प्रयागे महत्समाजः — शिवदर्शनं दक्षागमनं च (The Great Assembly at Prayāga: Śiva’s Appearance and Dakṣa’s Arrival)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । पुराभवच्च सर्वेषामध्वरो विधिना महान् । प्रयागे समवेतानां मुनीनां च महा त्मनाम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ໃນການກ່ອນ ທີ່ປຣະຍາກ ໄດ້ມີພິທີຍັດຍະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ປະຕິບັດຕາມພິທີທຳອັນຖືກຕ້ອງ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັບພະສັດ; ເມື່ອບັນດາມຸນີຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ໄດ້ຊຸມນຸມກັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 2

तत्र सिद्धास्समायातास्सनकाद्यास्सुरर्षयः । सप्रजापतयो देवा ज्ञानिनो ब्रह्मदर्शिनः

ທີ່ນັ້ນ ບັນດາສິດທະທັງຫຼາຍໄດ້ມາຮອດ ພ້ອມດ້ວຍຣິສີເທວະ ເລີ່ມແຕ່ສະນະກະເປັນຕົ້ນ. ພຣະເທວະທັງຫຼາຍກໍມາດ້ວຍ ພ້ອມກັບປຣະຊາປະຕິ—ຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ ແລະ ເຫັນພຣະພຣະຫມັນໂດຍກົງ.

Verse 3

अहं समागतस्तत्र परिवारसमन्वितः । निगमैरागमैर्युक्तो मूर्तिमद्भिर्महाप्रभैः

“ຂ້ອຍໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນ ພ້ອມດ້ວຍບໍລິວານຂອງຂ້ອຍ; ແລະມີນິຄະມະ ແລະ ອາຄະມະ—ຄຳພີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ສະຫວ່າງໄສ—ມາປະກົດເປັນຮູບກາຍດ້ວຍ.”

Verse 4

समाजोभूद्विचित्रो हि तेषामुत्सवसंयुः । ज्ञानवादोऽभवत्तत्र नानाशास्त्रस मुद्भवः

ແທ້ຈິງແລ້ວ ການຊຸມນຸມຂອງເຂົາເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນສະພາພິທີບຸນອັນນ່າອັດສະຈັນ. ທີ່ນັ້ນ ການສົນທະນາເລື່ອງປັນຍາທາງທຳໄດ້ເກີດຂຶ້ນ—ກໍ່ກຳເນີດຈາກຊາສະຕຣາຫຼາຍປະເພດ—ແຜ່ຂະຫຍາຍໃນສະພານັ້ນເອງ.

Verse 5

तस्मिन्नवसरे रुद्रस्सभवानीगणः प्रभुः । त्रिलोकहितकृत्स्वामी तत्रागात्सूक्तिकृन्मुने

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພຣະຣຸດຣະ—ອົງເຈົ້າຜູ້ເປັນຈອມອຳນາດ—ໄດ້ເສດັດມາທີ່ນັ້ນ ພ້ອມດ້ວຍພຣະນາງພະວານີ ແລະຂະບວນບໍລິວານຂອງນາງ, ໂອ ມຸນີ. ອົງຜູ້ເປັນນາຍ ຜູ້ມຸ່ງປະໂຫຍດແກ່ສາມໂລກ ໄດ້ມາພ້ອມຖ້ອຍຄຳມົງຄຸນ ແລະສົມຄວນ.

Verse 6

दृष्ट्वा शिवं सुरास्सर्वे सिद्धाश्च मुनयस्तथा । अनमंस्तं प्रभुं भक्त्या तुष्टुवुश्च तथा ह्यहम्

ເມື່ອເຫັນພຣະສິວະ ບັນດາເທວະທັງປວງ ພ້ອມດ້ວຍສິດທະ ແລະ ມຸນີທັງຫຼາຍ ກໍກົ້ມກາບນົບນ້ອມພຣະອົງດ້ວຍພັກຕິ ແລະ ສັນລະເສີນພຣະອົງ; ຂ້ອຍກໍເຮັດເຊັ່ນນັ້ນດ້ວຍ.

Verse 7

तस्थुश्शिवाज्ञया सर्वे यथास्थानं मुदान्विताः । प्रभुदर्शनसंतुष्टाः वर्णयन्तो निजं विधिम्

ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ ພວກເຂົາທັງໝົດຢືນຢູ່ຕາມທີ່ຕັ້ງຂອງຕົນ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ. ອິ່ມໃຈຈາກການໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າ ແລະພາກັນກ່າວເຖິງໜ້າທີ່ ແລະວິທີບໍລິການທີ່ຖືກກຳນົດຂອງຕົນ.

Verse 8

तस्मिन्नवसरे दक्षः प्रजापतिपतिः प्रभुः । आगमत्तत्र सुप्रीतस्सुवर्चस्वी यदृच्छया

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ທັກສະ—ຜູ້ເປັນເຈົ້ານາຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນຫມູ່ປຣະຊາປະຕິ—ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນໂດຍບັງເອີນ ມີລັດສະໝີສົດໃສ ແລະມີໃຈປິຕິຍິນດີ.

Verse 9

मां प्रणम्य स दक्षो हि न्युष्टस्तत्र मदाज्ञया । ब्रह्माण्डाधिपतिर्मान्यो मानी तत्त्वबहिर्मुखः

ດັກສະນັ້ນໄດ້ກົ່ມກາບຂ້າພະເຈົ້າ ແລ້ວຢູ່ທີ່ນັ້ນຕາມພຣະບັນຊາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ແມ່ນແທ້ວ່າລາວເປັນຜູ້ຄວນເຄົາລົບ ເປັນເຈົ້ານາຍແຫ່ງພຣະຈັກກະວານ, ແຕ່ລາວມີຄວາມຍິ່ງຍະໂສ ແລະຫັນໜ້າອອກນອກ ຫ່າງຈາກສັດທຳພາຍໃນ (ຕັດຕະວະ).

Verse 10

स्तुतिभिः प्रणिपातैश्च दक्षस्सर्वैस्सुरर्षिभिः । पूजितो वरतेजस्वी करौ बध्वा विनम्रकैः

ດ້ວຍບົດສັນລະເສີນ ແລະການກົ່ມກາບ ບັນດາເທວະ ແລະລິສີທັງປວງໄດ້ນັບຖືບູຊາດັກສະ. ດັກສະຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຕະເຈົ້າແຫ່ງພອນ ຖືກບູຊາດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ ໂດຍຜູ້ທີ່ປະນົມມື ແລະກົ່ມຫົວຢ່າງເຄົາລົບ.

Verse 11

नानाविहारकृन्नाथस्स्वतंत्र परमोतिकृत् । नानामत्तं तदा दक्षं स्वासनस्थो महेश्वरः

ແລ້ວພຣະມະເຫສະວະຣະ—ອົງພຣະເຈົ້າຜູ້ສຳລອງລີລານານາ ຜູ້ເປັນເອກະລາດຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະສູງສຸດ—ປະທັບນັ່ງເທິງອາສນະຂອງພຣະອົງ ແລະທອດພຣະເນດເບິ່ງດັກຊະ ຜູ້ພອງດ້ວຍຄວາມຍິ່ງທະນົງຫຼາຍປະການໃນເວລານັ້ນ।

Verse 12

दृष्टाऽनतं हरं तत्र स मे पुत्रोऽप्रसन्नधीः । अकुपत्सहसा रुद्रे तदा दक्षः प्रजापतिः

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເມື່ອເຫັນພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ບໍ່ກົ້ມຄຳນົບ ລູກຊາຍຂອງຂ້າ—ດັກຊະ ປຣະຊາປະຕິ—ຜູ້ມີໃຈບໍ່ພໍໃຈ ກໍເກີດໂກດຮຸນແຮງຕໍ່ຣຸດຣະຢ່າງກະທັນຫັນ।

Verse 13

क्रूरदृष्ट्या महागर्वो दृष्ट्वा रुद्रं महाप्रभुम् । सर्वान्संश्रावयन्नुच्चैरवोचज्ज्ञानवर्जितः

ເມື່ອເຫັນຣຸດຣະ ອົງພຣະເຈົ້າຜູ້ມີອຳນາດ ແລະສະຫວ່າງໄສຢ່າງຍິ່ງ ຜູ້ມີອະຫັງການໃຫຍ່ນັ້ນ ຈ້ອງດ້ວຍສາຍຕາໂຫດຮ້າຍ ແລ້ວເວົ້າດັງໆໃຫ້ທຸກຄົນໄດ້ຍິນ ເພາະເຂົາຂາດປັນຍາຮູ້ທາງທຳອັນແທ້।

Verse 14

एते हि सर्वे च सुरासुरा भृशं नमंति मां विप्रवरास्तथर्षयः । कथं ह्यसौ दुर्जनवन्महामनास्त्वभूत्तु यः प्रेतपिशाचसंवृतः

«ທັງໝົດນີ້—ທັງເທວະ ແລະອະສຸຣະ—ກົ້ມນົບຂ້າດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງຍິ່ງ; ພ້ອມທັງພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດ ແລະຣິສີທັງຫຼາຍ. ແລ້ວເປັນໄປໄດ້ແນວໃດ ທີ່ຜູ້ມີໃຈສູງນັ້ນຈະປະພຶດເຫມືອນຄົນຊົ່ວ—ຜູ້ຖືກປຣະເຕະ ແລະປິສາຈະຫ້ອມລ້ອມ?»

Verse 15

श्मशानवासी निरपत्रपो ह्ययं कथं प्रणामं न करोति मेऽधुना । लुप्तक्रियो भूतपिशाचसेवितो मत्तोऽविधो नीतिविदूषकस्सदा

«ຜູ້ນີ້ຢູ່ອາໄສໃນປ່າຊ້າ ແລະບໍ່ມີຄວາມອາຍເລີຍ—ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ບັດນີ້ລາວບໍ່ກົ້ມນົບຂ້າ? ພິທີກຳຂອງລາວສູນຫາຍ ແລະມີພູຕະກັບປິສາຈະຄອຍຮັບໃຊ້; ເຫມືອນຄົນເມົາ ລາວບໍ່ຢູ່ໃນລະບຽບ ແລະມັກເຢາະເຍີ້ຍຄວາມຖືກຕ້ອງຢູ່ເສມອ।»

Verse 16

पाखंडिनो दुर्जनपाप शीला दृष्ट्वा द्विजं प्रोद्धतनिंदकाश्च । वध्वां सदासक्तरतिप्रवीणस्तस्मादमुं शप्तुमहं प्रवृत्तः

ເມື່ອເຫັນພຣາມຜູ້ນັ້ນ—ພວກຄົນນອກຮີດ ພວກຊົ່ວຊ້າ ແລະມັກເຮັດບາບ ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງ ແລະມັກນິນທາ—ຜູ້ທີ່ມີຄວາມຊໍານານໃນກາມມະລົມ ແລະຍຶດຕິດໃນເມຍຂອງຜູ້ນຶ່ນ ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຕັ້ງໃຈຈະສາບແຊ່ງເຂົາ.

Verse 17

ब्रह्मोवाच । इत्येवमुक्त्वा स महाखलस्तदा रुषान्वितो रुद्रमिदं ह्यवोचत् । शृण्वंत्वमी विप्रवरास्तथा सुरा वध्यं हि मे चार्हथ कर्तुमेतम्

ພຣະພົມມີພຣະດຳລັດວ່າ: "ຫຼັງຈາກກ່າວແນວນັ້ນແລ້ວ ບຸກຄົນຜູ້ຊົ່ວຊ້າທີ່ສຸດນັ້ນ ກໍຖືກຄອບງຳດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ ແລະໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະຣຸດທະຣະດ້ວຍຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ວ່າ: 'ຂໍໃຫ້ເຫຼົ່າພຣາມຜູ້ປະເສີດ ແລະເຫຼົ່າເທວະດາທັງຫຼາຍຈົ່ງຟັງ. ຊາຍຜູ້ນີ້ສົມຄວນຖືກຂ້າ—ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຕ້ອງເຮັດໃຫ້ເຂົາຖືກຂ້າເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າ'."

Verse 18

दक्ष उवाच । रुद्रो ह्ययं यज्ञबहिष्कृतो मे वर्णेष्वतीतोथ विवर्णरूपः । देवैर्न भागं लभतां सहैव श्मशानवासी कुलजन्म हीनः

ດັກສະ ກ່າວວ່າ: «ແທ້ຈິງ ຣຸດຣະນີ້ ຖືກຂ້ອຍຂັບອອກຈາກພິທີຍັດຍະ. ພຣະອົງເກີນກວ່າວັນນະທັງຫມົດ ແລະປາກົດໂດຍບໍ່ມີເຄື່ອງໝາຍສະຖານະ. ຢ່າໃຫ້ພຣະອົງໄດ້ສ່ວນຮ່ວມກັບເທວະ—ພຣະອົງເປັນຜູ້ຢູ່ປ່າຊ້າ ແລະຂາດວົງສາກຳເນີດສູງ»

Verse 19

ब्रह्मोवाच । इति दक्षोक्तमाकर्ण्य भृग्वाद्या बहवो जनाः । अगर्हयन् दुष्टसत्त्वं रुद्रं मत्त्वामरैस्समम्

ພຣະພຣະຫມາ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງດັກສະແລ້ວ, ຜູ້ຄົນຫຼາຍ—ເລີ່ມຈາກພຣິກຸ—ໄດ້ຕໍ່ວ່າດ່າທໍ່ ຣຸດຣະ, ເຫັນວ່າພຣະອົງມີຈິດໃຈຊົ່ວ ແລະນັບພຣະອົງເພີຍເທົ່າກັບເທວະອື່ນໆ»

Verse 20

नन्दी निशम्य तद्वाक्यं लालाक्षोतिरुषान्वितः । अब्रवीत्त्वरितं दक्षं शापं दातुमना गणः

ນັນດີ ໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນແລ້ວ ຕາແດງດ້ວຍໂທສະ. ຄະນະຜູ້ຕິດຕາມ (ກະນະ) ມີໃຈຈະໃຫ້ຄໍາສາບ ແລະໄດ້ກ່າວຕໍ່ດັກສະທັນທີ ບໍ່ຊ້າຊັກ.

Verse 21

नन्दीश्वर उवाच । रेरे शठ महा मूढ दक्ष दुष्टमते त्वया । यज्ञबाह्यो हि मे स्वामी महेशो हि कृतः कथम्

ນັນດີອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ຄົນຫລອກລວງ! ດັກສະ ຜູ້ໂງ່ໃຫຍ່ ໃຈຊົ່ວ! ເຈົ້າກ້າເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າ, ພຣະມະເຫສະວະຣະ ຜູ້ສູງສຸດ, ກາຍເປັນຜູ້ຖືກກັນອອກຈາກຍະຊະນາໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 22

यस्य स्मरणमात्रेण भवंति सफला मखाः । तीर्थानि च पवित्राणि सोयं शप्तो हरः कथम्

ດ້ວຍການລະລຶກເຖິງພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ແຕ່ພຽງນ້ອຍ ພິທີບູຊາຍັດກໍໄດ້ຜົນ ແລະສະຖານທີ່ຈາລິກບຸນອັນບໍລິສຸດກໍຖືກຊໍາລະ—ພຣະຫະຣະອົງນັ້ນຈະຖືກສາບໄດ້ແນວໃດ?

Verse 23

वृथा ते ब्रह्मचापल्याच्छप्तोयं दक्ष दुर्मते । वृथोपहसितश्चैवादुष्टो रुद्रो महा प्रभुः

ໂອ ດັກສະ ຜູ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈບິດເບືອນ—ເນື່ອງຈາກຄວາມຈອງຫອງແບບພຣາຫມັນ ແລະຄວາມທະນົງຕົນອັນຜັນຜວນ ຄໍາສາບຂອງເຈົ້ານີ້ເປັນຫຍັງບໍ່ໄດ້. ເຈົ້າຍັງເຢາະເຍີ້ຍໂດຍໄຮ້ປະໂຫຍດ ເພາະຣຸດຣະ ພຣະຜູ້ເປັນໃຫຍ່ ບໍ່ແມ່ນຜູ້ຊົ່ວເລີຍ.

Verse 24

येनेदं पाल्यते विश्वं सृष्टमंते विनाशितम् । शप्तोयं स कथं रुद्रो महेशो ब्राह्मणाधम

“ຜູ້ໃດທີ່ຄ້ຳຈຸນຈັກກະວານນີ້ ແລະໃນການສິ້ນສຸດກໍລະລາຍສິ່ງທີ່ຖືກສ້າງ—ຣຸດຣະນັ້ນ ມະເຫສະນັ້ນ ຈະຖືກສາບໄດ້ແນວໃດ? ໂອ ພຣາຫມັນຕໍ່າຊ້າທີ່ສຸດ!”

Verse 25

एवं निर्भत्सितस्तेन नन्दिना हि प्रजापतिः । नन्दिनं च शशापाथ दक्षो रोषसमन्वितः

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະປຣະຊາປະຕິ ດັກສະ ຖືກນັນດິນຕໍ່ານິຢ່າງແຮງ; ແລ້ວດັກສະຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍໂທສະ ກໍໄດ້ສາບນັນດິນອີກດ້ວຍ.

Verse 26

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीयखण्डे सत्युपाख्याने शिवेन दक्षविरोधो नाम षड्विंशोऽध्यायः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສຣີ ສິວະມະຫາປຸຣານະ»—ໃນສັມຫິຕາທີ 2 ຄື ຣຸທຣະສັມຫິຕາ; ໃນພາກທີ 2 ຂອງເລື່ອງສະຕີ—ບົດທີ 26 ຊື່ «ດັກສະຕໍ່ຕ້ານພຣະສິວະ» ຕາມພຣະວາຈາຂອງພຣະສິວະ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 27

पाखंडवादनिरताः शिष्टाचारबहिष्कृताः । मदिरापाननिरता जटा भस्मास्थिधारिणः

ພວກເຂົາໝົດໃຈໃນຖ້ອຍຄຳນອກທາງທຳ ຖືກຂັບອອກຈາກຈັນຍາຂອງຜູ້ມີວິໄນ; ຕິດການດື່ມເຫຼົ້າ ມັດຜົມເປັນຈະຕາ ແລະຖືຂີ້ເຖົ່າກັບກະດູກ.

Verse 28

ब्रह्मोवाच । इति शप्तास्तथा तेन दक्षेण शिवकिंकराः । तच्छ्रुत्वातिरुषाविष्टोभवन्नंदी शिवप्रियः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ດັ່ງນັ້ນ ບໍລິວານຂອງພຣະສິວະຖືກດັກສະສາບແຊ່ງ. ເມື່ອນັນທີ—ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສິວະ—ໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ ກໍຖືກຄວາມໂກດກ້າລົ້ນທ້ວມ»។

Verse 29

प्रत्युवाच द्रुतं पक्षं गर्वितं तं महाखलम् । शिलादतनयो नंदी तेजस्वी शिववल्लभः

ແລ້ວນັນທີ—ບຸດຂອງສິລາດະ ຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສິວະ—ໄດ້ຕອບກັບຢ່າງວ່ອງໄວ ຕໍ່ຜູ້ຝ່າຍພັກທີ່ອວດອ້າງ ແລະຊົ່ວຮ້າຍຢ່າງຫນັກນັ້ນ.

Verse 30

नन्दीश्वर उवाच । रे दक्ष शठ दुर्बुद्धे वृथैव शिवकिंकराः । शप्तास्ते ब्रह्मचापल्याच्छिवतत्त्वमजानता

ນັນດີອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ເຮີ ທັກສະ ຄົນຫລອກລວງ ປັນຍາຊົ່ວ! ເຈົ້າໄດ້ສາບແຊ່ງບໍລິວານຂອງພຣະສິວະໂດຍປ່າວປະໂຫຍດ. ຄໍາສາບນັ້ນເກີດແຕ່ຄວາມຫຸນຫັນດັ່ງພຣະພຣະຫມາ ເພາະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຕັດຕະວະອັນແທ້ຂອງພຣະສິວະ»។

Verse 31

भृग्वाद्यैर्दुष्टचित्तैश्च मूढैस्स उपहासितः । महा प्रभुर्महेशानो ब्राह्मणत्वादहंमते

ພຣະມະຫາປະພູ ມະເຫສານະ ຖືກພວກຈິດຊົ່ວ ແລະໂງ່ເຂົາ ເລີ່ມຈາກພຣະພຣຶກຄຸ ເຢາະເຢີ້ຍ ແລະດູໝິ່ນ ເນື່ອງຈາກຄວາມຖືຕົນວ່າພຣະອົງຮັບສະພາບເປັນພຣາຫມັນ।

Verse 32

ये रुद्रविमुखाश्चात्र ब्राह्मणास्त्वादृशाः खलाः । रुद्रतेजःप्रभावत्वात्तेषां शापं ददाम्यहम्

«ບັນດາພຣາຫມັນຊົ່ວໃນທີ່ນີ້ ຜູ້ຄ້າຍເຈົ້າ ແລະຫັນຫນ້າຫນີຈາກຣຸດຣະ—ເນື່ອງຈາກອໍານາດແຫ່ງເຕຊະອັນເຜົາໄໝ້ຂອງຣຸດຣະ ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຂໍປະກາດຄໍາສາບແຊ່ງໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ»។

Verse 33

वेदवादरता यूयं वेदतत्त्वबहिर्मुखाः । भवंतु सततं विप्रा नान्यदस्तीति वादिनः

ພວກເຈົ້າຫມົດແຕ່ຫມັ້ນໃນການໂຕ້ຖຽງເລື່ອງເວດ ແຕ່ກັບເບື້ອນໜີຈາກແກ່ນຄວາມແທ້ຂອງເວດ. ໂອ ພຣາຫມັນ, ຂໍໃຫ້ພວກເຈົ້າຢູ່ເປັນນິດເປັນຜູ້ໂຕ້ຖຽງວ່າ «ນອກຈາກນີ້ບໍ່ມີຫຍັງອື່ນ» ເທົ່ານັ້ນ.

Verse 34

कामात्मानर्स्स्वर्गपराः क्रोधलोभमदान्विताः । भवंतु सततं विप्रा भिक्षुका निरपत्रपाः

ຂໍໃຫ້ພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍກາມຕັນຫາ ແລະມຸ່ງແຕ່ສະຫວັນ; ມີໂທສະ ໂລບະ ແລະມານະປົກຄຸມ—ຂໍໃຫ້ເຂົາເປັນຄົນຂໍທານບໍ່ຮູ້ອາຍຢູ່ເປັນນິດ.

Verse 35

वेदमार्गं पुरस्कृत्य ब्राह्मणाश्शूद्रयाजिनः । दरिद्रा वै भविष्यंति प्रतिग्रहरता स्सदा

ພວກພຣາຫມັນທີ່ຍົກຍ້ອງທາງແຫ່ງເວດະໄວ້ຂ້າງໜ້າ ແຕ່ກັບເຮັດພິທີຍັດຍະເພື່ອຊູດຣະ ຈະກາຍເປັນຄົນທຸກຍາກແນ່ນອນ; ເພາະພວກເຂົາຕິດໃຈຢູ່ເສມອໃນການຮັບຂອງຖວາຍ (ເພື່ອແລກກັບພິທີ).

Verse 36

असत्प्रतिग्रहाश्चैव सर्वे निरयगामिनः । भविष्यंति सदा दक्ष केचिद्वै ब्रह्मराक्षसाः

ຜູ້ໃດຮັບຂອງຖວາຍທີ່ບໍ່ຖືກທຳມະ ທັງຫມົດລ້ວນມີຊະຕາກຳໄປນະຣົກ. ແລະບາງຄົນ ໂອ ດັກຊະ, ຈະກາຍເປັນພຣະພົມ-ຣາກຊະສະ (Brahma-rākṣasa) ຢູ່ເສມອ.

Verse 37

यश्शिवं सुरसामान्यमुद्दिश्य परमेश्वरम् । द्रुह्यत्यजो दुष्टमतिस्तत्त्वतो विमुखो भवेत्

ຜູ້ໃດ ແມ່ນແຕ່ເວົ້າເຖິງ ພຣະປະເມສະວະຣະ ສິວະ ຜູ້ສູງສຸດ ແຕ່ກັບເຫັນພຣະອົງເປັນເທວະດາທົ່ວໄປ ໃນຫມູ່ເທວະດາ ແລະມີໃຈພະຍາບາດຕໍ່ພຣະອົງ—ຜູ້ນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ອັດຕະມັນບໍ່ເກີດ ກໍກາຍເປັນຜູ້ມີປັນຍາຊົ່ວ ແລະຫັນຫຼັງຈາກສັດຈະທຳ.

Verse 38

कूटधर्मेषु गेहेषु सदा ग्राम्यसुखेच्छया । कर्मतंत्रं वितनुता वेदवादं च शाश्वतम्

ໃນເຮືອນເຮືອນທີ່ຖືກຄອບງຳໂດຍທຳທີ່ຄົດຄ້ຽວ ແລະຫນ້າຊື່ງ, ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາສຸກແບບໂລກີຍດັ່ງສຸກຊາວບ້ານຢູ່ເທື່ອ, ພວກເຂົາແຜ່ຂະຫຍາຍເຄື່ອງຈັກແຫ່ງກຳມະພິທີ ແລະປະກາດວ່າ “ວິທີວິດຂອງເວດ” ເປັນສິ່ງນິລັນດອນເປັນຈຸດສຸດທ້າຍ.

Verse 39

विनष्टानंदकमुखो विस्मृतात्मगतिः पशुः । भ्रष्टकर्मानयसदा दक्षो बस्तमुखोऽचिरात्

ດັກສະ ຜູ້ເປັນດັ່ງສັດປ່າ ຖືກພາກອອກຈາກຄວາມປິຕິອານັນດະ, ລືມເສັ້ນທາງແທ້ຂອງອັດຕະມັນ, ຕົກຕ່ຳໃນຄວາມປະພຶດ ແລະຫຼົງຜິດໃນການກະທຳຢູ່ເທື່ອ; ບໍ່ດົນກໍມີໃບໜ້າເປັນແບບແບ້.

Verse 40

शप्तास्ते कोपिना तत्र नंदिना ब्राह्मणा यदा । हाहाकारो महानासीच्छप्तो दक्षेण चेश्वरः

ໃນສະພານັ້ນ, ເມື່ອນັນດິນຜູ້ໂກດໄດ້ສາບແຊ່ງພວກພຣາຫມະນະ, ກໍເກີດສຽງຮ້ອງອື້ອອຶງຢ່າງໃຫຍ່; ແລະດັກສະກໍໄດ້ສາບແຊ່ງພຣະອີສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ຕອບກັບດ້ວຍ.

Verse 41

तदाकर्ण्यामहत्यंतमनिंदंतं मुहुर्मुहुः । भृग्वादीनपि विप्रांश्च वेदसृट् शिव तत्त्ववित्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຫມິ່ນປະມາດອັນໜັກນັ້ນຊໍ້າໆ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເກີດຈາກເວດາ ແລະຮູ້ຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະສິວະ ກໍໄດ້ຕໍານິມັນຊໍ້າໆ ແລະຍັງຕັກເຕືອນພຣາຫມະນະລະສີ ເລີ່ມຈາກພຣະພຣິກຸ ອີກດ້ວຍ।

Verse 42

ईश्वरोपि वचः श्रुत्वा नंदिनः प्रहसन्निव । उवाच मधुरं वाक्यं बोधयंस्तं सदाशिवः

ແມ່ນແຕ່ພຣະເຈົ້າເອງ ເມື່ອໄດ້ຟັງຄໍາຂອງນັນດິນ ດັ່ງກັບຍິ້ມຢູ່ ກໍໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍາອ່ອນຫວານ; ພຣະສະດາສິວະໄດ້ສອນແລະເປີດແຈ້ງໃຫ້ເຂົາ।

Verse 43

सदाशिव उवाच । शृणु नंदिन् महाप्राज्ञ न कर्तुं क्रोधमर्हसि । वृथा शप्तो ब्रह्मकुलो मत्वा शप्तं च मां भ्रमात्

ພຣະສະດາສິວະກ່າວວ່າ: “ຟັງເຖີດ ນັນດິນ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ; ເຈົ້າບໍ່ຄວນໃຫ້ໂກດ. ຕະກູນຂອງພຣະພຣະຫມາຖືກສາບແຊ່ງໂດຍໄຮ້ປະໂຫຍດ, ເພາະຫຼົງຄິດວ່າເຂົາໄດ້ສາບແຊ່ງແມ່ນແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 44

वेदो मंत्राक्षरमयस्साक्षात्सूक्तमयो भृशम् । सूक्ते प्रतिष्ठितो ह्यात्मा सर्वेषामपि देहिनाम्

ເວດາແທ້ໆແລ້ວ ປະກອບດ້ວຍອັກສອນແຫ່ງມັນຕຣາ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍສູກຕະ—ບົດສັນລະເສີນອັນສັກສິດ. ໃນບົດສູກຕະເຫຼົ່ານັ້ນ ອາດຕະມານຖືກສະຖາປະນາໄວ້; ເພາະອາດຕະມານຂອງສັດມີກາຍທັງປວງພັກພິງຢູ່ທີ່ນັ້ນ।

Verse 45

तस्मादात्मविदो नित्यं त्वं मा शप रुषान्वितः । शप्या न वेदाः केनापि दुर्द्धियापि कदाचन

ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຜູ້ຮູ້ອາດຕະມາເປັນນິດ, ຢ່າໃຫ້ຄວາມໂກດຄອບງຳແລ້ວກ່າວຄຳສາບ. ພຣະເວດາທັງຫຼາຍບໍ່ເຄີຍເປັນສິ່ງຄວນຖືກສາບໂດຍໃຜໆ ໃນເວລາໃດໆ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີປັນຍາບິດເບືອນກໍຕາມ.

Verse 46

अहं शप्तो न चेदानीं तत्त्वतो बोद्धुमर्हसि । शान्तो भव महाधीमन्सनकादिविबोधकः

ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ຖືກຄຳສາບ ເຈົ້າໃນບັດນີ້ກໍຄວນຈະຮູ້ແຈ້ງສັດຈະທຳຕາມແກ່ນແທ້. ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຈົ່ງສະງົບເຖີດ—ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ປຸກປັນຍາໃຫ້ສນກ ແລະ ລິສີອື່ນໆ.

Verse 47

यज्ञोहं यज्ञकर्माहं यज्ञांगानि च सर्वशः । यतात्मा यज्ञनिरतो यज्ञबाह्योहमेव वै

ຂ້ອຍແມ່ນຍັດຍະ (ຍະຍະ) ເອງ; ຂ້ອຍແມ່ນການກະທຳແຫ່ງຍັດຍະ; ແລະຂ້ອຍແມ່ນອົງປະກອບ ແລະ ອະວະຍະວະທັງປວງຂອງຍັດຍະໃນທຸກປະການ. ຂ້ອຍແມ່ນຜູ້ສຳລວມຕົນ ອຸທິດໃຈໃນຍັດຍະຢູ່ເສມອ—ແລະຂ້ອຍແຕ່ຜູ້ດຽວກໍຢູ່ເນືອຍັດຍະ ເປັນອົງພຣະຜູ້ເຫນືອກວ່າທັງປວງ.

Verse 48

कोयं कस्त्वमिमे के हि सर्वोहमपि तत्त्वतः । इति बुद्ध्या हि विमृश वृथा शप्तास्त्वया द्विजाः

ຈົ່ງພິຈາລະນາດ້ວຍປັນຍາ: “ນີ້ແມ່ນໃຜ? ເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ພວກນີ້ແມ່ນໃຜ? ແທ້ຈິງແລ້ວ ທຸກສິ່ງແມ່ນອາດຕະມາດຽວ.” ເມື່ອເຂົ້າໃຈດັ່ງນີ້ ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ພວກທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຖືກເຈົ້າສາບໄປໂດຍເປົ່າປະໂຫຍດ.

Verse 49

तत्त्वज्ञानेन निर्हृत्य प्रपंचरचनो भव । बुधस्स्वस्थो महाबुद्धे नन्दिन् क्रोधादिवर्जितः

ດ້ວຍຄວາມຮູ້ແຈ້ງແຫ່ງຄວາມຈິງ ຈົ່ງກຳຈັດພັນທະຂອງຄວາມຟຸ້ງຊ່ານແຫ່ງໂລກ ແລະ ຈົ່ງເປັນຜູ້ບໍ່ສ້າງຕາຂ່າຍສັງສານອີກ. ໂອ ນັນດິນ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ—ຈົ່ງເປັນນັກບຸນຜູ້ໝັ້ນຄົງ ຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມສະຫງົບພາຍໃນ ປາສະຈາກຄວາມໂກດ ແລະ ອື່ນໆ.

Verse 50

ब्रह्मोवाच । एवं प्रबोधितस्तेन शम्भुना नन्दिकेश्वरः । विवेकपरमो भूत्वा शांतोऽभूत्क्रोधवर्जितः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຮັບການຊີ້ນຳຈາກພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ) ແລ້ວ ນັນດິເກສະວະຣະກໍຕັ້ງຢູ່ໃນວິເວກອັນສູງ ກາຍເປັນຜູ້ສະງົບ ສັນຕິ ແລະປາສຈາກຄວາມໂກດເກຣີຍວ।

Verse 51

शिवोपि तं प्रबोध्याशु स्वगणं प्राणवल्लभम् । सगणस्स ययौ तस्मात्स्वस्थानं प्रमुदान्वितः

ພຣະສີວະກໍໄດ້ປຸກປະຄອງຢ່າງໄວ ຜູ້ຮັບໃຊ້ໃນຄະນະຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຮັກດັ່ງຊີວິດ. ແລ້ວກະນັ້ນ ກະນະນັ້ນພ້ອມພວກພ້ອມພາ ອອກຈາກທີ່ນັ້ນ ກັບໄປຍັງຖິ່ນພໍ່ມີຂອງຕົນ ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ.

Verse 52

दक्षोपि स रुषाविष्टस्तैर्द्धिजैः परिवारितः । स्वस्थानं च ययौ चित्ते शिवद्रो हपरायणः

ດັກສະກໍເຊັ່ນກັນ ຖືກຄວາມໂກດຄອບງໍາ ແລະມີພວກທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ລ້ອມຮອບ, ກໍກັບໄປຍັງຖິ່ນພໍ່ມີຂອງຕົນ—ໃນໃຈມຸ່ງໝັ້ນແຕ່ຄວາມປະທຸດຕໍ່ພຣະສີວະ.

Verse 53

रुद्रं तदानीं परिशप्यमानं संस्मृत्य दक्षः परया रुषान्वितः । श्रद्धां विहायैव स मूढबुद्धिर्निंदापरोभूच्छिवपूजकानाम्

ເມື່ອລະລຶກເຖິງວ່າ ຣຸດຣະ (Rudra) ເຄີຍຖືກດ່າທໍ້ ແລະຖືກສາບແຊ່ງໃນເວລານັ້ນ ດັກສະ (Dakṣa) ກໍຖືກຄວາມໂກດແຮງກ້າຄອບງຳ. ລະທິ້ງຄວາມເຄົາລົບສັດທາ ຜູ້ມີປັນຍາຫຼົງນັ້ນ ຫັນໄປຕຳນິຜູ້ບູຊາພຣະສິວະ (Śiva) ຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

Verse 54

इत्युक्तो दक्षदुर्बुद्धिश्शंभुना परमात्मना । परां दुर्धिषणां तस्य शृणु तात वदाम्यहम्

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນໂດຍ ພຣະສັມພູ (Śambhu) ຜູ້ເປັນພຣະອາດຕະສູງສຸດ (Paramātman) ດັກສະຜູ້ມີປັນຍາບິດເບືອນ ຖືກກ່າວວ່າ: “ຟັງເຖີດ ລູກເອີຍ; ຂ້າຈະເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງເຖິງຄວາມດື້ດຶນ ແລະຄວາມຫຼົງຜິດອັນສຸດຂອງເຂົາ.”