दिव्य-भवन-छत्र-निर्माणः तथा देवसमाह्वानम् (Divine Pavilion and Canopy; Summoning the Gods)

Verse 1

राम उवाच । एकदा हि पुरा देवि शंभुः परमसूतिकृत् । विश्वकर्माणमाहूय स्वलोके परतः परे

ຣາມາກ່າວວ່າ: «ໂອ ເທວີ, ໃນການກ່ອນແຕ່ດົນ ຊັມພູ—ຜູ້ເປັນຕົ້ນກໍາເນີດອັນສູງສຸດ—ໄດ້ເອີ້ນວິສະວະກັມມາ ໄປຍັງໂລກຂອງພຣະອົງ ອັນເກີນກວ່າຄວາມເກີນທັງປວງ.»

Verse 2

स्वधेनुशालायां रम्यं कारयामास तेन च । भवनं विस्तृतं सम्यक् तत्र सिंहासनं वरम्

ທີ່ນັ້ນ ໃນໂຮງງົວຂອງນາງເອງ ນາງໄດ້ໃຫ້ກໍ່ສ້າງທີ່ພັກອາໄສອັນງາມ ແລະຈັດຮຽບຮ້ອຍດີ. ໃນເຮືອນອັນກວ້າງໃຫຍ່ນັ້ນ ນາງຍັງໄດ້ຈັດຕັ້ງບັນລັງອັນປະເສີດໄວ້ດ້ວຍ.

Verse 3

तत्रच्छत्रं महादिव्यं सर्वदाद्भुत मुत्तमम् । कारयामास विघ्नार्थं शंकरो विश्वकर्मणा

ທີ່ນັ້ນ ພຣະສັງກະຣະໄດ້ໃຫ້ວິສະວະກັມມາສ້າງຮົ່ມພຣະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ເທວະດິວະ ແລະປະເສີດສຸດ ອັນນ່າອັດສະຈັນເສມອ ເພື່ອປັດເປົ່າອຸປະສັກທັງປວງ.

Verse 4

शक्रादीनां जुहावाशु समस्तान्देवतागणान् । सिद्धगंधर्वनागानुपदे शांश्च कृत्स्नशः

ພຣະອົງໄດ້ເອີ້ນເຊີນຢ່າງວ່ອງໄວ ບັນດາຫມູ່ເທວະທັງປວງ ເລີ່ມຈາກ ສັກຣະ (ອິນທຣາ) ແລະຍັງເອີ້ນ ສິດທະ, ຄັນທະວະ, ນາກ ພ້ອມທັງບໍລິວານຂອງເຂົາເຈົ້າຢ່າງຄົບຖ້ວນ។

Verse 5

देवान् सर्वानागमांश्च विधिं पुत्रैर्मुनीनपि । देवीः सर्वा अप्सरोभिर्नानावस्तुसमन्विताः

ເທວະທັງປວງ, ອາຄະມະອັນສັກສິດ, ພຣະວິທິ (ພຣະພຣະຫມາ) ພ້ອມດ້ວຍບຸດທັງຫຼາຍ ແລະມຸນີທັງປວງ; ພ້ອມທັງເທວີທັງຫມົດ ແລະອັບສະຣາ ຜູ້ຖືພາເຄື່ອງບູຊາ ແລະວັດຖຸມົງຄຸນຫຼາຍປະເພດ ກໍໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນ।

Verse 6

देवानां च तथर्षीणां सिद्धानां फणिनामपि । आनयन्मंगलकराः कन्याः षोडशषोडश

ຈາກພວກເທວະ, ພວກຣິສີ, ພວກສິດທະ ແລະແມ່ນແຕ່ຈອມນາກາ, ບັນດານາງສາວຜູ້ນຳມົງຄຸນມາ ໄດ້ອອກມາ—ສິບຫົກ ແລະສິບຫົກ—ເພື່ອພິທີມົງຄຸນແຫ່ງການອະພິເສກອັນສັກສິດ।

Verse 7

वीणामृदंगप्रमुखवाद्यान्नानाविधान्मुने । उत्सवं कारयामास वादयित्वा सुगायनैः

ໂອ ມຸນີ, ນາງໄດ້ໃຫ້ຈັດງານສະເຫຼີມສະຫຼອງອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ໃຫ້ບັນດາເຄື່ອງດົນຕີຫຼາຍຊະນິດ—ມີວີນາ ແລະມຣິດັງກະເປັນຫົວ—ບັນລະເລີງພ້ອມກັບສຽງຮ້ອງອັນຫວານຂອງນັກຮ້ອງຜູ້ຊຳນານ.

Verse 8

राजाभिषेकयोग्यानि द्रव्याणि सकलौषधैः । प्रत्यक्षतीर्थपाथोभिः पंचकुभांश्च पूरितान्

ເຂົາໄດ້ຈັດຫາສິ່ງຂອງທີ່ເໝາະສົມສຳລັບພິທີອະພິເສກດັ່ງພຣະຣາຊາ ພ້ອມດ້ວຍສົມຸນໄພທຸກຊະນິດ; ແລະໄດ້ເຕີມຄຸມພະຫ້າໃບ ດ້ວຍນ້ຳຈາກຕີຣຖະອັນສັກສິດທີ່ປາກົດແຈ້ງ ເພື່ອປະກອບພິທີດ້ວຍຄວາມບໍລິສຸດ ແລະມົງຄຸນ ເປັນການບໍລິການບູຊາພຣະສິວະໃນຮູບສະກຸນ (saguṇa).

Verse 9

तथान्यास्संविधा दिव्या आनयत्स्वगणैस्तदा । ब्रह्मघोषं महारावं कारयामास शंकरः

ແລ້ວພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ໃຫ້ບັນດາຄະນະ (gaṇa) ຂອງພຣະອົງ ນໍາການຈັດຕຽມອັນທິບພະຍະອື່ນໆມາ ແລະໃຫ້ກໍ່ຂຶ້ນສຽງສະຫວັນ «ພຣະພຣະມະ» ອັນກຶກກ້ອງດັ່ງຟ້າຮ້ອງ।

Verse 10

अथो हरिं समाहूय वैकुंठात्प्रीतमानसः । तद्भक्त्या पूर्णया देवि मोदतिस्म महेश्वरः

ຕໍ່ມາ ພຣະມະຫາເທວະ ດ້ວຍໃຈຍິນດີ ໄດ້ເຊີນພຣະຫຣິ ຈາກໄວກຸນຖະ; ໂອ ເທວີ, ເມື່ອພຣະອົງພໍໃຈຢ່າງເຕັມທີ່ດ້ວຍພັກຕິອັນສົມບູນນັ້ນ ພຣະມະເຫສະວະຣະກໍຍິນດີຢູ່ໃນພຣະອົງເອງ।

Verse 11

सुमुहूर्ते महादेवस्तत्र सिंहासने वरे । उपवेश्य हरिं प्रीत्या भूषयामास सर्वशः

ໃນເວລາມງຄົດ ມະຫາເທວະ ຢູ່ນັ້ນເທິງສິງຫາສະນະອັນປະເສີດ ໄດ້ໃຫ້ຮະຣິນັ່ງດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແລະປະດັບພຣະອົງທຸກປະການ។

Verse 12

आबद्धरम्यमुकुटं कृतकौतुकमंगलम् । अभ्यषिंचन्महेशस्तु स्वयं ब्रह्मांडमंडपे

ໃນມະນະປະລຳພິທີແຫ່ງພຣະພົບ (ພຣະພຣະຫມັນດະມັນດະປະ) ມະເຫສະໄດ້ກະທຳພິທີອະພິເສກດ້ວຍພຣະອົງເອງ ໂດຍຈັດມຸກຸດອັນງາມ ແລະສຳເລັດພິທີມງຄົດອັນຮື່ນເຮີງທັງປວງ।

Verse 13

दत्तवान्निखिलैश्वर्यं यन्नैजं नान्यगामि यत् । ततस्तुष्टाव तं शंभुस्स्वतंत्रो भक्तवत्सलः

ເນື່ອງຈາກພຣະອົງໄດ້ປະທານອິດທິອຳນາດທັງປວງ—ອະທິປະໄຕດັ່ງເດີມຂອງພຣະອົງ ທີ່ບໍ່ໄຫຼໄປຫາຜູ້ອື່ນ—ດັ່ງນັ້ນ ຊຳພູ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເອກະລາດ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ພະຍັກຕິ ໄດ້ພໍໃຈ ແລະສັນລະເສີນພຣະອົງນັ້ນ।

Verse 14

ब्रह्माणं लोककर्तारमवोचद्वचनं त्विदम् । व्यापयन्स्वं वराधीनं स्वतंत्रं भक्तवत्सलः

ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ສ້າງໂລກ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳນີ້ວ່າ: “ເຮົາແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກສິ່ງ; ແຕ່ເພື່ອພອນ ເຮົາຍອມວາງຕົນໃຕ້ເງື່ອນໄຂຂອງພອນນັ້ນ. ແມ່ນອິດສະຫຼະຕະຫຼອດ ແຕ່ເຮົາອ່ອນໂຍນຕໍ່ພະຍັກຕິ.”

Verse 15

महेश उवाच । अतः प्रभृति लोकेश मन्निदेशादयं हरिः । मम वंद्य स्वयं विष्णुर्जातस्सर्वश्शृणोति हि

ມະເຫສະກ່າວວ່າ: “ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຈອມໂລກ ຈາກນີ້ໄປ ຮະຣິນີ້ ຈະປະພຶດຕາມຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ ແລະເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການນະມັດສະການຂອງເຮົາ; ແທ້ຈິງ ວິສນຸເອງ ໄດ້ປາກົດເປັນຜູ້ຟັງທຸກສິ່ງ.”

Verse 16

सर्वैर्देवादिभिस्तात प्रणमत्वममुं हरिम् । वर्णयंतु हरिं वेदा ममैते मामिवाज्ञया

«ໂອ ລູກທີ່ຮັກ, ພ້ອມກັບເທວະທັງປວງ ແລະຜູ້ອື່ນໆ, ຈົ່ງນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະຮະຣິ (Hari). ໃຫ້ພຣະເວດາທັງຫມົດສັນລະເສີນພຣະຮະຣິ—ເຫຼົ່ານີ້ເປັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະດ້ວຍຄຳສັ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ພວກມັນຈະປະພຶດດັ່ງຂ້າພະເຈົ້າເອງໄດ້ສັ່ງ»។

Verse 17

राम उवाच । इत्युक्त्वाथ स्वयं रुद्रोऽनमद्वै गरुडध्वजम् । विष्णुभक्तिप्रसन्नात्मा वरदो भक्तवत्सलः

ຣາມາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ຣຸດຣະເອງໄດ້ນົບນ້ອມຕໍ່ຜູ້ທີ່ມີທຸງກະຣຸດ (ພຣະວິສະນຸ). ດ້ວຍໃຈຍິນດີເນື່ອງຈາກພັກຕິຕໍ່ພຣະວິສະນຸ, ພຣະອົງຜູ້ປະທານພອນ—ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກຕິ—ໄດ້ສະແດງຄວາມເຄົາລົບນັ້ນ।

Verse 18

ततो ब्रह्मादिभिर्देवैः सर्वरूपसुरैस्तथा । मुनिसिद्धादिभिश्चैवं वंदितोभूद्धरिस्तदा

ຕໍ່ມາ ພຣະຮະຣິ (ພຣະວິສະນຸ) ໄດ້ຮັບການນົບນ້ອມຢ່າງສົມຄວນ ໂດຍພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆ, ໂດຍຫມູ່ເທວະຜູ້ມີຮູບຫຼາຍປະການ, ແລະດ້ວຍມຸນີ, ສິດທະ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ເຊັ່ນກັນ।

Verse 19

ततो महेशो हरयेशंसद्दिविषदां तदा । महावरान् सुप्रसन्नो धृतवान्भक्तवत्सलः

ແລ້ວພຣະມະເຫສະ—ຜູ້ຮັກຜູ້ສັດທາ—ຊົມຊື່ນຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ ຮະຣິ, ອີສະ ແລະໝູ່ເທວະທັງປວງ ແລ້ວປະທານພອນອັນສູງສົ່ງໃຫ້ເຂົາເຈົ້າ।

Verse 20

महेश उवाच । त्वं कर्ता सर्वलोकानां भर्ता हर्ता मदाज्ञया । दाता धर्मार्थकामानां शास्ता दुर्नयकारिणाम्

ພຣະມະເຫສະກ່າວວ່າ: «ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ສ້າງໂລກທັງປວງ; ຕາມພຣະບັນຊາຂອງເຮົາ ເຈົ້າເປັນຜູ້ຄ້ຳຈຸນ ແລະຜູ້ຖອນຄືນ. ເຈົ້າເປັນຜູ້ປະທານ ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ ແລະເປັນຜູ້ລົງໂທດຜູ້ປະພຶດຊົ່ວ»।

Verse 21

जगदीशो जगत्पूज्यो महाबलपराक्रमः । अजेयस्त्वं रणे क्वापि ममापि हि भविष्यसि

ທ່ານແມ່ນພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ ຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາຂອງທຸກໂລກ, ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ແລະຄວາມກ້າຫານອັນສູງ. ໃນສົງຄາມບ່ອນໃດກໍຕາມ ທ່ານຈະເປັນຜູ້ບໍ່ອາດຖືກຊະນະໄດ້—ແມ່ນແມ່ນ ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ.

Verse 22

शक्तित्रयं गृहाण त्वमिच्छादि प्रापितं मया । नानालीलाप्रभावत्वं स्वतंत्रत्वं भवत्रये

ຈົ່ງຮັບເອົາພະລັງສາມປະການ—ເລີ່ມດ້ວຍ ອິດສະຈາ (ຈິດປາຖະໜາ/ພະປະສົງ)—ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າມອບໃຫ້. ໃນສາມໂລກ ຂໍໃຫ້ທ່ານມີອຳນາດເອກະລາດເປັນເຈົ້າຕົນ ແລະມີພະສາມາດສະແດງລີລາທິບພະອັນຫຼາກຫຼາຍໃຫ້ປາກົດຜົນ.

Verse 23

त्वद्द्वेष्टारो हरे नूनं मया शास्याः प्रयत्नतः । त्वद्भक्तानां मया विष्णो देयं निर्वाणमुत्तमम्

ໂອ ຮະຣິ, ຜູ້ທີ່ກຽດຊັງພຣະອົງ ຈະຖືກຂ້າພະເຈົ້າລົງໂທດດ້ວຍຄວາມພາກພຽນທັງປວງ. ແຕ່ຕໍ່ຜູ້ພັກດີຂອງພຣະອົງ, ໂອ ວິສນຸ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະທານນິຣວານອັນສູງສຸດ.

Verse 24

मायां चापि गृहाणेमां दुःप्रणोद्यां सुरादिभिः । यया संमोहितं विश्वमचिद्रूपं भविष्यति

“ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຮັບເອົາ ມາຍາ ນີ້ດ້ວຍ—ຊຶ່ງແມ່ນຍາກຈະຂັບໄລ່ ແມ່ນແຕ່ເທວະດາທັງຫຼາຍ. ໂດຍອຳນາດຂອງນາງ ຈັກກະວານທັງປວງເມື່ອຖືກຫຼອກລວງ ຈະປາກົດເປັນອະຈິດ ແລະກາຍເປັນຮູບອິນເທີດ.”

Verse 25

इति श्रीशिवमहापुराणे द्द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सतीवियोगो नाम पंचविंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ຊິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ໃນປຶ້ມທີ 2 ຊື່ ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ແລະໃນພາກທີ 2 ຄື ສະຕີຂັນດະ ບົດທີ 25 ຊື່ «ການພັດພາກຂອງສະຕີ» ກໍສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 26

हृदयं मम यो रुद्रस्स एवाहं न संशयः । पूज्यस्तव सदा सोपि ब्रह्मादीनामपि ध्रुवम्

ຣຸດຣະຜູ້ຢູ່ໃນດວງໃຈຂອງຂ້ອຍ—ນັ້ນແທ້ໆແມ່ນຂ້ອຍເອງ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ພຣະອົງນັ້ນຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາຈາກເຈົ້າເສມອ, ແລະແນ່ນອນວ່າ ແມ່ນກະທັ້ງພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆກໍບູຊາພຣະອົງ.

Verse 27

अत्र स्थित्वा जगत्सर्वं पालय त्वं विशेषतः । नानावतारभेदैश्च सदा नानोति कर्तृभिः

ຢູ່ທີ່ນີ້ແລ້ວ ເຈົ້າຈົ່ງປົກປ້ອງຈັກກະວານທັງໝົດນີ້ໂດຍພິເສດ; ຢູ່ເສມອດ້ວຍອະວະຕານານາຮູບແບບ ແລະຜ່ານຜູ້ປະຕິບັດການຫຼາຍຫຼາຍຜູ້.

Verse 28

मम लोके तवेदं व स्थानं च परमर्द्धिमत् । गोलोक इति विख्यातं भविष्यति महोज्ज्वलम्

ໃນໂລກທິບຂອງຂ້ອຍ ນີ້ຈະເປັນທີ່ພຳນັກຂອງເຈົ້າແທ້ໆ—ອຸດົມສົມບູນສູງສຸດ ແລະມີສະຫງ່າລາສີອັນສູງສຸດ. ມັນຈະໂດງດັງວ່າ “ໂກໂລກະ” ສະຫວ່າງໄສຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້.

Verse 29

भविष्यंति हरे ये तेऽवतारा भुवि रक्षकाः । मद्भक्तास्तान् ध्रुवं द्रक्ष्ये प्रीतानथ निजाद्वरात

ໂອ ຮະຣິ, ອະວະຕາໃນອະນາຄົດຂອງເຈົ້າ ຜູ້ຈະເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາແຜ່ນດິນ—ຖ້າພວກເຂົາເປັນຜູ້ພັກດີຕໍ່ຂ້ອຍ, ຂ້ອຍຈະເຫັນພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ ແລະດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງຂ້ອຍ ຈະປະທານພອນສູງສຸດໃຫ້.

Verse 30

राम उवाच । अखंडैश्वर्यमासाद्य हरेरित्थं हरस्स्वयम् । कैलासे स्वगणैस्तस्मिन् स्वैरं क्रीडत्युमापतिः

ພຣະຣາມກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ບັນລຸອຳນາດອັນບໍ່ແຕກອອກ ທີ່ພຣະຫຣິປະທານໃຫ້ ແລ້ວ, ພຣະຫຣະເອງ—ອຸມາປະຕິ ອົງພຣະຜູ້ເປັນສາມີຂອງພຣະອຸມາ—ຊົມເພີນຫຼິ້ນຢ່າງເສຣີໃນເຂົາໄກລາສ ພ້ອມດ້ວຍຄະນະກະນະຂອງພຣະອົງ.

Verse 31

तदाप्रभृति लक्ष्मीशो गोपवेषोभवत्तथा । अयासीत्तत्र सुप्रीत्या गोपगोपोगवां पतिः

ນັບແຕ່ເວລານັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ພຣະຜູ້ເປັນອົງຄູ່ຂອງພຣະລັກສະມີ ໄດ້ຮັບຮູບເປັນຄົນລ້ຽງງົວ. ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ພຣະອົງໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນ—ເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງຄົນລ້ຽງງົວ ແລະເປັນເຈົ້າແຫ່ງຝູງງົວ—ດ້ວຍພັກດີອັນອ່ອນໂຍນ.

Verse 32

सोपि विष्णुः प्रसन्नात्मा जुगोप निखिलं जगत् । नानावतारस्संधर्ता वनकर्ता शिवाज्ञया

ພຣະວິສນຸອົງນັ້ນ ມີຈິດໃຈສະຫງົບ ແລະປິຕິພາຍໃນ ໄດ້ຄຸ້ມຄອງປົກປ້ອງໂລກທັງປວງ. ໂດຍຮັບອະວະຕານານາ ເປັນຜູ້ຄ້ຳຈຸນ ພຣະອົງໄດ້ປະຕິບັດພາລະກິດຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະຊິວະ.

Verse 33

इदानीं स चतुर्द्धात्रावातरच्छंकराज्ञया । रामोहं तत्र भरतो लक्ष्मणश्शत्रुहेति च

ບັດນີ້ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສັງກະຣະ ພຣະອົງໄດ້ອະວະຕາລົງມາເປັນສີ່ພາກ. ທີ່ນັ້ນ ຂ້ອຍເປັນຣາມ ແລະຍັງເປັນ ພະຣະຕະ, ລັກສະມະນະ, ແລະ ສັດຣຸຄນະ ດ້ວຍ.

Verse 34

अथ पित्राज्ञया देवि ससीतालक्ष्मणस्सति । आगतोहं वने चाद्य दुःखितौ दैवतो ऽभवम्

ຕໍ່ມາ ໂອ ເທວີ—ໂອ ຜູ້ມີຄຸນທຳ—ຕາມຄຳສັ່ງຂອງພໍ່ ຂ້ອຍໄດ້ເຂົ້າປ່າ ພ້ອມກັບ ສີຕາ ແລະ ລັກສະມະນະ. ຈົນທຸກມື້ນີ້ ຂ້ອຍຍັງເສົ້າໝອງ ແລະຮູ້ສຶກຮາວກັບວ່າຊະຕາກຳເອງໄດ້ຫັນຕໍ່ຕ້ານ.

Verse 35

निशाचरेण मे जाया हृता सीतेति केनचित् । अन्वेष्यामि प्रियां चात्र विरही बंधुना वने

ໂດຍສັດທີ່ທ່ຽວໄປໃນຍາມຄໍ່າຄືນບາງຕົນ ເມຍຂອງຂ້ອຍຄືນາງສີດາໄດ້ຖືກລັກພາຕົວໄປ. ຂ້ອຍຈະຕາມຫາເມຍທີ່ຮັກຂອງຂ້ອຍໃນປ່ານີ້ ພ້ອមກັບຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຂ້ອຍ.

Verse 36

दर्शनं ते यदि प्राप्तं सर्वथा कुशलं मम । भविष्यति न संदेहो मातस्ते कृपया सति

ຖ້າຂ້ອຍໄດ້ຮັບພອນດ້ວຍການເຫັນເຈົ້າ, ຄວາມຜາສຸກຂອງຂ້ອຍຈະຖືກຮັບປະກັນໃນທຸກໆດ້ານ. ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ, ໂອ້ ມານດາ, ຕາບໃດທີ່ມີຄວາມເມດຕາຂອງເຈົ້າ.

Verse 37

सीताप्राप्तिवरो देवि भविष्यति न संशयः । तं हत्वा दुःखदं पापं राक्षसं त्वदनुग्रहात्

ໂອ້ ເທວີ, ພອນຂອງການໄດ້ຮັບນາງສີດາຈະເກີດຂຶ້ນຢ່າງແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ. ດ້ວຍພຣະຄຸນຂອງເຈົ້າ, ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ຂ້າພວກຍັກທີ່ຊົ່ວຮ້ាយທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມທຸກທໍລະມານ.

Verse 38

महद्भाग्यं ममाद्यैव यद्यकार्ष्टां कृपां युवाम् । यस्मिन् सकरुणौ स्यातां स धन्यः पुरुषो वरः

ເປັນໂຊກດີອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງຂ້ອຍໃນມື້ນີ້ ຖ້າເຈົ້າທັງສອງໄດ້ສະແດງຄວາມເມດຕາ. ບຸກຄົນໃດທີ່ເຈົ້າທັງສອງມີຄວາມເມດຕາ ແລະ ກະລຸນາ ຜູ້ນັ້ນຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພອນຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະ ເປັນຜູ້ທີ່ປະເສີດທີ່ສຸດໃນບັນດາມະນຸດ.

Verse 39

इत्थमाभाष्य बहुधा सुप्रणम्य सतीं शिवाम् । तदाज्ञया वने तस्मिन् विचचार रघूद्वहः

ເມື່ອໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍາຫຼາຍປະການແລ້ວ ແລະກໍ່ກົດກະຫຼົບນົບນ້ອມຕໍ່ສະຕີ—ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ແລະເປັນອົງດຽວກັບພຣະສິວະ—ລູກຫຼານອັນຮຸ່ງເຮືອງຂອງຣາກຸ ຈຶ່ງທ່ອງໄປໃນປ່ານັ້ນ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງນາງ।

Verse 40

अथाकर्ण्य सती वाक्यं रामस्य प्रयतात्मनः । हृष्टाभूत्सा प्रशंसन्ती शिवभक्तिरतं हृदि

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຣາມະ ຜູ້ມີໃຈຝຶກຝົນ ແລະສະຫງົບສຸກ ສະຕີກໍປິຕິຍິນດີ. ໃນດວງໃຈນາງຕັ້ງມັ່ນໃນສິວະພັກຕິ ແລະສັນລະເສີນລາວຈາກໃຈ.

Verse 41

स्मृत्वा स्वकर्म मनसाकार्षीच्छोकं सुविस्तरम् । प्रत्यागच्छदुदासीना विवर्णा शिवसन्निधौ

ນາງລະລຶກເຖິງກຳກະທຳເກົ່າຂອງຕົນ ແລະດຶງເອົາຄວາມໂສກເສົ້າອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂຶ້ນໃນໃຈ. ແລ້ວນາງກໍຊີດຈາງ ເງົາງຽບ ແລະຖອນໃຈ ກັບໄປສູ່ພຣະສິວະອີກຄັ້ງ.

Verse 42

अचिंतयत्पथि सा देवी संचलंती पुनः पुनः । नांगीकृतं शिवोक्तं मे रामं प्रति कुधीः कृता

ເມື່ອເທວີເດີນຕາມທາງ ນາງຄິດຊ້ຳໆຢູ່ເລື້ອຍໆວ່າ: «ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຄຳແນະນຳທີ່ພຣະສິວະກ່າວໄວ້. ຕໍ່ຣາມະ ຂ້ອຍໄດ້ກະທຳດ້ວຍປັນຍາທີ່ຫຼົງຜິດ».

Verse 43

किमुत्तरमहं दास्ये गत्वा शंकरसन्निधौ । इति संचिंत्य बहुधा पश्चात्तापोऽभवत्तदा

ນາງຄິດວ່າ: «ເມື່ອຂ້ອຍໄປເຖິງພຣະສັງກະຣະ ຂ້ອຍຈະຕອບຢ່າງໃດ?» ຄິດຊ້ຳໆຫຼາຍຄັ້ງ ໃນເວລານັ້ນນາງຖືກຄວາມເສຍໃຈຄອບງຳ.

Verse 44

गत्वा शंभुसमीपं च प्रणनाम शिवं हृदा । विषण्णवदना शोकव्याकुला विगतप्रभा

ນາງໄດ້ເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະສຳພູ ແລະກົ້ມກາບພຣະສິວະດ້ວຍໃຈທັງມວນ. ໃບໜ້ານາງໝອງເສົ້າ ຖືກຄວາມໂສກຄອບງຳ ແລະສິ້ນແສງສະຫວ່າງໄປ.

Verse 45

अथ तां दुःखितां दृष्ट्वा पप्रच्छ कुशलं हरः । प्रोवाच वचनं प्रीत्या तत्परीक्षा कृता कथम्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ເຫັນນາງເສົ້າໂສກ ກໍຖາມເຖິງຄວາມສຸກດີ. ດ້ວຍຄວາມຮັກແລະເມດຕາ ພຣະອົງກ່າວວ່າ: “ການທົດສອບຂອງເຈົ້າ ໄດ້ກະທຳຢ່າງໃດ?”

Verse 46

श्रुत्वा शिववचो नाहं किमपि प्रणतानना । सती शोकविषण्णा सा तस्थौ तत्र समीपतः

ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈາຂອງພຣະສິວະ ສະຕີ—ກົດໜ້າລົງດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມ—ບໍ່ອາດເວົ້າຫຍັງໄດ້. ຖືກຄວາມໂສກຄອບງຳ ນາງຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນໃກ້ພຣະອົງ.

Verse 47

अथ ध्यात्वा महेशस्तु बुबोध चरितं हृदा । दक्षजाया महायोगी नानालीला विशारदः

ຕໍ່ມາ ພຣະມະເຫສະເຂົ້າສູ່ການພິຈາລະນາ ແລະຮູ້ແຈ້ງໃນພຣະຫົວໃຈເຖິງເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບທິດາຂອງທັກສະ (ສະຕີ)। ພຣະມະຫາໂຍຄີ—ຜູ້ຊ່ຽວຊານໃນລີລາທິບພະຫຼາຍປະການ—ໄດ້ເຂົ້າໃຈມັນພາຍໃນ.

Verse 48

सस्मार स्वपणं पूर्वं यत्कृतं हरिकोपतः । तत्प्रार्थितोथ रुद्रोसौ मर्यादा प्रतिपालकः

ພຣະອົງໄດ້ລະລຶກຄຳປະຕິຍານເກົ່າກ່ອນ ທີ່ເຄີຍກະທຳໄວ້ເນື່ອງຈາກພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) ບໍ່ພໍພຣະໄທ. ແລ້ວເມື່ອຖືກອ້ອນວອນຢ່າງສົມຄວນ ພຣະຣຸທຣະ—ຜູ້ຮັກສາມະຣະຍາດາ ແລະລະບຽບແຫ່ງສາກົນ—ກໍປະພຶດຕາມຂໍ້ຈຳກັດນັ້ນ.

Verse 49

विषादोभूत्प्रभोस्तत्र मनस्येवमुवाच ह । धर्मवक्ता धर्मकर्त्ता धर्मावनकरस्सदा

ໃນຂະນະນັ້ນ ຄວາມໂສກເສົ້າອັນເລິກລ້ຳເກີດຂຶ້ນໃນພຣະໄທຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະໃນພຣະມະນະ ພຣະອົງກ່າວວ່າ: “ເຮົາເປັນຜູ້ປະກາດທຳມະ, ເປັນຜູ້ກະທຳທຳມະ, ແລະເປັນຜູ້ພິທັກທຳມະຢູ່ເສມອ.”

Verse 50

शिव उवाच । कुर्यां चेद्दक्षजायां हि स्नेहं पूर्वं यथा महान् । नश्येन्मम पणः शुद्धो लोकलीलानुसारिणः

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: «ຖ້າເຮົາຈະສະແດງຄວາມຮັກອັນໃຫຍ່ດັ່ງເກົ່າ ຕໍ່ທິດາຂອງດັກສະ, ຄຳປະຕິຍານອັນບໍລິສຸດຂອງເຮົາ—ທີ່ສອດຄ່ອງກັບລີລາແຫ່ງໂລກ—ຈະຖືກທຳລາຍ»។

Verse 51

ब्रह्मोवाच । इत्थं विचार्य बहुधा हृदा तामत्यजत्सतीम् । पणं न नाशयामास वेदधर्मप्रपालकः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຄິດພິຈາລະນາຫຼາຍປະການໃນໃຈແລ້ວ, ຜູ້ນັ້ນ (ດັກສະ) ກໍລະທິ້ງສະຕີ. ແຕ່ເພາະເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາທຳມະແຫ່ງເວດ, ລາວບໍ່ໄດ້ລະທິ້ງຄຳປະຕິຍານຂອງຕົນ.

Verse 52

ततो विहाय मनसा सतीं तां परमेश्वरः । जगाम स्वगिरि भेदं जगावद्धा स हि प्रभुः

ຕໍ່ມາ ພຣະປະເມດສະວອນ (ສິວະ) ໄດ້ຖອນໃຈອອກຈາກສະຕີນັ້ນ ແລ້ວເດີນທາງໄປສູ່ຊ່ອງແຍກແຫ່ງພູຂອງພຣະອົງເອງ—ຍັງຄົງເປັນຈອມເຈົ້າຜູ້ເປັນໃຫຍ່ຕະຫຼອດການ, ສະຫງົບຢູ່ພາຍໃນ, ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວຕໍ່ຄວາມປັ່ນປ່ວນແຫ່ງໂລກ.

Verse 53

चलंतं पथि तं व्योमवाण्युवाच महेश्वरम् । सर्वान् संश्रावयन् तत्र दक्षजां च विशेषतः

ເມື່ອພຣະມະເຫສວຣະເດີນຕາມທາງໄປ ສຽງທິບຈາກຟ້າໄດ້ເອີ້ນຫາພຣະມະຫາເທວະ ໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ນັ້ນໄດ້ຍິນ ແລະໂດຍພິເສດໃຫ້ທິດາຂອງທັກສະ (ສະຕີ) ໄດ້ຍິນດ້ວຍ।

Verse 54

व्योमवाण्युवाच । धन्यस्त्वं परमेशान त्वत्त्समोद्य तथा पणः । न कोप्यन्यस्त्रिलोकेस्मिन् महायोगी महाप्रभुः

ສຽງທິບໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະປຣະເມສານ! ພຣະອົງເປັນຜູ້ມີພອນຢ່າງຍິ່ງ. ມື້ນີ້ໃນສາມໂລກ ບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມພຣະອົງ—ບໍ່ມີມະຫາໂຢຄີ ແລະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເທົ່າພຣະອົງ.”

Verse 55

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वा व्योमवचो देवी शिवं पप्रच्छ विप्रभा । कं पणं कृतवान्नाथ ब्रूहि मे परमेश्वर

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາງເທວີຜູ້ສະຫວ່າງໄສໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຈາກຟ້າ ນາງໄດ້ຖາມພຣະຊິວະວ່າ «ໂອ ພຣະນາຖ, ພຣະອົງໄດ້ວາງພະນັນອັນໃດ? ຂໍໃຫ້ບອກຂ້າພະເຈົ້າ ໂອ ພຣະປະເມສະວະຣະ»។

Verse 56

इति पृष्टोपि गिरिशस्सत्या हितकरः प्रभुः । नोद्वाहे स्वपणं तस्यै कहर्यग्रेऽकरोत्पुरा

ເມື່ອສາຕີຖາມແລ້ວ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກິຣີຊະ ຜູ້ມຸ່ງປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ບູຊາຂອງພຣະອົງ ບໍ່ໄດ້ຍອມຮັບການອະພິເສກໃນເວລານັ້ນ; ແຕ່ໃນອະດີດ ພຣະອົງເຄີຍມອບຄໍາສັດຂອງພຣະອົງໃຫ້ນາງຕໍ່ໜ້າຜູ້ດີງາມແລ້ວ.

Verse 57

तदा सती शिवं ध्यात्वा स्वपतिं प्राणवल्लभम् । सर्वं बुबोध हेतुं तं प्रियत्यागमयं मुने

ແລ້ວສາຕີໄດ້ພິຈາລະນາພຣະຊິວະ ຜົວຂອງນາງ ຜູ້ຮັກຍິ່ງກວ່າຊີວິດ; ໂອ ມຸນີ, ນາງເຂົ້າໃຈທຸກສິ່ງ—ເຫດປັດໃຈນັ້ນ ແລະເຈດຈໍານົງທີ່ຜູກພັນກັບການສະຫລະສິ່ງທີ່ຮັກທີ່ສຸດ.

Verse 58

ततोऽतीव शुशोचाशु बुध्वा सा त्यागमात्मनः । शंभुना दक्षजा तस्मान्निश्वसंती मुहुर्मुहुः

ຕໍ່ມາ ທິດາຂອງດັກຊະ (ສາຕີ) ເມື່ອຮູ້ໄວວ່າ ພຣະຊຳພູໄດ້ສະຫລະນາງ ນາງກໍເສົ້າໂສກຢ່າງຫນັກ. ຈາກນັ້ນນາງຖອນຫາຍໃຈຊ້ໍາໆ ຫົວໃຈເຜົາໄໝ້ດ້ວຍຄວາມໂສກ.

Verse 59

शिवस्तस्याः समाज्ञाय गुप्तं चक्रे मनोभवम् । सत्ये पणं स्वकीयं हि कथा बह्वीर्वदन्प्रभुः

ພຣະຊິວະເມື່ອຮູ້ເຈດນາຂອງນາງ ກໍປິດບັງຄວາມໄຫວຂອງກາມະໃນພຣະຫົວໃຈ. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ຊື່ສັດຕໍ່ຄໍາສັດຂອງພຣະອົງ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍາຫຼາຍປະການ ເພື່ອຮັກສາຄວາມຈິງແລະຄໍາປະຕິຍານ.

Verse 60

सत्या प्राप स कैलासं कथयन् विविधाः कथा । वरे स्थित्वा निजं रूपं दधौ योगी समाधिभृत्

ດັ່ງນັ້ນ ສະຕີໄດ້ເຖິງເຂົາໄກລາສ ເລົ່າເລື່ອງນານາປະການ. ແລ້ວໂຍຄີນັ້ນ ຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນພອນອັນສູງສຸດ ແລະອຸ້ມຊູດ້ວຍສະມາທິ ໄດ້ຮັບເອົາຮູບແທ້ຂອງຕົນຄືນ.

Verse 61

तत्र तस्थौ सती धाम्नि महाविषण्णमानसा । न बुबोध चरित्रं तत्कश्चिच्च शिवयोर्मुने

ທີ່ນັ້ນ ສະຕີຢູ່ໃນທີ່ພຳນັກຂອງນາງ ດ້ວຍໃຈທີ່ເສົ້າໂສກຢ່າງຫນັກ. ໂອ ມຸນີ, ບໍ່ມີໃຜເຂົ້າໃຈການດຳເນີນອັນເທວະພາບຂອງພຣະສິວະ ແລະ ສະຕີໄດ້ເລີຍ.

Verse 62

महान्कालो व्यतीयाय तयोरित्थं महामुने । स्वोपात्तदेहयोः प्रभ्वोर्लोकलीलानुसारिणोः

ໂອ ມະຫາມຸນີ, ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ເວລາອັນຍາວນານໄດ້ຜ່ານໄປສຳລັບພຣະເຈົ້າທັງສອງ, ຜູ້ຮັບເອົາກາຍດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງຕົນ ແລະເຄື່ອນໄຫວຕາມລີລາແຫ່ງໂລກ.

Verse 63

ध्यानं तत्याज गिरिशस्ततस्स परमार्तिहृत् । तज्ज्ञात्वा जगदंबा हि सती तत्राजगाम सा

ແລ້ວນັ້ນ ພຣະກິຣີຊະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ຂັບໄລ່ທຸກຂ໌ອັນສູງສຸດ ໄດ້ຖອນຈິດອອກຈາກສະມາທິ. ເມື່ອຮູ້ດັ່ງນັ້ນ ສະຕີ ມານດາແຫ່ງໂລກ ກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນຫາພຣະອົງ.

Verse 64

ननामाथ शिवं देवी हृदयेन विदूयता । आसनं दत्तवाञ्शंभुः स्वसन्मुख उदारधीः

ແລ້ວນັ້ນ ພຣະເທວີໄດ້ນ້ອມກາຍນະມັດພຣະສິວະ ດ້ວຍໃຈທີ່ລະລາຍໃນພະຄວາມສັດທາອ່ອນໂຍນ. ພຣະຊັມພູ ຜູ້ມີປັນຍາອຸດົມ ໄດ້ຈັດໃຫ້ນາງຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ແລະຖວາຍອາສນະໃຫ້.

Verse 65

कथयामास सुप्रीत्या कथा बह्वीर्मनोरमाः । निश्शोका कृतवान्सद्यो लीलां कृत्वा च तादृशीम्

ດ້ວຍຄວາມຮັກອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ພຣະອົງໄດ້ເລົ່າເລື່ອງລາວທີ່ໜ້າເພີດເພີນຫຼາຍເລື່ອງ, ແລະ ດ້ວຍການສະແດງລີລາ (ການຫຼິ້ນແບບເທວະ) ເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ນາງພົ້ນຈາກຄວາມໂສກເສົ້າໃນທັນທີ.

Verse 66

पूर्ववत्सा सुखं लेभे तत्याज स्वपणं न सः । नेत्याश्चर्यं शिवे तात मंतव्यं परमेश्वरे

ດັ່ງແຕ່ກ່ອນ, ພຣະອົງໄດ້ຮັບຄວາມສຸກແລະຄວາມສະບາຍ, ແລະ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ລະຖິ້ມຄວາມມຸ່ງໝັ້ນຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງນັ້ນ, ໂອ້ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ສິ່ງນີ້ບໍ່ຄວນຖືວ່າເປັນເລື່ອງທີ່ໜ້າອັດສະຈັນໃນພຣະສິວະ—ເພາະພຣະປະຣະເມສະວະຣະຊົງມີອານຸພາບ (ແຫ່ງພຣະຄຸນແລະອຳນາດອັນບໍ່ເສື່ອມຄາຍ) ສະເໝີ.

Verse 67

इत्थं शिवाशिवकथां वदन्ति मुनयो मुने । किल केचिदविद्वांसो वियोगश्च कथं तयोः

“ໂອ້ ມຸນີ, ເຫຼົ່າລືສີໄດ້ເລົ່າເລື່ອງລາວອັນສັກສິດຂອງພຣະສິວະ ແລະ ພຣະນາງສະຕີໄວ້ດັ່ງນີ້. ແຕ່ບາງຄົນທີ່ຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ແທ້ຈິງໄດ້ຖາມວ່າ: 'ຈະມີການພັດພາກຈາກກັນລະຫວ່າງສອງພຣະອົງນັ້ນបានແນວໃດ?'”

Verse 68

शिवाशिवचरित्रं को जानाति परमार्थतः । स्वेच्छया क्रीडतस्तो हि चरितं कुरुतस्सदा

ໃຜຈະຮູ້ໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ ຕາມຄວາມໝາຍສູງສຸດ ກ່ຽວກັບລີລາອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະສິວະ? ພຣະອົງກະທຳກິດເທວະດາດ້ວຍເສຣີ ເປັນການຫຼິ້ນຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງເອງເສມອ້າຍ.

Verse 69

वागर्थाविव संपृक्तौ सदा खलु सतीशिवौ । तयोर्वियोगस्संभाव्यस्संभवेदिच्छया तयोः

ສະຕີ ແລະ ພຣະສິວະ ຮ່ວມເປັນໜຶ່ງຢູ່ເສມອ້າຍ ບໍ່ອາດແຍກອອກ ເຫມືອນຄຳເວົ້າກັບຄວາມໝາຍ. ‘ການແຍກ’ ລະຫວ່າງທັງສອງ ມີແຕ່ພໍຄິດຈິນຕະນາໄດ້ ແລະຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ກໍ່ດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງທັງສອງເທົ່ານັ້ນ.