कार्तिकेयलीलावर्णनम् (Narration of Kārttikeya’s Divine Play)

Verse 1

नारद उवाच । देवदेव प्रजानाथ ब्रह्मन् सृष्टिकर प्रभो । ततः किमभवत्तत्र तद्वदाऽद्य कृपां कुरु

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເທວະແຫ່ງພຣະເທວະທັງປວງ, ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງຫມົດ—ໂອ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ສ້າງສັນສະຣິດ, ໂອ ອາຈານຜູ້ຄວນນົບນ້ອມ—ຫຼັງຈາກນັ້ນ ທີ່ນັ້ນເກີດຫຍັງຂຶ້ນ? ຂໍຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ຟັງໃນວັນນີ້ ແລະຈົ່ງປະທານຄວາມເມດຕາ»។

Verse 2

ब्रह्मोवाच । तस्मिन्नवसरे तात विश्वामित्रः प्रतापवान् । प्रेरितो विधिना तत्रागच्छत्प्रीतो यदृच्छया

ພຣະພຣະຫມາ ກ່າວວ່າ: «ໃນຂະນະນັ້ນແທ້ໆ ລູກເອີຍ, ວິສະວາມິດຕະ ຜູ້ມີອຳນາດແລະຮຸ່ງໂລດ—ຖືກຊັກນຳໂດຍພຣະລິຂິດ—ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍໃຈຍິນດີ ດັ່ງກັບມາໂດຍບັງເອີນ»។

Verse 3

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे कार्तिकेयलीलावर्णनं नाम तृतीयोऽध्यायः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສີຣີ ຊິວະມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີ 2 «ຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ແລະໃນພາກຍ່ອຍທີ 4 «ກຸມາຣະຂັນດະ» ບົດທີ 3 ຊື່ «ການພັນລະນາລີລາທິບຂອງພຣະກາຣຕິເກຍ» ຈົບລົງແລ້ວ.

Verse 4

अकरोत्सुनुतिं तस्य सुप्रसन्नेन चेतसा । विधिप्रेरितवाग्भिश्च विश्वामित्रः प्रभाववित्

ແລ້ວມາ ວິສະວາມິດຕະ ຜູ້ຮູ້ພະລັງອຳນາດທາງຈິດວິນຍານ ດ້ວຍໃຈທີ່ສະຫງົບສະງົບຢ່າງຍິ່ງ ໄດ້ຖວາຍບົດສັນລະເສີນແດ່ພຣະອົງ—ຖ້ອຍຄຳໄຫຼອອກດັ່ງຖືກດົນໃຈໂດຍພຣະບັນຍັດທິບ.

Verse 5

ततस्सोऽभूत्सुतस्तत्र सुप्रसन्नो महोति कृत् । सुप्रहस्याद्भुतमहो विश्वामित्रमुवाच च

ຕໍ່ມາ ໃນສະຖານນັ້ນ ບຸດຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ບັງເກີດ—ສະຫວ່າງໄສ ແລະປິຕິຍິ່ງ, ເປັນຜູ້ສຳເລັດກິດອັນອັດສະຈັນອັນໃຫຍ່. ດ້ວຍຮອຍຍິ້ມອັນສູງສົ່ງ ແລະນ່າພິສູດສະຫງົບ, ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບວິສະວາມິດຕະດ້ວຍ.

Verse 6

शिवसुत उवाच । शिवेच्छया महाज्ञानिन्नकस्मात्त्वमिहागतः । संस्कारं कुरु मे तात यथावद्वेदसंमितम्

ບຸດແຫ່ງພຣະຊິວະກ່າວວ່າ: «ໂດຍພຣະປະສົງຂອງພຣະຊິວະ, ໂອ ຜູ້ຮູ້ປັນຍາອັນໃຫຍ່, ເຈົ້າໄດ້ມາທີ່ນີ້ໂດຍບໍ່ຄາດຄິດ. ດັ່ງນັ້ນ ພໍ່ທີ່ເຄົາລົບ, ຂໍໃຫ້ເຈົ້າປະກອບພິທີສັງສະກາຣະໃຫ້ຂ້ອຍ ຕາມຄວາມຖືກຕ້ອງ ດັ່ງທີ່ວິເທດກຳນົດໄວ້»

Verse 7

अद्यारभ्य पुरोधास्त्वं भव मे प्रीतिमावहन् । भविष्यसि सदा पूज्यस्सर्वेषां नात्र संशयः

“ນັບແຕ່ມື້ນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ເຈົ້າຈົ່ງເປັນປຸໂຣຫິດຂອງຂ້າ ນຳຄວາມປິຕິມາໃຫ້ຂ້າ. ເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາຂອງທຸກຄົນຕະຫຼອດໄປ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.”

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य सुप्रसन्नो हि गाधिजः । तमुवाचानुदात्तेन स्वरेण च सुविस्मितः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ບຸດຂອງ ກາທິ ກໍປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ. ແລ້ວເຂົາກ່າວກັບທ່ານ ດ້ວຍສຽງອ່ອນນ້ອມ ແລະສຸພາບ ແຕ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິສົດໃຈ.

Verse 9

विश्वामित्र उवाच । शृणु तात न विप्रोऽहं गाधिक्षत्रियबालकः । विश्वामित्रेति विख्यातः क्षत्रियो विप्रसेवकः

ວິສະວາມິດຕະກ່າວວ່າ: “ຟັງເດີ ລູກເອີຍ. ຂ້າບໍ່ແມ່ນພຣາຫມັນ; ຂ້າເປັນບຸດຂອງ ກາທິ ຜູ້ເປັນກະສັດຕະຣິຍະ. ຂ້າໂດຍນາມ ‘ວິສະວາມິດຕະ’ ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ—ກະສັດຕະຣິຍະຜູ້ຮັບໃຊ້ພຣາຫມັນ.”

Verse 10

इति स्वचरितं ख्यातं मया ते वरबालक । कस्त्वं स्वचरितं ब्रूहि विस्मितायाखिलं हि मे

ດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໂອ ເດັກນ້ອຍຜູ້ປະເສີດ ຂ້າໄດ້ເລົ່າເລື່ອງຊີວິດຂອງຂ້າໃຫ້ເຈົ້າຟັງແລ້ວ. ບັດນີ້ ເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ຈົ່ງເລົ່າປະຫວັດຂອງເຈົ້າໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ເພາະຂ້າພິສົດປະຫລາດໃຈທັງປວງ.

Verse 11

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वच स्तस्य तत्स्ववृत्तं जगाद ह । ततश्चोवाच सुप्रीत्या गाधिजं तं महोतिकृत्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງເຂົາແລ້ວ ເຂົາກໍໄດ້ເລົ່າເລື່ອງຂອງຕົນ. ແລ້ວດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ຜູ້ມີກຽດນັ້ນໄດ້ກ່າວກັບບຸດຂອງກາທິ (ວິສະວາມິດຕະ) ຜູ້ບໍາເນັດຕະປະສະຍາອັນໃຫຍ່.

Verse 12

शिवसुत उवाच । विश्वामित्र वरान्मे त्वं ब्रह्मर्षिर्नाऽत्र संशयः । वशिष्ठाद्याश्च नित्यं त्वां प्रशंसिष्यंति चादरात्

ບຸດແຫ່ງພຣະຊິວະກ່າວວ່າ: “ໂອ ວິສວາມິດຕຣະ, ໂດຍພອນຂອງຂ້ອຍ ເຈົ້າເປັນພຣະພຣະຫມະຣິສິ (Brahmarṣi) ແນ່ນອນ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສໃດໆ. ວະສິດຖະ ແລະລະສີອື່ນໆ ຈະສັນລະເສີນເຈົ້າເປັນນິດ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.”

Verse 13

अतस्त्वमाज्ञया मे हि संस्कारं कर्तुमर्हसि । इदं सर्वं सुगोप्यं ते कथनीयं न कुत्रचित्

ດັ່ງນັ້ນ ຕາມຄຳສັ່ງຂອງຂ້ອຍ ເຈົ້າຍ່ອມເໝາະສົມທີ່ຈະປະກອບພິທີສັງສະກາຣະ (saṃskāra) ຕາມບັນຍັດ. ແຕ່ທຸກຢ່າງນີ້ ເຈົ້າຕ້ອງເກັບໄວ້ເປັນຄວາມລັບຢ່າງຮັດກຸມ ແລະບໍ່ຄວນເວົ້າທີ່ໃດເລີຍ।

Verse 14

ब्रह्मोवाच । ततोकार्षीत्स संस्कारं तस्य प्रीत्याऽखिलं यथा । शिवबालस्य देवर्षे वेदोक्तविधिना परम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ໂອ ເທວະຣິສິ, ລາວໄດ້ປະກອບພິທີສັງສະກາຣະທັງປວງໃຫ້ແກ່ເດັກນ້ອຍນັ້ນ—ບຸດນ້ອຍຂອງພຣະຊິວະ—ດ້ວຍຄວາມປິຕິ ຢ່າງຄົບຖ້ວນ ຕາມວິທີອັນສູງສຸດທີ່ພຣະເວດສອນໄວ້।

Verse 15

शिवबालोपि सुप्रीतो दिव्यज्ञानमदात्परम् । विश्वामित्राय मुनये महोतिकारकः प्रभुः

ແມ່ນແຕ່ເປັນກຸມານເທວະ ພຣະສິວະຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າ ເມື່ອຊົມຊື່ນຢ່າງຍິ່ງ ກໍປະທານຍານທິບອັນສູງສຸດແກ່ມຸນີ ວິສວາມິດຣະ; ພຣະອົງນັ້ນແມ່ນຜູ້ປະທານປະໂຫຍດອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 16

पुरोहितं चकारासौ विश्वामित्रं शुचेस्सुत । तदारभ्य द्विजवरो नानालीलाविशारदः

ໂອ ບຸດແຫ່ງສຸຈິ, ພຣະອົງໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງ ວິສວາມິດຣະ ເປັນປຸໂຣຫິດ (ປະໂລຫິດປະຈຳຕະກູນ). ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ກໍຊຳນານໃນພິທີກຳອັນສັກສິດ ແລະລີລາທິບຫຼາຍປະການ.

Verse 17

इत्थं लीला कृता तेन कथिता सा मया मुने । तल्लीलामपरां तात शृणु प्रीत्या वदाम्यहम्

“ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ໂອ ມຸນີ, ລີລາທິບທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າແລ້ວ. ບັດນີ້ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມປິຕິ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າລີລາອື່ນຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຮັກ.”

Verse 18

तस्मिन्नवसरे तात श्वेतनामा च संप्रति । तत्राऽपश्यत्सुतं दिव्यं निजं परम पावनम्

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ສະເວຕະນາມາກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ແລະນາງໄດ້ເຫັນລູກຊາຍຂອງນາງເອງ—ສະຫວ່າງໄສ ເປັນທິບ ແລະບໍລິສຸດສູງສຸດຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 19

ततस्तं पावको गत्वा दृष्ट्वालिंग्य चुचुम्ब च । पुत्रेति चोक्त्वा तस्मै स शस्त्रं शक्तिन्ददौ च सः

ແລ້ວພາວະກະ ພຣະເທວະໄຟ ໄປຫາລາວ; ເມື່ອເຫັນແລ້ວກໍກອດແລະຈູບ. ເອີ້ນວ່າ «ລູກ» ແລ້ວປະທານອາວຸດ—ສັກຕິ (ຫອກ/ພະລັງທິບ) ໃຫ້ລາວ.

Verse 20

गुहस्तां शक्तिमादाय तच्छृंगं चारुरोह ह । तं जघान तया शक्त्या शृंगो भुवि पपात सः

ແລ້ວກຸຫະ (ກຸມາຣ/ສະກັນດະ) ຮັບເອົາຫອກນັ້ນ ແລ້ວຂຶ້ນສູ່ຍອດພູຢ່າງວ່ອງໄວ. ດ້ວຍສັກຕິນັ້ນເອງ ລາວຟັນປະຫານເຂົາ ແລະ ສຣິງກະ ກໍລົ້ມລົງສູ່ພື້ນດິນ.

Verse 21

दशपद्ममिता वीरा राक्षसाः पूर्वमागताः । तद्वधार्थं द्रुतं नष्टा बभूवुस्तत्प्रहारतः

ແຕ່ກ່ອນ ຣາກສະສະຜູ້ກ້າຫານ ຈໍານວນສິບປັດມະ ໄດ້ມາຮອດ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາຮີບຮ້ອນຈະຂ້າລາວ ກໍຖືກທໍາລາຍຢ່າງວ່ອງໄວ ດ້ວຍການຟາດຟັນຂອງລາວເອງ.

Verse 22

हाहाकारो महानासीच्चकंपे साचला मही । त्रैलोक्यं च सुरेशानस्सदेवस्तत्र चागमत्

ສຽງຮ້ອງຄວາມທຸກທ້ອນອັນໃຫຍ່ຫຼວງເກີດຂຶ້ນ ແລະແຜ່ນດິນທີ່ເຄື່ອນໄຫວກໍສັ່ນສະເທືອນ. ແລ້ວພຣະອິນທຣະ ຈອມເທວະ ກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນພ້ອມດ້ວຍເທວະທັງຫຼາຍ ແລະສາມໂລກກໍຖືກກະເທືອນວຸ້ນວາຍ।

Verse 23

दक्षिणे तस्य पार्श्वे च वज्रेण स जघान च । शाखनामा ततो जातः पुमांश्चैको महाबलः

ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຟາດຕີຂ້າງຂວາຂອງເຂົາດ້ວຍວັດຊຣາ ແລະປະຫານເຂົາ. ຈາກການຟາດນັ້ນ ເກີດຊາຍຜູ້ມີພະລັງຍິ່ງໃຫຍ່ຄົນດຽວ ນາມ «ສາຄະນາມາ» ມີກຳລັງຫາທຽບບໍ່ໄດ້.

Verse 24

पुनश्शक्रो जघानाऽऽशु वामपार्श्वे हि तं तदा । वज्रेणाऽन्यः पुमाञ्जातो विशाखाख्योऽपरो बली

ຕໍ່ມາ ສັກຣະ (ອິນທຣະ) ໄດ້ຟາດຕີເຂົາຢ່າງວ່ອງໄວທີ່ຂ້າງຊ້າຍດ້ວຍວັດຊຣາ. ຈາກການຟາດນັ້ນ ເກີດຊາຍຜູ້ກ້າແຂງອີກຄົນ ນາມ «ວິສາຄະ» ມີພະລັງຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 25

तदा स्कंदादिचत्वारो महावीरा महाबलाः । इन्द्रं हंतुं द्रुतं जग्मुस्सोयं तच्छरणं ययौ

ໃນເວລານັ້ນ ວີຣະບຸລຸດສີ່ຄົນ ເລີ່ມດ້ວຍສະກັນດະ ຜູ້ກ້າຫານ ແລະມີພະລັງຍິ່ງໃຫຍ່ ໄດ້ຮີບໄປເພື່ອປະຫານອິນທຣະ. ເມື່ອອິນທຣະເຫັນດັ່ງນັ້ນ ກໍໄດ້ໄປຂໍພຶ່ງພາຢູ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງ ໃນທີ່ພຶ່ງອັນສູງສຸດນັ້ນທັນທີ.

Verse 27

शक्रस्स सामरगणो भयं प्राप्य गुहात्ततः । ययौ स्वलोकं चकितो न भेदं ज्ञातवान्मुने

ໂອ ມຸນີ, ສັກຣະ (ອິນທຣະ) ພ້ອມດ້ວຍຫມູ່ເທວະທັງຫຼາຍ ຖືກຄວາມຢ້ານກົວຄອບງຳ ແລ້ວອອກຈາກຖ້ຳນັ້ນ. ດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈ ລາວກັບໄປສູ່ໂລກຂອງຕົນ ໂດຍບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມແຕກຕ່າງອັນແທ້ຈິງຂອງເຫດການນັ້ນ.

Verse 28

स बालकस्तु तत्रैव तस्थाऽऽवानंदसंयुतः । पूर्ववन्निर्भयस्तात नानालीलाकरः प्रभुः

ເດັກນ້ອຍອັນເປັນເທວະນັ້ນ ຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່າເດີມ ເຕັມໄປດ້ວຍອານັນ. ເຊັ່ນເກົ່າ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ລາວບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວ—ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ສະແດງລີລາອັນອັດສະຈັນຫຼາຍປະການ.

Verse 29

तस्मिन्नवसरे तत्र कृत्तिकाख्याश्च षट् स्त्रियः । स्नातुं समागता बालं ददृशुस्तं महाप्रभुम्

ໃນຂະນະນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ທີ່ນັ້ນ ມີແມ່ຍິງຫົກນາງ ທີ່ເອີ້ນວ່າ ກຣິຕຕິກາ ມາເພື່ອອາບນ້ຳ ແລະໄດ້ເຫັນເດັກນ້ອຍນັ້ນ—ບໍ່ແມ່ນຜູ້ອື່ນໃດ ແຕ່ເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍສະຫງ່າລາສີເທວະ.

Verse 30

ग्रहीतुं तं मनश्चक्रुस्सर्वास्ता कृत्तिकाः स्त्रियः । वादो बभूव तासां तद्ग्रहणेच्छापरो मुने

ບັນດາແມ່ຍິງກຣິຕຕິກາທັງໝົດ ຕັ້ງໃຈຈະຮັບເອົາເດັກນ້ອຍນັ້ນເປັນຂອງຕົນ. ໂອ ມຸນີ, ເນື່ອງຈາກແຕ່ລະນາງມຸ່ງຫມັ້ນຈະຮັບເອົາ ຈຶ່ງເກີດການໂຕ້ຖຽງກັນວ່າໃຜຄວນໄດ້ຮັບເອົາລາວ.

Verse 31

तद्वादशमनार्थं स षण्मुखानि चकार ह । पपौ दुग्धं च सर्वासां तुष्टास्ता अभवन्मुने

ເພື່ອລະງັບການໂຕ້ຖຽງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ປະກົດໃບໜ້າຫົກປະການ. ພຣະອົງດື່ມນ້ຳນົມຈາກທຸກນາງ ແລະ ໂອ ນັກບວດ ພວກນາງທັງໝົດກໍພໍໃຈ.

Verse 32

तन्मनोगतिमाज्ञाय सर्वास्ताः कृत्तिकास्तदा । तमादाय ययुर्लोकं स्वकीयं मुदिता मुने

ໂອ ທ່ານມຸນີ, ໃນເວລານັ້ນ ມານດາກຣິຕຕິກາທັງຫມົດ ເຂົ້າໃຈຄວາມປາຖະໜາອັນຢູ່ໃນໃຈຂອງເດັກນ້ອຍ ແລະດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ໄດ້ອຸ້ມເຂົາໄປ ສູ່ໂລກຂອງຕົນເອງ।

Verse 33

तं बालकं कुमाराख्यं स्तनं दत्त्वा स्तनार्थिने । वर्द्धयामासुरीशस्य सुतं सूर्याधिकप्रभम्

ນາງໄດ້ໃຫ້ນົມແກ່ທາຣົກນ້ອຍນັ້ນ ຜູ້ມີນາມວ່າ ກຸມາຣະ ຜູ້ປາຖະໜານ້ໍານົມ; ແລະນາງໄດ້ລ້ຽງດູໃຫ້ເຕີບໃຫຍ່ ພຣະບຸດຂອງພຣະອີສະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ມີປະກາຍເຫນືອກວ່າດວງອາທິດ।

Verse 34

न चक्रुर्बालकं याश्च लोचनानामगोचरम् । प्राणेभ्योपि प्रेमपात्रं यः पोष्टा तस्य पुत्रक

ແມ່ຍິງເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ອາດຝືນໃຈເບິ່ງເດັກນ້ອຍນັ້ນໄດ້ ເພາະລາວເກີນຂອບເຂດທີ່ສາຍຕາຂອງນາງຈະເຂົ້າເຖິງ. ລາວເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງກວ່າລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດ—ເປັນທີ່ຮັກອັນຫວານຊື່ນ—ເພາະເປັນບຸດອັນທະນຸຖະນອມຂອງຜູ້ທີ່ເຄີຍລ້ຽງດູນາງເຫຼົ່ານັ້ນ।

Verse 35

यानि यानि च वस्त्राणि त्रैलोक्ये दुर्लभानि च । ददुस्तस्मै च ताः प्रेम्णा भूषणानि वराणि वै

ເສື້ອຜ້າທັງຫຼາຍທີ່ຫາຍາກແມ່ນແຕ່ໃນສາມໂລກ ແລະເຄື່ອງປະດັບອັນປະເສີດນັ້ນ ພວກນາງໄດ້ມອບໃຫ້ພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຮັກແທ້।

Verse 36

दिनेदिने ताः पुपुषुर्बालकं तं महाप्रभुम् । प्रसंसितानि स्वादूनि भोजयित्वा विशेषतः

ມື້ແລ້ວມື້ເລົ່າ ນາງທັງຫຼາຍໄດ້ຖະນຸຖະນອມລ້ຽງດູເດັກນ້ອຍນັ້ນ—ຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ເປັນໃຫຍ່ແທ້—ໂດຍໃຫ້ກິນອາຫານຫວານອົບອຸ່ນ ແລະຖືກສັນລະເສີນເປັນພິເສດ।

Verse 37

अथैकस्मिन् दिने तात स बालः कृत्तिकात्मजः । गत्वा देवसभां दिव्यां सुचरित्रं चकार ह

ຕໍ່ມາ ໃນມື້ໜຶ່ງ ໂອ້ລູກເອີຍ ເດັກນ້ອຍນັ້ນ ຜູ້ເປັນບຸດແຫ່ງກຣິຕຕິກາ ໄດ້ໄປຍັງສະພາເທວະອັນສະຫວ່າງໄສ ແລະໄດ້ກະທຳກິດອັນດີງາມ ເປັນແບບຢ່າງ.

Verse 38

स्वमहो दर्शयामास देवेभ्यो हि महाद्भुतम् । सविष्णुभ्योऽखिलेभ्यश्च महोतिकरबालकः

ເດັກນ້ອຍຜູ້ອັດສະຈັນນັ້ນ ຜູ້ມີລັດສະໝີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເຫຼືອຄາດ ໄດ້ເຜີຍແຜ່ສິຣິອັນນ່າພິສົດຂອງຕົນ ໃຫ້ແກ່ເທວະທັງຫຼາຍ ແລະແກ່ທຸກຜູ້ ຮວມທັງພຣະວິສນຸ.

Verse 39

तं दृष्ट्वा सकलास्ते वै साच्युतास्सर्षयस्सुराः । विस्मयं प्रापुरत्यन्तं पप्रच्छुस्तं च बालकम्

ເມື່ອເຫັນພຣະອົງແລ້ວ ທຸກຜູ້—ພ້ອມດ້ວຍອະຈຸຕະ (ພຣະວິສນຸ), ບັນດາລິສີ ແລະເທວະ—ກໍຕົກຕະລຶງຢ່າງລຶກຊຶ້ງ ແລະໄດ້ຖາມເດັກນ້ອຍຜູ້ເປັນທິບນັ້ນ.

Verse 40

को भवानिति तच्छ्रुत्वा न किंचित्स जगाद ह । स्वालयं स जगामाऽशु गुप्तस्तस्थौ हि पूर्ववत्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາວ່າ “ເຈົ້າແມ່ນໃຜ?” ລາວບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງເລີຍ. ລາວຮີບໄປຫາທີ່ພັກຂອງຕົນ ແລະຢູ່ຢ່າງປິດບັງ ເຫມືອນເກົ່າ.