शिवानुकम्पा, ब्रह्मणो निर्भयत्वं च (Śiva’s Compassion and Brahmā’s Fearlessness)

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन् विधे महाभाग शिवभक्तवर प्रभो । श्रावितं चरितं शंभोरद्भुतं मंगलायनम्

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ໂອ ວິເທ—ຜູ້ສ້າງ, ຈອມພຣະອົງຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ, ຜູ້ເປັນຍອດໃນບັນດາຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ—ທ່ານໄດ້ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງປະຫວັດອັນອັດສະຈັນ ແລະເປັນມົງຄຸນຂອງພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ)»។

Verse 2

ततः किमभवत्तात कथ्यतां शशिमौलिनः । सत्याश्च चरितं दिव्यं सर्वाघौघविनाशनम्

«ແລ້ວຕໍ່ມາເກີດຫຍັງຂຶ້ນ, ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ? ຂໍໃຫ້ເລົ່າເຖິງພຣະສິວະ ຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົງກຸດ; ແລະຈົ່ງບອກເລື່ອງດິວະຂອງສະຕີ ອັນເປັນການບັນທຶກສັກສິດທີ່ທໍາລາຍກອງບາບທັງປວງ»।

Verse 3

ब्रह्मोवाच । निवृत्ते शंकरे चास्मद्वधाद्भक्तानुकंपिनि । अभवन्निर्भयास्सर्वे सुखिनस्तु प्रसन्नकाः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເມດຕາປົກປ້ອງຜູ້ມີພັກຕິ ຢຸດຈາກການປະຫານພວກເຮົາ ທຸກຄົນກໍພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານ ມີຄວາມສຸກ ແລະສະຫງົບພໍໃຈ।

Verse 4

नतस्कंधास्सांजलयः प्रणेमुर्निखिलाश्च ते । तुष्टुवुश्शंकरं भक्त्या चक्रुर्जयरवं मुदा

ພວກເຂົາທັງປວງກົ້ມບ່າ ປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະກໍກົ້ມກາບລົງ. ດ້ວຍພັກຕິພວກເຂົາສັນລະເສີນພຣະສັງກະຣະ ແລະຮ້ອງສຽງຊະນະດ້ວຍຄວາມປິຕິ.

Verse 5

तस्मिन्नेव कालेऽहं प्रसन्नो निर्भयो मुने । अस्तवं शंकरं भक्त्या विविधैश्च शुभस्तवैः

ໃນເວລານັ້ນເທົ່ານັ້ນ ໂອ ມຸນີ, ຂ້ອຍກໍມີໃຈຜ່ອງໃສ ແລະພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານ; ດ້ວຍພັກຕິຂ້ອຍໄດ້ສັນລະເສີນພຣະສັງກະຣະ ດ້ວຍບົດສັນລະເສີນອັນມົງຄຸນຫຼາຍປະການ.

Verse 6

ततस्तुष्टमनाश्शंभुर्बहुलीलाकरः प्रभुः । मुने मां समुवाचेदं सर्वेषां शृण्वतां तदा

ຕໍ່ມາ ພຣະສັມພູ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນອົງສູງສຸດ ຜູ້ມີລີລາອັນອັດສະຈັນຫຼາຍປະການ ເມື່ອພຣະອົງພໍໃຈໃນໃຈ ກໍໄດ້ກ່າວກັບຂ້ອຍ ໂອ ມຸນີ, ໃນເວລານັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ທຸກຄົນກຳລັງຟັງຢູ່.

Verse 7

रुद्र उवाच । ब्रह्मन् तात प्रसन्नोहं निर्भयस्त्वं भवाधुना । स्वशीर्षं स्पृश हस्तेन मदाज्ञां कुर्वसंशयम्

ພຣະຣຸດທະຣະກ່າວວ່າ: ໂອ້ພຣະພົມ, ລູກຮັກ, ເຮົາພໍໃຈໃນຕົວເຈົ້າແລ້ວ. ບັດນີ້ຈົ່ງປາສະຈາກຄວາມຢ້ານກົວ. ຈົ່ງເອົາມືສຳຜັດຫົວຂອງເຈົ້າເອງ, ແລະ ປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງເຮົາໂດຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສໃດໆ.

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचश्शम्भोर्बहुलीलाकृतः प्रभोः । स्पृशन् स्वं कं तथा भूत्वा प्राणमं वृषभध्वजम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງພຣະວາຈາຂອງພຣະສັມພູ—ອົງຜູ້ມີລີລາອັນອັດສະຈັນຫຼາຍປະການ—ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ແຕະກາຍຂອງຕົນ ແລະກາຍເປັນຜູ້ຖ່ອມຕົນ ກໍໄດ້ກົ່ມກາບນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະສິວະ ຜູ້ມີທຸງຮູບງົວ.

Verse 9

यावदेवमहं स्वं कं स्पृशामि निजपाणिना । तावत्तत्र स्थितं सद्यस्तद्रूपवृषवाहनम्

«ເທົ່າທີ່ຂ້າພະເຈົ້າແຕະກາຍຂອງຕົນດ້ວຍມືຂອງຕົນ ໃນເວລາເທົ່ານັ້ນ ທີ່ນັ້ນກໍປາກົດຂຶ້ນທັນທີ ພຣະສິວະຜູ້ມີທຸງງົວ ແລະຜູ້ຂີ່ງົວ ໃນຮູບນັ້ນເອງ»។

Verse 10

ततो लज्जापरीतांगस्स्थितश्चाहमधोमुखः । इन्द्राद्यैरमरैस्सर्वैस्सुदृष्टस्सर्वतस्स्थितैः

ຕໍ່ມາ ກາຍທັງໝົດຂອງຂ້າພະເຈົ້າຖືກຄວາມອາຍປົກຄຸມ ແລະຂ້າພະເຈົ້າຢືນກົ່ມໜ້າລົງ. ບັນດາເທວະທັງປວງ—ອິນທຣາແລະອື່ນໆ—ຜູ້ຢືນລ້ອມຢູ່ທຸກທິດ ເຫັນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ.

Verse 11

अथाहं लज्जयाविष्टः प्रणिपत्य महेश्वरम् । प्रवोचं संस्तुतिं कृत्वा क्षम्यतां क्षम्यतामिति

ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ຖືກຄວາມອາຍຄອບງຳ ໄດ້ກົ່ມກາບລົງຕໍ່ພຣະມະເຫສວະ. ເມື່ອໄດ້ຖວາຍບົດສັນລະເສີນແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວຊ້ຳໆວ່າ: «ຂໍໃຫ້ອະໄພ—ຂໍໃຫ້ອະໄພ».

Verse 12

अस्य पापस्य शुध्यर्थं प्रायश्चित्तं वद प्रभो । निग्रहं च तथान्यायं येन पापं प्रयातु मे

«ໂອ ພຣະອົງ, ຂໍພຣະອົງຈົ່ງບອກການໄຖ່ບາບ (ປຣາຍະຊິດ) ເພື່ອຊຳລະບາບນີ້ໃຫ້ບໍລິສຸດ. ແລະຂໍຈົ່ງກຳນົດການຂັດເກົາຕົນ ແລະວິໄນອັນຖືກທຳນອງ ເພື່ອໃຫ້ບາບຂອງຂ້ອຍຈາກໄປ»

Verse 13

इत्युक्तस्तु मया शंभुरुवाच प्रणतं हि तम् । सुप्रसन्नतरो भूत्वा सर्वेशो भक्तवत्सलः

ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ຕອບກັບຜູ້ນັ້ນຜູ້ກົ້ມກາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ພຣະອົງຊົງເມດຕາຢ່າງຍິ່ງ—ເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ ແລະຜູ້ຮັກພັກດີຕໍ່ບັກຕາ—ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວວ່າ…

Verse 14

शंभुरुवाच । अनेनैव स्वरूपेण मदधिष्ठितकेन हि । तपः कुरु प्रसन्नात्मा मदाराधनतत्परः

ພຣະສຳພູຕັດວ່າ: “ດ້ວຍຮູບນີ້ເອງ—ອັນມີເຮົາເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງສະຖິດຢູ່—ຈົ່ງປະພຶດຕະປະສະຍາ ດ້ວຍໃຈສະຫງົບ ແລະມຸ່ງໝັ້ນໃນການບູຊາເຮົາ.”

Verse 15

ख्यातिं यास्यसि सर्वत्र नाम्ना रुद्रशिरः क्षितौ । साधकः सर्वकृत्यानां तेजोभाजां द्विजन्मनाम्

“ໃນແຜ່ນດິນນີ້ ເຈົ້າຈະໂດ່ງດັງທົ່ວທຸກທີ່ ດ້ວຍນາມ ‘ຣຸດຣະສິຣະ’। ເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ກິດທຳອັນສັກສິດທັງປວງສຳເລັດ ແກ່ດວິຊະຜູ້ມີເຕຊະສະຫວ່າງໄສ.”

Verse 16

मनुष्याणामिदं कृत्यं यस्माद्वीर्य्यं त्वयाऽधुना । तस्मात्त्वं मानुषो भूत्वा विचरिष्यसि भूतले

“ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ສະແດງຄວາມກ້າຫານນີ້ໃນເລື່ອງຂອງມະນຸດໃນບັດນີ້, ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈະເກີດເປັນມະນຸດ ແລະຈະທ່ອງທ່ຽວໄປເທິງແຜ່ນດິນ.”

Verse 17

यस्त्वां चानेन रूपेण दृष्ट्वा कौ विचरिष्यति । किमेतद्ब्रह्मणो मूर्ध्नि वदन्निति पुरान्तकः

“ຜູ້ໃດເຫັນເຈົ້າໃນຮູບນີ້ແລ້ວ ຈະຍັງທ່ອງທ່ຽວໄປຫາທີ່ພຶ່ງອື່ນໄດ້ຢ່າງໃດ? ສິ່ງນີ້ຢູ່ເທິງສະໂຫຼກຂອງພຣະພຣະຫມາແມ່ນຫຍັງ?”—ພຣະປຸຣານຕະກະ ຜູ້ທຳລາຍນະຄອນ ໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນ.

Verse 18

ततस्ते चेष्टितं सर्वं कौतुकाच्छ्रोष्यतीति यः । परदारकृतात्त्यागान्मुक्तिं सद्यस्स यास्यति

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະຄວາມຢາກຮູ້ ຟັງເລື່ອງລາວທັງໝົດແຫ່ງການກະທຳຂອງນາງ—ໂດຍລະທິ້ງບາບທີ່ເກີດຈາກການກ່ຽວພັນກັບເມຍຂອງຜູ້ອື່ນ—ຈະໄດ້ຮັບມຸກຕິໃນທັນທີ.

Verse 19

यथा यथा जनश्चैतत्कृत्यन्ते कीर्तयिष्यति । तथा तथा विशुद्धिस्ते पापस्यास्य भविष्यति

ບຸກຄົນໃດຈະປະກາດ ແລະເລົ່າຂານພິທີປະພືດອັນສັກສິດນີ້ພ້ອມພິທີກຳຂອງມັນໃນປະລິມານໃດ ການຊຳລະບາບນີ້ຂອງຜູ້ນັ້ນກໍຈະເກີດຂຶ້ນໃນປະລິມານນັ້ນແນ່ນອນ.

Verse 20

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखण्डे सती विवाहवर्णनं नाम विंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ຊິວະມະຫາປຸຣານະ» ໃນຣຸດຣະສັມຫິຕາ ພາກທີສອງ ໃນພາກຍ່ອຍທີສອງຊື່ວ່າ ສະຕີຂັນດະ ບົດທີ 20 ຊື່ «ການພັນລະນາການອະພິເສກຂອງນາງສະຕີ» ຈົບລົງແລ້ວ.

Verse 21

एतच्च तव वीर्य्यं हि पतितं वेदिमध्यगम् । कामार्तस्य मया दृष्टं नैतद्धार्यं भविष्यति

«ນີ້ແມ່ນພະລັງເຊື້ອພັນຂອງເຈົ້າ ທີ່ຕົກລົງໃນກາງແທ່ນບູຊາຍັນຍະ. ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນມັນ ອັນເກີດຈາກຄວາມກຳໜັດ; ມັນຈະບໍ່ສາມາດຖືຮັກສາໄວ້ໄດ້»।

Verse 22

चतुर्बिन्दुमितं रेतः पतितं यत्क्षितौ तव । तन्मितास्तोयदा व्योम्नि भवेयुः प्रलयंकराः

ນ້ຳອະສຸຈິຂອງເຈົ້າທີ່ຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນສີ່ຢົດນັ້ນ ຈະກາຍເປັນເມກໃນທ້ອງຟ້າທີ່ມີຂະໜາດເທົ່ານັ້ນ ເຊິ່ງຈະນຳໄປສູ່ການທຳລາຍລ້າງໂລກ.

Verse 23

एतस्मिन्नंतरे तत्र देवर्षीणां पुरो द्रुतम् । तद्रेतसस्समभवंस्तन्मिताश्च बलाहका

ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ, ຕໍ່ໜ້າພວກເທວະດາ, ກໍ່ມີເມກເກີດຂຶ້ນຢ່າງໄວວາຈາກເມັດພັນອັນສັກສິດນັ້ນ ເຊິ່ງມີຂະໜາດສົມສ່ວນກັບມັນ.

Verse 24

संवर्तकस्तथावर्त्तः पुष्करो द्रोण एव च । एते चतुर्विधास्तात महामेघा लयंकराः

ສັງວັດຕະກະ, ອາວັດຕະ, ປຸດສະກະ ແລະ ໂທຣນະ—ເຫຼົ່ານີ້ຄືເມກໃຫຍ່ສີ່ຊະນິດ, ຜູ້ທີ່ນຳໄປສູ່ການທຳລາຍລ້າງ (ລະຍະ).

Verse 25

गर्जंतश्चाथ मुचंतस्तोयानीषच्छिवेच्छया । फेलुर्व्योम्नि मुनिश्रेष्ठ तोयदास्ते कदारवाः

ຈາກນັ້ນ, ໂອ້ຜູ້ມີປັນຍາອັນສູງສົ່ງ, ເມກຝົນກໍ່ໄດ້ຟ້າຮ້ອງ ແລະ ປ່ອຍນ້ຳຂອງມັນອອກມາພຽງເລັກນ້ອຍ, ຄືກັບວ່າຖືກຢັບຢັ້ງໂດຍຄວາມປະສົງຂອງພຣະສິວະ; ແລະ ເມກເຫຼົ່ານັ້ນກໍ່បានລອຍ ແລະ ກະຈັດກະចາຍໄປທົ່ວທ້ອງຟ້າ ດ້ວຍສຽງຄຳຮາມອັນໜ້າຢ້ານ.

Verse 26

तैस्तु संछादिते व्योम्नि सुगर्जद्भिश्च शंकरः । प्रशान्दाक्षायणी देवी भृशं शांतोऽभवद्द्रुतम्

ເມື່ອຟ້າຖືກພວກນັ້ນປົກຄຸມ ແລະຮ້ອງຄຳຮາມດັ່ງຟ້າຮ້ອງ, ພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ກໍຖືກກະທົບຢ່າງແຮງ; ແຕ່ພຣະນາງສະຕີ ທິດາຂອງທັກສະ, ຜູ້ສະຫງົບສະຫງົບ, ໄດ້ປະລອມໃຫ້ພຣະອົງສະຫງົບລົງຢ່າງວ່ອງໄວຈົນສິ້ນເຊີງ.

Verse 27

अथ चाहं वीतभयश्शंकरस्या ज्ञया तदा । शेषं वैवाहिकं कर्म समाप्तिमनयं मुने

ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າ ພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານກົວ ໃນເວລານັ້ນ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສັງກະຣະ ໄດ້ນໍາພິທີແຕ່ງງານທີ່ຍັງເຫຼືອ ໃຫ້ສໍາເລັດສົມບູນ ໂອ ມຸນີ।

Verse 28

पपात पुष्पवृष्टिश्च शिवाशिवशिरस्कयोः । सर्वत्र च मुनिश्रेष्ठ मुदा देवगणोज्झिता

ແລ້ວຝົນດອກໄມ້ກໍຕົກລົງເທິງສີສະຂອງພຣະສິວະ ແລະ ພຣະສິວາ. ແລະທົ່ວທຸກແຫ່ງ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ຝູງເທວະທັງຫຼາຍຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິ ໄດ້ກະຈາຍຕົວສະເຫຼີມສະຫຼອງ.

Verse 29

वाद्यमानेषु वाद्येषु गायमानेषु तेषु च । पठत्सु विप्रवर्येषु वादान् भक्त्यान्वितेषु च

ໃນຂະນະທີ່ເຄື່ອງດົນຕີຖືກບັນເລງ ແລະ ບົດເພງຖືກຂັບຮ້ອງ, ພ້ອມທັງພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍພັກຕິ ກໍກ່າວສະຫຼອງຖ້ອຍຄໍາສັກສິດ, ພິທີກໍດໍາເນີນໄປທ່າມກາງການສັນລະເສີນອັນເຄົາລົບ.

Verse 30

रंभादिषु पुरंध्रीषु नृत्यमानासु सादरम् । महोत्सवो महानासीद्देवपत्नीषु नारद

ໂອ ນາຣະດະ, ເມື່ອຣັມພາ ແລະ ນາງຟ້າອື່ນໆ ເຕັ້ນລໍາດ້ວຍຄວາມປິຕິອັນເຄົາລົບ, ມະໂຫສົບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກໍເກີດຂຶ້ນໃນຫມູ່ພຣະຍາຂອງເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 31

अथ कर्मवितानेशः प्रसन्नः परमेश्वरः । प्राह मां प्रांजलिं प्रीत्या लौकिकीं गतिमाश्रितः

ຕໍ່ມາ ພຣະປະເມສະວະຣະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງພິທີກຳອັນສັກສິດທັງປວງ ມີພຣະທັຍຍິນດີແລະເມດຕາ, ໄດ້ກ່າວກັບຂ້ອຍຜູ້ປະນົມມືຢືນຢູ່; ດ້ວຍຄວາມຮັກ ພຣະອົງຈຶ່ງໃຊ້ຖ້ອຍຄຳແບບຊາວໂລກ.

Verse 32

ईश्वर उवाच । हे ब्रह्मन् सुकृतं कर्म सर्वं वैवाहिकं च यत् । प्रसन्नोस्मि त्वमाचार्यो दद्यां ते दक्षिणां च काम्

ພຣະອີສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມັນ, ກິດອັນເປັນມົງຄຸນທັງປວງ ແລະພິທີແຕ່ງງານທີ່ພຶງເຮັດ ໄດ້ຖືກປະຕິບັດດີແລ້ວ. ພຣະອົງພໍໃຈ. ເຈົ້າເປັນອາຈານຜູ້ປະກອບພິທີ; ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈະປະທານດັກຊິນາຕາມທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາ»

Verse 33

याचस्व तां सुरज्येष्ठ यद्यपि स्यात्सुदुर्लभा । ब्रूहि शीघ्रं महाभाग नादेयं विद्यते मम

ໂອ ຜູ້ເປັນເທວະຈອມ, ຈົ່ງຂໍນາງເຖີດ ແມ່ນແຕ່ວ່ານາງຈະຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງ. ຈົ່ງເວົ້າໃຫ້ໄວ ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາ; ໃນອຳນາດຂອງພຣະອົງ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຈະປະຕິເສດບໍ່ໃຫ້.

Verse 34

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्सोहं शंकरस्य कृतांजलिः । मुनेऽवोचं विनीतात्मा प्रणम्येशं मुहुर्मुहुः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງພຣະວາຈາຂອງພຣະສັງກະຣະແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າຢືນດ້ວຍມືພະນົມ. ໂອ ມຸນີ, ດ້ວຍໃຈຖ່ອມຕົນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວ ແລະກໍກົ້ມກາບພຣະອົງຊ້ຳໆ.

Verse 35

ब्रह्मोवाच । यदि प्रसन्नो देवेश वरयोग्योस्म्यहं यदि । तत्कुरु त्वं महेशान सुप्रीत्या यद्वदाम्यहम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ, ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທ ແລະຖ້າຂ້າພະເຈົ້າສົມຄວນຮັບພອນ, ແລ້ວໂອ ມະເຫສານ, ຂໍພຣະອົງປະທານດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ຕາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະທູນຂໍ.»

Verse 36

अनेनैव तु रूपेण वेद्यामस्यां महेश्वर । त्वया स्थेयं सदैवात्र नृणां पापविशुद्धये

ໂອ ມະເຫສະວະຣະ, ໃນຮູບນີ້ແຕ່ພຽງຮູບດຽວ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ທີ່ນີ້ຕະຫຼອດ ແລະເປັນທີ່ຮູ້ໄດ້, ເພື່ອຊໍາລະບາບຂອງມະນຸດໃຫ້ບໍລິສຸດ.

Verse 37

येनास्य संनिधौ कृत्वा स्वाश्रमं शशि शेखर । तपः कुर्या विनाशाय स्वपापस्यास्य शंकर

ໂອ ສາຊິ-ເສຂະຣະ (ຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົກກຸດ), ໂອ ສັງກະຣະ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງອາສຣົມຂອງຕົນໃນສານນິທິອັນໃກ້ຊິດຂອງພຣະອົງແລ້ວ, ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າປະພຶດຕະປະສະ (ຕະປະ) ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເພື່ອທໍາລາຍບາບຂອງຕົນ.

Verse 38

चैत्रशुक्लत्रयोदश्यां नक्षत्रे भगदैवते । सूर्यवारे च यो भक्त्या वीक्षेत भुवि मानवः

ຖ້າມະນຸດໃນໂລກ ໄດ້ເບິ່ງດ້ວຍສັດທາ (ການທັດສະນາ/ພິທີອັນສັກສິດ) ໃນວັນທີ 13 (ຕຣະໂຢດະສີ) ຂອງຂ້າງຂຶ້ນເດືອນໄຈຕຣະ, ໃນນັກສັດທີ່ມີພະເທວະ Bhaga ເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງ, ແລະເປັນວັນອາທິດ—ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບອານຸສົງຕາມທີ່ກ່າວໄວ້.

Verse 39

तदैव तस्य पापानि प्रयांतु हर संक्षयम् । वर्द्धते विपुलं पुण्यं रोगा नश्यंतु सर्वशः

ໃນຂະນະນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ຂໍໃຫ້ບາບທັງປວງຂອງລາວ ຮີບໄປສູ່ຄວາມພິນາດໂດຍພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ)। ຂໍໃຫ້ບຸນອັນໄພສານເພີ່ມພູນ ແລະໂຣກທັງຫມົດຈົ່ງສູນສິ້ນໂດຍສິ້ນເຊີງ।

Verse 40

या नारी दुर्भगा वंध्या काणा रूपविवर्जिता । सापि त्वद्दर्शनादेव निर्दोषा संभवेद्ध्रुवम्

ຍິງໃດທີ່ອັບໂຊກ ເປັນໝັນ ຕາຂ້າງດຽວ ຫຼືຂາດຄວາມງາມ—ນາງນັ້ນດ້ວຍການເຫັນເຈົ້າແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ ຈະເປັນຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ແລະພົ້ນຈາກຕຳໜິແນ່ນອນ।

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचो मे हि स्वात्मसर्वसुखावहम् । तथाऽस्त्विति शिवः प्राह सुप्रसन्नेन चेतसा

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ—ຖ້ອຍຄຳທີ່ນຳພາສຸກສະບາຍແລະຄວາມປິຕິແກ່ອາຕະມາ—ພຣະສິວະ ດ້ວຍຈິດທີ່ປິຕິຢ່າງຍິ່ງ ຈຶ່ງຕອບວ່າ ‘ໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ’»។

Verse 42

शिव उवाच । हिताय सर्वलोकस्य वेद्यां तस्यां व्यवस्थितः । स्थास्यामि सहितः पत्न्या सत्या त्वद्वचनाद्विधे

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: «ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ທຸກໂລກ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສະຖິດຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາອັນສັກສິດນັ້ນ ພ້ອມກັບພຣະມະເຫສີຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຄື ສະຕີ—ຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານ ໂອ ຜູ້ຈັດສັນ (ພຣະພຣະຫມາ)»।

Verse 43

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा भगवांस्तत्र सभार्यो वृषभध्वजः । उवाच वेदिमध्यस्थो मूर्तिं कृत्वांशरूपिणीम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ມີທຸງຮູບວົວ (ວຶສະພະທະວະຈະ) ພ້ອມດ້ວຍພຣະມະເຫສີ ຢືນຢູ່ກາງແທ່ນບູຊາ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄຳ ໂດຍສ້າງຮູບອັນປະຈັກ ເປັນພາກໜຶ່ງແຫ່ງພຣະສະພາບທິບຂອງພຣະອົງ»។

Verse 44

ततो दक्षं समामंत्र्य शंकरः परमेश्वरः । पत्न्या सत्या गंतुमना अभूत्स्वजनवत्सलः

ແລ້ວພຣະສັງກະຣະ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ຫຼັງຈາກເຊີນທັກສະຢ່າງສົມຄວນ ກໍເກີດຈິດຈະໄປທີ່ນັ້ນກັບພຣະນາງສະຕີ—ຜູ້ຮັກແພງພວກພ້ອມຂອງພຣະອົງເສມອ້າຍ।

Verse 45

एतस्मिन्नंतरे दक्षो विनयावनतस्सुधीः । सांजलिर्नतकः प्रीत्या तुष्टाव वृषभध्वजम्

ໃນຂະນະນັ້ນ ທັກສະ ຜູ້ມີປັນຍາ ນ້ອມຕົນດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ; ປະນົມມື ກົ້ມກາຍດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະດ້ວຍສັດທາອັນອ່ອນໂຍນ ໄດ້ສັນລະເສີນພຣະສິວະ ຜູ້ມີທຸງເປັນຮູບງົວ।

Verse 46

विष्ण्वादयस्सुरास्सर्वे मुनयश्च गणास्तदा । नत्वा संस्तूय विविधं चक्रुर्जयरवं मुदा

ແລ້ວພຣະວິສນຸ ແລະເທວະທັງປວງ ພ້ອມດ້ວຍມຸນີ ແລະພວກຄະນະບໍລິວານ ໄດ້ນ້ອມກາຍກາບໄຫວ້ ແລະສັນລະເສີນພຣະອົງຫຼາຍປະການ; ດ້ວຍຄວາມປິຕິ ຈຶ່ງຮ້ອງສຽງຊະນະດັງກ້ອງ।

Verse 47

आरोप्य वृषभे शंभुस्सतीं दक्षाज्ञया मुदा । जगाम हिमवत्प्रस्थं वृषभस्थस्स्वयं प्रभुः

ຕາມຄໍາສັ່ງຂອງທັກສະ ພຣະສັມພູ ດ້ວຍຄວາມປິຕິ ໄດ້ໃຫ້ພຣະນາງສະຕີນັ່ງເທິງງົວ; ແລະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເອງ ຂຶ້ນຂີ່ງົວ ອອກເດີນທາງໄປສູ່ຍອດເຂົາຫິມະວັດ।

Verse 48

अथ सा शंकराभ्यासे सुदती चारुहासिनी । विरेजे वृषभस्था वै चन्द्रांते कालिका यथा

ແລ້ວນາງ—ຜູ້ມີຟັນງາມ ແລະຍິ້ມອ່ອນຫວານ—ໄດ້ສ່ອງສະຫວ່າງຢູ່ໃກ້ຊິດພຣະສັງກະຣະ; ນັ່ງເທິງງົວ ນາງຮຸ່ງເຮືອງດັ່ງພຣະນາງກາລິກາ ໃນຍາມສິ້ນວົງຈັນ।

Verse 49

विष्ण्वादयस्सुरास्सर्वे मरीच्याद्यास्तथर्षयः । दक्षोपि मोहितश्चासीत्तथान्ये निश्चला जनाः

ພຣະວິສນຸ ແລະ ເທວະທັງປວງ, ພ້ອມດ້ວຍລິສີເລີ່ມຈາກມະຣີຈິ, ແມ່ນແຕ່ທັກສະເອງກໍຖືກມົວມົນ; ຄົນອື່ນໆກໍຢືນຕະລຶງ ບໍ່ໄຫວຕົວ.

Verse 50

केचिद्वाद्यान्वादयन्तो गायंतस्सुस्वरं परे । शिवं शिवयशश्शुद्धमनुजग्मुः शिवं मुदा

ບາງຄົນຕີເຄື່ອງດົນຕີ, ບາງຄົນຮ້ອງເພງດ້ວຍສຽງຫວານ. ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ພວກເຂົາໄດ້ຕິດຕາມພຣະສິວະ—ຜູ້ມີກຽດຍົດບໍລິສຸດອັນຊໍາລະ—ແລະປະນົມບໍລິການພຣະສິວະດ້ວຍຄວາມປິຕິ.

Verse 51

मध्यमार्गाद्विसृष्टो हि दक्षः प्रीत्याथ शम्भुना । वधाम प्राप सगणः शम्भुः प्रेमसमाकुलः

ດັ່ງນັ້ນ ດັກສະ ຜູ້ຖືກປ່ອຍອອກຈາກທາງສາຍກາງ ຈຶ່ງປະສົບຄວາມພິນາດ. ແລ້ວ ພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນພ້ອມກັບພວກຄະນະຂອງພຣະອົງ.

Verse 52

विसृष्टा अपि विष्ण्वाद्याश्शम्भुना पुनरेव ते । अनुजग्मुश्शिवं भक्त्या सुराः परमया मुदा

ແມ່ນແຕ່ຖືກພຣະສັມພູປ່ອຍອອກແລ້ວ ບັນດາເທວະດາເລີ່ມຈາກພຣະວິສນຸ ກໍຍັງຕາມພຣະສິວະໄປອີກຄັ້ງ ດ້ວຍຄວາມພັກດີ ແລະ ຄວາມປິຕິຍິນດີອັນສູງສຸດ.

Verse 53

तैस्सर्वैस्सगणैश्शंभुस्सत्यः च स्वस्त्रिया युतः । प्राप स्वं धाम संहृष्टो हिमवद्गिरि शोभितम्

ແລ້ວ ພຣະສັມພູ ຜູ້ສັດຕະຕໍ່ວາຈາ ພ້ອມດ້ວຍຄະນະທັງປວງ ແລະ ມີພຣະມະເຫສີຂອງພຣະອົງຄຽງຂ້າງ ໄດ້ເຂົ້າເຖິງທິວະທຳມະສະຖານຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ ອັນປະດັບງາມໂດຍພູຫິມາລະຍະ.

Verse 54

तत्र गत्वाखिलान्देवान्मुनीनपि परांस्तथा । मुदा विसर्जयामास बहु सम्मान्य सादरम्

ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ນົບນ້ອມຖວາຍກຽດແກ່ເທວະທັງປວງ ແລະມຸນີຜູ້ສູງສົ່ງ ດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແລ້ວສົ່ງພວກເຂົາກັບໄປດ້ວຍມານະຍາດ ແລະການນັບຖືຫຼາຍປະການ។

Verse 55

शंभुमाभाष्य ते सर्वे विष्ण्वाद्या मुदितानना । स्वंस्वं धाम ययुर्नत्वा स्तुत्वा च मुनयस्सुराः

ເມື່ອໄດ້ກ່າວກັບພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ) ແລ້ວ ທຸກພຣະອົງ—ພຣະວິສນຸ ແລະອື່ນໆ—ມີໃບໜ້າປິຕິ ນົບນ້ອມ ຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນ ແລ້ວຈຶ່ງໄປສູ່ທີ່ພຳນັກຂອງຕົນ ພ້ອມດ້ວຍມຸນີແລະເທວະທັງປວງ។

Verse 56

शिवोपि मुदितोत्यर्थं स्वपत्न्या दक्षकन्यया । हिमवत्प्रस्थसंस्थो हि विजहार भवानुगः

ພຣະສິວະເອງກໍປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ກັບພຣະມະເຫສີຂອງພຣະອົງ ຜູ້ເປັນທິດາຂອງທັກສະ. ພຣະອົງພັກຢູ່ຕາມເນີນພູຫິມະວັນ ແລະສະໜຸກສະໜານຢູ່ນັ້ນ ໂດຍສອດຄ່ອງກັບຜູ້ບູຊາ ແລະພຣະບັນຊາຂອງພຣະພະວະ (ອົງສູງສຸດ).

Verse 57

ततस्स शंकरस्सत्या सगणस्सूतिकृन्मुने । प्राप स्वं धाम संहृष्टः कैलाशं पर्वतोत्तमम्

ຕໍ່ມາ ພຣະສັງກະຣະ—ຜູ້ສັດຊື່ຕໍ່ຖ້ອຍຄໍາ—ພ້ອມດ້ວຍຄະນະຂອງພຣະອົງ, ໂອ ມຸນີ, ໄດ້ເຖິງພຣະທີ່ປະທັບຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ: ຄາຍລາສ ພູອັນສູງສຸດ.

Verse 58

एतद्वस्सर्वमाख्यातं यथा तस्य पुराऽभवत् । विवाहो वृषयानस्य मनुस्वायंभुवान्तक

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ລິສີທັງຫຼາຍ, ທຸກຢ່າງນີ້ໄດ້ຖືກເລົ່າໃຫ້ພວກທ່ານຟັງ ຕາມທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນໃນການກ່ອນ—ຈົນເຖິງພິທີອະພິເສກຂອງວຶສະຍານ, ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນຕອນທ້າຍແຫ່ງການປົກຄອງຂອງມະນຸ ສະວາຍັມພູວະ.

Verse 59

विवाहसमये यज्ञे प्रारंभे वा शृणोति यः । एतदाख्यानमव्यग्रस्संपूज्य वृषभध्वजम्

ຜູ້ໃດມີໃຈສະຫງົບບໍ່ຟຸ້ງຊ່ານ ບູຊາພຣະສິວະຜູ້ມີທຸງຮູບງົວ ແລະຟັງນິທານອັນສັກສິດນີ້ ໃນເວລາແຕ່ງງານ ຫຼືເມື່ອເລີ່ມຍັດຍະ ຍ່ອມໄດ້ຮັບພອນແທ້ດ້ວຍການຟັງນັ້ນ।

Verse 60

तस्याऽविघ्नं भवेत्सर्वं कर्म वैवाहिकं च यत् । शुभाख्यमपरं कर्म निर्विघ्नं सर्वदा भवेत्

ດ້ວຍກຳມະອັນເປັນມົງຄຸນນັ້ນ ການງານທຸກຢ່າງ—ໂດຍສະເພາະພິທີແຕ່ງງານ—ຍ່ອມປອດຈາກອຸປະສັກ. ພິທີອື່ນໃດທີ່ເອີ້ນວ່າ “ມົງຄຸນ” ກໍຈະບໍ່ຖືກຂັດຂວາງເສມອໄປ।

Verse 61

कन्या च सुखसौभण्यशीलाचारगुणान्विता । साध्वी स्यात्पुत्रिणी प्रीत्या श्रुत्वाख्यानमिदं शुभम्

ເມື່ອໄດ້ຟັງນິທານສັກສິດອັນເປັນມົງຄຸນນີ້ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ, ສາວນ້ອຍຜູ້ມີຄວາມສຸກ ແລະ ໂຊກດີ, ພ້ອມດ້ວຍຈິດໃຈສູງສົ່ງ, ຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງ ແລະ ຄຸນງາມຄວາມດີ, ຈະເປັນສະຕີຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະ ໄດ້ຮັບພອນໃຫ້ມີບຸດຊາຍ.