दाक्षयज्ञप्रस्थान-प्रश्नः (Satī Inquires about the Departure for Dakṣa’s Sacrifice)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । यदा ययुर्दक्षमखमुत्सवेन सुरर्षयः । तस्मिन्नैवांतरे देवो पर्वते गंधमादने

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອບັນດາເທວະ ແລະ ຣິສີເທວະ ອອກເດີນທາງໄປຫາພິທີຍັດຍະຂອງທັກສະ ດ້ວຍຄວາມຮື້ນເຮີງເປັນງານມະຫາບຸນ, ໃນເວລານັ້ນເອງ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນອົງສູງສຸດ ປະທັບຢູ່ເທິງພູກັນທະມາດະນາ.

Verse 2

धारागृहे वितानेन सखीभिः परिवारिता । दाक्षायणी महाक्रीडाश्चकार विविधास्सती

ໃນເຮືອນຝົນ ພາຍໃຕ້ຜ້າກາງກັ້ນ ແລະມີໝູ່ສາວເປັນບໍລິວານລ້ອມຮອບ, ສະຕີ—ທິດາຂອງທັກສະ—ໄດ້ຫຼິ້ນສະໜຸກຢ່າງຫຼາກຫຼາຍ ແລະນ່າຊື່ນບານ.

Verse 3

क्रीडासक्ता तदा देवी ददर्शाथ मुदा सती । दक्षयज्ञे प्रयांतं च रोहिण्या पृच्छ्य सत्वरम्

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະນາງສະຕີ ຜູ້ຫຼິ້ນຢ່າງເພີດເພີນ ດ້ວຍຄວາມປິຕິ ໄດ້ເຫັນຜູ້ໜຶ່ງກຳລັງອອກເດີນທາງໄປຫາພິທີຍັດຍະຂອງທັກສະ. ນາງຈຶ່ງຖາມໂຣຫິນີຢ່າງຮວດເລັວ ແລະໃຈກໍ່ຈົ່ງຈ້ອງຕໍ່ເຫດການນັ້ນ.

Verse 4

दृष्ट्वा सीमंतया भूतां विजयां प्राह सा सती । स्वसखीं प्रवरां प्राणप्रियां सा हि हितावहाम्

ເມື່ອເຫັນວິຊະຍາ ຜູ້ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບຮອຍແສກຜົມ (ສີມັນຕະ) ພຣະນາງສະຕີກໍ່ກ່າວກັບນາງ—ມິດສະຫາຍອັນປະເສີດຂອງຕົນ ຜູ້ຮັກດັ່ງລົມຫາຍໃຈ ແລະເປັນຜູ້ນຳພາຄວາມດີງາມ.

Verse 5

सत्युवाच । हे सखीप्रवरे प्राणप्रिये त्वं विजये मम । क्व गमिष्यति चन्द्रोयं रोहिण्यापृच्छ्य सत्वरम्

ສະຕີກ່າວວ່າ: «ໂອ ເພື່ອນສະຫາຍຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ຮັກຍິ່ງກວ່າຊີວິດ, ເຈົ້າແມ່ນທີ່ພຶ່ງຂອງຂ້າໃນຊັຍຊະນະ. ຈົ່ງຮີບຖາມ ໂຣຫິນີ ວ່າພະຈັນນີ້ກຳລັງໄປໃສ»។

Verse 6

ब्रह्मोवाच । तथोक्ता विजया सत्या गत्वा तत्सन्निधौ द्रुतम् । क्व गच्छसीति पप्रच्छ शशिनं तं यथोचितम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກສະຕີສັ່ງແລ້ວ ວິຊະຍາຜູ້ສັດຊື່ ກໍໄປເຖິງຕໍ່ໜ້າພຣະຈັນຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະຖາມຕາມຄວາມເໝາະສົມວ່າ: «ໂອ ພຣະຈັນ, ເຈົ້າກຳລັງໄປໃສ?»

Verse 7

विजयोक्तमथाकर्ण्य स्वयात्रां पूर्वमादरात् । कथितं तेन तत्सर्वं दक्षयज्ञोत्सवादिकम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳທີ່ວິຊະຍາເວົ້າແລ້ວ (ສະຕີ) ກໍອອກເດີນທາງຂອງນາງເອງທັນທີ ດ້ວຍໃຈມຸ່ງໝັ້ນ. ແລ້ວນາງໄດ້ເລົ່າໃຫ້ລາວຟັງທຸກຢ່າງ—ເລີ່ມຈາກງານຍັດຍະຍາກຂອງດັກຊະ ແລະພິທີສະຫຼອງຕ່າງໆ.

Verse 8

तच्छ्रुत्वा विजया देवीं त्वरिता जातसंभ्रमा । कथयामास तत्सर्वं यदुक्तं शशिना सतीम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ ນາງວິຊະຍາ ເທວີ ຮີບຮ້ອນດ້ວຍຄວາມຕື່ນຕົກ ໄດ້ເລົ່າໃຫ້ນາງສະຕີ ຟັງທຸກຢ່າງທີ່ພຣະຈັນ (ຊະຊີ) ໄດ້ກ່າວໄວ້।

Verse 9

तच्छ्रुत्वा कालिका देवी विस्मिताभूत्सती तदा । विमृश्य कारणं तत्राज्ञात्वा चेतस्यचिंतयत्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ນາງສະຕີ ຜູ້ເປັນເທວີກາລິກາ ກໍປະຫລາດໃຈໃນຂະນະນັ້ນ। ນາງຄິດທົດລອງຫາເຫດຜົນ ແຕ່ບໍ່ຮູ້ແຈ້ງ ຈຶ່ງຄິດຄໍານຶງຢູ່ໃນດວງໃຈ।

Verse 10

दक्षः पिता मे माता च वीरिणी नौ कुतस्सती । आह्वानं न करोति स्म विस्मृता मां प्रियां सुताम्

«ດັກຊະແມ່ນພໍ່ຂອງຂ້ອຍ ແລະ ວີຣິນີແມ່ນແມ່ຂອງຂ້ອຍ—ຂ້ອຍຜູ້ເປັນສະຕີຈະຂາດໄປໄດ້ແນວໃດ? ແຕ່ລາວບໍ່ເຊີນຂ້ອຍ; ລາວລືມຂ້ອຍ ລູກສາວທີ່ລາວຮັກ»។

Verse 11

पृच्छेयं शंकरं तत्र कारणं सर्वमादरात् । चिंतयित्वेति सासीद्वै तत्र गंतुं सुनिश्चया

ນາງຄິດວ່າ «ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຂ້ອຍຈະຖາມພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍຄວາມນັບຖື ເຖິງເຫດທັງປວງ»। ຄິດແລ້ວ ສະຕີກໍຕັ້ງໃຈແນ່ວ່າຈະໄປທີ່ນັ້ນ.

Verse 12

अथ दाक्षायणी देवी विजयां प्रवरां सखीम् । स्थापयित्वा द्रुतं तत्र समगच्छच्छिवांतिकम्

ແລ້ວນາງເທວີ ດາກສາຍະນີ (ສະຕີ) ໄດ້ຈັດວາງໝູ່ສະຫາຍອັນປະເສີດ ວິຊະຍາ ໄວ້ທີ່ນັ້ນ ແລະຮີບໄປສູ່ສານນິທິຂອງພຣະສິວະ।

Verse 13

ददर्श तं सभामध्ये संस्थितं बहुभिर्गणैः । नंद्यादिभिर्महावीरैः प्रवरैर्यूथयूथपै

ນາງໄດ້ເຫັນພຣະອົງປະທັບຢູ່ກາງສະພາເທວະ ມີຫມູ່ກະນະຫຼາຍຫມູ່ຫ້ອມລ້ອມ ນຳໂດຍນັນທີ ແລະວີລະບຸລຸດໃຫຍ່ ເປັນຫົວໜ້າກອງທັບອັນປະເສີດ।

Verse 14

दृष्ट्वा तं प्रभुमीशानं स्वपतिं साथ दक्षजा । प्रष्टुं तत्कारणं शीघ्रं प्राप शंकरसंनिधिम्

ເມື່ອເຫັນພຣະອີຊານະ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າ ແລະເປັນສາມີຂອງນາງ, ບຸດຣີຂອງດັກສະ (ສະຕີ) ກໍຮີບໄປສູ່ສານນິທິຂອງພຣະສັງກະຣະ ເພື່ອຖາມເຫດນັ້ນໃນທັນທີ।

Verse 15

शिवेन स्थापिता स्वांके प्रीतियुक्तेन स्वप्रिया । प्रमोदिता वचोभिस्सा बहुमानपुरस्सरम्

ພຣະຊິວະຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ ໄດ້ອຸ້ມພຣະນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ໃຫ້ນັ່ງເທິງຕັກຂອງພຣະອົງ. ນາງຜູ້ໄດ້ຮັບການນັບຖືຢ່າງສູງ ກໍປິຕິຍິນດີດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອ່ອນໂຍນຂອງພຣະອົງ.

Verse 16

अथ शंभुर्महालीलस्सर्वेशस्सुखदस्सताम् । सतीमुवाच त्वरितं गणमध्यस्थ आदरात्

ແລ້ວຕໍ່ມາ ພຣະຊຳພູ—ຜູ້ມີລີລາອັນອັດສະຈັນແລະກວ້າງໃຫຍ່, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ, ຜູ້ປະທານຄວາມສຸກແກ່ຜູ້ດີ—ເມື່ອນັ່ງຢູ່ກາງຫມູ່ຄະນະຂອງພຣະອົງ ກໍໄດ້ເວົ້າກັບສະຕີຢ່າງຮວດເລັວ ແລະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 17

शंभुरुवाच । किमर्थमागतात्र त्वं सभामध्ये सविस्मया । कारणं तस्य सुप्रीत्या शीघ्रं वद सुमध्यमे

ພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ) ກ່າວວ່າ: «ເຈົ້າມາທີ່ນີ້ ກາງສະພາ ດ້ວຍຄວາມພິສົດພິສົດ ເພາະຫຍັງ? ນາງເອວບາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຈົ່ງບອກເຮົາໃຫ້ໄວ ດ້ວຍໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເມດຕາ»។

Verse 18

ब्रह्मोवाच । एवमुक्ता तदा तेन महेशेन मुनीश्वर । सांजलिस्सुप्रणम्याशु सत्युवाच प्रभुं शिवा

ພຣະພຣະຫມາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ເມື່ອຖືກພຣະມະເຫສວຣ (ມະຫາເທວະ) ຕັດຖາມດັ່ງນັ້ນ, ສະຕີໄດ້ປະນົມມື ກົ້ມກາບຢ່າງໄວ ແລ້ວກ່າວຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນນາຍ ຄືພຣະສິວະ»។

Verse 19

सत्युवाच । पितुर्मम महान् यज्ञो भवतीति मया श्रुतम् । तत्रोत्सवो महानस्ति समवेतास्सुरर्षयः

ສະຕີ ກ່າວວ່າ: «ຂ້າໄດ້ຍິນວ່າ ພໍ່ຂອງຂ້າກຳລັງປະກອບຍັດຍາອັນໃຫຍ່. ທີ່ນັ້ນມີງານສະເຫຼີມສະຫຼອງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ເທວະດາ ແລະ ຣິສີຜູ້ເຫັນທຳ ໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນ»។

Verse 20

पितुर्मम महायज्ञे कस्मात्तव न रोचते । गमनं देवदेवेश तत्सर्वं कथय प्रभो

ໃນພິທີຍັດຍາອັນໃຫຍ່ຂອງພໍ່ຂ້າ ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງບໍ່ພໍໃຈຈະໄປ? ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ, ຂໍພຣະອົງເລົ່າໃຫ້ຂ້າຮູ້ທັງໝົດ—ເຫດໃດການໄປນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ຖືກພຣະທັຍ, ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນນາຍ.

Verse 21

सुहृदामेष वै धर्मस्सुहृद्भिस्सह संगतिः । कुर्वंति यन्महादेव सुहृदः प्रीतिवर्द्धिनीम्

ນີ້ແທ້ແມ່ນທຳຂອງມິດທີ່ດີ: ຢູ່ຮ່ວມກັນກັບມິດສະຫາຍ ແລະ ໂອ ມະຫາເທວະ, ກະທຳສິ່ງທີ່ເພີ່ມພູນຄວາມຮັກແລະຄວາມເມດຕາຕໍ່ກັນ.

Verse 22

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन मयागच्छ सह प्रभो । यज्ञवाटं पितुर्मेद्य स्वामिन् प्रार्थनया मम

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະອົງ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງພະຍາຍາມຢ່າງເຕັມທີ່ ແລະໄປກັບຂ້າ ເຖິງລານຍັດຍາອັນສັກສິດຂອງພໍ່ຂ້າ. ໂອ ນາຍເຈົ້າ, ຂ້າຂໍວອນພຣະອົງດ້ວຍຄຳອະທິຖານນີ້.

Verse 23

ब्रह्मोवाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा सत्या देवो महेश्वरः । दक्ष वागिषुहृद्विद्धो बभाषे सूनृतं वचः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະເຈົ້າມະເຫສະວະຣະໄດ້ຍິນຄຳຂອງສະຕີແລ້ວ ແມ່ນແມ່ນວ່າພຣະທັຍຖືກຄຳຂອງດັກສະດັ່ງລູກທະນູທິ່ມແທງ ກໍຍັງຕອບດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອ່ອນໂຍນ ແລະ ຈິງໃຈ.

Verse 24

महेश्वर उवाच । दक्षस्तव पिता देवी मम द्रोही विशेषतः

ພຣະມະເຫສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວີ, ດັກສະ ຜູ້ເປັນພໍ່ຂອງເຈົ້າ ແມ່ນຜູ້ປະສົງຮ້າຍຕໍ່ຂ້າ ໂດຍພິເສດ.”

Verse 25

यस्य ये मानिनस्सर्वे ससुरर्षिमुखाः परे । ते मूढा यजनं प्राप्ताः पितुस्ते ज्ञानवर्जिताः

ຜູ້ທີ່ຖືຕົນທັງຫຼາຍ—ພ້ອມດ້ວຍພວກລິສີອື່ນໆ ທີ່ມີພັກຂອງທັກສະເປັນຫົວໜ້າ—ໄດ້ມາຮອດຍັດຍະຂອງພໍ່ເຂີຍຂອງເຈົ້າ. ພວກເຂົາຫຼົງຜິດ ແລະຂາດປັນຍາແທ້, ເຂົ້າຮ່ວມພິທີນັ້ນໂດຍບໍ່ເຂົ້າໃຈພຣະສິວະ ອົງສູງສຸດ।

Verse 26

अनाहूताश्च ये देवी गच्छंति परमंदिरम् । अवमानं प्राप्नुवंति मरणादधिकं तथा

ໂອ ເທວີ, ຜູ້ໃດທີ່ໄປຫາວິຫານອັນສູງສຸດຂອງຜູ້ອື່ນໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບເຊີນ ຈະປະສົບຄວາມອັບອາຍ—ເປັນຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທີ່ຖືວ່າຮ້າຍກວ່າຄວາມຕາຍອີກ।

Verse 27

परालयं गतोपींद्रो लघुर्भवति तद्विधः । का कथा च परेषां वै रीढा यात्रा हि तद्विधा

ແມ່ນແຕ່ພຣະອິນທຣາ ເມື່ອໄປຮອດສະຖານທີ່ແຫ່ງປຣະລະຍະ (ການລະລາຍ) ກໍກາຍເປັນຜູ້ນ້ອຍນິດໃນສະພາບນັ້ນ. ແລ້ວຈະເວົ້າຫຍັງເຖິງສັດອື່ນໆ? ແທ້ຈິງ ເສັ້ນທາງແລະການພະເດີນວຽນຂອງເຂົາເຈົ້າ ກໍເປັນແນວນັ້ນ—ບໍ່ແນ່ນອນ ແລະຖືກປຣະລະຍະຄອບງຳເສມອ.

Verse 28

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सतीयात्रावर्णनं नामाष्टविंशोध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ຊິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາຍໃນການຮວບຮວມທີ່ສອງ «ຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ໃນພາກທີ່ສອງ «ສະຕີຂັນດະ» ບົດທີ 28 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາການເດີນທາງຈາລິກຂອງສະຕີ» ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.

Verse 29

तथारिभिर्न व्यथते ह्यर्दितोपि शरैर्जनः । स्वानांदुरुक्तिभिर्मर्मताडितस्स यथा मतः

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ຄົນໜຶ່ງອາດບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ແມ່ນແຕ່ຖືກລູກທະນູຂອງສັດຕູ; ແຕ່ເມື່ອຖືກຄໍາຮ້າຍຂອງຄົນຂອງຕົນ ຈິ້ມຖືກຈຸດສໍາຄັນ ກໍຖືກທໍລະມານແທ້—ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຖືກພິຈາລະນາແລ້ວ।

Verse 30

विद्यादिभिर्गुणैः षड्भिरसदन्यैस्सतां स्मृतौ । हतायां भूयसां धाम न पश्यंति खलाः प्रिये

ທ່ານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ເມື່ອຄວາມລະລຶກເຖິງຂອງຜູ້ດີຖືກທໍາລາຍ ໂດຍຄຸນລັກສະນະຫົກປະການ ເລີ່ມຈາກຄວາມຮູ້ພຽງຢ່າງ—ຄຸນທີ່ບໍ່ແທ້ຈິງວ່າສູງສົ່ງ—ຄົນຊົ່ວຈຶ່ງບໍ່ເຫັນຖິ່ນພັກອັນສູງສຸດ ທີ່ຜູ້ໃຫຍ່ທັງຫຼາຍປາຖະໜາ.

Verse 31

ब्रह्मोवाच । एवमुक्ता सती तेन महेशेन महात्मना । उवाच रोषसंयुक्ता शिवं वाक्यविदां वरम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກພຣະມະເຫສະຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ກ່າວດັ່ງນັ້ນ, ນາງສະຕີຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະຊິວະ ຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດາຜູ້ຮູ້ຈັກໃຊ້ຖ້ອຍຄໍາຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 32

सत्युवाच । यज्ञस्स्यात्सफलो येन स त्वं शंभोखिलेश्वर । अनाहूतोसि तेनाद्य पित्रा मे दुष्टकारिणा

ນາງສະຕີກ່າວວ່າ: “ໂອ ຊັມພູ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັບພະສິ່ງ, ຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ພິທີຍັດຍະໄດ້ຜົນສົມບູນແທ້ໆ ຄືທ່ານ. ແຕ່ມື້ນີ້ ພໍ່ຂອງຂ້າ ຜູ້ກະທໍາຊົ່ວ ກັບບໍ່ໄດ້ເຊີນທ່ານ.”

Verse 33

तत्सर्वं ज्ञातुमिच्छामि भव भावं दुरात्मनः । सुरर्षीणां च सर्वेषामागतानां दुरात्मनाम्

ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະຮູ້ທຸກຢ່າງນັ້ນ—ໂອ ພະພາວະ—ໂດຍສະເພາະເຈດຕະນາພາຍໃນຂອງຜູ້ມີໃຈຊົ່ວເຫຼົ່ານັ້ນ; ແລະຍັງຂອງບັນດາລະສີເທວະທັງປວງທີ່ມາຮອດ ແມ່ນແຕ່ໃຈຂອງເຂົາຈະມີມົນທິນກໍຕາມ.

Verse 34

तस्माच्चाद्यैव गच्छामि स्वपितुर्यजनं प्रभो । अनुज्ञां देहि मे नाथ तत्र गंतुं महेश्वर

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປໃນມື້ນີ້ເລີຍ ໄປຫາພິທີຍັດຍະຂອງພໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ຂໍພຣະອົງປະທານອະນຸຍາດ ໂອ ພຣະນາຖ—ພຣະມະເຫສະວະຣ—ເພື່ອໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄປທີ່ນັ້ນໄດ້.

Verse 35

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तौ भगवान् रुद्रस्तया देव्या शिवस्स्वयम् । विज्ञाताखिलदृक् द्रष्टा सतीं सूतिकरोऽब्रवीत्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອເທວີໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ພຣະຣຸດຣະຜູ້ເປັນພຣະສິວະເອງ, ຜູ້ຮູ້ແລະເຫັນທຸກສິ່ງ, ຈຶ່ງກ່າວກັບສະຕີ ທິດາຂອງທັກສະ.

Verse 36

शिव उवाच । यद्येवं ते रुचिर्देवि तत्र गंतुमवश्यकम् । सुव्रते वचनान्मे त्वं गच्छ शीघ्रं पितुर्मखम्

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: “ຖ້າເທວີເຈົ້າປາຖະໜາແບບນັ້ນ, ກໍຈຳເປັນຕ້ອງໄປທີ່ນັ້ນແທ້. ໂອ ຜູ້ມີປະຕິຍານດີ, ຈົ່ງປະຕິບັດຕາມຄຳຂ້າພະເຈົ້າ ແລະໄປໄວໆ ໄປຫາພິທີມະຂະຂອງພໍ່ເຈົ້າ.”

Verse 37

एतं नंदिनमारुह्य वृषभं सज्जमादरात् । महाराजोपचाराणि कृत्वा बहुगुणान्विता

ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ, ນາງໄດ້ຂຶ້ນຂີ່ງົວນັນດິນ ທີ່ຕຽມພ້ອມຢ່າງດີ. ແລະເມື່ອໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບດັ່ງພຣະຣາຊາໃຫຍ່ແລ້ວ, ນາງກໍເດີນທາງຕໍ່ໄປ ພ້ອມດ້ວຍຄຸນຄ່າອັນສູງສົ່ງຫຼາຍປະການ.

Verse 38

भूषितं वृषमारोहेत्युक्ता रुद्रेण सा सती । सुभूषिता सती युक्ता ह्यगमत्पितुमंदिरम्

ເມື່ອຖືກພຣະຣຸດຣະກ່າວວ່າ “ຈົ່ງປະດັບກາຍ ໂອ ຜູ້ຂີ່ງົວ,” ສະຕີຈຶ່ງປະດັບຕົນຢ່າງງາມ ແລະຕຽມພ້ອມດີ, ແລ້ວອອກເດີນທາງໄປຫາວັງຂອງພໍ່ນາງ.

Verse 39

महाराजोपचाराणि दत्तानि परमात्मना । सुच्छत्रचामरादीनि सद्वस्त्राभरणानि च

ພຣະອາດຕະມະສູງສຸດໄດ້ປະທານການຕ້ອນຮັບຢ່າງພຣະມະຫາກະສັດ—ມີຮົ່ມງາມ ຈາມະຣາ ແລະອື່ນໆ ພ້ອມທັງເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມດີ ແລະເຄື່ອງປະດັບອັນປະເສີດ.

Verse 40

गणाः षष्टिसहस्राणि रौद्रा जग्मुश्शिवाज्ञया । कुतूहलयुताः प्रीता महोत्सवसमन्विताः

ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ ກະນະຮຸດຣະອັນດຸຮ້າຍຈໍານວນຫົກສິບພັນໄດ້ອອກເດີນທາງ. ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ແລະຄວາມປິຕິ ພວກເຂົາໄດ້ໄປເປັນຜູ້ຮ່ວມໃນມະໂຫສົບອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 41

तदोत्सवो महानासीद्यजने तत्र सर्वतः । सत्याश्शिवप्रियायास्तु वामदेवगणैः कृतः

ງານສະເຫຼີມນັ້ນກາຍເປັນມະຫາບຸນງານໃຫຍ່ ແລະໃນການຊຸມນຸມພິທີຍັດນັ້ນ ຄວາມຍິນດີແຜ່ກວ້າງໄປທົ່ວທິດ. ງານນີ້ຖືກຈັດໂດຍຫມູ່ຄະນະຂອງວາມເທວ ເພື່ອຖວາຍກຽດແດ່ສັດຍາ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສິວະ.

Verse 42

कुतूहलं गणाश्चक्रुश्शिवयोर्यश उज्जगुः । बालांतः पुप्लुवुः प्रीत्या महावीराश्शिवप्रियाः

ດ້ວຍຄວາມພິສົດພິເສດແລະຄວາມຢາກຮູ້ ຫມູ່ຄະນະກະນະໄດ້ຮ່າເຮີງ ຮ້ອງສັນລະເສີນກຽດຂອງພຣະສິວະແລະສະຕີດັງກ້ອງ. ບັນດາຜູ້ກ້າຫານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສິວະ ກະໂດດໄປມາເຫມືອນເດັກນ້ອຍ ດ້ວຍປີຕິອັນລົ້ນເຫຼືອ.

Verse 43

सर्वथासीन्महाशोभा गमने जागदम्बिके । सुखारावस्संबभूव पूरितं भुवनत्रयम्

ເມື່ອຈະກະດຳບິກາອອກເດີນທາງ ຄວາມງາມສະຫງ່າງາມປານມະຫາສະໂພກປາກົດທຸກປະການ. ສຽງໂຫ່ຮ້ອງອັນເປັນສຸກແລະເປັນມົງຄຸນເກີດຂຶ້ນ ແລະເຕັມໄປທົ່ວສາມໂລກດ້ວຍສຽງນັ້ນ.