दक्षयज्ञे सत्या अपमानबोधः — Satī Encounters Disrespect at Dakṣa’s Sacrifice

Verse 1

ब्रह्मोवाच । दाक्षायणी गता तत्र तत्र यज्ञो महाप्रभः । सुरासुरमुनीन्द्रादिकुतूहलसमन्वितः

ພຣະພົມກ່າວວ່າ: ນາງທັກຊາຍະນີ (ສະຕີ) ໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນ; ແລະ ທີ່ນັ້ນ ພິທີກຳບູຊາຍັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ຮຸ່ງເຮືອງກຳລັງດຳເນີນຢູ່, ໂດຍມີຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນຂອງເຫຼົ່າເທວະດາ, ອະສຸຣະ, ແລະ ເຫຼົ່າລືສີຜູ້ສູງສົ່ງ ແລະ ຄົນອື່ນໆ.

Verse 2

स्वपितुर्भवनं तत्र नानाश्चर्यसमन्वितम् । ददर्श सुप्रभं चारु सुरर्षिगण संयुतम्

ທີ່ນັ້ນ ນາງໄດ້ເຫັນຄລຶຫາດຂອງບິດາຂອງນາງ—ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສິ່ງມະຫັດສະຈັນຫຼາຍຢ່າງ—ທີ່ຮຸ່ງເຮືອງດ້ວຍຄວາມສະຫງ່າງາມ ແລະ ຄວາມສວຍງາມ, ແລະ ມີເຫຼົ່າເທວະດາ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນອັນສັກສິດມາຮ່ວມນຳ.

Verse 3

द्वारि स्थिता तदा देवी ह्यवरुह्य निजासनात् । नन्दिनोऽभ्यंतरं शीघ्रमेकैवागच्छदध्वरम्

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະນາງເທວີຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູ ລົງຈາກອາສນະຂອງພຣະນາງ ແລະໄປພຽງຜູ້ດຽວ ຢ່າງຮີບດ່ວນ ເຂົ້າສູ່ພາຍໃນຂອງນັນດິນ—ເຂດສັກສິດແຫ່ງພິທີຍັດຍາ.

Verse 4

आगतां च सतीं दृष्ट्वाऽसिक्नी माता यशस्विनी । अकरोदादरं तस्या भगिन्यश्च यथोचितम्

ເມື່ອເຫັນສະຕີມາຮອດ ມານາອະສິກນີຜູ້ມີກຽດສັກສີ ໄດ້ສະແດງການນັບຖືແລະຄວາມເອັນດູຕາມຄວນ; ແລະພີ່ນ້ອງສາວທັງຫຼາຍກໍຮັບຕ້ອນນາງຢ່າງເໝາະສົມ.

Verse 5

नाकरोदादरं दक्षो दृष्ट्वा तामपि किंचन । नान्योपि तद्भयात्तत्र शिवमायाविमोहितः

ແມ່ນແຕ່ເຫັນນາງແລ້ວ ດັກຊະກໍບໍ່ໄດ້ສະແດງຄວາມນັບຖືແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ. ແລະຜູ້ອື່ນໆຢູ່ນັ້ນກໍບໍ່ກ້າໃຫ້ກຽດນາງ ເນື່ອງຈາກຢ້ານກົວລາວ—ໃນຄາວນັ້ນຖືກມາຍາຂອງພຣະສິວະຫຼອກລວງໃຫ້ຫຼົງໄຫຼ.

Verse 6

अथ सा मातरं देवी पितरं च सती मुने । अनमद्विस्मितात्यंतं सर्वलोक पराभवात्

ຕໍ່ມາ ໂອ ມຸນີ, ພຣະເທວີສະຕີ ໄດ້ກົ້ມກາບແມ່ ແລະ ພໍ່ຂອງນາງ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກໂລກທັງປວງຖືກຫຍັບຫຍາມຢ່າງຫນັກ, ນາງຈຶ່ງຍັງພິສົດພິສົດຢ່າງແຮງ ແລະ ໃນໃຈບໍ່ສະຫງົບ.

Verse 7

भागानपश्यद्देवानां हर्यादीनां तदध्वरे । न शंभुभागमकरोत् क्रोधं दुर्विषहं सती

ສະຕີເຫັນວ່າ ໃນພິທີຍັດຍານັ້ນ ເທວະດາທັງຫຼາຍ—ຮາຣິ ແລະ ອື່ນໆ—ໄດ້ຮັບສ່ວນຂອງຕົນ; ແຕ່ບໍ່ມີສ່ວນໃດຖືກຈັດໃຫ້ພຣະສຳພູ. ເມື່ອເຫັນການບໍ່ເຄົາລົບຕໍ່ພຣະອົງ, ຄວາມໂກດອັນທົນບໍ່ໄດ້ກໍເກີດຂຶ້ນໃນສະຕີ.

Verse 8

सत्युवाच । तदा दक्षं दहन्तीव रुषा पूर्णा सती भृशम् । क्रूरदृष्ट्या विलोक्यैव सर्वानप्यपमानिता

ສະຕີກ່າວວ່າ: ໃນເວລານັ້ນ ສະຕີເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ ແລະເບິ່ງດັກຊະດັ່ງຈະເຜົາເຂົາໃຫ້ໄໝ້. ດ້ວຍສາຍຕາດຸຮ້າຍ—ເພາະຖືກຫຍັບຫຍາມ—ນາງກໍເບິ່ງໄປຫາທຸກຄົນດ້ວຍ.

Verse 9

सत्युवाच । अनाहूतस्त्वया कस्माच्छंभुः परमशोभनः । येन पूतमिदं विश्वं समग्रं सचराचरम्

ສະຕີກ່າວວ່າ: “ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ເຊີນພຣະສຳພູ—ຜູ້ສະຫວ່າງໄສສູງສຸດ—ມາ? ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ທີ່ຊຳລະໂລກທັງປວງນີ້ໃຫ້ບໍລິສຸດ ຄົບຖ້ວນ ທັງສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ.”

Verse 10

यज्ञो यज्ञविदां श्रेष्ठो यज्ञांगो यज्ञदक्षिणः । यज्ञकर्ता च यश्शंभुस्तं विना च कथं मखः

ພຣະອົງແມ່ນຍັດຍະ (ຍັດຍາ) ເອງ—ເປົ້າໝາຍສູງສຸດຂອງຜູ້ຮູ້ພິທີບູຊາ. ພຣະອົງແມ່ນອະໄວຍະວະຂອງຍັດຍະ ແລະແມ່ນດັກຊິນາ (ຄ່າບູຊາ) ອັນສັກສິດ. ຜູ້ປະກອບຍັດຍະກໍແມ່ນພຣະສຳພູພຽງຜູ້ດຽວ. ຖ້າບໍ່ມີພຣະອົງ ມະຄະ (ພິທີຖວາຍ) ຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ?

Verse 11

यस्य स्मरणमात्रेण सर्वं पूतं भवत्यहो । विना तेन कृतं सर्वमपवित्रं भविष्यति

ໂອ! ພຽງແຕ່ລະລຶກເຖິງພຣະອົງ ທຸກສິ່ງກໍບໍລິສຸດຂຶ້ນ. ແຕ່ສິ່ງໃດທີ່ເຮັດໂດຍບໍ່ມີພຣະອົງ ຈະກາຍເປັນມົນທິນທັງປວງ.

Verse 12

द्रव्यमंत्रादिकं सर्वं हव्यं कव्यं च यन्मयम् । शंभुना हि विना तेन कथं यज्ञः प्रवर्तितः

ວັດຖຸບູຊາ ແລະມັນຕຣາພ້ອມພິທີປະກອບທັງປວງ—ທັງຮະວະຍະ (havya) ສຳລັບເທວະ ແລະກະວະຍະ (kavya) ສຳລັບບັນພະບຸລຸດ—ລ້ວນຖືກພຣະອົງແຜ່ຊຶມຢູ່. ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າບໍ່ມີພຣະສັມພູ (Śiva) ພິທີຍັດຍະ (yajña) ຈະເລີ່ມແລະດຳລົງໄດ້ແນວໃດ?

Verse 13

किं शिवं सुरसामान्यं मत्याकार्षीरनादरम् । भ्रष्टबुद्धिर्भवानद्य जातोसि जनकाधम

ເຈົ້າເປັນຫຍັງຈຶ່ງດູໝິ່ນພຣະສິວະ—ຜູ້ເກີນກວ່າເທວະທົ່ວໄປ—ໂດຍເຫັນພຣະອົງເປັນເທວະຄືຄົນອື່ນ? ມື້ນີ້ປັນຍາເຈົ້າພັງທະລາຍ; ເຈົ້າກາຍເປັນຄວາມອັບອາຍໃນຫມູ່ພໍ່ທັງຫຼາຍ।

Verse 14

विष्णुब्रह्मादयो देवा यं संसेव्य महेश्वरम् । प्राप्ताः स्वपदवीं सर्वे तं न जानासि रे हरम्

ວິສນຸ ແລະ ພຣະພຣະຫມາ ພ້ອມທັງເທວະອື່ນໆ ໄດ້ຮັບໃຊ້ພຣະມະເຫສະວະຣະດ້ວຍຄວາມພັກດີ ແລະທຸກອົງກໍໄດ້ບັນລຸສະຖານະອັນສູງສົ່ງຂອງຕົນ. ແຕ່ເຈົ້າກັບບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງ—ຮະຣະ ຜູ້ຕັດຂາດພັນທະທັງປວງ।

Verse 15

एते कथं समायाता विष्णुब्रह्मादयस्सुराः । तव यज्ञे विना शंभुं स्वप्रभुं मुनयस्तथा

ເທວະເຫຼົ່ານີ້—ວິສນຸ ພຣະພຣະຫມາ ແລະອື່ນໆ—ມາຮອດພິທີຍັດຍະຂອງເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ? ແລະພວກມຸນີກໍມາຮອດຍັດຍະຂອງເຈົ້າໂດຍບໍ່ມີພຣະສັມພູ ຜູ້ເປັນອົງນາຍຂອງເຂົາໄດ້ແນວໃດ?

Verse 16

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा परमेशानी विष्ण्वादीन्सकलान् प्रति । पृथक्पृथगवोचत्सा भर्त्सयंती भवात्मिका

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະນາງປະຣະເມສານີ (ສະຕີ) ຜູ້ເປັນອົງຮູບແຫ່ງພະແມ່ພະພະວາ ໄດ້ເອີ້ນວິສນຸ ແລະເທວະອື່ນໆທັງປວງ ມາກ່າວແຍກເປັນຄົນໆ ພ້ອມການຕຳໜິຕັກເຕືອນ.

Verse 17

सत्युवाच । हे विष्णो त्वं महादेवं किं न जानासि तत्त्वतः । सगुणं निर्गुणं चापि श्रुतयो यं वदंति ह

ສະຕີກ່າວວ່າ: “ໂອ ວິສນຸ, ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ພຣະມະຫາເທວະຕາມສັດຈະທຳແທ້ດອກຫຼື? ພຣະເວດທັງຫຼາຍກ່າວຖືກຕ້ອງວ່າ ພຣະອົງເປັນທັງສະກຸນ (ມີຄຸນລັກສະນະ) ແລະ ນິຣກຸນ (ເຫນືອຄຸນລັກສະນະ) ດ້ວຍ.”

Verse 18

यद्यपि त्वां करं दत्त्वा बहुवारं महेश्वरः । अशिक्षयत्पुरा शाल्वप्रमुखाकृतिभिर्हरे

ໂອ ຮະຣິ (ວິສນຸ), ແມ່ນແທ້ວ່າ ພຣະມະເຫສວະຣະ ເຄີຍຈັບມືເຈົ້າຊ້ຳໆ ແລະສອນຝຶກເຈົ້າໃນການກ່ອນ—ໂດຍຮັບຮູບເປັນຊາລະວະ ແລະອື່ນໆ—ແຕ່ກໍຍັງເກີດເຫດການນີ້ຂຶ້ນອີກ.

Verse 19

तदपि ज्ञानमायातं न ते चेतसि दुर्मते । भागार्थी दक्षयज्ञेस्मिन् शिवं स्वस्वामिनं विना

ແມ່ນແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈນັ້ນກໍຍັງບໍ່ເຂົ້າໃນໃຈເຈົ້າ, ໂອ້ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວ. ໃນຍັດຍາຂອງດັກສະນີ້ ເຈົ້າຫາສ່ວນແບ່ງ ແຕ່ກັບຕັດພຣະສິວະ—ພຣະເຈົ້າແລະນາຍແທ້ຂອງເຈົ້າ—ອອກໄປ.

Verse 20

पुरा पंचमुखो भूत्वा गर्वितोऽसि सदाशिवम् । कृतश्चतुर्मुखस्तेन विस्मृतोसि तदद्भुतम्

ໃນກ່ອນນັ້ນ ເຈົ້າເຄີຍເຮັດຕົນເປັນຜູ້ມີຫ້າໜ້າ ແລະຫຍິ່ງຍະໂສຕໍ່ພຣະສະດາສິວະ. ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເຫຼືອສີ່ໜ້າ; ແຕ່ເຈົ້າກັບລືມການກະທຳອັນອັດສະຈັນນັ້ນ.

Verse 21

इन्द्र त्वं किं न जानासि महादेवस्य विक्रमम् । भस्मी कृतः पविस्ते हि हरेण क्रूरकर्मणा

ໂອ ອິນທຣາ, ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ດອກຫລື ວິຣະກຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະມະຫາເທວະ? ແທ້ຈິງ ວັດຊຣະ (ສາຍຟ້າ) ຂອງເຈົ້າ ຖືກຮະຣະ ຜູ້ກະທຳອັນດຸຮ້າຍແລະຕ້ານບໍ່ໄດ້ ເຜົາໃຫ້ເປັນຂີ້ເຖົ່າ.

Verse 22

हे सुराः किन्न जानीथ महादेवस्य विक्रमम् । अत्रे वसिष्ठ मुनयो युष्माभिः किं कृतं त्विह

ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ, ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ດອກຫລື ວິຣະກຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະມະຫາເທວະ? ໂອ ມຸນີ ອະຕຣິ ແລະ ວະສິດຖະ, ພວກເຈົ້າທັງຫຼາຍໄດ້ເຮັດຫຍັງກັນຢູ່ນີ້?

Verse 23

भिक्षाटनं च कृतवान् पुरा दारुवने विभुः । शप्तो यद्भिक्षुको रुद्रो भवद्भिर्मुनिभिस्तदा

ໃນອະດີດ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ສະຫຼອດທົ່ວ ໄດ້ກະທຳລີລາແຫ່ງການອອກບິນທະບາດ ໃນປ່າດາຣຸວະນະ. ໃນເວລານັ້ນ ຣຸດຣະຜູ້ປາກົດເປັນພະບິນທະບາດ ຖືກພວກເຈົ້າມຸນີທັງຫຼາຍສາບແຊ່ງ.

Verse 24

शप्तेनापि च रुद्रेण यत्कृतं विस्मृतं कथम् । तल्लिंगेनाखिलं दग्धं भुवनं सचराचरम्

ສິ່ງທີ່ໄດ້ເຮັດ ແມ່ນແຕ່ຢູ່ໃຕ້ຄຳສາບຂອງຣຸດຣາ ຈະຖືກລືມໄດ້ແນວໃດ? ໂດຍລິງຄະນັ້ນເອງ ໂລກທັງປວງ ທັງສິ່ງເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ ຖືກເຜົາໝົດສິ້ນ।

Verse 25

सर्वे मूढाश्च संजाता विष्णुब्रह्मादयस्सुराः । मुनयोऽन्ये विना शंभुमागता यदिहाध्वरे

ທຸກຜູ້ທຸກນາມກໍເກີດຄວາມຫຼົງ—ວິສນຸ, ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆ. ບັນດາມຸນີອື່ນໆກໍມາຮອດພິທີຍາກນີ້ ແຕ່ມາໂດຍບໍ່ມີພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍ।

Verse 26

सर्वे वेदाश्च संभूताः सांगाश्शास्त्राणि वाग्यतः । योसौ वेदांतगश्शम्भुः कैश्चिज्ज्ञातुं न पार्यते

ຈາກພຣະອົງນັ້ນແທ້ໆ ວິເທທັງປວງເກີດຂຶ້ນ ພ້ອມດ້ວຍອົງປະກອບຊ່ວຍ ແລະຄຳພີທັງຫຼາຍທີ່ເກີດຈາກພຣະວາຈາອັນສັກສິດ. ແຕ່ພຣະສັມພູ—ຜູ້ເປັນເປົ້າໝາຍແລະຈຸດສຸດທ້າຍແຫ່ງເວດານຕະ—ບາງຜູ້ຮູ້ຈຳກັດກໍບໍ່ອາດຮູ້ໄດ້ຄົບຖ້ວນ.

Verse 27

ब्रह्मोवाच । इत्यनेकविधा वाणीरगदज्जगदम्बिका । कोपान्विता सती तत्र हृदयेन विदूयता

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ກ່າວດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາຫຼາຍປະການແລ້ວ, ພຣະຊະກະດັມບິກາ (ສະຕີ) ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ, ຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ໃຈຂອງນາງເຜົາໄໝ້ຢູ່ພາຍໃນ.

Verse 28

विष्ण्वादयोखिला देवा मुनयो ये च तद्वचः । मौनीभूतास्तदाकर्ण्य भयव्याकुलमानसाः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ, ພຣະວິສນຸ ແລະ ເທວະທັງປວງ, ພ້ອມທັງພວກມຸນີ, ກໍກາຍເປັນຄວາມງຽບ—ໃຈຖືກຄວາມຢ້ານກົວສັ່ນສະເທືອນ ແລະ ວຸ້ນວາຍ.

Verse 29

इतिश्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सतीवाक्यवर्णनं नामैकोनत्रिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສີວະມະຫາປຸຣານະ» ອັນນ່າເຄົາລົບ—ໃນປຶ້ມທີສອງ «ຣຸດຣະສັມຫິຕາ», ໃນພາກທີສອງ «ສະຕີຂັນດະ»—ບົດທີ 29 ຊື່ «ການພັນນາຖ້ອຍຄໍາຂອງສະຕີ» ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 30

दक्ष उवाच । तव किं बहुनोक्तेन कार्यं नास्तीह सांप्रतम् । गच्छ वा तिष्ठ वा भद्रे कस्मात्त्वं हि समागता

ທັກສະກ່າວວ່າ: “ຈະເວົ້າຫຼາຍໄປເພື່ອຫຍັງ? ບັດນີ້ເຈົ້າບໍ່ມີວຽກອັນໃດຢູ່ນີ້. ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ເຈົ້າຈະໄປກໍໄປ ຫຼືຈະຢູ່ກໍຢູ່ຕາມໃຈ—ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງມາທີ່ນີ້?”

Verse 31

अमंगलस्तु ते भर्ता शिवोसौ गम्यते बुधैः । अकुलीको वेदबाह्यो भूतप्रेतपिशाचराट्

“ຜົວຂອງເຈົ້າ—ພຣະສິວະນັ້ນ—ບັນດານັກປັນຍາຖືວ່າເປັນຜູ້ບໍ່ເປັນມົງຄຸນ. ພຣະອົງຢູ່ນອກຂອບເຂດຂອງຂະບວນຕະກູນ, ເກີນກວ່າລະບຽບວິທີຕາມເວດ, ແລະເປັນຈອມເຈົ້າຜູ້ປົກຄອງບັນດາວິນຍານ, ພູດ, ເປຣດ, ແລະປິສາດ.”

Verse 32

तस्मान्नाह्वारितो रुद्रो यज्ञार्थं सुकुवेषभृत् । देवर्षिसंसदि मया ज्ञात्वा पुत्रि विपश्चिता

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຣຸດຣະ ຈຶ່ງບໍ່ຖືກເຊີນໄປສູ່ພິທີຍັດ ແມ່ນແຕ່ພຣະອົງໄດ້ສວມເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອັນສົມຄວນ ແລະເປັນມົງຄຸນສໍາລັບພິທີ. ໂອ ລູກສາວຜູ້ຮູ້ທັນ, ຂ້ອຍໄດ້ເຂົ້າໃຈຊັດໃນສະພາຂອງເທວະ ແລະຣິສີ.

Verse 33

विधिना प्रेरितेन त्वं दत्ता मंदेन पापिना । रुद्रायाविदितार्थाय चोद्धताय दुरात्मने

ດ້ວຍອໍານາດແຫ່ງຊະຕາກໍາ ເຈົ້າຖືກມອບໃຫ້ໂດຍຄົນບາບຜູ້ທຶບທື່ ໄປຫາພຣະຣຸດຣະ—ຜູ້ທີ່ຖືກເຫັນວ່າບໍ່ຮູ້ຄວາມຄວນ ແລະຖືກກ່າວຫາວ່າຫຍິ່ງຍະໂສ ແລະຈິດໃຈຊົ່ວ.

Verse 34

तस्मात्कोपं परित्यज्य स्वस्था भव शुचिस्मिते । यद्यागतासि यज्ञेस्मिन् दायं गृह्णीष्व चात्मना

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມໂກດ ແລະຢູ່ໃນຄວາມສະຫງົບ, ໂອ ນາງຜູ້ຍິ້ມບໍລິສຸດ. ເມື່ອເຈົ້າມາຮອດພິທີຍັດນີ້ແລ້ວ ຈົ່ງຮັບສ່ວນອັນຄວນໄດ້ຂອງເຈົ້າເອງ ດ້ວຍໃຈທີ່ສະຫງົບ.

Verse 35

ब्रह्मोवाच । दक्षेणोक्तेति सा पुत्री सती त्रैलोक्यपू जिता । निंदायुक्तं स्वपितरं दृष्ट्वासीद्रुषिता भृशम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອດັກຊະເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ລູກສາວຂອງເຂົາ ສະຕີ—ຜູ້ຖືກນັບຖືບູຊາໃນສາມໂລກ—ເຫັນພໍ່ຂອງຕົນເຕັມໄປດ້ວຍຄຳນິນທາ ກໍໂກດຮ້າຍຢ່າງຫນັກ.

Verse 36

अर्चितयत्तदा सेति कथं यास्यामि शंकरम् । शंकरं द्रष्टुकामाहं पृष्टा वक्ष्ये किमुत्तरम्

“ນາງເວົ້າວ່າ ‘ຈົ່ງບູຊາພຣະອົງ’—ແຕ່ຂ້ອຍຈະໄປຫາພຣະສັງກະຣະໄດ້ແນວໃດ? ຂ້ອຍປາຖະໜາຈະເຫັນພຣະສັງກະຣະ; ຖ້າຖືກຖາມ ຂ້ອຍຈະຕອບຢ່າງໃດ?”

Verse 37

अथ प्रोवाच पितरं दक्षं तं दुष्टमानसम् । निश्श्वसंती रुषाविष्टा सा सती त्रिजगत्प्रसूः

ຈາກນັ້ນ ນາງສະຕີ ຜູ້ເປັນມານດາຂອງສາມໂລກ ດ້ວຍການຖອນຫາຍໃຈຢ່າງແຮງ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນອັນຊອບທຳ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ທ້າວດັກຊະ ຜູ້ເປັນບິດາທີ່ມີຈິດໃຈຊົ່ວຮ້າຍ.

Verse 38

सत्युवाच । यो निंदति महादेवं निंद्यमानं शृणोति वा । तावुभौ नरकं यातौ यावच्चन्द्रदिवाकरौ

ນາງສະຕີກ່າວວ່າ: "ຜູ້ໃດທີ່ດູຖູກພຣະມະຫາເທບ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ຟັງໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຖືກດູຖູກ ທັງສອງຄົນນັ້ນຈະຕົກນະຮົກ ຕາບໃດທີ່ດວງຈັນ ແລະ ດວງອາທິດຍັງຄົງຢູ່."

Verse 39

तस्मात्त्यक्ष्याम्यहं देवं प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् । किं जीवितेन मे तात शृण्वंत्यानादरं प्रभोः

"ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສະລະຮ່າງກາຍນີ້ ແລະ ເຂົ້າສູ່ກອງໄຟອັນສັກສິດ. ໂອ້ ບິດາທີ່ຮັກແພງ, ຊີວິດຈະມີປະໂຫຍດຫຍັງຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງຟັງການດູຖູກທີ່ສະແດງຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ (ສິວະ) ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ?"

Verse 40

यदि शक्तस्स्वयं शंभोर्निंदकस्य विशेषतः । छिंद्यात् प्रसह्य रसनां तदा शुद्ध्येन्न संशयः

ຖ້າຜູ້ໃດມີກຳລັງ—ໂດຍສະເພາະຕໍ່ຜູ້ຫມິ່ນປະມາດພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ)—ຄວນບັງຄັບຕັດລີ້ນຂອງເຂົາ; ແລ້ວຈະໄດ້ຄວາມບໍລິສຸດ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 41

यद्यशक्तो जनस्तत्र निरयात्सुपिधाय वै । कर्णौ धीमान् ततश्शुद्ध्येद्वदंतीदं बुधान्वरान्

ຖ້າຜູ້ໃດຢູ່ທີ່ນັ້ນບໍ່ສາມາດ (ທົນຟັງ) ໄດ້ ຜູ້ມີປັນຍາຄວນປິດຫູຂອງຕົນ ແລ້ວຫຼີກອອກໄປ. ແລ້ວຈະໄດ້ຄວາມບໍລິສຸດ—ດັ່ງທີ່ບັນດາ຤ິສີຜູ້ຮູ້ດີກ່າວໄວ້.

Verse 42

ब्रह्मोवाच । इत्थमुक्त्वा धर्मनीतिं पश्चात्तापमवाप सा । अस्मरच्छांकरं वाक्यं दूयमानेन चेतसा

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາງໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳແຫ່ງທຳມະນິຕິແລ້ວ ນາງກໍເກີດຄວາມສຳນຶກຜິດ. ດ້ວຍໃຈທີ່ຮ້ອນໄໝ້ດ້ວຍທຸກຂ໌ ນາງລະລຶກຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ).

Verse 43

ततस्संकुद्ध्य सा दक्षं निश्शंकं प्राह तानपि । सर्वान्विष्ण्वादिकान्देवान्मुनीनपि सती ध्रुवम्

ຕໍ່ມາ ສະຕີໂກດເກີນຂຶ້ນ ແລະນາງໄດ້ກ່າວຕໍ່ດັກສະຢ່າງບໍ່ຫວາດຫວັນ—ພ້ອມທັງກ່າວຕໍ່ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ນັ້ນ—ແທ້ຈິງ ຕໍ່ບັນດາເທວະດາເລີ່ມຈາກພຣະວິສນຸ ແລະແມ່ນແຕ່ພວກ຤ິສີ ດ້ວຍຄວາມໝັ້ນຄົງ.

Verse 44

सत्युवाच । तात त्वं निंदकश्शंभोः पश्चात्तापं गमिष्यसि । इह भुक्त्वा महादुःखमंते यास्यसि यातनाम्

ສະຕີກ່າວວ່າ: «ພໍ່ເອີຍ ເພາະເຈົ້າເປັນຜູ້ຫມິ່ນປະມາດພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ) ເຈົ້າຈະຕ້ອງເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳນຶກຜິດແນ່ນອນ. ຢູ່ໃນໂລກນີ້ເຈົ້າຈະເສວຍທຸກຂ໌ຢ່າງໃຫຍ່ ແລະທ້າຍສຸດຈະໄປສູ່ການທໍລະມານໃນແດນລົງໂທດ».

Verse 45

यस्य लोकेऽप्रियो नास्ति प्रियश्चैव परात्मनः । तस्मिन्नवैरे शर्वेस्मिन् त्वां विना कः प्रतीपकः

ໃນໂລກນີ້ ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດເປັນທີ່ຊັງ ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະອາຕະມະສູງສຸດ; ເມື່ອພຣະຊັຣວະ (ພຣະສິວະ) ບໍ່ມີຄວາມພະຍາດຕໍ່ຜູ້ໃດເລີຍ ແລ້ວນອກຈາກເຈົ້າ ຜູ້ໃດຈະກ້າຕໍ່ຕ້ານພຣະອົງ?

Verse 46

महद्विनिंदा नाश्चर्यं सर्वदाऽसत्सु सेर्ष्यकम् । महदंघ्रिरजो ध्वस्ततमस्सु सैव शोभना

ການດູຖູກຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງນ່າປະຫລາດ—ໃນຫມູ່ຄົນບໍ່ຈິງ ແລະບໍ່ບໍລິສຸດ ມັນມັກຄູ່ກັບຄວາມອິດສາ. ແຕ່ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຄວາມມືດຖືກທໍາລາຍໂດຍຝຸ່ນຈາກພຣະບາດຂອງພຣະມະເຫສວຣ ສິ່ງນັ້ນກັບເປັນເຄື່ອງປະດັບໃຫ້ສັດທາອັນໝັ້ນຄົງຍິ່ງຂຶ້ນ.

Verse 47

शिवेति द्व्यक्षरं यस्य नृणां नाम गिरेरितम् । सकृत्प्रसंगात्सकलमघमाशु विहंति तत्

ສໍາລັບຜູ້ຄົນທີ່ນາມຖືກເອີ້ນອອກສຽງເປັນສອງພະຍາງ “ສິວະ” ແມ່ນແຕ່ເວົ້າພຽງຄັ້ງດຽວ ແມ່ນແຕ່ຜ່ານໆ ກໍທໍາລາຍບາບທັງປວງໄດ້ຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 48

पवित्रकीर्तितमलं भवान् द्वेष्टि शिवेतरः । अलंघ्यशासनं शंभुमहो सर्वेश्वरं खलः

ໂອ ຜູ້ທີ່ມີຄວາມປະທັດຕໍ່ພຣະສິວະ—ແມ່ນແຕ່ກຽດຊື່ຂອງພຣະອົງບໍລິສຸດ ແລະໄຮ້ມົນທິນ—ເຈົ້າຍັງເກີດຄວາມຊັງຕໍ່ ຊັມພູ (Śambhu) ຜູ້ມີພຣະບັນຊາທີ່ບໍ່ມີໃຜຝ່າຝືນໄດ້. ອະນິດາ! ເຈົ້າເປັນຄົນຊົ່ວ ເພາະມີໃຈຮ້າຍຕໍ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ.

Verse 49

यत्पादपद्मं महतां मनोऽलिसुनिषेवितम् । सर्वार्थदं ब्रह्मरसैः सर्वार्थिभिरथादरात्

ດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະອົງ—ທີ່ຈິດໃຈດັ່ງເຜິ້ງຂອງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ຮັບໃຊ້ຢ່າງພາກພຽນ—ໃຫ້ຜົນສໍາເລັດອັນຄວນຄ່າທຸກປະການ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ແສວງຫາທັງຫມົດ ຜູ້ໄດ້ຊິມລົດຊາດແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນ ຈຶ່ງນົບນ້ອມບູຊາມັນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແລະພັກດີ.

Verse 50

यद्वर्षत्यर्थिनश्शीघ्रं लोकस्य शिवआदरात् । भवान् द्रुह्यति मूर्खत्वात्तस्मै चाशेषबंधवे

ເພາະວ່າພຣະອົງຊົງປະທານພອນໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ມາຂໍໃນໂລກນີ້ຢ່າງວ່ອງໄວ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ພຣະສິວະ, ທ່ານ—ຍ້ອນຄວາມໂງ່ຈ້າ—ກຳລັງສະແດງຄວາມເປັນສັດຕູຕໍ່ພຣະອົງ, ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະອົງຈະເປັນຍາດພີ່ນ້ອງສາກົນ ແລະ ເປັນຜູ້ມີພຣະຄຸນຕໍ່ທຸກຄົນກໍຕາມ.

Verse 51

किंवा शिवाख्यमशिवं त्वदन्ये न विदुर्बुधाः । ब्रह्मादयस्तं मुनयस्सनकाद्यास्तथापरे

ຫຼືອີກຢ່າງໜຶ່ງ, ນອກຈາກທ່ານແລ້ວ, ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີປັນຍາກໍບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງ ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນວ່າ ສິວະ—ຜູ້ທີ່ຢູ່ເໜືອສິ່ງທີ່ບໍ່ເປັນມົງຄຸນທັງປວງ. ພຣະພົມ ແລະ ເທວະດາອື່ນໆ, ພວກມຸນີ, ແລະ ແມ່ນແຕ່ ສານາກະ ແລະ ຜູ້ອື່ນໆ ກໍບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງຢ່າງເຕັມສ່ວນຄືກັນ.

Verse 52

अवकीर्य जटाभूतैश्श्मशाने स कपालधृक् । तन्माल्यभस्म वा ज्ञात्वा प्रीत्यावसदुदारधीः

ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ຫວ່ານ (ເຄື່ອງສັກກາລະເຫຼົ່ານັ້ນ) ໃນປ່າຊ້າ ທ່າມກາງພວກຜີປີສາດທີ່ຮັບໃຊ້ຜົມຈຸກຂອງພຣະອົງ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ຖືຫົວຫົວຜີຜູ້ນັ້ນ—ໂດຍຮັບຮູ້ວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນເປັນພວງມາໄລ ແລະ ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດຂອງພຣະອົງ—ໄດ້ປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະ ມີພຣະໄທທີ່ສູງສົ່ງ.

Verse 53

ये मूर्द्धभिर्दधति तच्चरणोत्सृष्टमाराद् । निर्माल्यं मुनयो देवास्स शिवः परमेश्वरः

ສິ່ງເສດເຫຼືອສັກສິດທີ່ຖືກຖິ້ມຈາກພຣະບາດຂອງພຣະອົງ—ຄື ນິຣະມານຢະ ຂອງພຣະອົງ—ເຊິ່ງພວກມຸນີ ແລະ ເທວະດາທັງຫຼາຍວາງໄວ້ເທິງຫົວຂອງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ: ພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວຄືພຣະສິວະ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ.

Verse 54

प्रवृत्तं च निवृत्तं च द्विविधं कर्मचोदि तम् । वेदे विविच्य वृत्तं च तद्विचार्यं मनीषिभिः

ກຳທີ່ພຣະເວດາບັນຍັດໄວ້ມີສອງຢ່າງ—ການເຂົ້າຮ່ວມ (pravṛtti) ແລະ ການຖອນຄືນ (nivṛtti)। ເມື່ອແຍກແຍະຂອບເຂດຂອງມັນຕາມພຣະເວດາແລ້ວ ບັນດາຜູ້ຮູ້ຄວນພິຈາລະນາ ແລະເລືອກໃຫ້ຖືກ ເພື່ອໃຫ້ທຳກາຍເປັນທາງແຫ່ງການຊຳລະ ແລະນຳໄປສູ່ມຸກຕິ ພາຍໃຕ້ພຣະປະຕິ—ພຣະສິວະ।

Verse 55

विरोधियौगपद्यैककर्तृके च तथा द्वयम् । परब्रह्मणि शंभो तु कर्मर्च्छंति न किंचन

ໃນພຣະສັມພູ ຜູ້ເປັນປະຣະພຣະພຣະຫມັນ ກຳມະບໍ່ມີທາງເຂົ້າໄປຍຶດເກາະໄດ້ເລີຍ—ຈະເວົ້າເຖິງຄຸນລັກສະນະທີ່ຂັດແຍ້ງ, ການກະທໍາພ້ອມກັນ, ຜູ້ກະທໍາພຽງອົງດຽວ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ຄວາມເປັນຄູ່; ບໍ່ມີສິ່ງໃດໃຊ້ກັບພຣະອົງໄດ້.

Verse 56

मा वः पदव्यस्स्म पितर्या अस्मदास्थितास्सदा । यज्ञशालासु वो धूम्रवर्त्मभुक्तोज्झिताः परम्

ຢ່າຢູ່ຕາມເສັ້ນທາງປະພຶດທີ່ພວກເຈົ້າຍືນຢູ່ກັບພໍ່ຂອງຂ້າ. ໃນໂຮງບູຊາຍັດຂອງພວກເຈົ້າ ພວກເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ກິນຕາມ «ເສັ້ນທາງຄວັນ» ຄືຍຶດແຕ່ພິທີພາຍນອກ ແລະຈຶ່ງຖືກຂັບອອກຫ່າງຈາກພຣະສິວະອັນສູງສຸດໂດຍສິ້ນເຊີງ.

Verse 57

नोऽव्यक्तलिंगस्सततमवधूतसुसेवितः । अभिमानमतो न त्वं कुरु तात कुबुद्धिधृक्

ພຣະອົງບໍ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍແຕ່ລິງຄະອັນບໍ່ປາກົດເທົ່ານັ້ນ; ພຣະອົງຖືກບໍລິການຢ່າງດີໂດຍອະວະດູຕະ (ນັກບວດຜູ້ປອດພັນ) ຢູ່ເສມອ. ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າກະທຳດ້ວຍຄວາມທະນົງຕົນ ໂອ້ລູກເອີຍ—ຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສນັ້ນແມ່ນທ່າທີຂອງປັນຍາທີ່ຫຼົງຜິດ.

Verse 58

किंबहूक्तेन वचसा दुष्टस्त्वं सर्वथा कुधीः । त्वदुद्भवेन देहेन न मे किंचित्प्रयोजनम्

ເວົ້າຫຼາຍໄປຈະມີປະໂຫຍດຫຍັງ? ເຈົ້າຊົ່ວຊ້າຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະມີປັນຍາບິດເບືອນ. ດ້ວຍຮ່າງກາຍນີ້ທີ່ເກີດຈາກເຈົ້າ ຂ້າບໍ່ຈຳເປັນສິ່ງໃດເລີຍ.

Verse 59

तज्जन्म धिग्यो महतां सर्वथावद्यकृत्खलः । परित्याज्यो विशेषेण तत्संबंधो विपश्चिता

ການເກີດແບບນັ້ນຄວນຖືກສາບແຊ່ງ; ເພາະຄົນຊົ່ວຜູ້ກະທຳການອັນຄວນຕຳໜິຢູ່ເສມອ ນຳຄວາມອັບອາຍມາໃຫ້ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ຄວນລະທິ້ງໂດຍພິເສດທຸກການຄົບຄ້າ ແລະຄວາມສຳພັນກັບເຂົາ.

Verse 60

गोत्रं त्वदीयं भगवान् यदाह वृषभध्वजः । दाक्षायणीति सहसाहं भवामि सुदुर्मनाः

ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ປະເສີດ—ພຣະສິວະ ຜູ້ມີທຸງຮູບງົວ—ເວົ້າເຖິງວົງຕະກູນຂອງເຈົ້າ ແລະ ເອີ້ນຂ້ອຍຢ່າງກະທັນຫັນວ່າ “ດາກຊາຍານີ (Dākṣāyaṇī)”, ໃຈຂອງຂ້ອຍກໍເສົ້າໝອງລຶກໆໃນທັນທີ.

Verse 61

तस्मात्त्वदंगजं देहं कुणपं गर्हितं सदा । व्युत्सृज्य नूनमधुना भविष्यामि सुखावहा

ດັ່ງນັ້ນ ກາຍນີ້—ເກີດຈາກອະວະຍະວະຂອງເຈົ້າ—ຖືກຕຳນິຕະຫຼອດວ່າເປັນແຕ່ຊາກສົບອັນນ່າລັງເກີດ; ບັດນີ້ ຂ້ອຍຈະສະຫຼະມັນແນ່ນອນ ແລະເມື່ອລະທິ້ງແລ້ວ ຂ້ອຍຈະເປັນຜູ້ນຳພາຄວາມສະຫງົບ ແລະສິຣິມົງຄຸນມາໃຫ້។

Verse 62

हे सुरा मुनयस्सर्वे यूयं शृणुत मद्वचः । सर्वथानुचितं कर्म युष्माकं दुष्टचेतसाम्

ໂອ ທ່ານເທວະທັງຫຼາຍ ແລະ ມຸນີທັງປວງ, ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້ອຍ. ການກະທຳຂອງພວກເຈົ້າ—ເກີດຈາກໃຈທີ່ຊົ່ວ—ບໍ່ຖືກຄວນໃນທຸກປະການ.

Verse 63

सर्वे यूयं विमूढा हि शिवनिंदाः कलिप्रियाः । प्राप्स्यंति दण्डं नियतमखिलं च हराद्ध्रुवम्

ພວກເຈົ້າທັງປວງແທ້ໆແລ້ວເປັນຜູ້ຫຼົງຜິດ—ເປັນຜູ້ດ່ານິນທາພຣະສິວະ ແລະຮັກອະທັມ (ວິຖີຂອງກາລີ). ແນ່ນອນ ຈາກພຣະຫຣະ (ພຣະສິວະ) ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບໂທດທີ່ກຳນົດໄວ້ ແລະຄົບຖ້ວນ ຢ່າງບໍ່ຜິດພາດ.

Verse 64

ब्रह्मोवाच । दक्षमुक्त्वाध्वरे तांश्च व्यरमत्सा सती तदा । अनूद्य चेतसा शम्भुमस्मरत्प्राणवल्लभम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ກ່າວກັບທ່ານດັກສະ ແລະຜູ້ທັງຫຼາຍໃນພິທີຍັດ ແລ້ວ, ນາງສະຕີກໍຢຸດນິ່ງຢູ່ໃນຂະນະນັ້ນ. ນາງຫັນໃຈເຂົ້າພາຍໃນ ແລະລະລຶກໃນດວງໃຈເຖິງສັມພູ—ພຣະສິວະ, ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກດັ່ງລົມຫາຍໃຈຂອງນາງ.