຈາກຄວາມໂກດຕໍ່ດັກສະ. ນາງຊຳລະຕົນດ້ວຍການຄວບຄຸມລົມຫາຍໃຈຢ່າງມີລະບຽບ ແລະເຂົ້າສູ່ສະມາທິຍົກຕາມມາກທາງໂຍກະ ເພື່ອໃຫ້ອວັຍວະຖືກເຜົາໃນໄຟພາຍໃນ.

Verse 7

ततस्स्वभर्तुश्चरणं चिंतयंती न चापरम् । अपश्यत्सा सती तत्र योगमार्गनिविष्टधीः

ຕໍ່ມາ ສະຕີຄິດຄຳນຶງແຕ່ພຣະບາດຂອງພຣະຜົວເຈົ້າຂອງນາງ ແລະບໍ່ຄິດອື່ນໃດ. ນາງເຫັນພຣະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເພາະປັນຍາຂອງນາງຝັງແນ່ນຢູ່ໃນມາກທາງໂຍກະ.

Verse 8

हतकल्मषतद्देहः प्रापतच्च तदग्निना । भस्मसादभवत्सद्यो मुनिश्रेष्ठ तदिच्छया

ກາຍນັ້ນທີ່ຖືກທຳລາຍມົນທິນແລ້ວ ຕົກລົງໃນໄຟນັ້ນ; ແລະໃນທັນທີກໍກາຍເປັນຂີ້ເທົ່າ—ໂອ້ມຸນີຜູ້ປະເສີດ—ໂດຍພຽງແຕ່ຈິດປາຖະໜາຂອງນາງ.

Verse 9

तत्पश्यतां च खे भूमौ वादोऽभूत्सुमहांस्तदा । हाहेति सोद्भुतश्चित्रस्सुरादीनां भयावहः

ເມື່ອພວກເຂົາກຳລັງເບິ່ງຢູ່ ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ກໍເກີດສຽງອື້ອອງດັງສະໜັ່ນຢ່າງຫຼວງ ທັງໃນຟ້າແລະໃນດິນ. ສຽງ “ຮາ! ຮາ!” ອັນພິສົດແປກປະຫຼາດນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ເທວະດາແລະສັດທັງຫຼາຍຫວາດຫວັນ।

Verse 10

हं प्रिया परा शंभोर्देवी दैवतमस्य हि । अहादसून् सती केन सुदुष्टेन प्रकोपिता

“ຂ້າເປັນຜູ້ຮັກອັນສູງສຸດຂອງ ສັມພູ (Śambhu) ເປັນເທວີ ແທ້ຈິງແມ່ນພຣະພາວະຂອງເທວະດາທັງຫຼາຍ. ຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍຜູ້ໃດກັນ ທີ່ຍຸໃຫ້ ສະຕີ (Satī) ໂກດ ຈົນລະທິ້ມຊີວິດ?”

Verse 11

अहो त्वनात्म्यं सुमहदस्य दक्षस्य पश्यत । चराचरं प्रजा यस्य यत्पुत्रस्य प्रजापतेः

ໂອ້! ຈົ່ງເບິ່ງຄວາມບໍ່ສົມຄວນ ແລະການຂາດປັນຍາແທ້ຂອງດັກຊະ! ສັດທັງປວງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ ເກີດອອກຈາກເຂົາ, ເພາະເຂົາເປັນບຸດແຫ່ງປຣະຈາປະຕິ; ແຕ່ກໍຍັງຕົກຢູ່ໃນມົວມົນອັນໜັກ.

Verse 12

अहोद्य द्विमनाऽभूत्सा सती देवी मनस्विनी । वृषध्वजप्रियाऽभीक्ष्णं मानयोग्या सतां सदा

ໂອ້! ໃນວັນນັ້ນ ສະຕີເທວີ ຜູ້ມີໃຈແຂງກ້າ ກາຍເປັນຜູ້ມີໃຈສອງຝ່າຍ. ແມ່ນແມ່ນນາງເປັນທີ່ຮັກຂອງວຣິສະທະວະຈະ (ພຣະສິວະ) ຢູ່ເສມອ, ແຕ່ນາງກໍເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການຖວາຍກຽດ ແລະຄວາມເຄົາລົບ ໃນຫມູ່ຄົນດີຕະຫຼອດໄປ.

Verse 13

सोयं दुर्मर्षहृदयो ब्रह्मधृक् स प्रजापतिः । महतीमपकीर्तिं हि प्राप्स्यति त्वखिले भवे

ປຣະຈາປະຕິ ດັກຊະ ຜູ້ນີ້ ມີໃຈທົນບໍ່ໄດ້ ແລະຖືຄວາມປະທັດຕໍ່ພຣະບຣະຫມາ; ເຂົາຈະໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍອັນໃຫຍ່ ທົ່ວທັງໂລກນີ້ແນ່ນອນ.

Verse 14

यत्स्वांगजां सुतां शंभुद्विट् न्यषे धत्समुद्यताम् । महानरकभोगी स मृतये नोऽपराधतः

ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມລູກສາວຂອງຕົນ—ຜູ້ເກີດຈາກກາຍຂອງເຈົ້າເອງ ແລະມີໃຈສັດທາຕໍ່ພຣະສິວະ—ຜູ້ກຽດຊັງພຣະສັມພູ ຈະຕ້ອງຮັບທຸກຂໍ້ທໍລະມານໃນນະລົກອັນໃຫຍ່; ຄວາມຕາຍຂອງເຂົາເກີດຈາກຄວາມຜິດຕໍ່ພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ।

Verse 15

वदत्येवं जने सत्या दृष्ट्वाऽसुत्यागमद्भुतम् । द्रुतं तत्पार्षदाः क्रोधादुदतिष्ठन्नुदायुधाः

ເມື່ອສະຕີເວົ້າດັ່ງນັ້ນຕໍ່ໜ້າຜູ້ຄົນ ແລະເຫັນການສະຫຼະຊີວິດອັນນ່າອັດສະຈັນນັ້ນ ພວກບໍລິວານກະນະຂອງພຣະສິວະກໍລຸກຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວດ້ວຍຄວາມໂກດ ຖືອາວຸດໃນມື।

Verse 16

द्वारि स्थिता गणास्सर्वे रसायुतमिता रुषा । शंकरस्य प्रभोस्ते वाऽकुध्यन्नतिमहाबलाः

ຢູ່ທີ່ປະຕູ ພວກກະນະທັງໝົດຢືນຢູ່ ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນທີ່ລຸກໂຊນ. ພວກເຂົາເກີດຄວາມເດືອດດານ ເພາະເປັນບໍລິວານຜູ້ມີພະລັງອັນຍິ່ງຂອງພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເປັນນາຍຂອງພວກເຂົາ.

Verse 17

हाहाकारमकुर्वंस्ते धिक्धिक् न इति वादिनः । उच्चैस्सर्वेऽसकृद्वीरःश्शंकरस्य गणाधिपाः

ຫົວໜ້າວິລະຊົນແຫ່ງກະນະຂອງພຣະສັງກະຣະ ພາກັນຮ້ອງອື້ອື້ດັງກ້ອງ ຊ້ຳໆ ວ່າ «ຮາ ຮາ!» ແລະຮ້ອງຊ້ຳໆ ວ່າ «ອະນິດ! ອະນິດ! ນ່າຊັງ! ນ່າຊັງ! ບໍ່—ຢ່າໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ!»

Verse 18

हाहाकारेण महता व्याप्त मासीद्दिगन्तरम् । सर्वे प्रापन् भयं देवा मुनयोन्येपि ते स्थिताः

ດ້ວຍສຽງຮ້ອງຄຳຄວນ «ຮາ ຮາ!» ອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ທິດທັງປວງຖືກປົກຄຸມໄປ. ພວກເທວະທັງໝົດຖືກຄວາມຢ້ານກົວຄອບງຳ ແລະພວກມຸນີກັບຜູ້ອື່ນໆທີ່ຢູ່ນັ້ນ ກໍຢືນສັ່ນໄຫວເຊັ່ນກັນ.

Verse 19

गणास्संमंत्र्य ते सर्वेऽभूवन् क्रुद्धा उदायुधाः । कुर्वन्तः प्रलयं वाद्यशस्त्रैर्व्याप्तं दिगंतरम्

ຫຼັງຈາກປຶກສາກັນແລ້ວ ພວກກະນະທັງໝົດເກີດຄວາມໂກດ ຊູອາວຸດຂຶ້ນ. ດຸດດັ່ງການກໍ່ໃຫ້ເກີດພຣະລະຍະ ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ຂອບຟ້າທຸກທິດເຕັມໄປດ້ວຍສຽງກອງສົງຄາມ ແລະປະກາຍອາວຸດ.

Verse 20

शस्त्रैरघ्नन्निजांगानि केचित्तत्र शुचाकुलाः । शिरोमुखानि देवर्षे सुतीक्ष्णैः प्राणनाशिभिः

ໂອ້ ເທວະຣືສີ, ໃນທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງຍິ່ງ ບາງຄົນໄດ້ຕີຮ່າງກາຍຂອງຕົນດ້ວຍອາວຸດ ແລະ ດ້ວຍດາບທີ່ຄົມກ້າທີ່ທຳລາຍຊີວິດ ເຂົາເຈົ້າຍັງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຫົວ ແລະ ໃບໜ້າຂອງຕົນບາດເຈັບອີກດ້ວຍ.

Verse 21

इत्थं ते विलयं प्राप्ता दाक्षायण्या समं तदा । गणायुते द्वे च तदा तदद्भुतमिवाभवत्

ດັ່ງນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນເອງ ພວກເຂົາໄດ້ພົບຈຸດຈົບພ້ອມກັບທິດາຂອງດັກສະ (ສະຕີ). ແລ້ວກໍມີກະນະຂອງພຣະສິວະອີກສອງໝື່ນພິນາດ ເຫດການນັ້ນປານດັ່ງອັດສະຈັນແລະນ່າສະພຶງກົວໃນຄັ້ງດຽວ.

Verse 22

गणा नाशाऽवशिष्टा ये शंकरस्य महात्मनः । दक्षं तं क्रोधितं हन्तुं मुदा तिष्ठन्नुदायुधाः

ກະນະຂອງພຣະສັງກະຣະຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ທີ່ຍັງເຫຼືອຫຼັງການພິນາດ ຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມປິຕິ ຊູອາວຸດຂຶ້ນ ມຸ່ງຈະຂ້າດັກສະຜູ້ໂກດເກຣີຍວ.

Verse 23

तेषामापततां वेगं निशम्य भगवान् भृगुः । यज्ञघ्नघ्नेन यजुषा दक्षिणाग्नौ जुहोन्मुने

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄວາມໄວແຮງຂອງຜູ້ບຸກໂຈມເຫຼົ່ານັ້ນ ພຣະມຸນີພຣະພະຄຸ ຜູ້ນ່າເຄົາລົບ ໂອ ມຸນີ, ໄດ້ຖວາຍອາຫູຕິລົງໃນໄຟບູຊາທາງທິດໃຕ້ ໂດຍໃຊ້ມະນະຕຣາຍະຊຸສ ທີ່ທຳລາຍຜູ້ທຳລາຍຍັດຍະ.

Verse 24

हूयमाने च भृगुणा समुत्पेतुर्महासुराः । ऋभवो नाम प्रबलवीरास्तत्र सहस्रशः

ເມື່ອພຣະພະຄຸ ບູຊາເອີ້ນເຊີນຕໍ່ໄປ ມະຫາອະສຸຣາກໍຜຸດຂຶ້ນ—ເປັນພັນໆ—ນັກຮົບແຂງແກ່ງ ມີນາມວ່າ ຣິພະວະ (Ṛbhavas).

Verse 25

तैरलातायुधैस्तत्र प्रमथानां मुनीश्वर । अभूद्युद्धं सुविकटं शृण्वतां रोमहर्षणम्

ໂອ ທ່ານມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ທີ່ນັ້ນໄດ້ເກີດສົງຄາມອັນດຸຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງກັບພວກປຣະມະຖະ, ເມື່ອພວກເຂົາຖືຄົງໄຟທີ່ລຸກໄໝ້ເປັນອາວຸດ; ນ່າສະພຶງກົວຈົນແມ່ນແຕ່ໄດ້ຍິນກໍເຮັດໃຫ້ຂົນລຸກ.

Verse 26

ऋभुभिस्तैर्महावीरैर्हन्यमानास्समन्ततः । अयत्नयानाः प्रमथा उशद्भिर्ब्रह्मतेजसा

ຖືກວິລະຊົນຜູ້ກ້າຫານຍິ່ງໃຫຍ່ເຫຼົ່ານັ້ນຟັນຕີຈາກທຸກທິດ ພຣະມະຖາທັງຫຼາຍສູນເສຍຄວາມສະດວກເກົ່າ ຕົກຢູ່ໃນຄວາມຄັບແຄ້ນ ແລະຖືກເຜົາດ້ວຍຕະຫຼອດແສງຕະເຈົາຄ້າຍພຣະພຣະຫມາ।

Verse 27

एवं शिवगणास्ते वै हता विद्राविता द्रुतम् । शिवेच्छया महाशक्त्या तदद्भुतमिवाऽभवत्

ດັ່ງນັ້ນ ກອງພົນແຫ່ງພຣະສິວະເຫຼົ່ານັ້ນຖືກຟັນຕີລົງຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະກະຈາຍຫນີໄປ. ໂດຍພຣະປະສົງຂອງພຣະສິວະເອງ ຜ່ານພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ເຫດການນັ້ນປານດັ່ງອັດສະຈັນຢ່າງແທ້ຈິງ।

Verse 28

तद्दृष्ट्वा ऋषयो देवाश्शक्राद्यास्समरुद्गणाः । विश्वेश्विनौ लोकपालास्तूष्णीं भूतास्तदाऽभवन्

ເມື່ອເຫັນເຊັ່ນນັ້ນ ບັນດາ຤ິສີ ແລະເທວະທັງຫຼາຍ—ພຣະອິນທຣະແລະອື່ນໆ—ພ້ອມດ້ວຍກອງມາຣຸດ, ວິສະເວເທວະ ແລະຜູ້ພິທັກໂລກ ລ້ວນນິ່ງງຽບໃນຂະນະນັ້ນ।

Verse 29

केचिद्विष्णुं प्रभुं तत्र प्रार्थयन्तस्समन्ततः । उद्विग्ना मन्त्रयंतश्च विप्राभावं मुहुर्मुहुः

ໃນທີ່ນັ້ນ ບາງພວກຈາກທຸກທິດໄດ້ພາກັນອ້ອນວອນພຣະວິສນຸ ຜູ້ເປັນຈອມອຳນາດຜູ້ຄຸ້ມຄອງ. ດ້ວຍຄວາມຫວາດຫວັ່ນແລະກະວົນກະວາຍ ພວກເຂົາປຶກສາກັນຊ້ຳໆເຖິງການຂາດຫາຍຂອງພຣາຫມະນະທັງຫຼາຍ।

Verse 30

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखण्डे सत्युपाख्याने सतीदेहत्यागोपद्रववर्णनं नाम त्रिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດບົດທີ 30 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາຄວາມປັ່ນປ່ວນຫຼັງຈາກສະຕີລະທິ້ງພຣະກາຍ» ໃນ ສະຕີຂັນດາ (ພາກທີ 2) ຂອງ ຣຸດຣະສັມຫິຕາ (ການຮວບຮວມທີ 2) ໃນ «ສຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາຍໃນນິທານຂອງສະຕີ.

Verse 31

एवंभूतस्तदा यज्ञो विघ्नो जातो दुरात्मनः । ब्रह्मबंधोश्च दक्षस्य शंकरद्रोहिणो मुने

ໂອ ທ່ານມຸນີ, ໃນເວລານັ້ນ ພິທີຍັດນັ້ນຖືກກໍ່ໃຫ້ວຸ່ນວາຍ ແລະເກີດອຸປະສັກຂຶ້ນ ເນື່ອງຈາກດັກສະຜູ້ໃຈຊົ່ວ—ຜູ້ເປັນແຕ່ “ຍາດຂອງພຣະພຣະຫມາ” ແລະເປັນຜູ້ທໍລະຍົດ ຜູ້ລ່ວງເກີນພຣະສັງກະຣະ.