देवगुरुप्रेषणम् (Himālaya Mission of the Gods’ Preceptor / The Gods Send Their Guru)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । तयोर्भक्तिं शिवे ज्ञात्वा परामव्यभिचारिणीम् । सर्वे शक्रादयो देवाश्चिचिन्तुरिति नारद

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ໂອ ນາຣະດະ, ເມື່ອຮູ້ແຈ້ງຄວາມພັກດີອັນສູງສຸດ ແລະບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ຂອງສອງພຣະອົງນັ້ນຕໍ່ພຣະສິວະ ທວງເທວະທັງປວງ ເລີ່ມແຕ່ສັກຣະ (ອິນທຣະ) ກໍໄດ້ຈົມຢູ່ໃນການຄິດພິຈາລະນາຢ່າງເລິກຊຶ້ງ।

Verse 2

देवा ऊचुः । एकान्तभक्त्या शैलश्चेत्कन्यां तस्मै प्रदास्यति । ध्रुवं निर्वाणता सद्यस्स प्राप्स्यति च भारते

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: ໂອ ພາຣະຕະ, ຖ້າພູເຂົາ (ຫິມາລະຍະ) ດ້ວຍຄວາມພັກດີອັນເອກະຈິດ ມອບທິດາຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ພຣະອົງນັ້ນ ແນ່ນອນວ່າ ໃນທັນທີ ລາວຈະບັນລຸສະພາບນິຣວານ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ)។

Verse 3

अनन्तरत्नाधारश्चेत्पृथ्वी त्यक्त्वा प्रयास्यति । रत्नगर्भाभिधा भूमिर्मिथ्यैव भविता ध्रुवम्

ຖ້າແຜ່ນດິນ ຜູ້ເປັນຖານຮອງຮັບແກ້ວມະນີນັບບໍ່ຖ້ວນ ລະທິ້ງສະພາບຂອງຕົນແລ້ວຈາກໄປ ແຜ່ນດິນທີ່ເອີ້ນວ່າ “ຣັດນະຄັຣພາ” (ແຜ່ນດິນມີຄັນທ້ອງແກ້ວ) ຈະເປັນແຕ່ຊື່ລວງເທົ່ານັ້ນ ຢ່າງແນ່ນອນ।

Verse 4

स्थावरत्वं परित्यज्य दिव्यरूपं विधाय सः । कन्यां शूलभृते दत्त्वा शिवलोकं गमिष्यति

ລາວຈະລະທິ້ງສະພາບອັນຢືນນິ່ງ ແລ້ວສ້າງຮູບທິບພະອັນງາມ; ແລະເມື່ອມອບທິດາໃຫ້ແກ່ຜູ້ຖືຕຣິສູນ (ພຣະສິວະ) ແລ້ວ ລາວຈະໄປສູ່ສິວະໂລກາ।

Verse 5

महादेवस्य सारूप्यं लप्स्यते नात्र संशयः । तत्र भुक्त्वा वरान्भोगांस्ततो मोक्षमवाप्स्यति

ເຂົາຈະໄດ້ຮັບສາຣູປະຍະ ຄືຄວາມຄ້າຍຄືກັບພຣະມະຫາເທວະ ໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ເສບສຸກອັນປະເສີດທີ່ສະພາວະນັ້ນປະທານໃຫ້ ໃນທ້າຍສຸດກໍຈະບັນລຸໂມກສະ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ.

Verse 6

ब्रह्मोवाच । इत्यालोच्य सुरास्सर्वे कृत्वा चामन्त्रणं मिथः । प्रस्थापयितुमैच्छंस्ते गुरुं तत्र सुविस्मिताः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ທວງເທວະທັງປວງ ໄດ້ອໍາລາກັນແລະກັນ ແລ້ວຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມພິສົດອັນໃຫຍ່ ປາດຖະນາຈະສົ່ງຄູບາອາຈານອອກໄປເຮັດພາລະກິດ.

Verse 7

ततः शक्रादयो देवास्सर्वे गुरुनिकेतनम् । जग्मुः प्रीत्या सविनया नारद स्वार्थसाधकाः

ຕໍ່ມາ ພຣະອິນທຣະ ແລະເທວະອື່ນໆທັງປວງ—ໂອ ນາຣະດະ—ໄດ້ໄປຍັງສໍານັກຂອງຄູບາອາຈານ ດ້ວຍຄວາມປິຕິແລະຄວາມນອບນ້ອມ ເພື່ອສໍາເລັດຈຸດປະສົງທີ່ຕົນປາດຖະນາ.

Verse 8

गत्वा तत्र गुरुं नत्वा सर्वे देवास्सवासवाः । चक्रुर्निवेदनं तस्मै गुरवे वृत्तमादरात्

ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ເທວະທັງປວງ—ພ້ອມດ້ວຍພຣະອິນທຣະ—ໄດ້ນົບນ້ອມກາບໄຫວ້ຄູບາອາຈານ. ແລ້ວດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ໄດ້ທູນຖວາຍເລື່ອງລາວທັງໝົດທີ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ຄູບາອາຈານນັ້ນ.

Verse 9

देवा ऊचुः । गुरो हिमालयगृहं गच्छास्मत्कार्य्यसिद्धये । तत्र गत्वा प्रयत्नेन कुरु निन्दाञ्च शूलिनः

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ຄູບາອາຈານ, ຈົ່ງໄປຫາເຮືອນຂອງພູຫິມາລະຍະ ເພື່ອໃຫ້ກິດຂອງພວກເຮົາສຳເລັດ. ໄປຮອດແລ້ວ ຈົ່ງພາຍາຍາມຢ່າງຕັ້ງໃຈ ແລະກ່າວຄຳຕຳນິຕໍ່ ພຣະຊູລິນ (ພຣະສິວະ)»។

Verse 10

पिनाकिना विना दुर्गा वरं नान्यं वरिष्यति । अनिच्छया सुतां दत्त्वा फलं तूर्णं लभिष्यति

ຫາກບໍ່ມີພິນາກິນ (ພຣະສິວະ ຜູ້ຖືຄັນທະນູພິນາກາ) ດຸຣຄາເທວີຈະບໍ່ເລືອກເຈົ້າບ່າວອື່ນ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດຍົກລູກສາວໃຫ້ດ້ວຍໃຈບໍ່ພໍໃຈ ກໍຈະໄດ້ຮັບຜົນອັນຫຼີກບໍ່ພົ້ນໃນທັນທີ.

Verse 11

कालेनैवाधुना शैल इदानीं भुवि तिष्ठतु । अनेकरत्नाधारं तं स्थापय त्वं क्षितौ गुरौ

ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງກາລະເອງ ໃຫ້ພູນີ້ບັດນີ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ. ໂອ ຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ຈົ່ງປັກມັນໃຫ້ໝັ້ນຄົງໃນພື້ນດິນ—ພູນີ້ອັນເປັນທີ່ຮອງຮັບແລະຄັງຮວບຮວມອັນມີຮັດຖະນາຫຼາຍ.

Verse 12

ब्रह्मोवाच । इति देववचः श्रुत्वा प्रददौ कर्णयोः करम् । न स्वीचकार स गुरुस्स्मरन्नाम शिवेति च

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງເທວະທັງຫຼາຍ ຄູອາຈານໄດ້ວາງມືລົງເທິງຫູທັງສອງ. ແຕ່ທ່ານບໍ່ຮັບເອົາ ເນື່ອງຈາກໃນໃຈກຳລັງລະລຶກນາມ «ສິວະ» ຊ້ຳໆ.

Verse 13

अथ स्मृत्वा महादेवं बृहस्पतिरुदारधीः । उवाच देववर्यांश्च धिक्कृत्वा च पुनः पुनः

ແລ້ວ ພຣະບຣິຫັດສະປະຕິ ຜູ້ມີປັນຍາອັນສູງ ໄດ້ລະລຶກເຖິງ ພຣະມະຫາເທວ. ແລະໄດ້ກ່າວຊ້ຳໆ ພ້ອມຕຳນິເທວະຜູ້ສູງສຸດຫຼາຍເທື່ອ.

Verse 14

बृहस्पतिरुवाच । सर्वे देवास्स्वार्थपराः परार्थध्वंसकारकाः । कृत्वा शंकरनिंदा हि यास्यामि नरकं ध्रुवम्

ພຣະບຣິຫັດສະປະຕິ ກ່າວວ່າ: “ເທວະທັງຫມົດຫັນໄປຫາປະໂຫຍດຕົນ ແລະທຳລາຍປະໂຫຍດຜູ້ອື່ນ. ເພາະໄດ້ນິນທາພຣະສັງກະຣະ ຂ້ອຍຈະໄປນະລົກແນ່ນອນ.”

Verse 15

कश्चिन्मध्ये च युष्माकं गच्छेच्छैलान्तिकं सुराः । संपादयेत्स्वाभिमतं शैलेन्द्रं प्रतिबोध्य च

«ໂອ ບັນດາເທວະ, ໃຫ້ມີຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງໃນພວກເຈົ້າໄປໃກ້ພູ. ເມື່ອປຸກແລະແຈ້ງໃຫ້ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພູຮູ້ແລ້ວ ຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ນັ້ນສຳເລັດສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າປາດຖະໜາ»។

Verse 16

अनिच्छया सुतां दत्त्वा सुखं तिष्ठतु भारते । तस्मै भक्त्या सुतां दत्त्वा मोक्षं प्राप्स्यति निश्चितम्

ໂອ ພາຣະຕະ ແມ່ນແຕ່ໃຫ້ລູກສາວໂດຍບໍ່ເຕັມໃຈ ກໍໃຫ້ລາວຢູ່ຢ່າງສຸກສະບາຍຕໍ່ໄປ. ແຕ່ຜູ້ໃຫ້ລູກສາວແກ່ຜູ້ສົມຄວນນັ້ນດ້ວຍຄວາມພັກດີ ຈະໄດ້ຮັບໂມກສະແນ່ນອນ.

Verse 17

पश्चात्सप्तर्षयस्सर्वे बोधयिष्यन्ति पर्वतम् । पिनाकिना विना दुर्गा वरं नान्यं वरिष्यति

ຕໍ່ມາ ຣິຊີທັງເຈັດທັງປວງ ຈະຊີ້ນຳສອນສັ່ງແກ່ ພາຣະວະຕະ (ຫິມາລະຍະ). ບໍ່ມີ ພິນາກິນ (ພຣະສິວະ ຜູ້ຖືຄັນທະນູພິນາກະ) ດຸຣຄາຈະບໍ່ເລືອກພອນຫຼືຄູ່ອື່ນໃດ—ນາງຈະຮັບແຕ່ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ.

Verse 18

अथवा गच्छत सुरा ब्रह्मलोकं सवासवाः । वृत्तं कथयत स्वं तत्स वः कार्यं करिष्यति

«ຫາກບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ—ພ້ອມດ້ວຍອິນທຣະ—ຈົ່ງໄປຍັງໂລກພຣະພຣະຫມາ. ຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ພຣະອົງຟັງຢ່າງຄົບຖ້ວນວ່າເກີດຫຍັງຂຶ້ນ; ພຣະອົງຈະສຳເລັດກິດທີ່ຄວນເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າ»។

Verse 19

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा ते समालोच्याजग्मुर्मम सभां सुराः । सर्वे निवेदयांचक्रुर्नत्वा तद्गतमादरात्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ປຶກສາກັນ ແລ້ວມາຍັງສະພາຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາກໍໄດ້ກົ້ມນົບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະທູນລາຍງານເລື່ອງນັ້ນຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 20

देवानां तद्वचः श्रुत्वा शिवनिन्दाकरं तदा । वेदवक्ता विलप्याहं तानवोचं सुरान्मुने

ໂອ ມຸນີ, ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ຍິນຄຳຂອງເທວະທັງຫຼາຍ—ຄຳທີ່ເປັນດັ່ງການຕຳນິພຣະສິວະ—ໃນເວລານັ້ນ ຂ້ອຍຜູ້ຂັບຂານພຣະເວດ ຮ້ອງໄຫ້ອາໄລ ແລະໄດ້ກ່າວຕໍ່ເທວະເຫຼົ່ານັ້ນ.

Verse 21

ब्रह्मोवाच । नाहं कर्तुं क्षमो वत्साः शिवनिन्दां सुदुस्सहाम् । संपद्विनाश रूपाञ्च विपदां बीजरूपिणीम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ລູກໆທີ່ຮັກ, ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດກ່າວຄຳນິນທາພຣະສິວະອັນທົນບໍ່ໄດ້. ຄຳນິນທານັ້ນເປັນຮູບແຫ່ງການທຳລາຍຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ແລະເປັນເມັດພັນແຫ່ງຄວາມວິບັດ.”

Verse 22

सुरा गच्छत कैलासं सन्तोषयत शंकरम् । प्रस्थापयत तं शीघ्रं हिमालयगृहं प्रति

ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ ຈົ່ງໄປຫາ ໄກລາສ ແລະເຮັດໃຫ້ ພຣະສັງກະຣະ ຊື່ນບານ; ຈົ່ງເຊີນພຣະອົງໃຫ້ອອກເດີນທາງໄວໆ ໄປສູ່ທີ່ພຳນັກແຫ່ງ ຫິມາລະຍະ.

Verse 23

स गच्छेदुपशैलेशमात्मनिन्दां करोतु वै । परनिन्दाविनाशाय स्वनिन्दा यशसे मता

ໃຫ້ເຂົາໄປໃກ້ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາ ແລະເວົ້າດ້ວຍການຕໍ່າຕົນ ຄືການຕຳນິຕົນເອງ. ເພື່ອທຳລາຍການນິນທາຜູ້ອື່ນ ການຕຳນິຕົນເອງຖືກນັບເປັນກຽດທີ່ແທ້.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वेति मद्वचो देवा मां प्रणम्य मुदा च ते । कैलासं प्रययुः शीघ्रं शैलानामधिपं गिरिम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ ເທວະທັງຫຼາຍກໍກົ້ມນົບຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ ແລະຮີບໄປຫາ ໄກລາສ ພູອັນເປັນອະທິປະໄຕ ເຈົ້າແຫ່ງຍອດພູທັງປວງ.

Verse 25

तत्र गत्वा शिवं दृष्ट्वा प्रणम्य नतमस्तकाः । सुकृतांजलयस्सर्वे तुष्टुवुस्तं सुरा हरम्

ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ແລະໄດ້ເຫັນພຣະສິວະ ບັນດາເທວະດາກໍກົ້ມຫົວລົງ ກາບນົບນ້ອມ. ດ້ວຍມືປະນົມເປັນອັນຊະລີຢ່າງບໍລິສຸດ ພວກເຂົາທັງໝົດສັນລະເສີນພຣະຫະຣາ—ພຣະສິວະ ຜູ້ຖອນພັນທະແລະຄວາມໂສກເສົ້າ.

Verse 26

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव करुणाकर शंकर । वयं त्वां शरणापन्नाः कृपां कुरु नमोऽस्तु ते

ເທວະດາທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ ເທວະເທວະ, ມະຫາເທວະ, ຊັງກະຣະ ຜູ້ເປັນບໍ່ນ້ຳແຫ່ງກະຣຸນາ; ພວກເຮົາມາຂໍພຶ່ງພາພຣະອົງ. ຂໍພຣະອົງໂປດປະທານພຣະເມດຕາ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ.»

Verse 27

त्वं भक्तवत्सलः स्वामिन्भक्तकार्यकरस्सदा । दीनोद्धरः कृपासिन्धुर्भक्तापद्विनिमोचकः

ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງເປັນຜູ້ຮັກແພງຜູ້ພັກຕະເສມອ; ແລະພຣະອົງສຳເລັດກິດຂອງຜູ້ພັກຕະຢູ່ເທື່ອ. ພຣະອົງຍົກຊູຜູ້ຕໍ່າຕ້ອຍແລະຜູ້ທຸກຍາກ; ພຣະອົງເປັນມະຫາສະໝຸດແຫ່ງກະຣຸນາ ແລະເປັນຜູ້ປົດປ່ອຍຜູ້ພັກຕະຈາກໄພພິບັດ.

Verse 28

ब्रह्मोवाच । इति स्तुत्वा महेशानं सर्वे देवास्सवासवाः । सर्वं निवेदयांचक्रुस्तद्वृत्तं तत आदरात्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ເມື່ອສັນລະເສີນພຣະມະເຫສານະແລ້ວ ເທວະດາທັງໝົດພ້ອມດ້ວຍພຣະອິນທຣະ ກໍໄດ້ທູນຖວາຍດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ບອກເລື່ອງລາວທັງໝົດທີ່ເກີດຂຶ້ນ.»

Verse 29

तच्छ्रुत्वा देववचनं स्वीचकार महेश्वरः । देवान् सुयापयामास तानाश्वास्य विहस्य सः

ເມື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເທວະດາແລ້ວ ພຣະມະຫາເທວະກໍຮັບຄຳຂໍຂອງພວກເຂົາ. ພຣະອົງຍິ້ມແຍ້ມ ແລະປອບໃຈເທວະດາໃຫ້ສະຫງົບ ຂັບໄລ່ຄວາມກັງວົນຂອງພວກເຂົາໃຫ້ຫາຍໄປ.

Verse 30

देवा मुमुदिरे सर्वे शीघ्रं गत्वा स्वमंदिरम् । सिद्धं मत्वा स्वकार्य्यं हि प्रशंसन्तस्सदाशिवम्

ເທວະທັງປວງຍິນດີປານໃດ. ພວກເຂົາຮີບກັບໄປຫາວິຫານຂອງຕົນ ເຫັນວ່າວຽກງານຂອງຕົນສໍາເລັດແລ້ວ ແລະສັນລະເສີນພຣະສະດາຊິວະ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນນິລັນດອນ.

Verse 31

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे शिवमायावर्णनं नामैकत्रिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດບົດທີ 31 ຊື່ວ່າ “ການພັນລະນາມາຍາຂອງພຣະຊິວະ” ໃນພາກປາຣະວະຕີຂັນດະ (ພາກທີ 3) ຂອງຣຸດຣະສັມຫິຕາ (ພາກທີ 2) ໃນ “ສຣີ ຊິວະ ມະຫາປຸຣານະ”.

Verse 32

यदा शैलस्सभामध्ये समुवास मुदान्वितः । बन्धुवर्गैः परिवृतः पार्वतीसहितस्स्वयम्

ເມື່ອນັ້ນ ພະເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາ ຮິມາລະຍະ ນັ່ງຢູ່ກາງຫ້ອງສະພາດ້ວຍຄວາມປິຕິ; ຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະ ພາຣະວະຕີນັ່ງຄຽງຂ້າງພຣະອົງ।

Verse 33

एतस्मिन्नन्तरे तत्र ह्याजगाम सदाशिवः । दण्डी छत्री दिव्यवासा बिभ्रत्तिलकमुज्ज्वलम्

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ທີ່ນັ້ນ ສະດາຊິວະ ໄດ້ເສດັດມາ; ຖືຄັນທອນແລະຮົ່ມ, ນຸ່ງຫົ່ມເຄື່ອງທິບ, ແລະມີຕິລະກະສະຫວ່າງໄສຢູ່ທີ່ໜ້າຜາກ।

Verse 34

करे स्फटिकमालाञ्च शालग्रामं गले दधत् । जपन्नाम हरेर्भक्त्या साधुवेषधरौ द्विजः

ຖືສາຍມາລາຄຣິສຕັນໃນມື ແລະສວມຊາລະກຣາມໄວ້ທີ່ຄໍ ດວິຊະນັ້ນ—ແຕ່ງກາຍພາຍນອກເປັນດັ່ງສາທຸ—ໄດ້ສວດນາມພຣະຫຣິດ້ວຍພັກຕິຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ।

Verse 35

तं च दृष्ट्वा समुत्तस्थौ सगणोऽपि हिमालयः । ननाम दण्डवद्भूमौ भक्त्यातिथिमपूर्वकम्

ເມື່ອເຫັນພຣະອົງ ພູຫິມາລະຍະພ້ອມດ້ວຍບໍລິວານທັງຫມົດກໍລຸກຂຶ້ນທັນທີ ແລະກໍກົ້ມກາບລົງກັບພື້ນດິນດັ່ງໄມ້ທ່ອນ ດ້ວຍພັກຕິ ຖວາຍຄວາມນັບຖືອັນບໍ່ເຄີຍມີແກ່ແຂກເທວະນັ້ນ।

Verse 36

ननाम पार्वती भक्त्या प्राणेशं विप्ररूपिणम् । ज्ञात्वा तं मनसा देवी तुष्टाव परया मुदा

ພາຣະວະຕີໄດ້ກົ້ມກາບດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຊີວິດຂອງນາງ ຜູ້ຊຶ່ງຮັບຮູບເປັນພຣາຫມັນ; ເມື່ອຮູ້ຈັກພຣະອົງໃນໃຈ ພຣະເທວີກໍສັນລະເສີນດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີອັນສູງສຸດ।

Verse 37

आशिषं युयुजे विप्रस्सर्वेषां प्रीतितश्शिवः । शिवाया अधिकं तात मनोभिलषितं हृदा

ພຣະສິວະຜູ້ປິຕິຍິນດີກັບທຸກຄົນ ໄດ້ປະທານພອນແກ່ບັນດາລະສີ; ແຕ່ໂອ້ທ່ານຜູ້ຮັກ, ພຣະອົງປະທານແກ່ສິວາ (ພາຣະວະຕີ) ຫຼາຍກວ່າ—ຕາມທີ່ໃຈນາງປາຖະໜາມາດົນນານ।

Verse 38

मधुपर्कादिकं सर्वं जग्राह ब्राह्मणो मुदा । दत्तं शैलाधिराजेन हिमांगेन महादरात्

ພຣາຫມັນນັ້ນໄດ້ຮັບເອົາດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ບັນດາເຄື່ອງຖວາຍທັງຫມົດ ເລີ່ມຈາກມະທຸປັຣກະ ເຊິ່ງພຣະຫິມາລະຍະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາ ໄດ້ຖວາຍດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 39

पप्रच्छ कुशलं चास्य हिमाद्रिः पर्वतोत्तमः । तं द्विजेन्द्रं महाप्रीत्या सम्पूज्य विधिवन्मुने

ຕໍ່ມາ ພຣະຫິມາດຣີ ພູເຂົາອັນປະເສີດ ໄດ້ບູຊາຕ້ອນຮັບ ພຣາຫມະນະຜູ້ເລີດນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງໃຫຍ່ ຕາມພິທີການ; ແລ້ວຈຶ່ງຖາມເຖິງຄວາມສຸກສະບາຍຂອງທ່ານ, ໂອ ມຸນີ.

Verse 40

पुनः पप्रच्छ शैलेशस्तं ततः को भवानिति । उवाच शीघ्रं विप्रेन्द्रो गिरीद्रं सादरं वचः

ຕໍ່ມາ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາໄດ້ຖາມອີກຄັ້ງວ່າ: «ເຈົ້າແມ່ນໃຜ?» ແລ້ວພຣາຫມະນະຜູ້ເລີດ ກໍໄດ້ກ່າວຕໍ່ກະສັດແຫ່ງພູເຂົາຢ່າງນອບນ້ອມໂດຍໄວ.

Verse 41

विप्रेन्द्र उवाच । ब्राह्मणोऽहं गिरिश्रेष्ठ वैष्णवो बुधसत्तमः । घटिकीं वृतिमाश्रित्य भ्रमामि धरणीतले

ວິປເຣນທຣະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພູເຂົາຜູ້ປະເສີດ (ກິຣິຊະ) ເຮົາເປັນພຣາຫມະນະ, ເປັນຜູ້ນັບຖືພຣະວິສນຸ, ແລະເປັນຜູ້ຮູ້ທີ່ຍິ່ງ. ອາໄສການດຳລົງຊີວິດແຕ່ພຽງເທົ່າເວລາໜຶ່ງກະຕິກາ ເຮົາພາຕົນພະເນຈອນໄປທົ່ວພື້ນດິນ.»

Verse 42

मनोयायी सर्व गामी सर्वज्ञोहं गुरोर्बलात् । परोपकारी शुद्धात्मा दयासिन्धुर्विकारहा

ດ້ວຍພະລັງຂອງຄູບາອາຈານ ຂ້າພະເຈົ້າເຄື່ອນໄຫວໄວດັ່ງໃຈ ໄປໄດ້ທົ່ວທຸກທີ່ ແລະຮູ້ທຸກສິ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າອຸທິດເພື່ອປະໂຫຍດຜູ້ອື່ນ ຈິດບໍລິສຸດ ເປັນທະເລແຫ່ງເມດຕາ ແລະທຳລາຍກິເລດພາຍໃນ.

Verse 43

मया ज्ञातं हराय त्वं स्वसुतां दातुमिच्छसि । इमां पद्मसमां दिव्यां वररूपां सुलक्षणाम्

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮູ້ແລ້ວວ່າ ທ່ານປາດຖະໜາຈະມອບລູກສາວຂອງທ່ານໃຫ້ແກ່ ຮະຣະ (ພຣະສິວະ). ນາງນີ້ເປັນກຸມາລີອັນທິບ ດັ່ງດອກບົວ ງາມຍິ່ງ ແລະມີເຄື່ອງໝາຍມົງຄຸນຄົບຖ້ວນ.

Verse 44

निराश्रयायासंगाय कुरूपायागुणाय च । श्मशानवासिने व्यालग्राहिरूपाय योगिने

ນະໂມຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍ່ພຶ່ງພາ ແລະບໍ່ຍຶດຕິດ; ຜູ້ປາກົດຮູບອັນນ່າຢ້ານ ແລະເຫນືອຄຸນະ; ຜູ້ພຳນັກໃນປ່າຊ້າ; ຜູ້ມີຮູບເປັນຜູ້ຈັບງູ; ແລະເປັນໂຍຄີສູງສຸດ.

Verse 45

दिग्वाससे कुगात्राय व्यालभूषणधारिणे । अज्ञातकुलनाम्ने च कुशीलायाविहारिणे

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍທິດທັງປວງ (ຟ້າເປັນຜ້າ); ຜູ້ມີກາຍຫຍາບກະດ້າງບໍ່ປະດັບ; ຜູ້ສວມງູເປັນເຄື່ອງປະດັບ; ຜູ້ເຫນືອກວ່າຕະກູນແລະນາມທີ່ຮູ້ຈັກ; ແລະຜູ້ທ່ອງໄປເປັນດຸດສະຫລະອິດສະລະ.

Verse 46

विभूतिदिग्धदेहाय संक्रुद्धायाविवेकिने । अज्ञातवयसेऽतीव कुजटाधारिणे सदा

ພຣະອົງຊົງຖືກຜົມຈະຕາຢູ່ເສມອ; ກາຍຖືກທາດ້ວຍຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ (ວິພູຕິ); ປາກົດດຸດັນເກຣີຍວກະຫນັກ ດັ່ງຜູ້ບໍ່ແຍກແຍະ; ອາຍຸກໍບໍ່ອາດຮູ້ໄດ້—ນັ້ນແມ່ນພຣະອົງໃນຮູບອັນພິເສດນັ້ນ.

Verse 47

सर्वाश्रयाय भ्रमिणे नागहाराय भिक्षवे । कुमार्गनिरतायाथ वेदाऽध्वत्यागिने हठात्

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງພາຂອງສັບພະສັດ ຜູ້ເດີນທ່ອງຢ່າງເສຣີ ຜູ້ສວມງູເປັນພວງມາລາ ແລະດຳລົງຊີວິດເປັນພຣະພິກຂຸ. ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງອີກ ຜູ້ປາກົດດັ່ງຜູ້ຫມົກມຸ່ນໃນທາງຕ້ອງຫ້າມເພື່ອທຳໃຫ້ຜູ້ຍິ່ງຍະໂສສັບສົນ ແລະຜູ້ທີ່ໂດຍພຣະປະສົງອັນເອກະລາດ ລະທິ້ງເສັ້ນທາງພິທີການແຫ່ງເວດະຢ່າງກະທັນຫັນ.

Verse 48

इयं ते बुद्धिरचल न हि मंगलदा खलु । विबोध ज्ञानिनां श्रेष्ठ नारायणकुलोद्भव

ໂອ ຜູ້ໝັ້ນຄົງ, ຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້ຂອງເຈົ້າ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງມົງຄຸນແທ້ເລີຍ. ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນສູ່ປັນຍາອັນຖືກຕ້ອງ, ໂອ ຜູ້ຮູ້ອັນປະເສີດ, ຜູ້ເກີດໃນວົງສານາຣາຍະນະ.

Verse 49

न ते पात्रानुरूपश्च पार्वतीदानकर्मणि । महाजनः स्मेरमुखः श्रुतमात्राद्भविष्यति

ໃນການໃຫ້ທານໃນນາມຂອງ ພາຣະວະຕີ, ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະພຶດໃຫ້ເໝາະກັບຜູ້ຮັບທີ່ຄວນຄ່າ. ມະຫາຊົນ ແຕ່ພຽງໄດ້ຍິນ ກໍຈະຍິ້ມ—ເປັນການເຢາະເຍີ້ຍ ແລະຫົວເຮາະຫຼິ້ນ.

Verse 50

पश्य शैलाधिप त्वं च न तस्यैकोस्ति बान्धवः । महारत्नाकरस्त्वञ्च तस्य किञ्चिद्धनं न हि

ເບິ່ງເຖີດ ໂອ ຈອມເຂົາ: ລາວບໍ່ມີຍາດພີ່ນ້ອງແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ. ແລະເຖິງແມ່ນເຈົ້າເປັນບໍ່ແຮ່ເພັດນິລະມິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ລາວກໍບໍ່ມີຊັບສິນໃດໆ. (ແຕ່ຄວາມຂາດແຄນພາຍນອກບໍ່ອາດຫຼຸດລົງອຳນາດຂອງພຣະສິວະ; ພຣະອົງສົມບູນໃນພຣະອົງ ແລະປະທານຊັບທີ່ແທ້—ພັກຕິ ແລະ ໂມກສະ.)

Verse 51

बान्धवान्मेनकां कुध्रपते शीघ्रं सुतांस्तथा । सर्वान्पृच्छ प्रयत्नेन पण्डितान्पार्वती विना

«ຈົ່ງຮີບຖາມຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າ ແລະ ເມນະກາ ພ້ອມທັງລູກຊາຍທັງຫມົດ. ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ຈົ່ງປຶກສານັກປັນຍາທັງປວງ—ແຕ່ຢ່າໃຫ້ປາຣະວະຕີເຂົ້າມາກ່ຽວຂ້ອງ.»

Verse 52

रोगिणो नौषधं शश्वद्रोचते गिरिसत्तम । कुपथ्यं रोचतेऽभीक्ष्णं महादोषकरं सदा

ໂອ ພູຜາອັນປະເສີດ! ສໍາລັບຄົນເຈັບ ຢາທີ່ແທ້ຈິງບໍ່ຄ່ອຍນ່າຖືກໃຈ; ແຕ່ອາຫານທີ່ບໍ່ຖືກທາງ ກັບດູນ່າພໍໃຈຊໍ້າໆ—ແມ່ນແຕ່ມັນກໍ່ໃຫ້ໂທດໃຫຍ່ເສມອ.

Verse 53

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा ब्राह्मणः शीघ्रं स वै भुक्त्वा मुदान्वितः । जगाम स्वालयं शान्तो नानालीलाकर श्शिवः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣາຫມັນນັ້ນກໍຮີບກິນ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ຈາກໄປສູ່ເຮືອນຂອງຕົນ. ພຣະສິວະຜູ້ສະງົບ—ຜູ້ກະທໍາລີລາອັນທິບພະຫຼາຍປະການ—ກໍໄປຕາມທາງຂອງພຣະອົງ.