नन्दाव्रत-समाप्तिः तथा शङ्करस्य प्रत्यक्ष-दर्शनम् (Completion of the Nandā-vrata and Śiva’s Direct Appearance)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा सर्वदेवैश्च कृता शंभोर्नुतिः परा । शिवाच्च सा वरं प्राप्ता शृणु ह्यादरतो मुने

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ເທວະທັງປວງໄດ້ຖວາຍບົດສັນລະເສີນອັນສູງສຸດແດ່ພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ). ແລະນາງໄດ້ຮັບພອນໜຶ່ງຈາກພຣະສິວະ. ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ໂອ ມຸນີ.

Verse 2

अथो सती पुनः शुक्लपक्षेऽष्टम्यामुपोषिता । आश्विने मासि सर्वेशं पूजयामास भक्तितः

ຕໍ່ມາ ສະຕີໄດ້ຖືອຸໂປສະຖະອີກຄັ້ງ ໃນວັນທີ 8 ຂອງຂ້າງຂຶ້ນ. ໃນເດືອນອາສະວິນ ນາງໄດ້ບູຊາພຣະສະເວສະ—ພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ—ດ້ວຍພັກດີອັນເຕັມຫົວໃຈ.

Verse 3

इति नंदाव्रते पूर्णे नवम्यां दिनभागतः । तस्यास्तु ध्यानमग्नायाः प्रत्यक्षमभवद्धरः

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອນັນດາ-ວຣະຕະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ໃນວັນທີ 9 ເມື່ອວັນເວລາຄ່ອຍໆຜ່ານໄປ, ພຣະທຣະ—ຜູ້ທຮົງຮັບທຸກສິ່ງ (ພຣະສິວະ)—ໄດ້ປາກົດຕໍ່ໜ້ານາງໂດຍກົງ ເນື່ອງຈາກນາງຈົມຢູ່ໃນສະມາທິ.

Verse 4

सर्वाङ्गसुन्दरो गौरः पंचवक्त्रस्त्रिलोचनः । चंद्रभालः प्रसन्नात्मा शितिकंठश्चतुर्भुज

ພຣະອົງງາມສົມບູນທຸກອະວະຍະວະ ສະຫວ່າງຜ່ອງໃສ; ມີຫ້າໜ້າ ແລະສາມຕາ. ພຣະຈັນປະດັບຢູ່ທີ່ຫນ້າຜາກ; ພຣະຫົວໃຈສະງົບ ແລະເມດຕາ. ຄໍສີຟ້າ ແລະມີສີ່ແຂນ—ນີ້ແມ່ນຮູບສະກຸນອັນມົງຄຸນຂອງພຣະສິວະ ທີ່ຖືກສັນລະເສີນ.

Verse 5

त्रिशूलब्रह्मकवराभयधृग्भस्मभास्वरः । स्वर्धुन्या विलसच्छीर्षस्सकलाङ्गमनोहरः

ພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຂີ້ເທົ່າສັກສິດ (ວິພູຕິ) ຖືຕຣິຊູນ ແລະມີເຄື່ອງຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະພຣະຫມາ ພ້ອມທ່າມືອະພະຍະອັນໃຫ້ຄວາມປອດໄພ. ນ້ໍາຄົງຄາແຫ່ງສະຫວັນປະດັບຢູ່ເທິງສີສະ ແລະພຣະວິກາຍທຸກສ່ວນງາມຈົນຊວນໃຈ।

Verse 6

महालावण्यधामा च कोटिचन्द्रसमाननः । कोटिस्मरसमाकांतिस्सर्वथा स्त्रीप्रियाकृतिः

ພຣະອົງເປັນທີ່ສະຖິດແຫ່ງຄວາມງາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງ; ພຣະພັກດັ່ງດວງຈັນນັບໂກດິ. ສະເໝີດ້ວຍເສ່ນຫາຂອງກາມະເທວະນັບໂກດິ ແລະຮູບພຣະອົງໃນທຸກປະການເປັນທີ່ພໍໃຈ ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງສະຕຣີ।

Verse 7

प्रत्यक्षतो हरं वीक्ष्य सती सेदृविधं प्रभुम् । ववन्दे चरणौ तस्य सुलज्जावनतानना

ເມື່ອສະຕີໄດ້ເຫັນພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ຢູ່ຕໍ່ໜ້າຢ່າງປະຈັກ—ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງນາງຢ່າງປາກົດຊັດ—ນາງດ້ວຍຄວາມອ່ອນນ້ອມແລະຄວາມລະອາຍ ກໍ່ກົ້ມໜ້າລົງ ແລະກາບບູຊາພຣະບາດຂອງພຣະອົງ।

Verse 8

अथ प्राह महादेवस्सतीं सद्व्रतधारिणीम् । तामिच्छन्नपि भार्यार्थं तपश्चर्याफलप्रदः

ແລ້ວພຣະມະຫາເທວະ—ຜູ້ປະທານຜົນແຫ່ງຕະປະ—ໄດ້ກ່າວກັບສະຕີ ຜູ້ຖືວຣະຕະອັນດີຢ່າງໝັ້ນຄົງ. ແມ່ນແທ້ວ່າພຣະອົງປາດຖະໜານາງເປັນພຣະມະເຫສີ ແຕ່ກໍ່ກ່າວດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາທີ່ຮັກສາຄວາມສັກສິດ ແລະຜົນສໍາເລັດຂອງຕະປະ।

Verse 9

महादेव उवाच । दक्षनंदिनि प्रीतोस्मि व्रतेनानेन सुव्रते । वरं वरय संदास्ये यत्तवाभिमतं भवेत्

ພຣະມະຫາເທວະຕັດວ່າ: «ໂອ ບຸດທິດາອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງທັກສະ, ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະອັນດີ, ເພາະວຣະຕະນີ້ ເຮົາພໍໃຈໃນເຈົ້າ. ຈົ່ງເລືອກພອນ; ເຮົາຈະປະທານສິ່ງທີ່ໃຈເຈົ້າປາຖະໜາ»។

Verse 10

ब्रह्मोवाच । जानन्नपीह तद्भावं महादेवो जगत्पतिः । जगौ वरं वृणीष्वेति तद्वाक्यश्रवणेच्छया

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ແມ່ນແຕ່ພຣະມະຫາເທວະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສັບພະໂລກ ຮູ້ຢູ່ແລ້ວເຖິງໃຈໃນຂອງນາງ ແຕ່ພຣະອົງກໍກ່າວວ່າ «ຈົ່ງເລືອກພອນ» ເພາະປາຖະໜາຈະໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຈາກນາງເອງ.

Verse 11

सापि त्रपावशा युक्ता वक्तुं नो हृदि यत्स्थितम् । शशाक सा त्वभीष्टं यत्तल्लज्जाच्छादितं पुनः

ນາງເອງກໍຖືກຄວາມອາຍຄອບງໍາ ຈົນບໍ່ອາດເວົ້າສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນໃຈໄດ້. ແມ່ນວ່ານາງປາຖະໜາຈະເວົ້າອອກ ແຕ່ຄວາມປາຖະໜາອັນຮັກນັ້ນກໍຖືກຄວາມອາຍປົກຄຸມອີກຄັ້ງ.

Verse 12

प्रेममग्नाऽभवत्साति श्रुत्वा शिववचः प्रियम् । तज्ज्ञात्वा सुप्रसन्नोभूच्छंकरो भक्तवत्सलः

ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈາອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສິວະ ສາຕີກໍ່ຈົມຢູ່ໃນຄວາມຮັກຢ່າງໝົດຈິດ. ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີ ຮູ້ໃຈນາງແລ້ວ ກໍ່ປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 13

वरं ब्रूहि वरं ब्रूहि प्राहेति स पुनर्द्रुतम् । सतीभक्तिवशश्शंभुरंतर्यामी सतां गतिः

ພຣະອົງກ່າວຢ່າງວ່ອງໄວຊ້ຳໆວ່າ “ຈົ່ງກ່າວພອນ—ຈົ່ງກ່າວພອນ!” ແມ່ນແທ້ວ່າ ພຣະສັມພູເປັນອັນຕະຣະຍາມີ ຜູ້ສະຖິດໃນໃຈສັດທັງປວງ, ແຕ່ພຣະອົງກໍ່ອ່ອນໂຍນຕາມພັກດີຂອງສາຕີ; ພຣະອົງແມ່ນທີ່ພຶ່ງແລະຈຸດໝາຍສຸດທ້າຍຂອງຜູ້ດີ.

Verse 14

अथ त्रपां स्वां संधाय यदा प्राह हरं सती । यथेष्टं देहि वरद वरमित्यनिवारकम्

ແລ້ວສາຕີກໍ່ຮວບຮວມຄວາມເຂີນອາຍຂອງນາງ ແລະກ່າວຕໍ່ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະທານພອນ, ຂໍພຣະອົງປະທານພອນໜຶ່ງຕາມພຣະປະສົງ—ພອນທີ່ບໍ່ມີໃຜຂັດຂວາງໄດ້.”

Verse 15

तदा वाक्यस्यावसानमनवेक्ष्य वृषध्वजः । भव त्वं मम भार्येति प्राह तां भक्तवत्सलः

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະວຶສະທະວະຈະ—ພຣະສິວະຜູ້ມີສັນຍາລັກເປັນງົວ—ບໍ່ລໍຖ້າໃຫ້ນາງເວົ້າຈົບ ໄດ້ກ່າວດ້ວຍຄວາມເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີວ່າ: «ຈົ່ງເປັນພຣະມະເຫສີຂອງເຮົາ»។

Verse 16

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य साभीष्टफल भावनम् । तूष्णीं तस्थौ प्रमुदिता वरं प्राप्य मनोगतम्

ເມື່ອນາງໄດ້ຍິນພຣະວາຈານັ້ນ—ພຣະວາຈາທີ່ແນ່ນອນວ່າຈະນຳໃຫ້ໄດ້ຜົນທີ່ປາດຖະໜາ—ນາງຢືນນິ່ງຢ່າງສງົບ ດ້ວຍຄວາມປິຕິ ເພາະໄດ້ຮັບພອນທີ່ໃຈນາງໝາຍມານານ।

Verse 17

इति श्रीशैवे महापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सतीवरलाभो नाम सप्तदशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ໃນ ມະຫາປຸຣານະສາຍວະ ໃນປື້ມທີສອງ ຊື່ວ່າ ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ໃນພາກທີສອງ ຄື ສະຕີຂັນດະ ບົດທີສິບເຈັດ ຊື່ «ການໄດ້ຮັບພອນຂອງສະຕີ» ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງແຕ່ນີ້।

Verse 18

ततो भावान्समादाय शृंगाराख्यो रसस्तदा । तयोश्चित्ते विवेशाशु कला हावा यथोदितम्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຮວບຮວມອາລົມພາຍໃນທີ່ເໝາະສົມ ຣະສະທາງສຸນທຣະຍະທີ່ເອີ້ນວ່າ «ສຶຣິງກາຣະ» (ຄວາມຮັກ) ກໍເກີດຂຶ້ນ. ດັ່ງທີ່ກ່າວໄວ້ ຄວາມງາມລະອຽດ—ກິລິຍາອ່ອນຊ້ອຍ ແລະ ທ່າທາງແຫ່ງຄວາມຮັກ—ໄດ້ເຂົ້າສູ່ໃຈຂອງທັງສອງຢ່າງວ່ອງໄວ।

Verse 19

तत्प्रवेशात्तु देवर्षे लोकलीलानुसारिणोः । काप्यभिख्या तयोरासीच्चित्रा चन्द्रमसोर्यथा

ໂອ ດີວະຣິສີ, ເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າໄປທີ່ນັ້ນ ທັງສອງຜູ້ທີ່ເຄື່ອນໄຫວຕາມລີລາຂອງໂລກ ກໍໄດ້ຮັບນາມສຽງພິເສດອັນແປກປະຫຼາດ ດັ່ງປະກາຍແສງຈັນ.

Verse 20

रेजे सती हरं प्राप्य स्निग्धभिन्नांजनप्रभा । चन्द्राभ्याशेऽभ्रलेखेव स्फटिकोज्ज्वलवर्ष्मणः

ເມື່ອໄດ້ພົບຮາຣະ (ພຣະສິວະ) ແລ້ວ ສະຕີກໍສ່ອງສະຫວ່າງ; ຜິວພັນຂອງນາງດຸດດັ່ງປະກາຍອັນອ່ອນນຸ່ມຂອງອັນຈັນທີ່ບົດໃໝ່. ນາງເຫມືອນເສັ້ນເມກບາງໆຂ້າງດວງຈັນ ເມື່ອຮ່າງກາຍຂອງພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງສະຟະຕິກ.

Verse 21

अथ सा तमुवाचेदं हरं दाक्षायणी मुहुः । सुप्रसन्ना करौ बद्ध्वा नतका भक्तवत्सलम्

ແລ້ວດາກຊາຍະນີ (ສະຕີ) ຜູ້ປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ໄດ້ກ່າວຄຳນີ້ຕໍ່ຮາຣະຊ້ຳໆ. ນາງປະນົມມື ແລະກົ້ມກາບ ເວົ້າກັບພຣະເຈົ້າຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີສະເໝີ.

Verse 22

सत्युवाच । देवदेव महादेव विवाह विधिना प्रभौ । पितुर्मे गोचरीकृत्य मां गृहाण जगत्पते

ສະຕີກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເທວະເທວະ, ໂອ ມະຫາເທວະ, ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ຂໍໃຫ້ຮັບຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄູ່ສົມຣົດຕາມພິທີວິວາຫະອັນຖືກຕ້ອງ ຫຼັງຈາກເຮັດໃຫ້ພໍ່ຂ້າພະເຈົ້າຍິນຍອມ. ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ ຂໍຮັບຂ້າພະເຈົ້າ»។

Verse 23

ब्रह्मोवाच । एवं सतीवचः श्रुत्वा महेशो भक्तवत्सलः । तथास्त्विति वचः प्राह निरीक्ष्य प्रेमतश्च ताम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອມະເຫສະ—ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີເສມອ—ໄດ້ຍິນຄໍາຂອງສະຕີ ພຣະອົງເບິ່ງນາງດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະຕອບວ່າ «ໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ»។

Verse 24

दाक्षायण्यपि तं नत्वा शंभुं विज्ञाप्य भक्तितः । प्राप्ताज्ञा मातुरभ्याशमगान्मोहमुदान्विता

ດາກຊາຍະນີ (ສະຕີ) ກໍໄດ້ກົ້ມກາບພຣະຊຳພູ ແລະທູນແຈ້ງດ້ວຍພັກຕິອັນເຄົາລົບ; ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດແລ້ວ ນາງຖືກມົວເມົາຄອບງຳ ແລະໄປຫາມານດາຂອງນາງ.

Verse 25

हरोपि हिमवत्प्रस्थं प्रविश्य च निजाश्रमम् । दाक्षायणीवियोगाद्वै कृच्छ्रध्यानपरोऽभवत्

ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ກໍເຂົ້າໄປຍັງພູສູງແຫ່ງຫິມະວັດ ແລະກັບຄືນສູ່ອາສຣົມຂອງພຣະອົງ; ເນື່ອງຈາກການພັດພາກຈາກທິດາຂອງດັກຊະ (ສະຕີ) ພຣະອົງຈຶ່ງມຸ່ງໝັ້ນໃນສະມາທິອັນເຂັ້ມງວດແລະຫນັກໜ່ວງ.

Verse 26

समाधाय मनः शंभुर्लौकिकीं गतिमाश्रितः । चिंतयामास देवर्षे मनसा मां वृषध्वजः

ເມື່ອພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ຈັດຈິດໃຫ້ສະຫງົບ ແລະຮັບຮອງທ່າທາງພາຍນອກຕາມໂລກິຍະ; ແຕ່ໃນໃຈ ພຣະອົງຜູ້ມີທຸງຮູບງົວ ໄດ້ຄິດຄໍານຶງຮອດຂ້າພະເຈົ້າ, ໂອ ຤ິສີເທວະ.

Verse 27

ततस्संचिंत्यमानोहं महेशेन त्रिशूल्रिना । पुरस्तात्प्राविशं तूर्णं हरसिद्धिप्रचोदितः

ຕໍ່ມາ ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຖືກພຣະມະເຫສະ (ຜູ້ຖືຕຣິສູນ) ຄິດຄໍານຶງຢູ່, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປາກົດຕໍ່ໜ້າພຣະອົງຢ່າງວ່ອງໄວ ໂດຍອໍານາດບໍ່ຜິດພາດຂອງຮະຣະເປັນຜູ້ຜັກດັນ.

Verse 28

यत्रासौ हिमवत्प्रस्थे तद्वियोगी हरः स्थितः । सरस्वतीयुतस्तात तत्रैव समुपस्थितः

ໃນພື້ນທີ່ນັ້ນເທິງລາດເຂົາຫິມະວານ, ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ຢູ່ນິ່ງດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດເນື່ອງຈາກການພັດພາກຈາກນາງ. ແລະທີ່ນັ້ນເອງ, ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ພຣະພຣະຫມາ ມາຮອດ ພ້ອມດ້ວຍສະຣັສວະຕີ.

Verse 29

सरस्वतीयुतं मां च देवर्षे वीक्ष्य स प्रभुः । उत्सुकः प्रेमबद्धश्च सत्या शंभुरुवाच ह

ໂອ ດະເວະຣິຊິ, ເມື່ອພຣະອົງຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າ ໄດ້ເຫັນຂ້ອຍຢູ່ກັບ ສະຣັສວະຕີ, ພຣະສຳພູ ຜູ້ສູງສຸດ ກໍເກີດຄວາມປາຖະໜາ ແລະຖືກຜູກມັດດ້ວຍຄວາມຮັກ, ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວກັບ ສະຕີ।

Verse 30

शंभुरुवाच । अहं ब्रह्मन्स्वार्थपरः परिग्रहकृतौ च यत् । तदा स्वत्वमिवस्वार्थे प्रतिभाति ममाधुना

ພຣະສຳພູກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມັນ, ເມື່ອຂ້ອຍໝົດໃຈໃນປະໂຫຍດສ່ວນຕົນ ແລະເຮັດການຍຶດຄອງ, ແມ່ນແຕ່ບັດນີ້ ປະໂຫຍດນັ້ນກໍປາກົດໃນໃຈຂ້ອຍ ດຸຈະເປັນ ‘ຂອງຂ້ອຍ’ ເຫມືອນກຳມະສິດທີ່ແທ້»។

Verse 31

अहमाराधितस्सत्याद्दाक्षायण्याथ भक्तितः । तस्यै वरो मया दत्तो नंदाव्रतप्रभावतः

ແທ້ຈິງ ສະຕີ ບຸດສາວຂອງດັກສະ ໄດ້ບູຊາຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍສັດທາອັນແນ່ນອນ; ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງນັນດາ-ວຣະຕະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະທານພອນໃຫ້ນາງ។

Verse 32

भर्ता भवेति च तया मत्तो ब्रह्मन् वरो वृतः । मम भार्या भवेत्युक्तं मया तुष्टेन सर्वथा

ໂອ ພຣາຫມັນ, ນາງໄດ້ເລືອກພອນຈາກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ “ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເປັນສາມີຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.” ແລະຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ປິຕິຍິນດີຢ່າງສິ້ນເຊີງ ໄດ້ກ່າວວ່າ “ນາງຈົ່ງເປັນພຣະຍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າແທ້ໆ.”

Verse 33

अथावदत्तदा मां सा सती दाक्षायणी त्विति । पितुर्मे गोचरीकृत्य मां गृहाण जगत्पते

ແລ້ວຕໍ່ມາ ສະຕີ ບຸດສາວຂອງດັກສະ ໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນ ດາກສາຍະນີ (ສະຕີ). ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນຳຕົນເອງໃຫ້ເຂົ້າສູ່ສາຍຕາແລະຄວາມຫ່ວງໃຍຂອງບິດາ; ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັບພະໂລກ, ຂໍຈົ່ງຮັບຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ (ເປັນຂອງພຣະອົງ).”

Verse 34

तदप्यंगीकृतं ब्रह्मन्मया तद्भक्ति तुष्टितः । सा गता भवनं मातुरहमत्रागतो विधे

ໂອ ພຣາຫມັນ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຮັບຕົກລົງຕາມນັ້ນ ເນື່ອງຈາກພໍໃຈໃນຄວາມພັກດີຂອງນາງ. ນາງໄດ້ໄປເຮືອນແມ່ຂອງນາງ ແລະຂ້າພະເຈົ້າມາຮອດທີ່ນີ້, ໂອ ວິເທ ຜູ້ຈັດສັນ.

Verse 35

तस्मात्त्वं गच्छ भवनं दक्षस्य मम शासनात् । तां दक्षोपि यथा कन्यां दद्यान्मेऽरं तथा वद

ດັ່ງນັ້ນ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງເຮົາ ເຈົ້າຈົ່ງໄປຍັງເຮືອນຂອງດັກສະ. ຈົ່ງເວົ້າໃຫ້ເໝາະສົມ ເພື່ອໃຫ້ດັກສະກໍມອບທິດານັ້ນໃຫ້ເຮົາຕາມພິທີອັນຄວນ.

Verse 36

सतीवियोगभंगस्स्याद्यथा मे त्वं तथा कुरु । समाश्वासय तं दक्षं सर्वविद्याविशारदः

ຈົ່ງກະທຳໃຫ້ການແຍກຈາກສະຕີຂອງເຮົາສິ້ນສຸດລົງ. ຕາມທີ່ເຮົາປາຖະໜາ ເຈົ້າຈົ່ງເຮັດຕາມນັ້ນ. ໂອ ຜູ້ຊໍານານໃນທຸກວິຊາ, ຈົ່ງໄປປອບໃຈດັກສະ.

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इत्युदीर्य महादेवस्सकाशे मे प्रजापतेः । सरस्वतीं विलोक्याशु वियोगवशगोभवत्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອມະຫາເທວະໄດ້ເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ເປັນປະຊາປະຕິ, ພຣະອົງໄດ້ເບິ່ງໄປຫາສະຣັສວະຕີ; ແລະໃນທັນທີ ພຣະອົງກໍຕົກຢູ່ໃຕ້ອໍານາດແຫ່ງຄວາມຄິດຮອດຈາກການພັດພາກ.

Verse 38

तेनाहमपि चाज्ञप्तः कृतकृत्यो मुदान्वितः । प्रावोचं चेति जगतां नाथं तं भक्तवत्सलम्

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງຈາກພຣະອົງ. ດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກວ່າໜ້າທີ່ສໍາເລັດແລ້ວ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າອອກ ສັນລະເສີນພຣະນາຖແຫ່ງສັບພະໂລກ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີ.

Verse 39

ब्रह्मोवाच । यदात्थ भगवञ्शम्भो तद्विचार्य सुनिश्चितम् । देवानां मुख्यस्स्वार्थो हि ममापि वृषभध्वज

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະສຳພູ ຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພິຈາລະນາຄຳທີ່ພຣະອົງກ່າວແລ້ວ ແລະໄດ້ໝັ້ນໃຈຢ່າງແນ່ນອນ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເທວະທັງຫຼາຍ—ລວມທັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ—ຢູ່ໃນນັ້ນ, ໂອ ພຣະຜູ້ມີທຸງເປັນຮູບງົວ (Vṛṣabhadhvaja)»

Verse 40

दक्षस्तुभ्यं सुतां स्वां च स्वयमेव प्रदास्यति । अहं चापि वदिष्यामि त्वद्वाक्यं तत्समक्षतः

ດັກສະ ຈະມອບລູກສາວຂອງຕົນໃຫ້ພຣະອົງເອງເພື່ອເປັນຄູ່ຄອງ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະກ່າວຄຳຂອງພຣະອົງນັ້ນ ຕໍ່ໜ້າເຂົາ ແບບປະເຊີນໜ້າ.

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इत्युदीर्य्य महादेवमहं सर्वेश्वरं प्रभुम् । अगमं दक्षनिलयं स्यंदनेनातिवेगिना

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ ພຣະມະຫາເທວະ—ພຣະຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າສູງສຸດ ແລະເປັນອົງອະທິປະໄຕແຫ່ງທຸກສິ່ງ—ແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ໄປຍັງເຮືອນຂອງດັກສະ ໂດຍລົດສົ່ງທີ່ໄວຢ່າງຍິ່ງ.»

Verse 42

नारद उवाच । विधे प्राज्ञ महाभाग वद नो वदतां वर । सत्यै गृहागतायै स दक्षः किमकरोत्ततः

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ສ້າງ (ພຣະພຣະຫມາ), ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາ ແລະມີວາສະນາຍິ່ງ, ຜູ້ເວົ້າເກັ່ງທີ່ສຸດ, ຂໍຈົ່ງບອກພວກເຮົາ: ເມື່ອ ສະຕີ ມາຮອດເຮືອນພໍ່ຂອງນາງແລ້ວ, ດັກສະ ໄດ້ເຮັດຫຍັງຕໍ່ໄປ?»

Verse 43

ब्रह्मोवाच । तपस्तप्त्वा वरं प्राप्य मनोभिलषितं सती । गृहं गत्वा पितुर्मातुः प्रणाममकरोत्तदा

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ສະຕີໄດ້ບໍາເນັດຕະປະສະຍາ ແລະໄດ້ຮັບພອນຕາມທີ່ໃຈປາຖະໜາ; ແລ້ວນາງກັບໄປເຮືອນ ແລະໃນເວລານັ້ນໄດ້ກາບນົບພໍ່ແມ່ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 44

मात्रे पित्रेऽथ तत्सर्वं समाचख्यौ महेश्वरात् । वरप्राप्तिः स्वसख्या वै सत्यास्तुष्टस्तु भक्तितः

ແລ້ວນາງໄດ້ເລົ່າທຸກຢ່າງໃຫ້ແມ່ແລະພໍ່ຟັງ—ວ່າໂດຍພຣະມະເຫສະວະຣະ ນາງໄດ້ຮັບພອນອັນປາດຖະໜາ. ແທ້ຈິງ ສະຫາຍຂອງນາງ “ສັດຍາ” ກໍຍິນດີພໍໃຈ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມພັກດີ.

Verse 45

माता पिता च वृत्तांतं सर्वं श्रुत्वा सखीमुखात् । आनन्दं परमं लेभे चक्रे च परमोत्सवम्

ເມື່ອແມ່ແລະພໍ່ໄດ້ຟັງເລື່ອງລາວທັງໝົດຈາກປາກຂອງສະຫາຍຂອງນາງ ກໍໄດ້ຮັບຄວາມຍິນດີສູງສຸດ ແລະຈັດງານສະເຫຼີມສະຫຼອງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ.

Verse 46

द्रव्यं ददौ द्विजातिभ्यो यथाभीष्टमुदारधीः । अन्येभ्यश्चांधदीनेभ्यो वीरिणी च महामनाः

ນາງຜູ້ມີໃຈກວ້າງ ແລະປັນຍາອຸດົມ ໄດ້ມອບຊັບສິນແກ່ພວກດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຕາມທີ່ເຂົາປາດຖະໜາ. ແລະນາງຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ຍັງໄດ້ໃຫ້ທານແກ່ຄົນອື່ນໆ—ແກ່ຄົນຕາບອດ ແລະຜູ້ຂັດສົນທຸກຍາກ.

Verse 47

वीरिणी तां समालिंग्य स्वसुतां प्रीतिवर्द्धिनीम् । मूर्ध्न्युपाघ्राय मुदिता प्रशशंस मुहुर्मुहुः

ວີຣິນີໄດ້ກອດລູກສາວຂອງນາງ ຜູ້ເພີ່ມພູນຄວາມຮັກແລະຄວາມຍິນດີ. ນາງປິຕິ ຈູບ (ດົມກິ່ນ) ທີ່ກະຫຼອດຫົວ ແລະສັນລະເສີນຊ້ຳໆ.

Verse 48

अथ दक्षः कियत्काले व्यतीते धर्मवित्तमः । चिंतयामास देयेयं स्वसुता शम्भवे कथम्

ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປພັກໜຶ່ງ ທັກສະ ຜູ້ຮູ້ທຳມະຢ່າງຍິ່ງ ໄດ້ຄິດພິຈາລະນາວ່າ: “ຂ້ອຍຈະມອບລູກສາວຂອງຂ້ອຍໃຫ້ແກ່ ຊັມພູ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 49

आगतोपि महादेवः प्रसन्नस्स जगाम ह । पुनरेव कथं सोपि सुतार्थेऽत्रागमिष्यति

ແມ່ນແຕ່ພຣະມະຫາເທວະຈະໄດ້ມາແລ້ວ ພຣະອົງກໍຈາກໄປອີກ ດ້ວຍພຣະທັຍຍິນດີ. ແລ້ວພຣະອົງຈະກັບມາທີ່ນີ້ອີກຄັ້ງ ເພື່ອເຫດແຫ່ງບຸດ ໄດ້ຢ່າງໃດ?

Verse 50

प्रास्थाप्योथ मया कश्चिच्छंभोर्निकटमंजसा । नैतद्योग्यं निगृह्णीयाद्यद्येवं विफलार्दना

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສົ່ງຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງໄປໃກ້ພຣະສຳພູ (Śambhu) ຢ່າງວ່ອງໄວ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ເໝາະສົມ ບໍ່ຄວນຮັບເຮັດ; ຖ້າເຮັດແບບນັ້ນ ຄວາມພະຍາຍາມຈະໄຮ້ຜົນ ແລະນຳທຸກຂ໌ມາ.

Verse 51

अथवा पूजयिष्यामि तमेव वृषभध्वजम् । मदीयतनया भक्त्या स्वयमेव यथा भवेत्

ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບູຊາພຣະອົງນັ້ນເອງ—ພຣະສິວະ ຜູ້ຊູທຸງຮູບງົວ—ເພື່ອໃຫ້ໂດຍພະຄວາມສັດທາຂອງລູກສາວຂ້າພະເຈົ້າ ພຣະອົງຈະເປັນຄູ່ຄອງຂອງນາງດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ.

Verse 52

तथैव पूजितस्सोपि वांछत्यार्यप्रयत्नतः । शंभुर्भवतु मद्भर्त्तेत्येवं दत्तवरेणतत्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ບູຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ນາງກໍດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມອັນສູງສົ່ງ ໄດ້ປາຖະໜາພອນນີ້ວ່າ: “ຂໍໃຫ້ພຣະສຳພູເປັນສາມີຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.” ແລະພອນນັ້ນກໍຖືກປະທານໃຫ້ນາງດັ່ງນັ້ນ.

Verse 53

इति चिंतयतस्तस्य दक्षस्य पुरतोऽन्वहम् । उपस्थितोहं सहसा सरस्वत्यन्वितस्तदा

ໃນຂະນະທີ່ດັກສະ (Dakṣa) ຄິດຢູ່ແບບນັ້ນ ມື້ແລ້ວມື້ເລົ່າ, ໃນເວລານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປາກົດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນຕໍ່ໜ້າເຂົາ ໂດຍມີນາງສາຣັສວະຕີ (Sarasvatī) ຕິດຕາມມາດ້ວຍ.

Verse 54

मां दृष्ट्वा पितरं दक्षः प्रणम्यावनतः स्थितः । आसनं च ददौ मह्यं स्वभवाय यथोचितम्

ເມື່ອເຫັນຂ້ອຍ ດັກສະກໍກ້ົງກາບພໍ່ຂອງຕົນ ແລະຢືນຢູ່ດ້ວຍຄວາມນ້ອມນອບ. ຈາກນັ້ນ ຕາມຄວາມເໝາະສົມແຫ່ງຖານະແລະເຮືອນຂອງຕົນ ເຂົາໄດ້ຖວາຍອາສນະໃຫ້ຂ້ອຍ.

Verse 55

ततो मां सर्वलोकेशं तत्रागमन कारणम् । दक्षः पप्रच्छ स क्षिप्रं चिंताविष्टोपि हर्षितः

ຕໍ່ມາ ທັກສະໄດ້ຖາມຂ້າພະເຈົ້າ—ພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງປວງ—ຢ່າງວ່ອງໄວ ເຖິງເຫດທີ່ມາຮອດທີ່ນັ້ນ। ແມ່ນແທ້ວ່າໃນໃຈຖືກຄວາມກັງວົນຄອບງໍາ ແຕ່ພາຍນອກກໍຍັງປາກົດດັ່ງຜູ້ຍິນດີ।

Verse 56

दक्ष उवाच । तवात्रागमने हेतुः कः प्रवेशे स सृष्टिकृत् । ममोपरि सुप्रसादं कृत्वाचक्ष्व जगद्गुरो

ທັກສະກ່າວວ່າ: “ເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງເສດັດມາທີ່ນີ້? ແລະ ຜູ້ສ້າງຜູ້ໃດເປັນຜູ້ຈັດໃຫ້ພຣະອົງເຂົ້າສູ່ສະພານີ້? ໂອ ຄູອາຈານແຫ່ງໂລກ, ຂໍພຣະອົງໂປດເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ບອກໃຫ້ຮູ້ເຖີດ.”

Verse 57

पुत्रस्नेहात्कार्यवशादथ वा लोककारक । ममाश्रमं समायातो हृष्टस्य तव दर्शनात्

ໂອ ຜູ້ເປັນຜູ້ອຸປະກາລະແກ່ໂລກທັງປວງ, ບໍ່ວ່າຈະເພາະຄວາມຮັກຕໍ່ບຸດ ຫຼືເພາະພາລະກິດໃດໜຶ່ງ, ທ່ານໄດ້ມາຮອດອາສຣົມຂອງຂ້າ; ເຫັນທ່ານແລ້ວ ຂ້າມີຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ.

Verse 58

ब्रह्मोवाच । इति पृष्टस्स्वपुत्रेण दक्षेण मुनिसत्तम । विहसन्नब्रुवं वाक्यं मोदयंस्तं प्रजापतिम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ, ເມື່ອຂ້າຖືກບຸດຂອງຂ້າ ດັກສະ ຖາມດັ່ງນັ້ນ, ຂ້າໄດ້ຍິ້ມ ແລະເວົ້າຖ້ອຍຄໍາທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະປະຊາປະຕິນັ້ນປິຕິຍິນດີ.

Verse 59

ब्रह्मोवाच । शृणु दक्ष यदर्थं त्वत्समीपमहमागतः । त्वत्तोकस्य हितं मेपि भवतोपि तदीप्सितम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ດັກສະ, ເພາະເຫດໃດຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງມາໃກ້ທ່ານ. ຄວາມຜາສຸກແລະປະໂຫຍດຂອງລູກສາວທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າກໍປາຖະໜາ, ແລະນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ທ່ານເອງກໍປາຖະໜາ»។

Verse 60

तव पुत्री समाराध्य महादेवं जगत्पतिम् । यो वरः प्रार्थितस्तस्य समयोयमुपागतः

«ລູກສາວຂອງທ່ານໄດ້ບູຊາອາຣາທະນາພຣະມະຫາເທວ—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ—ຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ບັດນີ້ເວລາສໍາລັບພອນທີ່ໄດ້ອະທິຖານຂໍ ກໍມາຮອດແລ້ວ»។

Verse 61

शंभुना तव पुत्र्यर्थं त्वत्सकाशमहं धुवम् । प्रस्थापितोस्मि यत्कृत्यं श्रेय स्तदवधारय

«ເພື່ອລູກສາວຂອງທ່ານ ພຣະສັມພູໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າມາຫາທ່ານແນ່ນອນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເຂົ້າໃຈໃຫ້ແຈ້ງວ່າ ບັດນີ້ຄວນເຮັດສິ່ງໃດ—ສິ່ງໃດຈຶ່ງນໍາໄປສູ່ຄວາມດີສູງສຸດ»។

Verse 62

वरं दत्त्वा गतो रुद्रस्तावत्प्रभृति शंकरः । त्वत्सुताया वियोगेन न शर्म लभतेंजसा

«ເມື່ອພຣະຣຸດຣະປະທານພອນແລ້ວ ກໍເສດັດຈາກໄປ. ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ພຣະສັງກະຣະ ເນື່ອງຈາກການພັດພາກຈາກລູກສາວຂອງທ່ານ (ສະຕີ) ຈຶ່ງບໍ່ອາດໄດ້ຮັບຄວາມສະຫງົບໃນພຣະຫົວໃຈໄດ້ໂດຍງ່າຍ»។

Verse 63

अलब्धच्छिद्रमदनो जिगाय गिरिशं न यम् । सर्वैः पुष्पमयैर्बाणैर्यत्नं कृत्वापि भूरिशः

«ແມ່ນແຕ່ມະດະນະ (ກາມ) ກໍບໍ່ອາດພົບຊ່ອງໂຫວ່ອ່ອນໄຫວແມ່ນແຕ່ນ້ອຍໃນພຣະຄິຣີສະ (ພຣະສິວະ) ເພື່ອຊະນະພຣະອົງໄດ້, ແມ່ນວ່າຈະພະຍາຍາມຢ່າງຫນັກ ແລະຍິງລູກສອນດອກໄມ້ທັງປວງຢ່າງຫຼາຍກໍຕາມ»។

Verse 64

स कामबाणविद्धोपि परित्यज्यात्म चिंतनम् । सतीं विचिंतयन्नास्ते व्याकुलः प्राकृतो यथा

ແມ່ນແຕ່ຖືກລູກສອນຂອງກາມະທະວະດາທະລຸດ, ລາວກໍລະທິ້ມການພິຈາລະນາຕົນພາຍໃນ; ແລ້ວນັ່ງຢູ່ດ້ວຍໃຈວຸ້ນວາຍ ຄິດຄໍານຶງແຕ່ພຣະນາງສະຕີ—ດັ່ງຄົນໂລກທົ່ວໄປ.

Verse 65

विस्मृत्य प्रश्रुतां वाणीं गणाग्रे विप्रयोगतः । क्व सतीत्येवमभितो भाषते निकृतावपि

ເນື່ອງຈາກຄວາມເຈັບປວດແຫ່ງການພັດພາກ ພຣະອົງໄດ້ລືມຖ້ອຍຄຳທີ່ເຄີຍກ່າວໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກຄະນະ; ແມ່ນແຕ່ຖືກຫລອກລວງ ກໍຍັງເວົ້າຮ້ອງໄປທົ່ວທິດວ່າ «ສະຕີຢູ່ໃສ?»

Verse 66

मया यद्वांछितं पूर्वं त्वया च मदनेन च । मरीच्याद्यैमुनिवरैस्तत्सिद्धमधुना सुत

«ລູກເອີຍ, ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍເຄີຍປາຖະໜາໃນກ່ອນ ແລະສິ່ງທີ່ເຈົ້າກັບພຣະກາມະ (ເທວະແຫ່ງຄວາມຮັກ) ກໍປາຖະໜານັ້ນ ບັດນີ້ສຳເລັດແລ້ວ ໂດຍບັນດາມະຫາມຸນີ ເລີ່ມຈາກ ມະຣີຈິ»

Verse 67

त्वत्पुत्र्याराधितश्शंभुस्सोपि तस्या विचिंतनात् । अनुशोधयितुं प्रेप्सुर्वर्त्तते हिमवद्गिरौ

ພຣະຊັມພູ ຜູ້ທີ່ລູກສາວຂອງເຈົ້າໄດ້ບູຊາດ້ວຍພະກະຕິ ບັດນີ້ກໍໂດຍການຄິດຄຳນຶງເຖິງນາງ ມີຄວາມປາຖະໜາຈະຕິດຕາມແລະສືບສວນໃຫ້ແນ່ຊັດ; ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງປະທັບຢູ່ເທິງພູຫິມະວັດ।

Verse 68

यथा नानाविधैर्भावैस्सत्त्वात्तेन व्रतेन च । शंभुराराधितस्तेन तथैवाराध्यते सती

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ) ຖືກບູຊາໃຫ້ພໍໃຈໂດຍເຂົາ ດ້ວຍອາລົມແຫ່ງພັກດີຫຼາຍປະການ ດ້ວຍສັດຕະວະ (ຄວາມບໍລິສຸດ) ແລະວຣະຕະ (ພິທີຖືສິນ) ສະຕີກໍຄວນຖືກບູຊາແລະປະນົມໃນທຳນອງດຽວກັນນັ້ນ.

Verse 69

तस्मात्तु दक्षतनयां शंभ्वर्थं परिकल्पिताम् । तस्मै देह्यविलंबेन कृता ते कृतकृत्यता

ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າຊ້າ ຈົ່ງມອບທິດາຂອງດັກສະ ຜູ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອພຣະສຳພູ ໃຫ້ແກ່ພຣະອົງ. ເມື່ອມອບນາງໃຫ້ພຣະອົງແລ້ວ ຈຸດປະສົງຂອງເຈົ້າຈະສຳເລັດ ແລະໜ້າທີ່ຈະຄົບຖ້ວນ.

Verse 70

अहं तमानयिष्यामि नारदेन त्वदालयम् । तस्मै त्वमेनां संयच्छ तदर्थे परिकल्पिताम्

«ຂ້າພະເຈົ້າຈະນຳເຂົາມາຫາວິຫານຂອງເຈົ້າ ໂດຍຜ່ານນາຣະດະ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງມອບນາງນີ້ໃຫ້ເຂົາ ເພາະນາງໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ເພື່ອຈຸດປະສົງນັ້ນ»។

Verse 71

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वा मम वचश्चेति स मे पुत्रोतिहर्षितः । एवमेवेतिमां दक्ष उवाच परिहर्षितः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ລາວກໍຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ. ແລ້ວດັກສະ ຜູ້ປິຕິປານໃດ ໄດ້ຕອບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ «ເປັນຢ່າງນັ້ນແທ້—ຂໍໃຫ້ເປັນຕາມນັ້ນ»។

Verse 72

ततस्सोहं मुने तत्रागममत्यंतहर्षितः । उत्सुको लोकनिरतो गिरिशो यत्र संस्थितः

ແລ້ວແຕ່ນັ້ນ ໂອ ມຸນີ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ. ມີໃຈຮ້ອນຮົນຢາກເຫັນໂລກອັນສັກສິດ ທີ່ພຣະກິຣີຊະ (ພຣະສິວະ ຈອມເຂົາ) ປະທັບຢູ່.

Verse 73

गते नारद दक्षोपि सदार तनयो ह्यपि । अभवत्पूर्णकामस्तु पीयूषैरिव पूरितः

ເມື່ອນາຣະດະໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ ດັກສະກໍດີ—ພ້ອມດ້ວຍເມຍແລະລູກ—ກໍກາຍເປັນຜູ້ອິ່ມໃຈສົມບູນ ດັ່ງຖືກເຕີມເຕັມດ້ວຍນ້ຳອະມຣິຕະ; ຄວາມປາຖະໜາດູເໝືອນສຳເລັດແລ້ວ.