कामशापानुग्रहः (Kāmaśāpānugraha) — “The Curse and Grace Concerning Kāma”

Verse 1

ब्रह्मोवाच । ततस्ते मुनयः सर्वे तदाभिप्रायवेदिनः । चक्रुस्तदुचितं नाम मरीचिप्रमुखास्सुताः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ມຸນີທັງຫມົດນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ເຈດຕະນານັ້ນ ໄດ້ຄິດຄົ້ນຊື່ທີ່ເໝາະສົມ ຄືບຸດຂອງມະຣີຈິ ແລະບັນດາຣິສີດັ້ງເດີມອື່ນໆ.

Verse 2

मुखावलोकनादेव ज्ञात्वा वृत्तांतमन्यतः । दक्षादयश्च स्रष्टारः स्थानं पत्नीं च ते ददुः

ພຽງແຕ່ເບິ່ງໃບໜ້າຂອງທ່ານ ພວກເຂົາກໍຮູ້ເລື່ອງຈິງຈາກແຫຼ່ງອື່ນດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານດັກສະ ແລະເຈົ້າຜູ້ສ້າງອື່ນໆ ໄດ້ປະທານຕຳແໜ່ງອັນມີກຽດ ແລະພັນລະຍາໃຫ້ທ່ານ.

Verse 3

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे कामशापानुग्रहो नाम तृतीयोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ໃນ «ສີຣີ ຊິວະມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີສອງ ຊື່ວ່າ «ຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ໃນຕອນທີສອງ «ສະຕີຂັນດະ» ບົດທີສາມ ຊື່ «ກາມະຊາປານຸຄຣະຫະ»—ເລື່ອງຄຳສາບຂອງກາມະ ແລະພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະອົງ—ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 4

ऋषय ऊचुः । यस्मात्प्रमथसे तत्त्वं जातोस्माकं यथा विधेः । तस्मान्मन्मथनामा त्वं लोके ख्यातो भविष्यसि

ພວກລະສີກ່າວວ່າ: «ເນື່ອງຈາກເຈົ້າເກີດຂຶ້ນຈາກການກວນຂອງພວກເຮົາ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະພຣະຫມາ, ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈະໂດ່ງດັງໃນໂລກດ້ວຍນາມ ‘ມັນມະທະ’ (ຜູ້ກວນໃຈ)».

Verse 5

जगत्सु कामरूपस्त्वं त्वत्समो न हि विद्यते । अतस्त्वं कामनामापि ख्यातो भव मनोभव

ໃນໂລກທັງປວງ ເຈົ້າແມ່ນຮູບກາຍແຫ່ງກາມ ບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມະໂນພະວະ (ເກີດຈາກໃຈ) ຂໍໃຫ້ເຈົ້າໂດງດັງດ້ວຍນາມ «ກາມ» ອີກດ້ວຍ.

Verse 6

मदनान्मदनाख्यस्त्वं जातो दर्पात्सदर्पकः । तस्मात्कंदर्पनामापि लोके ख्यातो भविष्यसि

ເກີດຈາກກາມ (ມະດະນະ) ເຈົ້າຈະຖືກເອີ້ນວ່າ «ມະດະນະ»; ແລະເນື່ອງຈາກເກີດຈາກຄວາມຍິ່ງຍະໂສ (ດັຣປະ) ເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ມີຍິ່ງຍະໂສເສມອ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນໂລກນີ້ ເຈົ້າຈະໂດງດັງດ້ວຍນາມ «ກັນດັຣປະ» ອີກດ້ວຍ.

Verse 7

त्वत्समं सर्वदेवानां यद्वीर्यं न भविष्यति । ततः स्थानानि सर्वाणि सर्वव्यापी भवांस्ततः

ໃນບັນດາເທວະທັງປວງ ຈະບໍ່ມີພະລັງອັນໃດເທົ່າທຽມເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ສະຖານທີ່ແລະຖິ່ນພຳນັກທັງປວງຈະຖືກເຈົ້າແຜ່ຊຶມຄອບຄຸມ—ເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ແຜ່ທົ່ວທຸກຫົນທາງ.

Verse 8

दक्षोयं भवते पत्नी स्वयं दास्यति कामिनीम् । आद्यः प्रजापतिर्यो हि यथेष्टं पुरुषोत्तमः

ໂອ ປຸຣຸໂສຕະມະ, ດັກສະຜູ້ນີ້ຈະມອບບຸດສາວຜູ້ເປັນທີ່ຮັກໃຫ້ເຈົ້າເປັນພັນລະຍາ ໂດຍຄວາມສະໝັກໃຈ. ເພາະທ່ານແມ່ນປຣະຊາປະຕິຜູ້ເກົ່າແກ່ ຜູ້ປະພຶດຕາມປະສົງຂອງຕົນ.

Verse 9

एषा च कन्यका चारुरूपा ब्रह्ममनोभवा । संध्या नाम्नेति विख्याता सर्वलोके भविष्यति

ນາງກັນຍານີ້ມີຮູບງາມ ເກີດຈາກໃຈຂອງພຣະພຣະຫມາ. ນາງຈະໂດງດັງໃນທົ່ວທຸກໂລກ ດ້ວຍນາມ «ສັນທະຍາ».

Verse 10

ब्रह्मणो ध्यायतो यस्मात्सम्यग्जाता वरांगना । अतस्संध्येति विख्याता क्रांताभा तुल्यमल्लिका

ເນື່ອງຈາກນາງສາວຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ເກີດຂຶ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງຈາກພຣະພຣະຫມາ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງກໍາລັງເຂົ້າສະມາທິ, ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງໄດ້ຮັບນາມວ່າ «ສັນທະຍາ». ລັດສະໝີຂອງນາງຊ່າງຊວນໃຈ ແລະງາມດັ່ງດອກມະລິ (ດອກມະລິກາ).

Verse 11

ब्रह्मोवाच । कौसुमानि तथास्त्राणि पंचादाय मनोभवः । प्रच्छन्नरूपी तत्रैव चिंतयामास निश्चयम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ມະໂນພະວະ (ກາມ) ໄດ້ຖືອາວຸດດອກໄມ້ທັງຫ້າ ແລະປ່ຽນເປັນຮູບລັກທີ່ປິດບັງ ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ແລ້ວຄິດໄຕ່ຕອງກ່ຽວກັບຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງຕົນ.

Verse 12

हर्षणं रोचनाख्यं च मोहनं शोषणं तथा । मारणं चेति प्रोक्तानि मुनेर्मोहकराण्यपि

ພິທີເຫຼົ່ານີ້ຖືກກ່າວໄວ້ວ່າ: ການໃຫ້ເກີດຄວາມປິຕິ (harṣaṇa), ພິທີທີ່ເອີ້ນວ່າ «rocana», ການຫຼອກລວງໃຫ້ຫຼົງ (mohana), ການເຮັດໃຫ້ແຫ້ງຫຼຸດ (śoṣaṇa), ແລະ ການປະຫານ (māraṇa). ເຫຼົ່ານີ້ກໍຖືກກ່າວວ່າ ເປັນການກະທໍາທີ່ທໍາໃຫ້ແມ່ນແຕ່ນັກບວດຜູ້ຮູ້ທັນກໍຍັງຫຼົງໄດ້.

Verse 13

ब्रह्मणा मम यत्कर्म समुद्दिष्टं सनातनम् । तदिहैव करिष्यामि मुनीनां सन्निधौ विधे

ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ໜ້າທີ່ອັນນິລັນດອນທີ່ທ່ານກໍານົດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະຕິບັດຢູ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ຕໍ່ໜ້າມຸນີທັງຫຼາຍ ຕາມຫຼັກກົດລະບຽບ.

Verse 14

तिष्ठंति मुनयश्चात्र स्वयं चापि प्रजापतिः । एतेषां साक्षिभूतं मे भविष्यंत्यद्य निश्चयम्

ທີ່ນີ້ ມຸນີທັງຫຼາຍກໍຢູ່ພ້ອມ ແລະ ພຣະປຣະຊາປະຕິອົງເອງກໍຢູ່ນີ້. ແນ່ນອນວ່າ ມື້ນີ້ ພວກເຂົາຈະເປັນພະຍານໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 15

संध्यापि ब्रह्मणा प्रोक्ता चेदानीं प्रेषयेद्वचः । इह कर्म परीक्ष्यैव प्रयोगान्मोहयाम्यहम्

ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາໄດ້ບັນຍັດພິທີສັນທະຍາ (ບູຊາຍາມຮຸ່ງ-ຍາມແລງ) ໄວ້ ຖ້າບັດນີ້ພຣະອົງສົ່ງຄຳສັ່ງມາ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກວດສອບກຳພິທີທີ່ກຳລັງເຮັດຢູ່ນີ້ກ່ອນ; ແລ້ວໂດຍເຂົ້າໄປລົບກວນການນຳໃຊ້ຂອງພິທີນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າຫຼົງມົວໃນມາຍາ.

Verse 16

ब्रह्मोवाच । इति संचित्य मनसा निश्चित्य च मनोभवः । पुष्पजं पुष्पजातस्य योजयामास मार्गणैः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຮວບຮວມຄວາມຄິດໃນໃຈ ແລະຕັດສິນໃຈແນ່ນອນແລ້ວ ມະໂນພະວະ (ກາມະ) ກໍໄດ້ນຳລູກສອນເກີດຈາກດອກໄມ້ ມາປະກອບໃສ່ຄັນທະນູເກີດຈາກດອກໄມ້ ແລະຈັດໃຫ້ພ້ອມໃຊ້.

Verse 17

आलीढस्थानमासाद्य धनुराकृष्य यत्नतः । चकार वलयाकारं कामो धन्विवरस्तदा

ແລ້ວກາມະ ນັກທະນູຜູ້ຍອດຢ່າງ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ທ່າ ālīḍha ແລະດຶງຄັນທະນູດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ. ໃນຂະນະນັ້ນ ລາວໄດ້ຈັດແນວຍິງໃຫ້ເປັນຮູບວົງມົນ ຄ້າຍວົງແຫວນ.

Verse 18

संहिते तेन कोदंडे मारुताश्च सुगंधयः । ववुस्तत्र मुनिश्रेष्ठ सम्यगाह्लादकारिणः

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ໃນຄັນທະນູທີ່ປະກອບດີນັ້ນ ລົມຫອມໄດ້ພັດຂຶ້ນ ນຳຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງສົມບູນ ເປັນນິມິດມົງຄຸນແຫ່ງພຣະສິວະ।

Verse 19

ततस्तानपि धात्रादीन् सर्वानेव च मानसान् । पृथक् पुष्पशरैस्तीक्ष्णैर्मोहयामास मोहनः

ຕໍ່ມາ ຜູ້ຫຼອກລວງ (ກາມ) ໄດ້ຍິງລູກສອນດອກໄມ້ອັນແຫຼມ ໃຫ້ເກີດຄວາມຫຼົງແຍກເປັນຄົນໆ ແມ່ນແຕ່ ທາຕຣ ແລະເທວະອື່ນໆ ພ້ອມທັງຜູ້ເກີດຈາກໃຈທັງປວງ।

Verse 20

ततस्ते मुनयस्सर्वे मोहिताश्चाप्यहं मुने । सहितो मनसा कंचिद्विकारं प्रापुरादितः

ຈາກນັ້ນ ເຫຼົ່າມຸນີທັງຫຼາຍກໍເກີດຄວາມຫຼົງຜິດ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າກໍເຊັ່ນກັນ, ໂອ້ມຸນີ. ພ້ອມກັບພວກເຂົາ, ຈິດໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ ກໍໄດ້ຕົກຢູ່ໃນຄວາມປັ່ນປ່ວນແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈ.

Verse 21

संध्यां सर्वे निरीक्षंतस्सविकारं मुहुर्मुहुः । आसन् प्रवृद्धमदनाः स्त्री यस्मान्मदनैधिनी

ພວກເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ຈ້ອງເບິ່ງນາງສັນທະຍາດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ປັ່ນປ່ວນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ; ເພາະນາງເປັນສະຕີຜູ້ປຸກເລົ້າກາມມະເທບ, ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຄວາມປາດຖະໜາອັນແຮງກ້າຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນຕົວພວກເຂົາ.

Verse 22

ततः सर्वान्स मदनो मोहयित्वा पुनःपुनः । यथेन्द्रियविकारं त प्रापुस्तानकरोत्तथा

ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ມະທະນະ (ກາມມະເທບ), ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາທັງຫຼາຍຫຼົງຜິດຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ, ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຕົກຢູ່ໃນຄວາມປ່ຽນແປງຂອງອິນຊີທີ່ພວກເຂົາໄດ້ມາສຳຜັດ.

Verse 23

उदीरितेंद्रियो धाता वीक्ष्याहं स यदा च ताम् । तदैव चोनपंचाशद्भावा जाताश्शरीरतः

ເມື່ອ ພຣະທາຕາ ຜູ້ສ້າງ ມີອິນທຣີຍະທັງຫຼາຍຖືກປຸກໃຫ້ເຄື່ອນໄຫວ ແລ້ວເບິ່ງນາງ ກ່າວວ່າ «ຂ້າພະເຈົ້າເບິ່ງນາງ»। ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ຈາກກາຍຂອງພຣະອົງ ເກີດຂຶ້ນພາວະກໍ່ຮູບ 49 ປະການ (bhāva)។

Verse 24

सापि तैर्वीक्ष्यमाणाथ कंदर्पशरपातनात् । चक्रे मुहुर्मुहुर्भावान्कटाक्षावरणादिकान्

ນາງເອງ ເມື່ອຖືກພວກເຂົາເບິ່ງຈ້ອງ ແລະຖືກລູກສອນຂອງກາມະເທວະຕົກຕ້ອງ ກໍສະແດງຊ້ຳໆ ພາວະອ່ອນໂຍນແຫ່ງຄວາມຮັກ—ເຊັ່ນ ຊຳເລືອງຕາຂ້າງ ແລ້ວປິດບັງດ້ວຍຄວາມຂີ້ອາຍ ແລະອື່ນໆ।

Verse 25

निसर्गसुंदरी संध्या तान्भावान् मानसोद्भवान् । कुर्वंत्यतितरां रेजे स्वर्णदीव तनूर्मिभिः

ສັນທະຍາຜູ້ງາມໂດຍທໍາມະຊາດ ໃນຂະນະທີ່ປະກົດອາການທີ່ເກີດຈາກໃຈນັ້ນ ກໍ່ສ່ອງສະຫວ່າງຢ່າງຫຼາຍ ດຸດດັ່ງໂຄມຄໍາ ດ້ວຍຄື້ນແສງຈາກກາຍຂອງນາງເອງ।

Verse 26

अथ भावयुतां संध्यां वीक्ष्याकार्षं प्रजापतिः । धर्माभिपूरित तनुरभिलाषमहं मुने

ແລ້ວພຣະປະຊາປະຕິ (ພຣະພຣະຫມາ) ເຫັນວ່າສັນທະຍາມີເສນ່ຫາອັນດຶງດູດ ກໍ່ຖືກໃຈພາຍໃນດຶງໄປຫານາງ। ໂອ ມຸນີ, ແມ່ນແທ້ວ່າກາຍຂອງພຣະອົງເຕັມໄປດ້ວຍທໍາມະ ແຕ່ຄວາມປາຖະໜາກໍ່ເກີດຂຶ້ນໃນພຣະອົງ.

Verse 27

ततस्ते मुनयस्सर्वे मरीच्यत्रिमुखा अपि । दक्षाद्याश्च द्विजश्रेष्ठ प्रापुर्वेकारिकेन्द्रियम्

ຕໍ່ມາ ບັນດາມຸນີທັງປວງ—ມະຣີຈິ, ອະຕຣິ ແລະອື່ນໆ—ພ້ອມດ້ວຍທັກສະ ແລະຜູ້ອື່ນໆ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາທະວິຊະ, ໄດ້ບັນລຸອິນທຣີຍະແຫ່ງໄວກາຣິກະ ອັນລະອຽດປະນີດ.

Verse 28

दृष्ट्वा तथाविधा दक्षमरीचिप्रमुखाश्च माम् । संध्यां च कर्मणि निजे श्रद्दधे मदनस्तदा

ເມື່ອເຫັນຂ້ອຍຢູ່ໃນສະພາບນັ້ນ ທັກສະ ແລະບັນດາມຸນີທີ່ມີມະຣີຈິເປັນຫົວໜ້າ ກໍ່ຕັ້ງໃຈໃນການບູຊາສັນທະຍາ ແລະພິທີກຳຕາມວິນັຍຂອງຕົນ. ໃນເວລານັ້ນ ມະດະນະ (ກາມະ) ກໍ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ທີ່ຖືກກໍານົດໃຫ້ຕົນເຊັ່ນກັນ.

Verse 29

यदिदं ब्रह्मणा कर्म ममोद्दिष्टं मयापि तत् । कर्तुं शक्यमिति ह्यद्धा भावितं स्वभुवा तदा

“ວຽກງານທີ່ພຣະພຣະຫມາໄດ້ມອບໝາຍໃຫ້ຂ້ອຍ—ໃນເວລານັ້ນ ພຣະພຣະຫມາຜູ້ເກີດດ້ວຍຕົນເອງ ກໍ່ເຊື່ອໝັ້ນຢ່າງແນ່ນອນວ່າ ຂ້ອຍກໍ່ສາມາດສໍາເລັດມັນໄດ້.”

Verse 30

इत्थं पापगतिं वीक्ष्य भ्रातॄणां च पितुस्तथा । धर्मस्सस्मार शंभुं वै तदा धर्मावनं प्रभुम्

ເມື່ອເຫັນຊະຕາກຳບາບຂອງພີ່ນ້ອງ ແລະຂອງພໍ່ດ້ວຍ ດັ່ງນັ້ນ ທັມມະໄດ້ລະລຶກເຖິງ ພຣະສຳພູ—ພຣະສິວະ ຜູ້ປົກປ້ອງທັມມະອັນສູງສຸດ—ແລະເຂົ້າພຶງພາພຣະອົງ।

Verse 31

संस्मरन्मनसा धर्मं शंकरं धर्मपालकम् । तुष्टाव विविधैर्वाक्यैर्दीनो भूत्वाजसंभवः

ເມື່ອລະລຶກໃນໃຈເຖິງ ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເປັນທັມມະແທ້ ແລະຜູ້ພິທັກທັມມະ, ອະຊະ-ສຳພະວະ (ພຣະພຣະຫມາ) ກໍ່ກາຍເປັນຜູ້ຖ່ອມຕົນ ແລະເສົ້າໝອງ, ສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອ້ອນວອນຫຼາກຫຼາຍ।

Verse 32

धर्म उवाच । देवदेव महादेव धर्मपाल नमोस्तु ते । सृष्टिस्थितिविनाशानां कर्ता शंभो त्वमेव हि

ທັມມະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະເທວະເທວາ, ໂອ ມະຫາເທວະ, ຜູ້ພິທັກທັມມະ, ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ. ໂອ ສຳພູ, ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວແທ້ໆ ເປັນຜູ້ກະທຳການສ້າງ, ການດຳລົງ, ແລະການສະລາຍ.”

Verse 33

सृष्टौ ब्रह्मा स्थितौ विष्णुः प्रलये हररूपधृक् । रजस्सत्त्वतमोभिश्च त्रिगुणैरगुणः प्रभो

ໃນການສ້າງ ພຣະອົງປາກົດເປັນພຣະພຣະຫມາ; ໃນການດຳລົງ ເປັນພຣະວິສະນຸ; ແລະໃນການພິນາດ ພຣະອົງຊົງຮູບເປັນຮະຣະ. ແມ່ນແທ້ວ່າພຣະອົງດຳເນີນຜ່ານສາມຄຸນ—ຣະຊັດ, ສັດຕະວະ, ຕະມະ—ແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຍັງເປັນອະຄຸນ, ຈອມນາຍສູງສຸດ।

Verse 34

निस्त्रैगुण्यः शिवः साक्षात्तुर्यश्च प्रकृतेः परः । निर्गुणो निर्विकारी त्वं नानालीलाविशारदः

ພຣະອົງແມ່ນພຣະສິວະແທ້ໆ—ພົ້ນຈາກສາມຄຸນ, ເປັນຕຸຣິຍະ (turya) ອັນສູງສຸດ, ແລະຢູ່ເຫນືອປຣະກຣິຕິ. ພຣະອົງເປັນນິຣຄຸນ, ບໍ່ກາຍປ່ຽນ, ແຕ່ຊຳນານຢ່າງຍິ່ງໃນການສະແດງລີລາທິບພະອັນນັບບໍ່ຖ້ວນ।

Verse 35

रक्षरक्ष महादेव पापान्मां दुस्तरादितः । मत्पितायं तथा चेमे भ्रातरः पापबुद्धयः

«ຂໍປົກປ້ອງ, ຂໍປົກປ້ອງ, ໂອ ມະຫາເທວະ! ຂໍຊ່ວຍຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບເຫຼົ່ານີ້ ອັນຂ້າມພົ້ນໄດ້ຍາກ. ພໍ່ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ນີ້ ແລະພີ່ນ້ອງເຫຼົ່ານີ້ກໍມີໃຈຄິດບາບ»។

Verse 36

ब्रह्मोवाच । इति स्तुतो महेशानो धर्मेणैव परः प्रभुः । तत्राजगाम शीघ्रं वै रक्षितुं धर्ममात्मभूः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກສັນລະເສີນດັ່ງນັ້ນ ພຣະມະເຫສານະ ອົງພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນທຳມະ ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ ເພື່ອປົກປ້ອງທຳມະ, ອົງຜູ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍຕົນເອງ।

Verse 37

जातो वियद्गतश्शंभुर्विधिं दृष्ट्वा तथाविधम् । मां दक्षाद्यांश्च मनसा जहासोपजहास च

ເມື່ອພຣະສັມພູປາກົດພຣະອົງ ແລະເຄື່ອນໄປໃນຟ້າ, ພຣະອົງເຫັນພຣະພຣະຫມາ (ວິທີ) ຢູ່ໃນສະພາບນັ້ນ ກໍຫົວເຮາະໃນໃຈ—ຍິ້ມຢູ່ກັບພຣະອົງເອງ—ຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະດັກສະ ແລະຜູ້ອື່ນໆດ້ວຍ।

Verse 38

स साधुवादं तान् सर्वान्विहस्य च पुनः पुनः । उवाचेदं मुनिश्रेष्ठ लज्जयन् वृषभध्वजः

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີທຸງຮູບງົວ (ພຣະສິວະ) ຍິ້ມຮັບຄໍາສັນລະເສີນຂອງພວກເຂົາທັງຫມົດຊໍ້າໆ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້ ດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນດັ່ງຜູ້ອາຍ.

Verse 39

शिव उवाच । अहो ब्रह्मंस्तव कथं कामभावस्समुद्गतः । दृष्ट्वा च तनयां नैव योग्यं वेदानुसारिणाम्

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ຄວາມກໍາໜັດແຫ່ງກາມຈຶ່ງພຸ້ງຂຶ້ນໃນທ່ານ? ແມ່ນແຕ່ເຫັນລູກສາວຂອງຕົນເອງ ຄວາມຄິດແບບນີ້ກໍບໍ່ສົມຄວນສໍາລັບຜູ້ດໍາເນີນຕາມພຣະເວດ.”

Verse 40

यथा माता च भगिनी भ्रातृपत्नी तथा सुता । एतः कुदृष्ट्या द्रष्टव्या न कदापि विपश्चिता

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການເບິ່ງແມ່, ເອື້ອຍນ້ອງ, ເມຍຂອງອ້າຍ, ແລະລູກສາວ ຜູ້ມີປັນຍາບໍ່ຄວນເບິ່ງແມ່ຍິງເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍສາຍຕາອັນຊົ່ວ ຫຼືຕັນຫາ ເລີຍ.

Verse 41

एष वै वेदमार्गस्य निश्चयस्त्वन्मुखे स्थितः । कथं तु काममात्रेण स ते विस्मारितो विधे

ຂໍ້ສະຫຼຸບອັນໝັ້ນຄົງເກືອບກ່ຽວກັບທາງແຫ່ງພຣະເວດ ຢູ່ເທິງຮິມຝີປາກຂອງທ່ານເອງ. ແຕ່ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດ ໂອ ຜູ້ຈັດລະບຽບ (ພຣະພຣະຫມາ) ທີ່ທ່ານລືມມັນເພາະແຕ່ຕັນຫາ?

Verse 42

धैर्ये जागरितं ब्रह्मन्मनस्ते चतुरानन । कथं क्षुद्रेण कामेन रंतुं विगटितं विधे

ໂອ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ມີສີ່ໜ້າ—ໃຈຂອງທ່ານຕື່ນຮູ້ ແລະໝັ້ນຄົງໃນຄວາມອົດທົນ. ແຕ່ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດ ໂອ ຜູ້ຈັດລະບຽບ ທີ່ມັນກັບຫຼຸດຜ່ອນໄປ ເພື່ອຫາຄວາມສຳລານໃນກາມອັນຕ່ຳຕ້ອຍ?

Verse 43

एकांतयोगिनस्तस्मात्सर्वदादित्यदर्शिनः । कथं दक्षमरीच्याद्या लोलुपाः स्त्रीषु मानसाः

ດັ່ງນັ້ນ ບັນດາໂຍຄີຜູ້ຢູ່ໂດດດ່ຽວ ຜູ້ເຫັນດວງອາທິດພາຍໃນແຫ່ງສະຕິຮູ້ຢູ່ເສມອ ຍ່ອມບໍ່ມີໃຈແລ່ນຕາມຍິງ. ແລ້ວຈະເປັນໄປໄດ້ແນວໃດ ທີ່ທັກສະ, ມະຣີຈິ ແລະລະສີອື່ນໆ ຈະມີໃຈກຳໜັດຕໍ່ຍິງ?

Verse 44

कथं कामोपि मंदात्मा प्राबल्यात्सोधुनैव हि । विकृतान्बाणैः कृतवानकालज्ञोल्पचेतनः

ຈະເປັນໄປໄດ້ແນວໃດ ທີ່ກາມະ—ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີໃຈທຶບ—ຖືກຂັບດັນດ້ວຍກຳລັງແລະຄວາມຈອງຫອງ ໄດ້ກະທຳໃນບັດນີ້ດ້ວຍລູກສອນອັນບິດເບືອນ ໂດຍບໍ່ຮູ້ການກຳນົດເວລາ ແລະມີປັນຍານ້ອຍ?

Verse 45

धिक्तं श्रुतं सदा तस्य यस्य कांता मनोहरत् । धैर्यादाकृष्य लौल्येषु मज्जयत्यपि मानसम्

ຄວາມຮູ້ທັງປວງຂອງຊາຍຜູ້ນັ້ນ ຄວນຖືກສາບແຊ່ງແທ້ໆ; ເພາະເມຍຜູ້ງາມຂອງເຂົາ ດ້ວຍເສ່ນຫາອັນດຶງດູດ ດຶງໃຈໃຫ້ຫ່າງຈາກຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະຈົມລົງໃນຄວາມຢາກອັນຫວັ່ນໄຫວ.

Verse 46

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा लोके सोहं शिवस्य च । व्रीडया द्विगुणीभूतस्स्वेदार्द्रस्त्वभवं क्षणात्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າ—ຕໍ່ໜ້າໂລກ ແລະຕໍ່ໜ້າພຣະສິວະ—ອາຍອັບອາຍຂຶ້ນເປັນສອງເທົ່າ; ແລະໃນພິລິດຕາ ກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຊຸ່ມໄປດ້ວຍເຫື່ອ.

Verse 47

ततो निगृह्यैंद्रियकं विकारं चात्यजं मुने । जिघृक्षुरपि तद्भीत्या तां संध्यां कामरूपिणीम्

ຕໍ່ມາ ໂອ ມຸນີ, ເຂົາໄດ້ຂົມໃຈກົດກັ້ນຄວາມປັ່ນປ່ວນທີ່ເກີດຈາກອິນທຣີ ແລະລະທິ້ງແຮງຜັກດັນນັ້ນ. ແມ່ນແຕ່ເຄີຍປາດຖະໜາຈະຈັບນາງ, ແຕ່ເພາະຢ້ານຜົນນັ້ນ ເຂົາຈຶ່ງປ່ອຍສັນທະຍາ ຜູ້ສາມາດແປງຮູບໄດ້ຕາມໃຈ.

Verse 48

मच्छरीरात्तु घर्मांभो यत्पपात द्विजोत्तम धर्मांभो । अग्निष्वात्ताः पितृगणा जाताः पितृगणास्ततः

ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ຢອດເຫື່ອຈາກກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ຕົກລົງ—ເປັນນ້ຳທຳອັນສັກສິດ—ໄດ້ກາຍເປັນຫມູ່ພິຕຣະທີ່ເອີ້ນວ່າ ອັກນິສະວາຕຕະ (Agniṣvātta). ດັ່ງນັ້ນ ຫມູ່ພິຕຣະຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ.

Verse 49

भिन्नांजननिभास्सर्वे फुल्लराजीवलोचनाः । नितांतयतयः पुण्यास्संसारविमुखाः परे

ພວກເຂົາທັງໝົດມີສີຄ້ຳດັ່ງຜົງອັນຈັນ ແລະມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວບານເຕັມ. ເປັນນັກບຳເນັດທີ່ມີວິໄນຢ່າງຍິ່ງ ບໍລິສຸດ ແລະມີບຸນ ຫັນຫນີຈາກສັງສານ ມຸ່ງສູ່ໂມກສະຕາມມາກຂອງພຣະສິວະ.

Verse 50

सहस्राणां चतुःषष्टिरग्निष्वात्ताः प्रकीर्तिता । षडशीतिसहस्राणि तथा बर्हिषदो मुने

ໃນຈຳນວນພັນໆ ມີ 64 ຖືກກ່າວຂານວ່າເປັນປິຕຣະອັກນິສວາດຕະ (Agniṣvātta). ແລະດັ່ງດຽວກັນ ໂອ ມຸນີ, 86,000 ຖືກກ່າວວ່າເປັນປິຕຣະບັຣຫິສະດະ (Barhiṣad).

Verse 51

घर्मांभः पतितं भूमौ तदा दक्षशरीरतः । समस्तगुणसंपन्ना तस्माज्जाता वरांगना

ເມື່ອນັ້ນ ນ້ຳເຫື່ອຈາກກາຍຂອງດັກຊະ (Dakṣa) ຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນ; ຈາກຢອດນັ້ນ ນາງສາວຜູ້ສູງສົງໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ພ້ອມດ້ວຍຄຸນມົງຄຸນທຸກປະການ.

Verse 52

तन्वंगी सममध्या च तनुरोमावली श्रुता । मृद्वंगी चारुदशना नवकांचनसुप्रभा

ນາງມີອວັຍະວະອ່ອນຊ້ອຍ ແລະຊ່ວງແອວສົມດຸນ; ເປັນທີ່ເລື່ອງລືອເພາະແນວຂົນອ່ອນລະອຽດຕາມກາຍ. ຮູບກາຍອ່ອນນຸ່ມງາມສະຫງ່າ, ມີຟັນງາມ, ແລະສ່ອງປະກາຍດັ່ງຄຳໃໝ່ທີ່ພຶ່ງກັ່ນກອງ.

Verse 53

सर्वावयवरम्या च पूर्णचन्द्राननाम्बुजा । नाम्ना रतिरिति ख्याता मुनीनामपि मोहिनी

ນາງງາມພ້ອມທຸກອະວະຍະວະ ໃບໜ້າດັ່ງດອກບົວ ສ່ອງສະຫວ່າງເຫມືອນຈັນເຕັມດວງ. ນາງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນນາມ «ຣະຕິ» ແລະຄວາມງາມຂອງນາງຍັງຊັກຊວນໄດ້ແມ່ນແຕ່ນັກບຳເນັດ; ແຕ່ຕາມຄວາມເຂົ້າໃຈແບບໄສວະ ສິ່ງນັ້ນຢູ່ໃນມາຍາ ບໍ່ອາດເກີນພຣະກະລຸນາປົດປ່ອຍຂອງພຣະສິວະໄດ້.

Verse 54

मरीचिप्रमुखा षड् वै निगृहीतेन्द्रियक्रियाः । ऋते क्रतुं वसिष्ठं च पुलस्त्यांगिरसौ तथा

ແທ້ຈິງ ຣິສີຫົກອົງທີ່ມີມະຣີຈິເປັນຫົວໜ້າ ໄດ້ຂົງເຂັ້ມການເຄື່ອນໄຫວຂອງອິນທຣີຍະ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ພຸລັສຕະຍະ ແລະ ອັງຄິຣະສ ກໍໄດ້ທຳເຊັ່ນນັ້ນ—ເວັ້ນແຕ່ ກຣະຕຸ ແລະ ວະສິດຖະ.

Verse 55

क्रत्वादीनां चतुर्णां च बीजं भूमौ पपात च । तेभ्यः पितृगणा जाता अपरे मुनिसत्तम

ແລະເມັດພັນຂອງທັງສີ່—ຄຣັດວາ ແລະອື່ນໆ—ໄດ້ຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນ. ຈາກນັ້ນ, ໂອ ມຸນິຜູ້ປະເສີດ, ກອງພິຕຣະ (ຜູ້ເປັນບັນພະບຸລຸດ) ອື່ນໆ ກໍເກີດຂຶ້ນ.

Verse 56

सोमपा आज्यपा नाम्ना तथैवान्ये सुकालिनः । हविष्मंतस्तु तास्सर्वे कव्यवाहाः प्रकीर्तिताः

ພວກເຂົາຖືກເອີ້ນວ່າ ໂສມະປາ ແລະ ອາຊະຍະປາ ແລະຍັງມີອື່ນໆທີ່ມາຕາມເວລາອັນເໝາະສົມ ແລະເປັນມົງຄຸນຕາມລະດູການທີ່ກຳນົດ. ທຸກພວກເຂົາເປັນຜູ້ຖືຮັກສາຮະວິດ (ເຄື່ອງບູຊາ) ແລະໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນວ່າ «ກະວະຍະວາຫາ»—ຜູ້ນຳສົ່ງເຄື່ອງບູຊາແກ່ບັນພະບຸລຸດ.

Verse 57

क्रतोस्तु सोमपाः पुत्रा वसिष्ठात्कालिनस्तथा । आज्यपाख्याः पुलस्त्यस्य हविष्मंतोंगिरस्सुताः

ຈາກ ກຣະຕຸ ໄດ້ເກີດບຸດທີ່ເອີ້ນວ່າ ໂສມະປາ; ຈາກ ວະສິດຖະ ກໍເກີດພວກ ກາລິນ ເຊັ່ນກັນ. ຈາກ ປຸລັດສະຕະຍະ ເກີດພວກທີ່ເອີ້ນວ່າ ອາຊະຍະປາ; ແລະຈາກ ອັງກິຣະສ ເກີດພວກ ຮະວິດສະມັນຕະ.

Verse 58

जातेषु तेषु विप्रेन्द्र अग्निष्वात्तादिकेष्वथ । लोकानां पितृवर्गेषु कव्यवाह स समंततः

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ເມື່ອພວກປິຕຣະເຊັ່ນ ອັກນິສະວາດຕະ ແລະອື່ນໆ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ, ທ່ານ «ກະວະຍະວາຫາ» ຜູ້ແບກຫາບຮະວິດ (ເຄື່ອງບູຊາ) ກໍຕັ້ງຢູ່ທົ່ວໄປໃນຫມູ່ບັນພະບຸລຸດຂອງທຸກໂລກ, ເພື່ອນຳສົ່ງເຄື່ອງບູຊາທີ່ຖວາຍດ້ວຍສັດທາ.

Verse 59

संध्या पितृप्रसूर्भूत्वा तदुद्देशयुताऽभवत् । निर्दोषा शंभुसंदृष्टा धर्मकर्मपरायणा

ນາງໄດ້ກາຍເປັນ «ສັນທະຍາ» ບຸດສາວທີ່ເກີດຈາກພວກປິຕຣະ ແລະດຳລົງຊີວິດອຸທິດໃຫ້ແກ່ຈຸດປະສົງນັ້ນ. ນາງບໍ່ມີມົນທິນ, ໄດ້ຮັບການເຫັນໂດຍ ພຣະສັມບູ (ພຣະສິວະ) ແລະມຸ່ງໝັ້ນທັງໝົດໃນທຳມະ ແລະການກະທຳອັນຊອບທຳ.

Verse 60

एतस्मिन्नंतरे शम्भुरनुगृह्याखिलान्द्विजान् । धर्मं संरक्ष्य विधिवदंतर्धानं गतो द्रुतम्

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະສຳພູ (Śambhu) ໄດ້ໂຜດປະທານພອນແກ່ດວິຊະທັງປວງ; ແລະໄດ້ປົກປັກຮັກສາທຳມະຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ. ແລ້ວພຣະອົງກໍໄດ້ຫາຍໄປຈາກສາຍຕາຂອງເຂົາເຈົ້າຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະກາຍເປັນຜູ້ບໍ່ປາກົດ.

Verse 61

अथ शंकरवाक्येन लज्जितोहं पितामहः । कंदर्प्पायाकोपिंत हि भ्रुकुटीकुटिलाननः

ແລ້ວຕໍ່ມາ ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາຂອງ ສັງກະຣະ (Śaṅkara) ທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍ—ພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ)—ອາຍອັບອາຍ, ຂ້ອຍຈຶ່ງໂກດໃສ່ ກາມ (Kāma); ໃບໜ້າຂອງຂ້ອຍບິດເບືອນດ້ວຍຄິ້ວຂມວດຂົມຂື້ນ.

Verse 62

दृष्ट्वा मुखमभिप्रायं विदित्वा सोपि मन्मथः । स्वबाणान्संजहाराशु भीतः पशुपतेर्मुने

ເມື່ອເຫັນພຣະພັກຕຣ໌ ແລະຮູ້ທັນຄວາມປະສົງພາຍໃນຂອງພຣະອົງ, ມັນມະຖະ (Manmatha) ກໍໄດ້ຮີບຮ້ອນເກັບຄືນລູກສອນຂອງຕົນ, ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ ປະສຸປະຕິ (Paśupati)—ໂອ ມຸນີ.

Verse 63

ततः कोपसमायुक्तः पद्मयोनिरहं मुने । अज्वलं चातिबलवान् दिधक्षुरिव पावकः

ຈາກນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າ—ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ—ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ໂອ ມຸນີ ໄດ້ລຸກໂຊດດ້ວຍພະລັງອັນມະຫາສານ ດັ່ງໄຟທີ່ປາດຖະໜາຈະເຜົາທຸກສິ່ງ।

Verse 64

भवनेत्राग्निनिर्दग्धः कंदर्पो दर्पमोहितः । भविष्यति महादेवे कृत्वा कर्मं सुदुष्करम्

ກັນດັບປະ (ກາມ) ຜູ້ຫຼົງໄຫຼໃນຄວາມຍິ່ງທະນົງ ຈະກ້າກະທຳກິດອັນຍາກຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ພຣະມະຫາເທວ; ແລ້ວຖືກໄຟຈາກພຣະເນດຂອງພຣະອົງເຜົາ ຈົນກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ।

Verse 65

इति वेधास्त्वहं काममक्षयं द्विजसत्तम । समक्षं पितृसंघस्य मुनीनां च यतात्मनाम्

«ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າພະເຈົ້າ ເວທາ (ພຣະພຣົມ) ຂໍປະທານພອນອັນບໍ່ເສື່ອມນີ້ ໃນທ່າມກາງພະຍານແຫ່ງຫມູ່ປິຕຣິ ແລະມຸນີຜູ້ສຳລວມຕົນ»।

Verse 66

इति भीतो रतिपतिस्तत्क्षणात्त्यक्तमार्गणः । प्रादुर्बभूव प्रत्यक्षं शापं श्रुत्वातिदारुणम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳສາບອັນນ່າສະພຶງຢ່າງຍິ່ງນັ້ນ ພຣະກາມະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງຄວາມຮັກ ກໍຕົກໃຈຢ່າງແຮງ ແລະທັນທີກໍປ່ອຍທິ້ງລູກສອນຂອງຕົນ. ແລ້ວທ່ານກໍປາກົດຕົວຕໍ່ໜ້າ ໃຫ້ເຫັນຊັດເຈນ.

Verse 67

ब्रह्माणं मामुवाचेदं स दक्षादिसुतं मुने । शृण्वतां पितृसंघानां संध्यायाश्च विगर्वधीः

ໂອ ມຸນີເອີຍ, ລູກຊາຍຂອງທັກສະນັ້ນ—ໃຈພອງດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງ—ໄດ້ເວົ້າຄຳເຫຼົ່ານີ້ກັບຂ້າພະເຈົ້າ ແມ່ນແຕ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະພຣົມ, ໃນຂະນະທີ່ຫມູ່ປິຕຣິ ແລະ ສັນທະຍາ ກຳລັງຟັງຢູ່.

Verse 68

काम उवाच । किमर्थं भवता ब्रह्मञ् शप्तोहमिति दारुणम् । अनागास्तव लोकेश न्याय्यमार्गानुसारिणः

ກາມາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງສາບແຊ່ງຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງຮຸນແຮງເຊັ່ນນີ້? ໂອ ຈອມໂລກ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີຜິດ; ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ດຳເນີນຕາມທາງທີ່ຖືກຕ້ອງແລະທາງທຳ»។

Verse 69

त्वया चोक्तं नु मत्कर्म यत्तद्ब्रह्मन् कृतं मया । तत्र योग्यो न शापो मे यतो नान्यत्कृतं मया

ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ທ່ານໄດ້ກ່າວແທ້ວ່າ ການກະທຳນັ້ນເປັນຂ້າພະເຈົ້າເຮັດ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຄວນຖືກສາບແຊ່ງເພາະມັນ, ເນື່ອງຈາກຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງອື່ນໃດ—ບໍ່ມີການກະທຳອື່ນນອກຈາກນັ້ນ.

Verse 70

अहं विष्णुस्तथा शंभुः सर्वे त्वच्छ रगोचराः । इति यद्भवता प्रोक्तं तन्मयापि परीक्षितम्

“ຂ້າພະເຈົ້າ (ພຣະພຣະຫມາ), ພຣະວິສນຸ ແລະ ພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ) ທັງໝົດ ລ້ວນເຄື່ອນໄຫວໄດ້ພຽງໃນຂອບເຂດແຫ່ງລັດສະໝີອັນບໍລິສຸດ ແລະ ໄຮ້ມົນທິນຂອງພຣະອົງ. ສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ກວດສອບ ແລະ ຢືນຢັນດ້ວຍຕົນເອງແລ້ວ”។

Verse 71

नापराधो ममाप्यत्र ब्रह्मन् मयि निरागसि । दारुणः समयश्चैव शापो देव जगत्पते

ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ໃນທີ່ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກໍ່ຜິດ; ຂ້າພະເຈົ້າແທ້ຈິງໄຮ້ຄວາມຜິດ. ແຕ່ເວລານີ້ຊ່າງນ່າຢ້ານ, ແລະ ຄຳສາບແຊ່ງ—ໂອ ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສັບພະໂລກ—ກໍໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນແທ້ແລ້ວ.

Verse 72

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा ब्रह्माहं जगतां पतिः । प्रत्यवोचं यतात्मानं मदनं दमयन्मुहुः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຂົາແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າ—ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງໂລກ—ໄດ້ຕອບກັບຜູ້ມີຈິດຄວບຄຸມຕົນນັ້ນ, ໂດຍຂ້າພະເຈົ້າຄອຍຂົ່ມຂືນມະດະນະ ເທວະແຫ່ງກາມ ຢູ່ໃນໃຈຕົນເອງຊ້ຳໆ.

Verse 73

ब्रह्मोवाच । आत्मजा मम संध्येयं यस्मादेतत्स कामतः । लक्ष्यीकृतोहं भवता ततश्शापो मया कृतः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ເພາະເຈົ້າຖືກກາມຕັນຫາຜັກດັນ, ໃນຍາມສົນທະຍາເຈົ້າໄດ້ຄິດຄຳນຶງເຖິງລູກສາວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ເພາະເຫດນັ້ນເຈົ້າໄດ້ຈ້ອງມອງຂ້າພະເຈົ້າ; ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ກ່າວຄຳສາບແຊ່ງນີ້.”

Verse 74

अधुना शांतरोषोहं त्वां वदामि मनोभव । शृणुष्व गतसंदेहस्सुखी भव भयं त्यज

ບັດນີ້ຄວາມໂກດຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສົງົບແລ້ວ. ໂອ ມະໂນພະວະ (ກາມ), ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວກັບເຈົ້າ—ຈົ່ງຟັງໂດຍປາດຈາກຄວາມສົງໄສ. ຈົ່ງຢູ່ຢ່າງສະບາຍ; ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມຢ້ານ.

Verse 75

त्वं भस्म भूत्वा मदन भर्गलोचनवह्निना । तथैवाशु समं पश्चाच्छरीरं प्रापयिष्यसि

ໂອ້ ມະດະນະ (ກາມ) ເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ ໂດຍໄຟຈາກດວງຕາຂອງ ພະພັກຄະ (ພຣະສິວະ) ແລະໃນໄມ່ຊ້າ ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຮ່າງກາຍຄືນ ຕາມການສົມຄວນແຫ່ງການເວລາ।

Verse 76

यदा करिष्यति हरोंजसा दारपरिग्रहम् । तदा स एव भवतश्शरीरं प्रापयिष्यति

ເມື່ອຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ ຮັບເອົາພຣະຍາໃນພິທີສົມຣົດ ໃນເວລານັ້ນ ພຣະອົງເອງຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ບັນລຸຮ່າງກາຍ ທີ່ເໝາະສົມກັບພຣະລິຂິດນັ້ນ।

Verse 77

ब्रह्मोवाच । एवमुक्त्वाथ मदनमहं लोकपितामहः । अंतर्गतो मुनीन्द्राणां मानसानां प्रपश्यताम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າ—ປິຕາມະຫະແຫ່ງໂລກ—ໄດ້ຖອນເຂົ້າສູ່ພາຍໃນ ແລະຫາຍໄປ ໃນຂະນະທີ່ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫຼາຍ ເຫັນດ້ວຍທັດສະນະແຫ່ງໃຈ।

Verse 78

इत्येवं मे वचश्श्रुत्वा मदनस्तेपि मानसाः । संबभूवुस्सुतास्सर्वे सुखिनोऽरं गृहं गताः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ບຸດທີ່ເກີດຈາກໃຈເຫຼົ່ານັ້ນກໍປິຕິຍິນດີ; ທຸກຄົນຢູ່ໃນຄວາມສຸກສະຫງົບ ແລະກັບໄປສູ່ທີ່ພັກຂອງຕົນ।