कामप्रहारः — The Subduing of Kāma (Desire) / Kāma’s Assault and Its Futility

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन्विधे महाभाग किं जातं तदनंतरम् । कथय त्वं प्रसादेन तां कथां पापनाशिनीम्

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ໂອ ວິທາຕາ ຜູ້ຈັດສັນຊະຕາ, ໂອ ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ! ຫຼັງຈາກນັ້ນເກີດຫຍັງຂຶ້ນ? ຂໍໃຫ້ທ່ານເລົ່າເລື່ອງນັ້ນ ອັນທຳລາຍບາບ ໃຫ້ຂ້ອຍດ້ວຍພຣະເມດຕາ»

Verse 2

ब्रह्मोवाच । श्रूयतां सा कथा तात यज्जातं तदनंतरम् । तव स्नेहात्प्रवक्ष्यामि शिवलीलां मुदावहाम्

ພຣະພຣະຫມາ ກ່າວວ່າ: «ລູກເອີຍ ຈົ່ງຟັງເລື່ອງນັ້ນ ວ່າຫຍັງເກີດຂຶ້ນທັນທີຫຼັງຈາກນັ້ນ. ເນື່ອງຈາກຄວາມເອັນດູຕໍ່ເຈົ້າ ຂ້ອຍຈະເລົ່າລີລາອັນສະຫງ່າງາມຂອງພຣະສິວະ ອັນນຳຄວາມປິຕິມາໃຫ້»

Verse 3

धैर्यस्य व्यसनं दृष्ट्वा महायोगी महेश्वरः । विचिंतितं मनस्येवं विस्मितोऽतिततः परम्

ເມື່ອເຫັນວ່າ ຄວາມໝັ້ນຄົງແຫ່ງໃຈ (ໄທຣະຍະ) ກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກຍາກ, ພຣະມະຫາໂຍຄີ ມະເຫສະວະຣະ ໄດ້ຄິດພິຈາລະນາຢູ່ພາຍໃນ; ໃນດວງໃຈພຣະອົງຄິດດັ່ງນີ້ ແລະປະຫລາດໃຈເກີນປະມານ.

Verse 4

शिव उवाच । किमु विघ्नाः समुत्पन्नाः कुर्वतस्तप उत्तमम् । केन मे विकृतं चित्तं कृतमत्र कुकर्मिणा

ພຣະສິວະ ກ່າວວ່າ: «ເປັນຫຍັງອຸປະສັກ (ວິຄນະ) ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍກຳລັງປະຕິບັດຕະປະອັນສູງສຸດ? ໂດຍໃຜ—ໂດຍຜູ້ກະທຳຊົ່ວຜູ້ໃດຢູ່ນີ້—ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ໃຈຂ້ອຍຖືກລົບກວນ ແລະກະສັບກະສ່າຍ?»

Verse 5

कुवर्णनं मया प्रीत्या परस्त्र्युपरि वै कृतम् । जातो धर्मविरोधोऽत्र श्रुतिसीमा विलंघिता

«ດ້ວຍຄວາມຮັກແລະຄວາມພໍໃຈ ຂ້ອຍໄດ້ກ່າວຄໍາບໍ່ສົມຄວນກ່ຽວກັບເມຍຂອງຜູ້ອື່ນ. ດ້ວຍນັ້ນ ຄວາມຂັດແຍ້ງກັບທຳມະເກີດຂຶ້ນ ແລະໄດ້ລ່ວງເກີນຂອບເຂດທີ່ສຣຸຕິກໍານົດ»

Verse 6

ब्रह्मोवाच । विचिंत्येत्थं महायोगी परमेशस्सतां गतिः । दिशो विलोकयामास परितश्शंकितस्तदा

«ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຄິດພິຈາລະນາດັ່ງນັ້ນ ມະຫາໂຢຄີ—ພຣະປະຣະເມສະວະຣະ ທີ່ເປັນທີ່ພຶ່ງແລະເປົ້າໝາຍສູງສຸດຂອງຜູ້ດີ—ໄດ້ເບິ່ງໄປທົ່ວທິດທາງ ດ້ວຍໃຈກັງວົນ»

Verse 7

वामभागे स्थितं कामं ददर्शाकृष्टबाणकम् । स्वशरं क्षेप्तुकामं हि गर्वितं मूढचेतसम्

ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ເຫັນກາມະຢືນຢູ່ຂ້າງຊ້າຍ ດຶງຄັນທະນູພ້ອມລູກສອນແລ້ວ—ປາດຖະນາຈະຍິງລູກສອນຂອງຕົນ ອວດອົງ ແລະຈິດໃຈຫຼົງມົວ.

Verse 8

तं दृष्ट्वा तादृशं कामं गिरीशस्य परात्मनः । संजातः क्रोधसंमर्दस्तत्क्षणादपि नारद

«ໂອ ນາຣະດາ! ເມື່ອເຫັນກາມະມີສະພາບແບບນັ້ນຕໍ່ກິຣີຊະ—ພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນອາດຕະມະສູງສຸດ—ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ຄວາມໂກດອັນຮຸນແຮງດັ່ງຈະບີບຂະຍີ້ ກໍເກີດຂຶ້ນ»

Verse 9

कामः स्थितोऽन्तरिक्षे स धृत्वा तत्सशरं धनुः । चिक्षेपास्त्रं दुर्निवारममोघं शंकरे मुने

ໂອ ມຸນີ, ກາມະຢືນຢູ່ໃນອາກາດ ຖືຄັນທະນູພ້ອມລູກສອນ ແລ້ວຂວ້າງອາວຸດທີ່ຕ້ານທານຍາກ ແລະບໍ່ຜິດພາດ ໄປຫາ ສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ).

Verse 10

बभूवामोघमस्त्रं तु मोघं तत्परमात्मनि । समशाम्यत्ततस्तस्मिन्संकुद्धे परमेश्वरे

ອາວຸດທິບທີ່ບໍ່ເຄີຍຜິດພາດນັ້ນ ກໍກາຍເປັນໄຮ້ຜົນຕໍ່ໜ້າພຣະອາດຕະມາສູງສຸດ. ແລ້ວມັນກໍສົງບົບ ແລະຖືກປະຫຍັດລົງ, ເພາະພຣະປະເມສວຣະຢູ່ນັ້ນກໍກຳລັງລຸກໂຊນດ້ວຍພຣະພິໂຣດ.

Verse 11

मोघीभूते शिवे स्वेस्त्रे भयमापाशु मन्मथः । चकंपे च पुरः स्थित्वा दृष्ट्वा मृत्युंजयं प्रभुम्

ເມື່ອອາວຸດຂອງຕົນທີ່ຍິງໃສ່ພຣະສິວະກາຍເປັນໄຮ້ຜົນຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ມັນມະຖະ (ກາມ) ກໍຖືກຄວາມຢ້ານກົວຄອບງຳທັນທີ; ແລະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ ກໍສັ່ນສະທ້ານເມື່ອເຫັນພຣະມຣິຕຍຸຍັຍ—ພຣະຜູ້ຊະນະຄວາມຕາຍ.

Verse 12

सस्मार त्रिदशान्सर्वान्शक्रादीन्भयविह्वलः । स स्मरो मुनिशार्दूल स्वप्रयासे निरर्थके

ສະມະຣະ (ກາມ) ຜູ້ຫວາດຫວັນດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ໄດ້ລະລຶກເຖິງເທວະທັງປວງ—ເລີ່ມຈາກສັກຣະ (ອິນທຣະ). ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ມຸນີ, ຄວາມພະຍາຍາມຂອງຕົນກໍກາຍເປັນໄຮ້ຄ່າ.

Verse 13

कामेन सुस्मृता देवाश्शक्राद्यास्ते मुनीश्वर । आययुः सकलास्ते हि शंभुं नत्वा च तुष्टुवुः

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ເມື່ອກາມໄດ້ເອີ້ນເຊີນຢ່າງຖືກຕ້ອງ ເທວະທັງປວງ—ເລີ່ມຈາກສັກຣະ (ອິນທຣະ)—ກໍພາກັນມາພ້ອມໜ້າ. ພວກເຂົາກ້ອມກາບພຣະສັມພູ ແລ້ວຈຶ່ງສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍບົດສະຕົດ.

Verse 14

स्तुतिं कुर्वत्सु देवेषु कुद्धस्याति हरस्य हि । तृतीयात्तस्य नेत्राद्वै निस्ससार ततो महान्

ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍກໍາລັງສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສະຕຸຕິ ຮະຣິ (ວິສນຸ) ກໍເກີດຄວາມໂກດແຮງຢ່າງຫຼາຍ. ແລ້ວຈາກຕາທີສາມຂອງພຣະອົງ ໄດ້ລະເບີດອອກເປັນອົງມະຫາອໍານາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 15

ललाट मध्यगात्तस्मात्सवह्निर्द्रुतसम्भवः । जज्वालोर्द्ध्वशिखो दीप्तः प्रलयाग्निसमप्रभः

ຈາກກາງໜ້າຜາກຂອງພຣະອົງ ໄຟໄດ້ຜຸດຂຶ້ນທັນທີ. ແປວໄຟພຸ່ງຂຶ້ນສູງ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງໄຟປຣະລະຍະ ເປີດເຜີຍພຣະປະສົງອັນນ່າຢ້ານຂອງພຣະສິວະ.

Verse 16

उत्पत्य गगने तूर्णं निष्पत्य धरणी तले । भ्रामंभ्रामं स्वपरितः पपात मेदनीं परि

ມັນພຸ່ງຂຶ້ນສູ່ຟ້າຢ່າງວ່ອງໄວ ແລ້ວກໍດິ່ງລົງສູ່ພື້ນດິນ. ມັນຫມຸນວຽນຮອບຕົນເອງຊ້ຳໆ ແລ້ວຕົກລົງ ວຽນຮອບເຫນືອພື້ນດິນ.

Verse 17

भस्मसात्कृतवान्साधो मदनं तावदेव हि । यावच्च मरुतां वाचः क्षम्यतां क्षम्यतामिति

ໂອ ຜູ້ບໍລິສຸດເອີຍ, ທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ກາມ (ມະດະນະ) ກາຍເປັນຂີ້ເທົ່າ ພຽງແຕ່ຕອນທີ່ຍັງໄດ້ຍິນສຽງຂອງມາຣຸດຮ້ອງວ່າ “ຂໍອະໄພ, ຂໍອະໄພ!”

Verse 18

हते तस्मिन्स्मरे वीरे देव दुःखमुपागताः । रुरुदुर्विह्वलाश्चातिक्रोशतः किमभूदिति

ເມື່ອວິລະບຸລຸດກາມ (ສະມະຣະ) ຖືກສັງຫານ, ບັນດາເທວະດາກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມໂສກເສົ້າ. ພວກເຂົາມືດມົນ ຮ້ອງໄຫ້ ແລະຮ້ອງຕະໂກນຊ້ຳໆວ່າ “ເກີດຫຍັງຂຶ້ນ—ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 19

श्वेतांगा विकृतात्मा च गिरिराजसुता तदा । जगाम मंदिरं स्वं च समादाय सखीजनम्

ໃນເວລານັ້ນ ທິດາຂອງພຣະຣາຊາແຫ່ງພູເຂົາ ກາຍກໍຂາວຊີດ ແລະໃຈກໍຫວັ່ນໄຫວພາຍໃນ, ໄດ້ກັບໄປຍັງວັງຂອງນາງ ພ້ອມນຳໝູ່ສາວສະຫາຍໄປດ້ວຍ.

Verse 20

क्षणमात्रं रतिस्तत्र विसंज्ञा साभवत्तदा । भर्तृमृत्युजदुःखेन पतिता सा मृता इव

ພຽງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ ຣະຕີຢູ່ທີ່ນັ້ນກໍເສຍສະຕິ. ຖືກຄວາມໂສກທີ່ເກີດຈາກການຕາຍຂອງສາມີກະທົບ ນາງລົ້ມລົງ ປານດັ່ງຄົນຕາຍ.

Verse 21

जातायां चैव संज्ञायां रतिरत्यंतविह्वला । विललाप तदा तत्रोच्चरंती विविधं वचः

ເມື່ອສະຕິກັບຄືນມາ ນາງຣະຕີ—ຖືກຄວາມໂສກທ້ວມທັບຢ່າງຫນັກ—ກໍຄ່ຳຄວນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຮ້ອງເອີ້ນດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາຫຼາຍຢ່າງ។

Verse 22

रतिरुवाच । किं करोमि क्व गच्छामि किं कृतं दैवतैरिह । मत्स्वामिनं समाहूय नाशयामासुरुद्धतम्

ນາງຣະຕີກ່າວວ່າ: “ຂ້ອຍຈະເຮັດຫຍັງ? ຂ້ອຍຈະໄປໃສ? ທວະທັງຫຼາຍໄດ້ເຮັດຫຍັງຢູ່ນີ້? ເຂົາເອີ້ນຜົວຂ້ອຍມາ ແລ້ວທໍາລາຍລາວ—ແມ່ນແຕ່ລາວຜູ້ອົດອັ່ນ ແລະແຂງກ້າກໍຕາມ.”

Verse 23

हा हा नाथ स्मर स्वामिन्प्राणप्रिय सुखप्रद । इदं तु किमभूदत्र हा हा प्रिय प्रियेति च

“ອ້າຍ ອ້າຍ—ໂອ້ ນາຖ! ສະມະຣະ ຜົວເຈົ້າຂ້ອຍ! ຜູ້ຮັກດັ່ງຊີວິດ, ຜູ້ປະທານຄວາມສຸກ—ທີ່ນີ້ເກີດຫຍັງຂຶ້ນ? ອ້າຍ ອ້າຍ—ຜູ້ຮັກຂອງຂ້ອຍ!” ນາງຮ້ອງຊ້ໍາໆ.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्थं विलपती सा तु वदंती बहुधा वचः । हस्तौ पादौ तदास्फाल्य केशानत्रोटयत्तदा

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນນາງຮ້ອງໄຫ້ຄ່ຳຄວນ ເວົ້າຖ້ອຍຄຳຫຼາຍຢ່າງ. ໃນຄວາມທຸກນັ້ນນາງຕີມືຕີຕີນ ແລະໃນເວລານັ້ນກໍດຶງຜົມຂອງນາງ.

Verse 25

तद्विलापं तदा श्रुत्वा तत्र सर्वे वनेचराः । अभवन्दुःखितास्सर्वे स्थावरा अपि नारद

ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງຄ່ຳຄວນນັ້ນໃນຂະນະນັ້ນ ບັນດາສັດປ່າທັງໝົດໃນທີ່ນັ້ນກໍເສົ້າໂສກ. ແມ່ນແຕ່ສິ່ງຢືນຢູ່ບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ ເຊັ່ນຕົ້ນໄມ້ແລະພືດ ກໍທຸກໃຈ, ໂອ ນາຣະດະ.

Verse 26

एतस्मिन्नंतरे तत्र देवाश्शक्रादयोऽखिलाः । रतिमूचुस्समाश्वास्य संस्मरंतो महेश्वरम्

ໃນຂະນະນັ້ນໃນທີ່ນັ້ນ ບັນດາເທວະທັງປວງ ເລີ່ມແຕ່ສັກຣະ (ອິນທຣະ) ໄດ້ປອບໃຈນາງຣະຕິ ແລະເວົ້າກັບນາງ ໂດຍລະລຶກເຖິງພຣະມະເຫສະວະຣະ (ພຣະສິວະ).

Verse 27

देवा ऊचुः । किंचिद्भस्म गृहीत्वा तु रक्ष यत्नाद्भयं त्यज । जीवयिष्यति स स्वामी लप्स्यसे त्वं पुनः प्रियम्

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງເອົາບັດສະມະ (ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ) ເພີຍນ້ອຍໜຶ່ງ ແລ້ວຮັກສາໄວ້ດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມ; ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມຢ້ານ. ພຣະອົງນັ້ນຈະຊຸບຊີວິດໃຫ້ຄືນ ແລະເຈົ້າຈະໄດ້ພົບຄົນຮັກອີກຄັ້ງ.”

Verse 28

सुखदाता न कोप्यस्ति दुःखदाता न कश्चन । सर्वोऽपि स्वकृतं भुंक्ते देवाञ्शोचसि वै वृथा

ບໍ່ມີໃຜເປັນຜູ້ໃຫ້ຄວາມສຸກແທ້ ແລະບໍ່ມີໃຜເປັນຜູ້ໃຫ້ຄວາມທຸກ. ທຸກສັດລ້ວນບໍລິໂພກຜົນແຫ່ງກຳຂອງຕົນ; ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ເຈົ້າໂສກເພື່ອເທວະທັງຫຼາຍໂດຍປາສະຈາກປະໂຫຍດ.

Verse 29

ब्रह्मोवाच । इत्याश्वास्य रतिं देवास्सर्वे शिवमुपागताः । सुप्रसाद्य शिवं भक्त्या वचनं चेदमब्रुवन्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ປອບໃຈນາງຣະຕິແລ້ວ ທວງເທວະທັງປວງໄດ້ເຂົ້າໄປຫາພຣະສິວະ. ເມື່ອໄດ້ທຳໃຫ້ພຣະສິວະພໍພຣະໄທດ້ວຍພັກຕິ ຈຶ່ງກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້.

Verse 30

देवा ऊचुः । भगवञ्छ्रूयतोमेतद्वचनं नश्शुभं प्रभो । कृपां कृत्वा महेशान शरणागतवत्सल

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ຂໍພຣະອົງຜູ້ປະເສີດ ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳອັນເປັນມົງຄຸນນີ້ຂອງພວກເຮົາ ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໂອ ມະເຫສານ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ຂໍພຶ່ງພາ ຂໍຈົ່ງກະລຸນາ ແລະປົກປ້ອງພວກເຮົາ»

Verse 31

सुविचारय सुप्रीत्या कृति कामस्य शंकर । कामेनैतत्कृतं यत्र न स्वार्थं तन्महेश्वर

ໂອ ສັງກະຣະ ຂໍຈົ່ງພິຈາລະນາດ້ວຍປັນຍາອັນສະຫງົບ ແລະດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ຕໍ່ກິດການນີ້ຂອງກາມະ. ສິ່ງນີ້ທີ່ກາມະໄດ້ກະທຳ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອປະໂຫຍດຕົນ ໂອ ມະເຫສະວະຣະ.

Verse 32

दुष्टेन पीडितैर्देवैस्तारकेणाऽखिलैर्विभो । कर्म तत्कारितं नाथ नान्यथा विद्धि शंकर

ໂອ ພຣະອົງຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກແຫ່ງ! ເທວະທັງປວງຖືກຕາຣະກະຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍບີບຄັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ໃຫ້ເກີດການກະທຳນີ້. ໂອ ນາຖະ ຂໍຈົ່ງຮູ້ວ່າເປັນຢ່າງນີ້ແທ້ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ ໂອ ສັງກະຣະ.

Verse 33

रतिरेकाकिनी देव विलापं दुःखिता सती । करोति गिरिश त्वं च तामाश्वासय सर्वदा

ໂອ ເທວະ! ສະຕີຜູ້ຢູ່ລຳພັງ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກ ກຳລັງຮ້ອງໄຫ້ຄຳຄວນ. ໂອ ກິຣີສະ ຂໍຈົ່ງປອບໃຈ ແລະໃຫ້ຄວາມອຸ່ນໃຈແກ່ນາງເສມອໄປ.

Verse 34

संहारं कर्तुकामोऽसि क्रोधेनानेन शंकर । दैवतैस्सह सर्वेषां हतवांस्तं यदि स्मरम्

ໂອ ພຣະສັງກະຣາ, ໃນຄວາມໂກດນີ້ ພຣະອົງຄືຈະປາຖະໜາການທຳລາຍ. ຖ້າພຣະອົງລະນຶກເຖິງ ສະມະຣະ (ກາມ) ພຣະອົງຈະເປັນຜູ້ສັງຫານເຂົາ ແລະທັງເທວະທັງປວງດ້ວຍ.

Verse 35

दुःखं तस्या रतेर्दृष्ट्वा नष्टप्रायाश्च देवताः । तस्मात्त्वया च कर्त्तव्यं रत्याशोकापनोदनम्

ເມື່ອເຫັນຄວາມໂສກເສົ້າຂອງ ຣະຕີ ເທວະທັງຫຼາຍເກືອບຈະພິນາດ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງກໍຄວນກະທຳເພື່ອຂັບໄລ່ຄວາມໂສກຂອງ ຣະຕີ.

Verse 36

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां प्रसन्नो भगवाञ्छिवः । देवानां सकलानां च वचनं चेदमब्रवीत्

ພຣະພຣະຫມາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ສິວະ ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຂົາເຈົ້າແລ້ວ ກໍຊົມຊື່ນແລະເມດຕາ; ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ຕອບແກ່ເທວະທັງປວງ.

Verse 37

शिव उवाच । देवाश्च ऋषयस्सर्वे मद्वचश्शृणुतादरात् । मत्कोपेन च यज्जातं तत्तथा नान्यथा भवत्

ພຣະສິວະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ ແລະ ຣິສີທັງປວງ, ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ສິ່ງໃດທີ່ເກີດຈາກຄວາມໂກດຂອງເຮົາ ຈະເປັນໄປຕາມນັ້ນແທ້ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ.”

Verse 38

अनंगस्तावदेव स्यात्कामो रतिपतिः प्रभुः । यावच्चावतरेत्कृष्णो धरण्यां रुक्मिणीपतिः

ກາມ—ຜູ້ບໍ່ມີຮ່າງ (ອະນັງກະ), ເຈົ້າແຫ່ງ ຣະຕີ—ຈະຍັງຄົງມີອຳນາດຢູ່ ຈົນກວ່າ ກຣິສນະ ຜົວຂອງ ຣຸກມິນີ ຈະອະວະຕານລົງສູ່ແຜ່ນດິນ.

Verse 39

द्वारकायां यदा स्थित्वा पुत्रानुत्पादयिष्यति । तदा कृष्णस्तु रुक्मिण्यां काममुत्पादयिष्यति

ເມື່ອພຣະອົງໄປພັກອາໄສຢູ່ດວາຣະກາ ແລະໃຫ້ກໍເກີດບຸດທັງຫຼາຍ ໃນເວລານັ້ນ ພຣະກຣິດສະນະ ຈະປຸກເກີດຄວາມປາຖະໜາມີບຸດໃນນາງຣຸກມິນີແທ້ໆ।

Verse 40

प्रद्युम्ननाम तस्यैव भविष्यति न संशयः । जातमात्रं तु तं पुत्रं शंबरस्संहरिष्यति

ຊື່ຂອງບຸດນັ້ນຈະເປັນ “ປຣັດຍຸມນະ” ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ। ແຕ່ທັນທີທີ່ເກີດ ຊັມບະຣະຈະຊິງເອົາບຸດນັ້ນໄປໃຫ້ຫາຍໄປ।

Verse 41

हृत्वा प्रास्य समुद्रं तं शंबरो दानवोत्तमः । मृतं ज्ञात्वा वृथा मूढो नगरं स्वं गमिष्यति

ຊັມບະຣະ ຜູ້ເປັນດານະວະອັນຍິ່ງ ຈະຊິງເອົາເດັກນັ້ນ ແລ້ວໂຍນລົງໃນທະເລ. ເຂົາຈະຄິດວ່າຕາຍແລ້ວ ແລະກັບໄປນະຄອນຂອງຕົນຢ່າງເປົ່າປະໂຫຍດ ດ້ວຍຄວາມຫຼົງໂງ່।

Verse 42

तावच्च नगरं तस्य रते स्थेयं यथासुखम् । तत्रैव स्वपतेः प्राप्तिः प्रद्युम्नस्य भविष्यति

ຈົນກວ່າເວລານັ້ນ ໃຫ້ຢູ່ໃນນະຄອນນັ້ນ ແລະພັກອາໄສດ້ວຍຄວາມສຸກຕາມໃຈ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນແຫຼະ ການມາຮອດ ແລະການໄດ້ພົບສາມີຂອງເຈົ້າ—ປຣັດຍຸມນະ—ຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ।

Verse 43

तत्र कामो मिलित्वा तं हत्वा शम्बरमाहवे । भविष्यति सुखी देवाः प्रद्युम्नाख्यस्स्वकामिनीम्

ທີ່ນັ້ນ ກາມະເທວະ (ພຣະເທວະແຫ່ງຄວາມຮັກ) ຈະມາຮ່ວມກັບເຂົາ ແລະສັງຫານຊັມບະຣະໃນສົງຄາມ. ແລ້ວບັນດາເທວະຈະຊື່ນບານ ແລະປຣັດຍຸມນະຈະໄດ້ຮັບນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຕົນ।

Verse 44

तदीयं चैव यद्द्रव्यं नीत्वा स नगरं पुनः । गमिष्यति तया सार्द्धं देवास्सत्यं वचो मम

ເຂົາຈະນໍາເອົາຊັບສິນທັງປວງທີ່ເປັນຂອງນາງ ແລ້ວກັບໄປຫານະຄອນອີກຄັ້ງ; ແລະຈະອອກເດີນທາງພ້ອມກັບນາງ. ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ, ຄໍາຂ້າເປັນສັດຈິງ.

Verse 45

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचश्शंभोर्देवा ऊचुः प्रणम्य तम् । किंचिदुच्छ्वसिताश्चित्ते करौ बद्ध्वा नतांगकाः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງພຣະວາຈາຂອງສຳພູແລ້ວ ເທວະທັງຫຼາຍກໍໄດ້ກ່າວ ຫຼັງຈາກກົ້ມກາບພຣະອົງ. ໃຈພໍຈະຄ່ອຍຄາຍ ພວກເຂົາຢືນປະນົມມື ແລະກົ້ມກາຍດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 46

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । शीघ्रं जीवय कामं त्वं रक्ष प्राणान् रतेर्हर

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: ໂອ ເທວະເທວາ, ມະຫາເທວະ, ພຣະຜູ້ເປັນທ່ານ—ມະຫາສະມຸດແຫ່ງຄວາມເມດຕາ! ຂໍໃຫ້ຊົງຊຸບຊີວິດກາມະໃຫ້ຟື້ນຄືນໄວໆ ແລະຂໍຊົງປົກປ້ອງລົມຫາຍໃຈຂອງຣະຕີ, ໂອ ຜູ້ທໍາລາຍຄູ່ຮັກຂອງນາງ.

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्यामरवचः प्रसन्नः परमेश्वरः । पुनर्बभाषे करुणासागरस्सकलेश्वरः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງອະມະຣະທັງຫຼາຍແລ້ວ ພຣະປະຣະເມສະວະຣະກໍຊົງປິຕິຍິນດີ. ແລ້ວພຣະສິວະ—ມະຫາສະມຸດແຫ່ງເມດຕາ ແລະຈອມເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ—ກໍກ່າວອີກຄັ້ງ.

Verse 48

शिव उवाच । हे देवास्सुप्रसन्नोऽस्मि जीवयिष्यामि चांतरे । कामः स मद्गणो भूत्वा विहरिष्यति नित्यशः

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ, ຂ້າພໍໃຈຢ່າງຍິ່ງ. ຂ້າຈະຊຸບຊີວິດເຂົາໃນການອັນຄວນ; ແລະກາມະນັ້ນ ເມື່ອເປັນສະມາຊິກແຫ່ງຄະນະຂອງຂ້າ ຈະຢູ່ຮ່ວມຮັບໃຊ້ໃນພຣະສຳນັກຂອງຂ້າຕະຫຼອດໄປ.

Verse 49

नाख्येयमिदमाख्यानं कस्यचित्पुरतस्सुराः । गच्छत स्वस्थलं दुखं नाशयिष्यामि सर्वतः

ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ, ນິທານອັນສັກສິດນີ້ ບໍ່ຄວນເວົ້າຕໍ່ໜ້າຜູ້ໃດກໍໄດ້. ຈົ່ງໄປສູ່ຖິ່ນພັກອັນປອດໄພຂອງພວກເຈົ້າ; ຂ້າຈະກຳຈັດຄວາມທຸກນີ້ໃຫ້ສິ້ນທຸກທາງ.

Verse 50

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे रुद्रो देवानां स्तुवतां तदा । सर्वे देवास्सुप्रस्सन्ना बभूवुर्गतविस्मयाः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອຮຸດຣະເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະອົງກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ ໃນຂະນະທີ່ເທວະທັງຫຼາຍກຳລັງສັນລະເສີນ. ຕໍ່ມາ ເທວະທັງປວງກໍສະຫງົບສຸກ ແລະພໍໃຈຢ່າງຍິ່ງ ເມື່ອຄວາມພິສົດພິສັນຂອງພວກເຂົາຈາງຫາຍ.

Verse 51

ततस्तां च समाश्वास्य रुद्रस्य वचने स्थिताः । उक्त्वा वचस्तदीयं च स्वं स्वं धाम ययुर्मुने

ຕໍ່ມາ ພວກເຂົາໄດ້ປອບໃຈນາງ ແລະຢືນຢັນຢູ່ໃນພຣະວາຈາຂອງຮຸດຣະ. ເມື່ອໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງອີກດ້ວຍແລ້ວ, ໂອ ມຸນີ, ພວກເຂົາກໍຈາກໄປ—ແຕ່ລະອົງໄປສູ່ຖິ່ນພັກຂອງຕົນ.

Verse 52

कामपत्नी समादिष्टं नगरं सा गता तदा । प्रतीक्षमाणा तं कालं रुद्रादिष्टं मुनीश्वर

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ໃນຂະນະນັ້ນ ພັນລະຍາຂອງກາມະໄດ້ໄປຍັງນະຄອນທີ່ຖືກຊີ້ນຳ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ນາງໄດ້ຄອຍຖ້າເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງຮຸດຣະ.