मेनायाः क्रोध-विलापः — Menā’s Lament and Reproach (to the Sage)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । संज्ञां लब्धा ततस्सा च मेना शैलप्रिया सती । विललापातिसंक्षुब्धा तिरस्कारमथाकरोत्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ເມນາ ນາງຜູ້ມີສິນ ແລະຮັກພູເຂົາ ໄດ້ຟື້ນສະຕິຄືນ. ນາງສັ່ນໄຫວຢ່າງແຮງ ຮ້ອງໄຫ້ຄ່ຳຄວນ ແລະກ່າວຕຳນິດ້ວຍໃຈເຈັບປວດ.

Verse 2

तत्र तावत्स्वपुत्रांश्च निनिन्द खलिता मुहुः । प्रथमं सा ततः पुत्री कथयामास दुर्वचः

ທີ່ນັ້ນ ເນື່ອງຈາກຄວາມວຸ້ນວາຍໃນໃຈ ນາງໄດ້ຕຳນິລູກຊາຍຂອງຕົນຊ້ຳໆ. ແລ້ວຕໍ່ມາ ກ່ອນອື່ນໃດ ລູກສາວນັ້ນໄດ້ເວົ້າຄຳຫຍາບຄາຍ ແລະບໍ່ສົມຄວນ.

Verse 3

मेनोवाच । मुने पुरा त्वया प्रोक्तं वरिष्यति शिवा शिवम् । पश्चाद्धिमवतः कृत्यं पूजार्थं विनिवेशितम्

ເມນາກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນີ, ໃນອະດີດ ທ່ານເຄີຍກ່າວວ່າ ພຣະຊິວາ (ປາຣະວະຕີ) ຈະເລືອກພຣະຊິວະເປັນອົງຄູ່. ຕໍ່ມາ ໜ້າທີ່ຂອງຮິມະວັດ—ຈັດຕຽມສິ່ງຈຳເປັນເພື່ອການບູຊາ—ກໍໄດ້ຖືກເລີ່ມດຳເນີນຢ່າງຖືກຕ້ອງ»។

Verse 4

ततो दृष्टं फलं सत्यं विपरीतमनर्थकम् । मुनेऽधमाहं दुर्बुद्धे सर्वथा वञ्चिता त्वया

ແລ້ວຂ້ອຍໄດ້ເຫັນຜົນທີ່ແທ້ຈິງ—ແທ້ໆແລ້ວກັບກັນ ແລະນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ໂອ ມຸນີ! ຂ້ອຍ ຜູ້ຍິງຕ່ຳຕ້ອຍນີ້ ຖືກທ່ານຫລອກລວງຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຊົ່ວ.

Verse 5

पुनस्तया तपस्तप्तं दुष्करं मुनिभिश्च यत् । तस्य लब्धं फलं ह्येतत्पश्यतां दुःखदायकम्

ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ນາງໄດ້ປະຕິບັດຕະປະສະຍາອັນເຂັ້ມງວດ ທີ່ແມ່ນຍາກຍິ່ງ ແມ່ນແຕ່ພຣະມຸນີກໍຍາກຈະເຮັດໄດ້. ແຕ່ຜົນທີ່ນາງໄດ້ຮັບ ກັບເປັນເຫດໃຫ້ເກີດຄວາມໂສກເສົ້າແກ່ຜູ້ເຫັນ.

Verse 6

किं करोमि क्व गच्छामि को मे दुःखं व्यपोहताम् । कुलादिकं विनष्टं मे विहितं जीवितं मम

«ຂ້ອຍຈະເຮັດຫຍັງ? ຂ້ອຍຈະໄປໃສ? ໃຜຈະຂັບໄລ່ຄວາມທຸກຂອງຂ້ອຍ? ຕະກູນແລະທຸກສິ່ງທີ່ເກີດຈາກມັນຖືກທຳລາຍໝົດ; ແມ່ນແຕ່ຊີວິດຂອງຂ້ອຍບັດນີ້ ກໍເຫມືອນຊະຕາທີ່ຖືກກຳນົດໃຫ້ທົນທຸກ»។

Verse 7

क्व गता ऋषयो दिव्याः श्मश्रूणि त्रोटयाम्यहम् । तपस्विनी च या पत्नी सा धूर्ता स्वयमागता

«ຣິສີອັນທິບຍະທັງຫຼາຍ ໄປຢູ່ໃສ? ດ້ວຍຄວາມຫວັ່ນໄຫວ ຂ້ອຍຈະດຶງໜວດຂອງຂ້ອຍອອກ! ແລະເມຍຜູ້ເປັນຕະປັດສະວິນີແທ້—ນາງຜູ້ມີລິ້ນລົມ—ກໍມາຮອດນີ້ດ້ວຍຕົນເອງ!»

Verse 8

केषाञ्चैवापराधेन सर्वं नष्टं ममाधुना । इत्युक्त्वा वीक्ष्य च सुतामुवाच वचनं कटु

«ເນື່ອງຈາກຄວາມຜິດຂອງຄົນບາງພວກ ທຸກສິ່ງຂອງຂ້ອຍບັດນີ້ພິນາດໝົດແລ້ວ!» ເວົ້າແລ້ວ ລາວເບິ່ງໄປຫາລູກສາວ ແລະເວົ້າຄຳຮຸນແຮງ.

Verse 9

किं कृतं ते सुते दुष्टे कर्म दुःखकरं मम । हेम दत्त्वा त्वयानीतः काचो वै दुष्टया स्वयम्

«ໂອ ລູກສາວຜູ້ຊົ່ວ, ເຈົ້າໄດ້ເຮັດກຳອັນເຈັບປວດຫຍັງໃຫ້ຂ້ອຍ? ໃຫ້ຄຳໄປ ແຕ່ເຈົ້ານຳກັບມາແຕ່ແກ້ວ—ແທ້ໆແລ້ວ ເຈົ້າເຮັດເອງດ້ວຍໃຈບິດເບືອນ»।

Verse 10

हित्वा तु चन्दनं भूयो लेपितः कर्दमस्त्वया । हंसमुड्डीय काको वै गृहीतो हस्तपञ्जरे

«ປະຖິ້ມນ້ຳຫອມຈັນທະນາ ແລ້ວເຈົ້າກໍກັບໄປທາຕົນດ້ວຍຂີ້ຕົມອີກ. ບິນຂຶ້ນຫວັງຈັບຫົງ ແຕ່ກັບຈັບໄດ້ແຕ່ກາ ໃນກົງມືຂອງເຈົ້າ»។

Verse 11

हित्वा ब्रह्मजलं दूरे पीतं कूपोदकं त्वया । सूर्यं हित्वा तु खद्योतो गृहीतो यत्नतस्त्वया

«ເຈົ້າໂຍນນ້ຳອັນກວ້າງໃຫຍ່ດັ່ງທະເລ (ແຫ່ງສັດຈະອັນສູງ) ໄປໄກ ແລ້ວເລືອກດື່ມແຕ່ນ້ຳບໍ່. ປະຖິ້ມດວງອາທິດ ແລ້ວພະຍາຍາມຈັບແຕ່ແມງໄຟ»។

Verse 12

तण्डुलांश्च तथा हित्वा कृतं वै तुषभक्षणम् । प्रक्षिप्याज्यं तथा तैलं कारण्डं भुक्तमादरात्

ລະທິ້ງແມ່ນແຕ່ເມັດເຂົ້າ ທ່ານກໍໄດ້ຫັນໄປກິນແຕ່ເປືອກເຂົ້າ (ຮ່ອງ/ຮຳ). ປົນກີ (ເນີຍໃສ) ແລະນ້ຳມັນ ແລ້ວກິນອາຫານຫຍາບນັ້ນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະຄວາມລະມັດລະວັງ។

Verse 13

सिंहसेवां तथा मुक्त्वा शृगालस्सेवितस्त्वया । ब्रह्मविद्यां तथा मुक्त्वा कुगाथा च श्रुता त्वया

ລະທິ້ງການຮັບໃຊ້ສິງ ແຕ່ເຈົ້າກັບໄປຮັບໃຊ້ໝາປ່າ. ລະທິ້ງພຣະວິຊາແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນ (ບຣະຫມະວິທະຍາ) ແຕ່ເຈົ້າກັບໄປຟັງເລື່ອງຕ່ຳຊ້າ ໄຮ້ຄ່າ.

Verse 14

गृहे यज्ञविभूतिं हि दूरीकृत्य सुमंगलाम् । गृहीतश्च चिताभस्म त्वया पुत्रि ह्यमंगलम्

ເຈົ້າໄດ້ຜັກໄສຂີ້ເຖົ່າອັນມົງຄຸນ ທີ່ໃຊ້ໃນພິທີຍັດ (ວິບູຕິ) ອອກຈາກເຮືອນ. ແຕ່ເຈົ້າ ລູກສາວເອີຍ ກັບຮັບເອົາຂີ້ເຖົ່າຈາກກອງໄຟສົບ—ນີ້ແທ້ໆແມ່ນອັບມົງຄຸນ.

Verse 15

सर्वान् देववरांस्त्यक्त्वा विष्ण्वादीन्परमेश्वरान् । कृतं त्वया कुबुद्ध्या वै शिवार्थं तप ईदृशम्

ເຈົ້າໄດ້ລະທິ້ງເທວະຜູ້ປະເສີດທັງປວງ—ພຣະວິສນຸ ແລະເທວະສູງສຸດອື່ນໆ. ດ້ວຍປັນຍາທີ່ຫຼົງຜິດ ເຈົ້າຈຶ່ງກະທຳຕະປະສະຍາອັນແບບນີ້ ເພື່ອພຣະສິວະ.

Verse 16

धिक्त्वा च तव बुद्धिश्च धिग्रूपं चरितं तव । धिक् चोपदेशकर्त्तारं धिक्सख्यावपि ते तथा

ຂໍໃຫ້ຄວາມອັບອາຍຕົກແກ່ເຈົ້າ—ແລະຕົກແກ່ປັນຍາຂອງເຈົ້າ! ຂໍໃຫ້ຄວາມອັບອາຍຕົກແກ່ຮູບຮ່າງ ແລະການປະພຶດຂອງເຈົ້າ. ຂໍໃຫ້ຄວາມອັບອາຍຕົກແກ່ຜູ້ທີ່ໃຫ້ຄຳສອນນັ້ນ ແລະຕົກແກ່ມິດຕະພາບຂອງເຈົ້າດ້ວຍ.

Verse 17

आवां च धिक्तथा पुत्री यौ ते जन्मप्रवर्तकौ । धिक्ते नारद बुद्धिञ्च सप्तर्षींश्च सुबुद्धिदान्

“ຂໍໃຫ້ຄວາມອັບອາຍຕົກແກ່ພວກເຮົາ ແລະຕໍ່ລູກສາວຂອງພວກເຮົາດ້ວຍ ຜູ້ກາຍເປັນເຄື່ອງມືໃຫ້ການເກີດຂອງເຈົ້າເລີ່ມຕົ້ນ. ແລະຂໍໃຫ້ຄວາມອັບອາຍຕົກແກ່ຄໍາແນະນໍາຂອງເຈົ້າດ້ວຍ ໂອ ນາຣະດະ (Nārada), ແລະແກ່ສັບຕະຣິຊິ (Seven Sages) ຜູ້ໃຫ້ປັນຍາດີ.”

Verse 18

धिक्कुलं धिक्क्रियादाक्ष्यं सर्वं धिग्यत्कृतं त्वया । गृहन्तु धुक्षितं त्वेतन्मरणं तु ममैव हि

ຂໍໃຫ້ອັບອາຍແກ່ວົງຕະກູນນີ້! ຂໍໃຫ້ອັບອາຍແກ່ຄວາມຊໍານານໃນພິທີກຳ—ອັບອາຍແກ່ທຸກຢ່າງທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດ. ຂໍໃຫ້ໄຟທີ່ຈຸດໄວ້ນີ້ກິນຮ່າງນີ້; ເພາະຄວາມຕາຍແທ້ໆ ເປັນຂອງຂ້ອຍຜູ້ດຽວ.

Verse 19

पार्वतानामयं राजा नायातु निकटे मम । सप्तर्षयस्स्वयं नैव दर्शयन्तु मुखम्मम

«ຂໍຢ່າໃຫ້ກະສັດແຫ່ງພູເຂົານັ້ນ ມາໃກ້ຂ້ອຍເລີຍ; ແລະຂໍຢ່າໃຫ້ເຈັດ຤ິສີ (Saptarṣi) ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຕົນເອງ ມາສະແດງໜ້າໃຫ້ຂ້ອຍເຫັນ»।

Verse 20

साधितं किञ्च सर्वैस्तु मिलित्वा घातितं कुलम् । वन्ध्याहं न कथं जाता गर्भो न गलितः कथम्

«ບໍ່ຮູ້ດ້ວຍວິທີໃດ ພວກເຈົ້າທັງໝົດໄດ້ຮ່ວມກັນສໍາເລັດເປົ້າໝາຍ ແລະທໍາລາຍວົງຕະກູນຂ້ອຍ. ແຕ່ເປັນຫຍັງຂ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ເປັນຜູ້ຫມັນ? ແລະເປັນຫຍັງຄັນຈຶ່ງບໍ່ຫຼຸດ?»

Verse 21

अथो न वा मृता चाहं पुत्रिका न मृता कथम् । रक्षसाद्य कथं नो वा भक्षिता गगने पुनः

«ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ—ຂ້ອຍບໍ່ຕາຍບໍ? ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ຕາຍ ແລ້ວລູກສາວຂ້ອຍເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ຕາຍ? ຫຼືເປັນຫຍັງພວກເຮົາຈຶ່ງບໍ່ຖືກຣາກສະສາ (rākṣasa) ແລະພວກມັນ ກິນເສຍອີກ ຢູ່ເທິງຟ້າ?»

Verse 22

छेदयामि शिरस्तेऽद्य किं करोमि कलेवरैः । त्यक्त्वा त्वां च कुतो यायां हाहा मे जीवितं हतम्

"ຂ້ອຍຈະຕັດຫົວຂອງເຈົ້າໃນມື້ນີ້. ຂ້ອຍຈະມີປະໂຫຍດຫຍັງກັບຮ່າງກາຍນີ້? ແລະຫຼັງຈາກຖິ້ມເຈົ້າໄປແລ້ວ, ຂ້ອຍຈະໄປໃສໄດ້? ອະນິດຈາ—ຊີວິດຂອງຂ້ອຍຖືກທຳລາຍແລ້ວ!"

Verse 23

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा पतिता सा च मेना भूमौ विमूर्छिता । व्याकुला शोकरोषाद्यैर्न गता भर्तृसन्निधौ

ພຣະພຣົມກ່າວວ່າ: ຫຼັງຈາກກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ເມນາກໍລົ້ມລົງກັບພື້ນ ແລະສະຫຼົບໄປ. ດ້ວຍຄວາມທຸກໂສກ, ຄວາມໂກດແຄ້ນ ແລະສິ່ງອື່ນໆ, ນາງຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ໄປຫາສາມີຂອງນາງ.

Verse 24

हाहाकारो महानासीत्त स्मिन्काले मुनीश्वर । सर्वे समागतास्तत्र क्रमात्तत्सन्निधौ सुराः

ໂອ້ ຜູ້ປະເສີດໃນໝູ່ລືສີ, ໃນເວລານັ້ນໄດ້ເກີດມີສຽງຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ. ຈາກນັ້ນ ເຫຼົ່າເທວະດາທັງຫຼາຍກໍបានມາເຕົ້າໂຮມກັນຢູ່ທີ່ນັ້ນເທື່ອລະອົງ ແລະបានເຂົ້າມາສູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 25

पुरा देवमुने चाहमागतस्तु स्वयं तदा । मां दृष्ट्वा त्वं वचस्ता वै प्रावोच ऋषिसत्तम

ໃນກ່ອນນັ້ນ ໂອ ມຸນີເທວະ, ຂ້ອຍເອງໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນໃນເວລານັ້ນ. ເມື່ອເຈົ້າເຫັນຂ້ອຍ ເຈົ້າໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ອຍດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາ, ໂອ ລິສີຜູ້ປະເສີດສຸດ.

Verse 26

नारद उवाच । यथार्थं सुंदरं रूपं ना ज्ञातं ते शिवस्य वै । लीलयेदं धृतं रूपं न यथार्थं शिवेन च

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຈົ້າຍັງບໍ່ຮູ້ຮູບອັນງາມສູງສຸດ ແລະ ຮູບທີ່ແທ້ຂອງພຣະສິວະ. ຮູບນີ້ພຣະສິວະຖືກສວມໄວ້ເພື່ອລີລາ—ການຫຼິ້ນທິບ—ບໍ່ແມ່ນສະພາບສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງ»।

Verse 27

तस्मात्क्रोधं परित्यज्य स्वस्था भव पतिव्रते । कार्य्यं कुरु हठं त्यक्त्वा शिवां देहि शिवाय च

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມໂກດ ແລະ ຢູ່ໃນຄວາມສະຫງົບ, ໂອ ພັນລະຍາຜູ້ຮັກສາພຣະສາມີ. ຈົ່ງເຮັດສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດ ໂດຍລະທິ້ງຄວາມດື້ດຶນ; ແລະ ຈົ່ງຖວາຍ «ຊິວາ»—ຂອງຂວັນອັນເປັນມົງຄຸນ—ແດ່ພຣະຊິວະດ້ວຍ.

Verse 28

ब्रह्मोवाच । तदाकर्ण्य वचस्ते सा मेना त्वां वाक्यमब्रवीत् । उत्तिष्ठेतो गच्छ दूरं दुष्टाधमवरो भवान्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາງເມນາໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າ ນາງໄດ້ກ່າວກັບເຈົ້າວ່າ: «ລຸກຂຶ້ນແລ້ວໄປໃຫ້ໄກ. ເຈົ້າເປັນຄົນຕ່ຳຊ້າ—ຊົ່ວຮ້າຍ ແລະ ນ່າດູຖູກ»។

Verse 29

इत्युक्ते तु तया देव इन्द्राद्याः सकलाः क्रमात् । समागत्य च दिक्पाला वचनं चेदमब्रुवन्

ເມື່ອນາງໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ທວງເທວະທັງປວງ—ອິນທຣາແລະອື່ນໆ—ກໍມາຕາມລຳດັບ; ແລະຜູ້ພິທັກທິດທັງຫຼາຍກໍຊຸມນຸມ ແລ້ວກ່າວຄຳນີ້ວ່າ.

Verse 30

देवा ऊचुः । हे मेने पितृकन्ये हि शृण्वस्मद्वचनम्मुदा । अयं वै परमः साक्षाच्छिवः परसुखावहः

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ໂອ ເມນາ ທິດາແຫ່ງປິຕຣິ, ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພວກເຮົາດ້ວຍຄວາມປິຕິ. ນີ້ແທ້ແມ່ນຜູ້ສູງສຸດ—ພຣະສິວະເອງຜູ້ປາກົດໂດຍກົງ—ຜູ້ປະທານສຸກອັນສູງສຸດ.”

Verse 31

कृपया च भवत्पुत्र्यास्तपो दृष्ट्वातिदुस्सहम् । दर्शनं दत्तवाञ्छम्भुर्वरं सद्भक्तवत्सलः

ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ເມື່ອພຣະສຳພູໄດ້ເຫັນຕະປະສະອັນຫນັກໜ່ວງຢ່າງຍິ່ງທີ່ບຸດຣີຂອງທ່ານໄດ້ປະພຶດ, ພຣະອົງຜູ້ເອື້ອອາທອນຕໍ່ສາວົກຜູ້ພັກດີແທ້ ໄດ້ປະທານການເຫັນພຣະອົງ ແລະປະທານພອນໜຶ່ງ.

Verse 32

ब्रह्मोवाच । अथोवाच सुरान्मेना विलप्याति मुहुर्मुहुः । न देया तु मया कन्या गिरिशायोग्ररूपिणे

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ເມນາ ມານດາແຫ່ງເທວະ ໄດ້ກ່າວຊໍ້າໆ ພ້ອມກັບຄວາມໂສກເສົ້າຮ້ອງໄຫ້ວ່າ: “ເຮົາບໍ່ຄວນມອບລູກສາວໃຫ້ແກ່ ຄິຣີຊະ (ພຣະສິວະ) ໃນຮູບອັນດຸຮ້າຍ ແລະນ່າຢ້ານກົວນັ້ນ.”

Verse 33

किमर्थन्तु भवन्तश्च सर्वे देवाः प्रपञ्चिताः । रूपमस्याः परन्नाम व्यर्थीकर्तुं समुद्यतः

ເພາະເຫດໃດແທ້ ພວກເຈົ້າເທວະທັງປວງຈຶ່ງມາທີ່ນີ້ດ້ວຍການສະແດງແລະຄວາມຄຶກຄືນ—ຈະຕັ້ງໃຈເຮັດໃຫ້ຄວາມງາມອັນສູງສຸດ ແລະນາມອັນແທ້ຂອງເທວີນີ້ ເປັນໄຮ້ຄ່າບໍ?

Verse 34

इत्युक्ते च तया तत्र ऋषयस्सप्त एव हि । ऊचुस्ते वच आगत्य वसिष्ठाद्या मुनीश्वर

ເມື່ອນາງໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ບັນດາລິສີເຈັດອົງ—ມຸນີເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງ ເລີ່ມຈາກວະສິດຖະ—ໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄໍາຂອງພວກເຂົາ।

Verse 35

सप्तर्षयः ऊचुः । कार्य्यं साधयितुम्प्राप्ताः पितृकन्ये गिरिप्रिये । विरुद्धं चात्र उक्तार्थे कथम्मन्यामहे वयम्

ລິສີເຈັດອົງກ່າວວ່າ: “ໂອ ທິດາອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງບິດາ, ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພູເຂົາ! ພວກເຮົາມາເພື່ອສໍາເລັດພາລະກິດ; ແຕ່ຖ້ອຍຄໍາທີ່ເຈົ້າກ່າວ ກັບດູຈະຂັດກັບເປົ້າໝາຍນັ້ນ. ພວກເຮົາຈະເຂົ້າໃຈແນວໃດ?”

Verse 36

ब्रह्मोवाच । अयं वै परमो लाभो दर्शनं शंकरस्य यत् । दानपात्रं स ते भूत्वागतस्तव च मंदिरम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ແທ້ຈິງ ລາບອັນສູງສຸດຄື ການໄດ້ຮັບດາຣະຊະນະ (darśana) ຂອງພຣະສັງກະຣະ. ເຂົາໄດ້ເປັນຜູ້ຄວນຮັບທານຂອງເຈົ້າ ແລະບັດນີ້ກໍມາຮອດວິຫານຂອງເຈົ້າດ້ວຍ.”

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा तैस्ततो मेना मुनिवाक्यं मृषाकरोत् । प्रत्युवाच च रुष्टा सा तानृषीञ्ज्ञानदुर्बला

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອພວກເຂົາເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ເມນາ ກໍ່ປະຕິເສດຄຳຂອງລິສີວ່າເປັນຄຳບໍ່ຈິງ. ຕໍ່ມານາງໂກດຄຽດ ແລະອ່ອນແອໃນປັນຍາຮູ້ແຈ້ງ ຈຶ່ງຕອບກັບລິສີເຫຼົ່ານັ້ນ।

Verse 38

मेनोवाच । शस्त्राद्यैर्घातयिष्येहं न हास्ये शंकरायताम् । दूरं गच्छत सर्वे हि नागन्तव्यं मदन्तिके

ເມນາກ່າວວ່າ: "ຢູ່ທີ່ນີ້ ຂ້ອຍຈະໂຈມຕີເຈົ້າດ້ວຍອາວຸດ ແລະສິ່ງອື່ນໆ; ຂ້ອຍຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ເຈົ້າໄປຫາພຣະສັງກະຣະ (Shankara). ຈົ່ງໄປໃຫ້ໄກ—ພວກເຈົ້າທັງໝົດ! ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຂົ້າມາໃກ້ຂ້ອຍ."

Verse 39

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा विररामाशु सा विलप्यातिविह्वला । हाहाकारो महानासीत्तत्र तद्वृत्ततो मुने

ພຣະພົມກ່າວວ່າ: ຫຼັງຈາກເວົ້າແນວນັ້ນ, ນາງກໍມິດງຽບໄປຢ່າງໄວວາ; ດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ນາງໄດ້ຮ້ອງໄຫ້. ໂອ້ ມະຫາລືສີ, ຍ້ອນເຫດການນັ້ນ, ສຽງຮ້ອງໄຫ້ແຫ່ງຄວາມທຸກທໍລະມານຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໄດ້ເກີດຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 40

ततो हिमालयस्तत्राजगामातिसमाकुलः । ताञ्च बोधयितुं प्रीत्या प्राह तत्त्वञ्च दर्शयन्

ຈາກນັ້ນ ພຣະຫິມະວັນໄດ້ສະເດັດມາທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມວຸ້ນວາຍໃຈຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ດ້ວຍຄວາມປາດຖະໜາທີ່ຈະປຸກຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງນາງດ້ວຍຄວາມຮັກ, ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບນາງ—ໃນຂະນະດຽວກັນກໍໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງຫຼັກການທີ່ແທ້ຈິງ (tattva) ທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງສະຖານະການນັ້ນ.

Verse 41

हिमालय उवाच । शृणु मेने वचो मेऽद्य विकलाऽसि कथम्प्रिये । के के समागता गेहं कथं चैतान्विनिन्दसि

ພຣະຫິມະວັນກ່າວວ່າ: "ຈົ່ງຟັງຄໍາເວົ້າຂອງຂ້ອຍໃນມື້ນີ້, ໂອ້ ເມນາ ທີ່ຮັກ. ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງມີຄວາມທຸກທໍລະມານຫຼາຍແທ້? ມີໃຜແດ່ທີ່ມາເຮືອນຂອງພວກເຮົາ, ແລະເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າບໍ່ດີຕໍ່ພວກເຂົາ?"

Verse 42

शंकरं त्वं च जानासि रूपं दृष्ट्वासि विह्वला । विकटं तस्य शंभोस्तु नानारूपाभिधस्य हि

ເຈົ້າຮູ້ຈັກພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ແທ້ໆ ແຕ່ເມື່ອເຫັນຮູບນັ້ນ ເຈົ້າກໍຕື່ນຕະໜົກຫວັ່ນໄຫວ. ເພາະພຣະສັມພູ (Śambhu) ອົງນັ້ນ ມີນາມຫຼາຍ ແລະປາກົດເປັນຮູບຫຼາຍ ຍັງມີພາບອັນພິສົດແລະນ່າກົວອີກດ້ວຍ.

Verse 43

स शंकरो मया ज्ञातस्सर्वेषां प्रतिपालकः । पूज्यानां पूज्य एवासौ कर्तानुग्रहनिग्रहान्

ຂ້ອຍໄດ້ຮູ້ແລ້ວວ່າ ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ແມ່ນຜູ້ຄຸ້ມຄອງປົກປ້ອງທຸກສັດທັງປວງ. ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນແມ່ນຜູ້ຄວນບູຊາຢ່າງຍິ່ງ ແມ່ນແຕ່ໃນບັນດາຜູ້ຄວນບູຊາ ແລະພຣະອົງເປັນຜູ້ປະທານພຣະກະລຸນາ ແລະການຂັດຂວາງຕັກເຕືອນແກ່ສັດທັງຫຼາຍ.

Verse 44

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वती खण्डे मेनाप्रबोधवर्णनो नाम चतुश्चत्वारिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນພຣະຄຳພີ Śrī Śiva Mahāpurāṇa ອັນຄວນເຄົາລົບ ພາກທີ 2 Rudrasaṃhitā ຕອນທີ 3 Pārvatīkhaṇḍa ບົດທີ 44 ຊື່ວ່າ «ການພັນນາການຕື່ນຮູ້ (ຄຳສອນ) ຂອງເມນາ» ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 45

यद्वै द्वारगतश्शंभुः पुरा विकटरूपधृक् । नानालीलाञ्च कृतवाञ्चेतयामि च तामिमाम्

ຂ້ອຍລະລຶກເຖິງການກະທຳນັ້ນ: ໃນກາລກ່ອນ ພຣະສັມພູ (Śambhu) ມາຮອດທີ່ປະຕູ ສວມຮູບອັນນ່າກົວ ແລະໄດ້ກະທຳລີລາເທວະຫຼາຍປະການ—ເພື່ອປິດບັງແລ້ວຄ່ອຍເປີດເຜີຍພຣະກະລຸນາແກ່ຜູ້ມີສັດທາ.

Verse 46

तन्माहात्म्यं परं दृष्ट्वा कन्यां दातुं त्वया मया । अंगीकृतं तदा देवि तत्प्रमाणं कुरु प्रिये

ເມື່ອໄດ້ເຫັນມະຫິມາອັນສູງສຸດນັ້ນແລ້ວ ໂອ ເທວີ, ຂ້າພະເຈົ້າກັບເຈົ້າໄດ້ຍອມຮັບໃນເວລານັ້ນໃຫ້ມອບນາງກັນຍາເພື່ອການອະພິເສກ. ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ບັດນີ້ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຄໍາຕົກລົງນັ້ນເປັນມະຕິອັນແນ່ນອນແລະມີອໍານາດ.

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा सोऽद्रिनाथो हि विरराम ततो मुने । तदाकर्ण्य शिवामाता मेनोवाच हिमालयम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໂອ ມຸນີ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພູ (ຫິມາລະຍະ) ກໍຢຸດນິ່ງແລະສງົບງຽບ. ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນ ແມ່ຂອງພຣະສິວາ ຄື ເມນາ ຈຶ່ງກ່າວກັບຫິມາລະຍະ.

Verse 48

मेनोवाच । मद्वचः श्रूयतां नाथ तथा कर्तुं त्वमर्हसि । गृहीत्वा तनुजां चैनां बद्ध्वा कण्ठे तु पार्वतीम्

ເມນາກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະອົງ, ຂໍໃຫ້ຟັງຄໍາຂ້າພະເຈົ້າ ແລະທ່ານຄວນກະທໍາຕາມນັ້ນ. ຈົ່ງຮັບລູກສາວຂອງຂ້າພະເຈົ້ານີ້ ແລະຈົ່ງສວມພາຣະວະຕີເປັນພວງມາລາໄວ້ທີ່ຄໍ (ຮັບນາງເປັນຄູ່ຄອງ).”

Verse 49

अधः पातय निःशंकं दास्ये तां न हराय हि । तथैनामथवा नाथ गत्वा वै सागरे सुताम्

“ຈົ່ງໂຍນນາງລົງຂ້າງລຸ່ມໂດຍບໍ່ຕ້ອງລັງເລ; ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ມອບນາງໃຫ້ຮະຣະ (ພຣະສິວາ). ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ໂອ ພຣະອົງ, ຈົ່ງໄປຫາທະເລ ແລະມອບນາງເປັນບຸດສາວແຫ່ງທະເລ.”

Verse 50

निमज्जय दयां त्यक्त्वा ततोऽद्रीश सुखी भव । यदि दास्यसि पुत्री त्वं रुद्राय विकटात्मने । तर्हि त्यक्ष्याम्यहं स्वामिन्निश्चयेन कलेवरम्

“ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມເມດຕາ ແລະຈົ່ງຈົມຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຕົກໃນຄວາມທຸກທໍລະມານ; ແລ້ວໂອ ຈອມເຂົາ, ຈົ່ງເປັນສຸກເຖີດ. ຖ້າທ່ານຈະມອບລູກສາວໃຫ້ຣຸດຣະ ຜູ້ມີສະພາບນ່າຢ້ານ, ແລ້ວ ໂອ ຜົວເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະລະທິ້ງກາຍນີ້ແນ່ນອນ.”

Verse 51

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ते च तदा तत्र वचने मेनया हठान् । उवाच वचनं रम्यं पार्वती स्वयमागता

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອເມນາໄດ້ເວົ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມດື້ດຶນ, ພຣະນາງປາຣະວະຕີເອງໄດ້ກ້າວອອກມາ ແລະເວົ້າຖ້ອຍຄໍາອ່ອນໂຍນ ໄພເພາະ.

Verse 52

पार्वत्युवाच । मातस्ते विपरीता हि बुद्धिर्जाताऽशुभावहा । धर्मावलम्बनात्त्वं हि कथन्धर्मं जहासि वै

ປາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: ແມ່ເອີຍ, ປັນຍາຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງແມ່ໄດ້ຫັນຜິດທາງ ແລະນໍາພາອັບມົງຄຸນ. ເມື່ອແມ່ພຶ່ງພາທຳມະແລ້ວ, ຈະລະທິ້ງທຳມະໄດ້ແນວໃດ?

Verse 53

अयं रुद्रोऽपरस्साक्षात्सर्वप्रभव ईश्वरः । शम्भुस्सुरूपस्सुखदस्सर्वश्रुतिषु वर्णितः

ຣຸດຣະອົງນີ້ແທ້ຈິງແມ່ນພຣະອົງສູງສຸດໂດຍຕົງ—ເປັນອີສະວະຣະ ຜູ້ເປັນຕົ້ນກຳເນີດແຫ່ງສັບພະສິ່ງ. ພຣະອົງແມ່ນ ຊັມພູ ຜູ້ມີຮູບອັນມົງຄຸນງາມສົມບູນ ປະທານຄວາມສຸກ ແລະຖືກສັນລະເສີນໃນສຣຸຕິ (ເວດ) ທັງປວງ.

Verse 54

महेशश्शंकरश्चायं सर्वदेवप्रभुस्स्वराट् । नानारूपाभिधो मातर्हरिब्रह्मादिसेवितः

ໂອ ແມ່ເຈົ້າ, ພຣະອົງນີ້ແມ່ນ ມະເຫສະ—ຊັງກະຣະໂດຍຕົງ—ເປັນຈອມເຈົ້າຜູ້ເປັນນາຍແຫ່ງເທວະທັງປວງ. ພຣະອົງມີຫຼາຍຮູບຫຼາຍນາມ ແລະຍັງໄດ້ຮັບການບູຊາໂດຍ ຮະຣິ (ວິສນຸ), ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆ.

Verse 55

अधिष्ठानं च सर्वेषां कर्ता हर्ता च स प्रभुः । निर्विकारी त्रिदेवेशो ह्यविनाशी सनातनः

ພຣະອົງແມ່ນຖານຮອງຮັບຂອງທຸກສິ່ງ; ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນເປັນທັງຜູ້ກະທຳ ແລະຜູ້ຖອນຄືນ. ບໍ່ແປປ່ຽນ, ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງເທວະສາມ, ບໍ່ສູນສະລາຍ ແລະນິລັນດອນ.

Verse 56

यदर्थे देवतास्सर्वा आयाता किंकरीकृताः । द्वारि ते सोत्सवाश्चाद्य किमतोऽन्यत्परं सुखम्

ເພາະເຈົ້ານັ້ນ ທວງເທວະທັງປວງໄດ້ມາ ແລະກາຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້; ມື້ນີ້ພວກເຂົາຢືນຢູ່ໜ້າປະຕູຂອງເຈົ້າ ພ້ອມການສະເຫຼີມສະຫຼອງ. ຄວາມສຸກໃດຈະສູງກວ່ານີ້?

Verse 57

उत्तिष्ठातः प्रयत्नेन जीवितं सफलं कुरु । देहि मां त्वं शिवायास्मै स्वाश्रमं कुरु सार्थकम्

ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ແລະເຮັດໃຫ້ຊີວິດເຈົ້າມີຜົນສຳເລັດ. ຈົ່ງມອບຂ້ອຍໃຫ້ແກ່ພຣະສິວະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ອາສຣົມຂອງເຈົ້າ (ທຳມະແຫ່ງຄອບຄົວ) ສົມບູນຄວາມໝາຍ.

Verse 58

देहि मां परमेशाय शंकराय जनन्यहो । स्वीकुरु त्वमिमं मातर्विनयम्मे ब्रवीमि ते

«ໂອ ແມ່ເຈົ້າ! ຂໍໃຫ້ແມ່ມອບຂ້ອຍໃຫ້ແກ່ພຣະປະເມດສະວະ ຊັງກະຣະ. ຂໍໃຫ້ແມ່ຮັບຄໍາຂໍນີ້; ຂ້ອຍຂໍອ້ອນວອນດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມຕໍ່ແມ່»។

Verse 59

चेन्न दास्यसि तस्मै मां न वृणेऽन्यमहं वरम् । भागं लभेत्कथं सैंहं शृगालः परवंचकः

«ຖ້າແມ່ບໍ່ມອບຂ້ອຍໃຫ້ພຣະອົງນັ້ນ ຂ້ອຍຈະບໍ່ເລືອກພອນອື່ນໃດເລີຍ. ຈິ້ງຈອກຜູ້ຫລອກລວງຈະໄດ້ສ່ວນແບ່ງຂອງສິງໂຕໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 60

मनसा वचसा मातः कर्मणा च हरस्त्वयम् । मया वृतो वृतश्चैव यदिच्छसि तथा कुरु

«ໂອ ແມ່ເຈົ້າ, ດ້ວຍໃຈ ດ້ວຍຄໍາເວົ້າ ແລະດ້ວຍການກະທໍາ, ແມ່ໄດ້ຊະນະພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ຢ່າງແທ້ຈິງ. ຂ້ອຍໄດ້ເລືອກແມ່ ແລະແມ່ກໍເລືອກຂ້ອຍເຊັ່ນກັນ—ບັດນີ້ ຈົ່ງເຮັດຕາມທີ່ແມ່ປາດຖະໜາ»។

Verse 61

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य शिवावाक्यं मेना शैलेश्वरप्रिया । सुविलप्य महाक्रुद्धा गृहीत्वा तत्कलेवरम्

ພຣະພົມກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າເຫຼົ່ານີ້ຂອງພຣະສິວະ, ນາງເມນາ—ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງເຈົ້າແຫ່ງຂຸນເຂົາ—ໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງໜັກ. ຈາກນັ້ນ, ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນຢ່າງຍິ່ງ, ນາງກໍໄດ້ຈັບເອົາຮ່າງກາຍນັ້ນ.

Verse 62

मुष्टिभिः कूर्परैश्चैव दन्तान्धर्षयती च सा । ताडयामास तां पुत्रीं विह्वलातिरुषान्विता

ດ້ວຍການຕີດ້ວຍກຳປັ້ນ ແລະ ສອກ, ແລະ ກັດແຂ້ວດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ, ນາງໄດ້ຕີລູກສາວຜູ້ນັ້ນ—ໂດຍຖືກຄອບງຳ ແລະ ຈັບກຸມດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນຢ່າງຮຸນແຮງ.

Verse 63

ये तत्र ऋषयस्तात त्वदाद्याश्चापरे मुने । तद्धस्तात्ताम्परिच्छिद्य नित्युर्दूरतरं ततः

“ລູກເອີຍ, ບັນດາລຶສີທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ເລີ່ມຈາກເຈົ້າ ແລະອື່ນໆ ໂອ ມຸນີ—ໄດ້ຮັບນາງອອກຈາກມືຂອງເຂົາ ແລະນຳນາງເຂົ້າສູ່ການຄຸ້ມຄອງຂອງພວກເຂົາ, ແລ້ວຈຶ່ງຖອນຕົວໄປໄກຫຼາຍຈາກທີ່ນັ້ນ.”

Verse 64

तान्वै तथा विधान्दृष्ट्वा भर्त्सयित्वा पुनः पुनः । उवाच श्रावयन्ती सा दुर्वचो निखिलान्पुनः

ເມື່ອນາງເຫັນພວກເຂົາປະພຶດຢ່າງບໍ່ສົມຄວນເຊັ່ນນັ້ນ ນາງກໍຕຳນິພວກເຂົາຊ້ຳໆ; ແລະເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນຟັງ ນາງໄດ້ກ່າວຄຳຮຸນແຮງເຫຼົ່ານັ້ນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ।

Verse 65

मेनोवाच । किं मेना हि करिष्येऽहं दुष्टां ग्रहवतीं शिवाम् । दास्याम्यस्यै गरन्तीव्रं कूपे क्षेप्स्यामि वा ध्रुवम्

ເມນາກ່າວວ່າ: “ຂ້ອຍຈະເຮັດຫຍັງກັບຊີວານີ້ ຜູ້ມີໃຈຮ້າຍ ແລະຖືກອຳນາດອັບມົງຄຸນຄອບງຳ? ຂ້ອຍຈະໃຫ້ນາງດື່ມພິດຮ້າຍແຮງ ຫຼືບໍ່ກໍຈະໂຍນນາງລົງບໍ່ນ້ຳແນ່ນອນ.”

Verse 66

छेत्स्यामि कालीमथवा शस्त्रास्त्रैर्भूरिखण्डशः । निमज्जयिष्ये वा सिन्धौ स्वसुताम्पार्वतीं खलु

«ບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຟັນນາງກາລີໃຫ້ແຕກເປັນຊິ້ນໆດ້ວຍອາວຸດ, ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຈົມລູກສາວຂອງຕົນ ພາຣະວະຕີ ໃນທະເລ ແນ່ນອນ»។

Verse 67

अथवा स्वशरीरं हि त्यक्ष्याम्याश्वन्यथा ध्रुवम् । न दास्ये शम्भवे कन्यां दुर्गां विकटरूपिणे

«ບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະລະທິ້ງກາຍນີ້ໃນທັນທີ—ແນ່ນອນບໍ່ຜິດ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ມອບທຸກາ (ດຸຣກາ) ຜູ້ນ່າກົດຂາມ ແລະຮູບອັນພິສົດ ໃຫ້ແກ່ ສັມພູ (Śambhu)»។

Verse 68

वरोऽयं कीदृशो भीमोऽनया लब्धश्च दुष्टया । कारितश्चोपहासो मे गिरेश्चापि कुलस्य हि

«ພອນອັນນ່າຢ້ານນີ້ແມ່ນພອນແນວໃດ ທີ່ນາງຜູ້ຊົ່ວນີ້ໄດ້ຮັບ? ນາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍເປັນຕົວຕະຫຼົກ—ແມ່ນທັງພຣະກິຣີຊາ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍ—ແລະຍັງເຮັດໃຫ້ເກຍດຂອງວົງຕະກູນທັງໝົດຂອງພວກເຮົາເສຍຫາຍ»។

Verse 69

न माता न पिता भ्राता न बन्धुर्गोत्रजोऽपि हि । नो सुरूपं न चातुर्य्यं न गुहं वास्य किंचन

ເຂົາບໍ່ມີແມ່ ບໍ່ມີພໍ່ ບໍ່ມີພີ່ນ້ອງຊາຍ ແລະບໍ່ມີຍາດພີ່ນ້ອງຮ່ວມວົງຕະກູນເລີຍ. ບໍ່ມີຮູບງາມ ບໍ່ມີຄວາມສະຫຼາດປັນຍາ ແລະບໍ່ມີຄຸນຄ່າລັບໆໃດໆຢູ່ໃນຕົວເຂົາ.

Verse 70

न वस्त्रं नाप्यलङ्कारास्सहायाः केऽपि तस्य न । वाहनं न शुभं ह्यस्य न वयो न धनन्तथा

ເຂົາບໍ່ມີເສື້ອຜ້າ ແລະບໍ່ມີເຄື່ອງປະດັບໃດໆ; ບໍ່ມີຜູ້ຮ່ວມທາງເລີຍ. ບໍ່ມີພາຫະນະອັນເປັນມົງຄຸນ; ບໍ່ມີວັຍໜຸ່ມ ແລະບໍ່ມີຊັບສິນເຊັ່ນກັນ.

Verse 71

न पावित्र्यं न विद्या च कीदृशः काय आर्तिदः । किं विलोक्य मया पुत्री देयास्मै स्यात्सुमंगला

«ໃນເຂົາບໍ່ມີຄວາມບໍລິສຸດ ແລະບໍ່ມີວິຊາຄວາມຮູ້. ຜູ້ກໍ່ທຸກນີ້ມີກາຍແນວໃດ? ຂ້ອຍເຫັນຄຸນດີອັນໃດ ຈຶ່ງຄວນຍົກລູກສາວໃຫ້ເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ນາງເປັນຜູ້ມີສຸມັງຄະລາແທ້?»

Verse 72

ब्रह्मोवाच । इत्यादि सुविलप्याथ बहुशो मेनका तदा । रुरोदोच्चैर्मुने सा हि दुःखशोकपरिप्लुता

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ຫຼັງຈາກຄ່ຳຄວນຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງນີ້ຊ້ຳໆ ໃນເວລານັ້ນ ເມນະກາ ຖືກຄວາມໂສກແລະທຸກຂ໌ລົມລວມ ກໍຮ້ອງໄຫ້ດັງໆ ໂອ ມຸນີ.

Verse 73

अथाहन्द्रुतमागत्याकथयम्मेनकां च ताम् । शिवतत्त्वं च परमं कुज्ञानहरमुत्तमम्

ແລ້ວທ່ານກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງມາໄວໆ ແລະໄປບອກແກ່ເມນະການັ້ນດ້ວຍ—ຈົ່ງສອນນາງເຖິງສິວະຕັດຕະວະອັນສູງສຸດ, ຄວາມຈິງອັນປະເສີດທີ່ກໍາຈັດຄວາມຮູ້ຜິດແລະຄວາມຫຼົງ.”

Verse 74

ब्रह्मोवाच । श्रोतव्यम्प्रीतितो मेने मदीयं वचनं शुभम् । यस्य श्रवणतः प्रीत्या कुबुद्धिस्ते विनश्यति

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ເມເນ, ຈົ່ງຟັງຄໍາຂອງຂ້ອຍອັນເປັນມົງຄຸນ ດ້ວຍໃຈປິຕິ. ຜູ້ໃດຟັງດ້ວຍສັດທາແລະຄວາມຮັກ ຄວາມຄິດຜິດແລະການຕັດສິນທີ່ບົກພ່ອງຂອງຜູ້ນັ້ນຈະສູນໄປ.”

Verse 75

शङ्करो जगतः कर्ता भर्ता हर्ता तथैव च । न त्वं जानासि तद्रूपं कथन्दुःखं समीहसे

ພຣະສັງກະຣະແມ່ນຜູ້ສ້າງ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນ ແລະຜູ້ທໍາລາຍຈັກກະວານ. ເມື່ອເຈົ້າຍັງບໍ່ຮູ້ຮູບພຣະທຳອັນແທ້ຂອງພຣະອົງ ເຈົ້າຈະເຈດຕະນາແສວຫາຄວາມທຸກໄດ້ແນວໃດ?

Verse 76

अनेकरूपनामा च नाना लीलाकरः प्रभुः । सर्वस्वामी स्वतन्त्रश्च मायाधीशोऽविकल्पकः

ພຣະອົງມີຮູບຫຼາຍ ແລະ ນາມຫຼາຍ ບັນດານລີລາທິບພະອັນຫຼາກຫຼາຍ. ພຣະອົງເປັນເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ ອິດສະຫຼະດ້ວຍພຣະອົງເອງ ຄອງຄຸມມາຍາ ແລະ ເປັນອົງດຽວທີ່ພົ້ນຈາກການແບ່ງແຍກແລະທາງເລືອກທັງປວງ.

Verse 77

इति विज्ञाय मेने त्वं शिवान्देहि शिवाय वै । कुहठन्त्यज कुज्ञानं सर्वकार्यविनाशनम्

ເມື່ອຮູ້ແຈ້ງດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງຕັ້ງໃຈວ່າ: “ເຈົ້າແມ່ນພຣະສິວາ—ຈົ່ງມອບຕົນໃຫ້ແກ່ພຣະສິວາແທ້. ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມດື້ດຶນຄົດຄຽວ ແລະ ປັດທິ້ງຄວາມຮູ້ຜິດ ເພາະມັນທຳລາຍການງານດີທຸກຢ່າງ.”

Verse 78

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ता सा मया मेना विलपन्ती मुहुर्मुहुः । लज्जां किंचिच्छनैस्त्यक्त्वा मुने मां वाक्यमब्रवीत्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວຢ່າງນັ້ນແລ້ວ ເມນາກໍຄົງຮ້ອງໄຫ້ຄໍາຄວນຊໍ້າໆ. ຕໍ່ມາ ນາງຄ່ອຍໆລະຄວາມອາຍ ແລະໂອ ມຸນີ, ນາງໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ।

Verse 79

मेनोवाच । किमर्थन्तु भवान्ब्रह्मन्रूपमस्य महावरम् । व्यर्थीकरोति किमियं हन्यतां न स्वयं शिवा

ເມນາກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະພຣາຫມັນ, ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຮູບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະພອນອັນປະເສີດນີ້ເປັນໄຮ້ຄ່າ? ເປັນຫຍັງນາງຜູ້ນີ້ຈຶ່ງຄວນຖືກຂ້າ—ເປັນຫຍັງພຣະສິວາເທວີບໍ່ຂ້ານາງເອງ?»

Verse 80

न वक्तव्यं च भवता शिवाय प्रतिदीयताम् । न दास्येऽहं शिवायैनां स्वसुताम्प्राणवल्लभाम्

«ແລະທ່ານກໍບໍ່ຄວນເວົ້າດ້ວຍວ່າ ‘ຈົ່ງມອບນາງໃຫ້ພຣະສິວະ’ ເລີຍ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ມອບນາງ—ລູກສາວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ຮັກດັ່ງຊີວິດ—ໃຫ້ພຣະສິວະ»

Verse 81

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ते तु तदा सिद्धाः सनकाद्या महामुने । समागत्य महाप्रीत्या वचनं हीदमब्रुवन्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ເມື່ອໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໂອ ມະຫາມຸນີ, ບັນດາຜູ້ສໍາເລັດ—ສະນະກະ ແລະອື່ນໆ—ໄດ້ເຂົ້າມາດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງໃຫຍ່ ແລະເວົ້າຄໍານີ້»។

Verse 82

सिद्धा ऊचुः । अयम्वै परमस्साक्षाच्छिवः परसुखावहः । कृपया च भवत्पुत्र्यै दर्शनन्दत्तवान्प्रभुः

ສິດທາທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ນີ້ແທ້ແມ່ນອົງສູງສຸດ—ພຣະສິວະເອງປາກົດຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ—ຜູ້ປະທານສຸກອັນສູງສຸດ. ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ພຣະອົງໄດ້ປະທານດາຣະຊັນອັນທິບໃຫ້ແກ່ບຸດສາວຂອງທ່ານ»។

Verse 83

ब्रह्मोवाच । अथोवाच तु तान्मेना विलप्य च मुहुर्मुहुः । न देया तु मया सम्यग्गिरिशायोग्ररूपिणे

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ແລ້ວເມນາ ຮ້ອງໄຫ້ຊ້ຳໆ ແລະເວົ້າກັບພວກເຂົາວ່າ: “ແທ້ຈິງແລ້ວ ຂ້ອຍບໍ່ຄວນມອບ (ລູກສາວ) ໃຫ້ແກ່ຄິຣິຊາ ຜູ້ມີຮູບອັນນ່າຢ້ານ.”

Verse 84

किमर्थन्तु भवन्तश्च सर्वे सिद्धाः प्रपञ्चिनः । रूपमस्याः परं नाम व्यर्थीकर्त्तुं समुद्यताः

“ເປັນຫຍັງກັນ ພວກເຈົ້າທັງໝົດ—ແມ່ນແຕ່ເປັນສິດທາຜູ້ສຳເລັດ ແລະຊຳນານໃນໂລກະວິທີ—ຈຶ່ງພາກັນພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ເປົ່າປະໂຫຍດ ຮູບອັນສູງສຸດ ແລະນາມອັນສູງສຸດຂອງນາງ?”

Verse 85

इत्युक्ते च तया तत्र मुनेऽहं चकितोऽभवम् । सर्वे विस्मयमापन्ना देवसिद्धर्षिमानवाः

ເມື່ອນາງເວົ້າດັ່ງນັ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໂອ ມຸນີ, ຂ້ອຍກໍຕົກໃຈອັນຫຼາຍ. ແລະທຸກຜູ້—ເທວະ, ສິດທາ, ຣິຊິ ແລະມະນຸດ—ກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມພິສົດອັດສະຈັນ.

Verse 86

एतस्मिन्समये तस्या हठं श्रुत्वा दृढं महत् । द्रुतं शिवप्रियो विष्णुस्समागत्याऽब्रवीदिदम्

ໃນເວລານັ້ນ ເມື່ອພຣະວິດສະນຸ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສິວະ ໄດ້ຍິນຄວາມຕັ້ງໃຈອັນໃຫຍ່ແລະໝັ້ນຄົງຂອງນາງ ກໍຮີບມາແລະກ່າວຄໍານີ້។

Verse 87

विष्णुरुवाच । पितॄणां च प्रिया पुत्री मानसी गुणसंयुता । पत्नी हिमवतस्साक्षाद्ब्रह्मणः कुलमुत्तमम्

ພຣະວິດສະນຸກ່າວວ່າ: «ນາງເປັນທິດາອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພິຕຣິ ເກີດຈາກໃຈ ແລະພ້ອມດ້ວຍຄຸນທຳ. ແທ້ຈິງນາງເປັນມະເຫສີຂອງຮິມະວານ ແລະສືບສາຍຕະກູນອັນສູງສຸດຂອງພຣະພຣະຫມາ»។

Verse 88

सहायास्तादृशा लोके धन्या ह्यसि वदामि किम् । धर्मस्याधारभूतासि कथं धर्मं जहासि हि

ຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອເຊັ່ນເຈົ້າ ຫາຍາກໃນໂລກນີ້—ແທ້ຈິງເຈົ້າເປັນຜູ້ມີບຸນ; ຂ້ອຍຈະເວົ້າຫຍັງອີກ? ເຈົ້າເປັນຖານຮອງຮັບແຫ່ງທັມມະເອງ—ແລ້ວຈະລະທິ້ງທັມມະໄດ້ແນວໃດ.

Verse 89

देवैश्च ऋषिभिश्चैव ब्रह्मणा वा मया तथा । विरुद्धं कथ्यते किं नु त्वयैव सुविचार्यताम्

ຈະເປັນໂດຍເທວະທັງຫຼາຍ ຫຼືໂດຍລິສີ ຫຼືໂດຍພຣະພຣະຫມາ ຫຼືແມ່ນໂດຍຂ້ອຍກໍຕາມ—ທີ່ກ່າວຢູ່ນີ້ມີສິ່ງໃດຂັດກັບຄວາມຈິງ ແລະລະບຽບອັນຖືກຕ້ອງບໍ? ເຈົ້າຄວນພິຈາລະນາໃຫ້ດີດ້ວຍຕົນເອງ.

Verse 90

शिवत्वं न च जानासि निर्गुणस्य गुणस्स हि । विरूपस्स सुरूपो हि सर्वसेव्यस्सतां गतिः

ເຈົ້າຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈຢ່າງແທ້ຈິງເຖິງສະພາບ “ຄວາມເປັນພຣະສິວະ”. ແມ່ນແທ້ວ່າພຣະອົງເປັນນິຣຄຸນ (ເຫນືອຄຸນທັງປວງ) ແຕ່ພຣະອົງແມ່ນຖານຮາກຂອງຄຸນທັງຫຼາຍ. ແມ່ນແທ້ວ່າອາດປາກົດອະຮູບ ຫຼືແປກຕາຕໍ່ສາຍຕາໂລກິຍ ແຕ່ໃນສານະພາບພຣະອົງງາມສູງສຸດ. ພຣະອົງເປັນຜູ້ທີ່ທຸກຄົນບູຊາ ແລະເປັນທີ່ພຶ່ງພາ ແລະເປົ້າໝາຍສຸດທ້າຍຂອງຜູ້ມີຄຸນທຳ.

Verse 91

तेनैव निर्मिता देवी मूलप्रकृतिरीश्वरी । तत्पार्श्वे च तदा तेन निर्मितः पुरुषोत्तमः

ໂດຍພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວ ພຣະເທວີ—ອີສະວະຣີ ມູລະປຣະກຣິຕິ (Mūla‑Prakṛti) ອັນເປັນຮາກຖານແຫ່ງທໍາມະຊາດ—ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນ; ແລ້ວຕໍ່ມາ ຂ້າງພຣະນາງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ປະກາດພຣະບຸຣຸດສູງສຸດ (Puruṣottama) ໃຫ້ປາກົດ।

Verse 92

ताभ्यां चाहं तथा ब्रह्मा ततश्च गुणरूपतः । अवतीर्य स्वयं रुद्रो लोकानां हितकारकः

ຈາກສອງພຣະຫຼັກນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າແລະພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ; ແລ້ວຕໍ່ມາ ພຣະຣຸດຣະເອງ ໄດ້ຮັບຮູບອັນປະກອບດ້ວຍຄຸນ (guṇa) ແລະເສດັດລົງມາ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ໂລກທັງປວງ।

Verse 93

ततो वेदास्तथा देवा यत्किंचिद्दृश्यते जगत् । स्थावरं जंगमं चैव तत्सर्वं शकरादभूत्

ຈາກພຣະອົງນັ້ນ ພຣະເວດ ແລະເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ; ແທ້ຈິງ ສິ່ງໃດໆທີ່ເຫັນເປັນໂລກ—ທັງຢືນຢູ່ນິ່ງ ແລະເຄື່ອນໄຫວ—ທັງໝົດລ້ວນອອກມາຈາກພຣະສັງກະຣະ.

Verse 94

तद्रूपम्वर्णितं केन ज्ञायते केन वा पुनः । मया च ब्रह्मणा यस्य ह्यतो लब्धश्च नैव हि

ຮູບນັ້ນໃຜຈະພັນລະນາໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະໃຜຈະຮູ້ໄດ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນອີກ? ແມ່ນແຕ່ຂ້ອຍ—ພຣະພຣະຫມາ—ກໍບໍ່ເຄີຍບັນລຸການເຂົ້າໃຈຄວາມເປັນຈິງຂອງພຣະອົງໄດ້ຄົບຖ້ວນເລີຍ।

Verse 95

आब्रह्मस्तम्बपर्यंतं यत्किञ्चिद्दृश्यते जगत् । तत्सर्वं च शिवं विद्धि नात्र कार्या विचारणा

ຈາກພຣະພຣະຫມາລົງມາຮອດໃບຫຍ້ານ້ອຍໜຶ່ງ ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຫັນເປັນຈັກກະວານນີ້—ຈົ່ງຮູ້ວ່າທັງໝົດນັ້ນແມ່ນພຣະສິວະແຕ່ຜູ້ດຽວ; ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງຄິດໄຕ່ຕອງຕໍ່ໄປອີກ।

Verse 96

स एवेदृक्सुरूपेणावतीर्णो निजलीलया । शिवातपः प्रभावाद्धि तव द्वारि समागतः

ພຣະອົງນັ້ນເອງ ໄດ້ອະວະຕານລົງມາໃນຮູບອັນງາມສະຫງ່າແບບນີ້ ໂດຍລີລາອັນເທວະຂອງພຣະອົງເອງ; ແທ້ຈິງແລ້ວ ໂດຍອໍານາດແຫ່ງຕະປະຂອງພຣະສິວະ ພຣະອົງໄດ້ມາຮອດປະຕູຂອງເຈົ້າແລ້ວ।

Verse 97

तस्मात्त्वं हिमवत्पत्नि दुःखं मुञ्च शिवम्भज । भविष्यति महानन्दः क्लेशो यास्यति संक्षयम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະມະເຫສີແຫ່ງພູຫິມະວັນ ຈົ່ງປ່ອຍວາງຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະບູຊາພຣະສິວະດ້ວຍພັກຕິ. ຄວາມປິຕິອັນໃຫຍ່ຫຼວງຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ ແລະຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງເຈົ້າຈະສິ້ນສຸດລົງຢ່າງສົມບູນ।

Verse 98

ब्रह्मोवाच एवम्प्रबोधितायास्तु मेनकाया अभून्मुने । तस्यास्तु कोमलं किंचिन्मनो विष्णुप्रबोधितम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ໂອ ມຸນີ, ເມື່ອໄດ້ຮັບການຊີ້ນໍາແບບນີ້ ແມ່ນາກໍເປີດໃຈຮັບຟັງ. ແລະດວງໃຈອັນອ່ອນນຸ່ມຂອງນາງ ທີ່ອ່ອນລົງພາຍໃນ ກໍຖືກຄໍາຊີ້ນໍາຂອງພຣະວິສນຸ ປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນບ້າງ.”

Verse 99

परं हठं न तत्याज कन्यान्दातुं हराय न । स्वीचकार तदा मेना शिवमायाविमोहि ता

ແຕ່ນາງບໍ່ໄດ້ລະທິ້ງຄວາມດື້ດຶນອັນແນ່ນຫນາ ທີ່ບໍ່ຍອມມອບທິດາໃຫ້ແກ່ພຣະຫຣະ (ພຣະສິວະ). ແລ້ວຕໍ່ມາ ເມນາ—ຜູ້ຖືກມາຍາອັນເທວະພາບຂອງພຣະສິວະຫຼອກໃຫ້ຫຼົງ—ກໍໃຫ້ຄວາມຍິນຍອມ.

Verse 100

उवाच च हरिं मेना किञ्चिद्बुद्ध्वा गिरिप्रिया । श्रुत्वा विष्णुवचो रम्यं गिरिजाजननी हि सा

ແລ້ວຕໍ່ມາ ເມນາ—ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະພູເຂົາ (ຮິມາລະຍະ) ແລະເປັນແມ່ຂອງກິຣິຈາ—ເມື່ອເຂົ້າໃຈເລື່ອງນັ້ນໄດ້ບ້າງ ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາອັນງາມຂອງພຣະວິສນຸ ນາງກໍໄດ້ກ່າວກັບພຣະຫຣິ (ຮາຣິ).

Verse 101

यदि रम्यतनुस्स स्यात्तदा देया मया सुता । नान्यथा कोटिशो यत्नैर्वच्मि सत्यन्दृढं वचः

«ຖ້າເຂົາມີຮູບກາຍງາມ ແລະສົມຄວນແທ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຍົກລູກສາວໃຫ້ແຕ່ງງານ. ບໍ່ແມ່ນຢ່າງນັ້ນ ແມ່ນຈະພະຍາຍາມເຖິງຫຼາຍກໍດິກໍບໍ່ໄດ້. ນີ້ແມ່ນຄໍາສັດທາອັນໝັ້ນຄົງ ແລະວຣະຕະອັນແນ່ນອນ»។

Verse 102

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा वचनं मेना तूष्णीमास दृढव्रता । शिवेच्छाप्रेरिता धन्या तथा याखिलमोहिनी

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ເມື່ອເວົ້າຄໍານັ້ນແລ້ວ ເມນາ ຜູ້ມີວຣະຕະແນ່ນອນ ກໍຢຸດນິ່ງຢ່າງສງົບ. ນາງເປັນຜູ້ມີພອນ ເພາະຖືກຜັກດັນໂດຍພຣະປະສົງຂອງພຣະສິວະ ແລະເປັນຜູ້ທີ່ສາມາດຊັກນໍາໃຫ້ທົ່ວໂລກຫຼົງໄຫຼ»។