ब्राह्मणीस्वर्गतिवर्णनम् (Brāhmaṇī-Svargati-Varṇana: Account of a Brāhmaṇa Woman’s Ascent to Heaven)

Verse 1

सूत उवाच । गौश्चैकाप्यभवत्तत्र ह्यंगणे बंधिता शुभा । तदैव ब्राह्मणो रात्रावाजगाम बहिर्गतः

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ຢູ່ໃນລານເຮືອນນັ້ນ ມີງົວມົງຄຸນໂຕໜຶ່ງຖືກມັດໄວ້. ໃນຄືນນັ້ນເອງ ພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງກໍກັບມາຈາກພາຍນອກ»។

Verse 2

स उवाच प्रियां स्वीयां दृष्ट्वा गामंगणे स्थिताम् । अदुग्धां खेदनिर्विण्णो दोग्धुकामो मुनीश्वराः

ເມື່ອເຫັນງົວທີ່ຕົນຮັກຢືນຢູ່ໃນລານ ແລະຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຮີດນ້ຳນົມ ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ—ເມື່ອຍລ້າ ແລະອັດອັ້ນ—ຈຶ່ງເວົ້າຂຶ້ນ ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະຮີດນ້ຳນົມນາງ.

Verse 3

गौः प्रिये नैव दुग्धा ते सेत्युक्ता वत्समानयत् । दोहनार्थं समाहूय स्त्रियं शीघ्रतरं तदा

ງົວກ່າວວ່າ: «ທີ່ຮັກ, ຂ້າຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຮີດນ້ຳນົມ»। ເວົ້າແລ້ວນາງນຳລູກງົວມາ. ແລ້ວເພື່ອການຮີດນ້ຳນົມ ນາງເອີ້ນແມ່ຍິງມາຢ່າງໄວ.

Verse 4

वत्सं कीले स्वयं बद्धुं यत्नं चैवाकरोत्तदा । ब्राह्मणस्स गृहस्वामी मुनयो दुग्धलालसः

ໃນເວລານັ້ນ ພຣາຫມັນເຈົ້າເຮືອນໄດ້ພະຍາຍາມຜູກລູກງົວເຂົ້າກັບເສົາດ້ວຍຕົນເອງ. ຂະນະນັ້ນ ບັນດາມຸນີ—ຜູ້ປາຖະໜານ້ຳນົມ—ພາກັນເບິ່ງຢູ່ ດ້ວຍໃຈຈົ່ງຈ້ອງຕໍ່ສິ່ງທີ່ຈະໄດ້ຮັບ ເພື່ອພິທີ ແລະການຕ້ອນຮັບແຂກ.

Verse 5

वत्सोपि कर्षमाणश्च पादे वै पादपीडनम् । चकार ब्राह्मणश्चैव कष्टं प्राप्तश्च सुव्रताः

ແມ່ນແຕ່ລູກງົວ ໃນຂະນະທີ່ດຶງຮັ້ນ ກໍກົດທັບເທົ້າຂອງລາວ; ແລະພຣາຫມັນກໍທົນທຸກຄວາມເຈັບ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີວຣະຕະດີ ໄດ້ພົບຄວາມລໍາບາກ.

Verse 6

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां नंदिकेश्वरलिंगमाहात्म्यवर्णने ब्राह्मणीस्वर्गतिवर्णनं नाम षष्ठोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໃນ «ສຣີ ສິວະມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີ 4 «ໂກຕິຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ໃນການພັນລະນາມະຫິມາຂອງ ນັນດິເກສະວະຣະ ລິງຄະ ຈົບລົງບົດທີ 6 ຊື່ «ການພັນລະນາການໄດ້ເຖິງສະຫວັນຂອງນາງພຣາຫມະນີ».

Verse 7

वत्सोपि पीडितस्तेन श्रांतश्चैवाभवत्तदा । दुग्धा गौर्मोचितो वत्सो न क्रोधेन द्विजन्मना

ແມ່ນແຕ່ລູກງົວທີ່ຖືກເຂົາທຳຮ້າຍ ກໍເມື່ອຍລ້າໃນເວລານັ້ນ. ງົວໄດ້ຖືກບີບນົມແລ້ວ ແລະລູກງົວກໍຖືກປ່ອຍ ແຕ່ດວິຊະ (ພຣາຫມະນ) ບໍ່ຍອມປ່ອຍຄວາມໂກດ.

Verse 8

गौर्दोग्धुं महत्प्रीत्या रोदनं चाकरोत्तदा । दृष्ट्वा च रोदनं तस्या वत्सो वाक्यमथाब्रवीत्

ໃນເວລານັ້ນ ງົວໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ ເນື່ອງຈາກປາຖະໜາຈະໃຫ້ບີບນົມດ້ວຍຄວາມຮັກອັນຍິ່ງ. ເມື່ອລູກງົວເຫັນນ້ຳຕາຂອງນາງ ກໍໄດ້ເວົ້າຄຳນີ້.

Verse 9

वत्स उवाच । कथं च रुद्यते मातः किन्ते दुःखमुपस्थितम् । तन्निवेदय मे प्रीत्या तच्छ्रुत्वा गौरवोचत

ລູກງົວເວົ້າວ່າ: “ແມ່ເອີຍ ເຈົ້າຮ້ອງໄຫ້ເພາະຫຍັງ? ຄວາມໂສກໃດໄດ້ມາຮອດເຈົ້າ? ຂໍໃຫ້ເຈົ້າແຈ້ງໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ດ້ວຍຄວາມຮັກ.” ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ງົວ (ໂກຣີ) ຈຶ່ງເວົ້າຕອບ.

Verse 10

श्रूयतां पुत्र मे दुःखं वक्तुं शक्नोम्यहं न हि । दुष्टेन ताडितत्वं च तेन दुःखं ममाप्यभूत्

ລູກເອີຍ ຈົ່ງຟັງຄວາມໂສກຂອງແມ່; ແມ່ບໍ່ອາດເວົ້າໃຫ້ໝົດໄດ້. ເພາະແມ່ຖືກຄົນຊົ່ວຕີ ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຄວາມທຸກກໍເກີດຂຶ້ນໃນແມ່ດ້ວຍ.

Verse 11

सूत उवाच । स्वमातुर्वचनं श्रुत्वा स वत्सः प्रत्यबोधयत् । प्रत्युवाच स्वजननीं प्रारब्धपरिनिष्ठितः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອລູກຊາຍ (ວັດສະ) ໄດ້ຟັງຄໍາຂອງແມ່ ກໍເຂົ້າໃຈນັຍຂອງມັນ. ດ້ວຍໃຈໝັ້ນຄົງຕໍ່ພຣາຣັບທະ (ກຳທີ່ເລີ່ມໄວ້) ລາວຈຶ່ງຕອບແມ່ຂອງຕົນ.

Verse 12

किं कर्त्तव्यं क्व गंतव्यं कर्मबद्धा वयं यतः । कृतं चैव यथापूर्वं भुज्यते च तथाधुना

«ແລ້ວພວກເຮົາຄວນເຮັດຫຍັງ ແລະຄວນໄປໃສ ເພາະພວກເຮົາຖືກຜູກມັດດ້ວຍກຳ? ສິ່ງທີ່ເຄີຍເຮັດໄວ້ແຕ່ກ່ອນ ບັດນີ້ກໍກຳລັງຖືກຮັບຜົນຢູ່ເຊັ່ນນັ້ນ»។

Verse 13

हसता क्रियते कर्म रुदता परिभुज्यते । दुःखदाता न कोप्यस्ति सुखदाता न कश्चन

ກຳຖືກເຮັດແມ່ນແຕ່ໃນຍາມຫົວເຮາະ; ແລະຜົນຂອງມັນກໍຕ້ອງຖືກຮັບແມ່ນແຕ່ໃນຍາມຮ້ອງໄຫ້. ບໍ່ມີໃຜອື່ນເປັນຜູ້ໃຫ້ທຸກ ແລະບໍ່ມີໃຜອື່ນເປັນຜູ້ໃຫ້ສຸກ—ມັນເກີດຈາກກຳຂອງຕົນ ພາຍໃຕ້ພຣະບັນຊາອັນບໍ່ຄາດຄືນຂອງພຣະມະເຫສວຣ (ພຣະສິວະ).

Verse 14

सुखदुःखे परो दत्त इत्येषा कुमतिर्मता । अहं चापि करोम्यत्र मिथ्याज्ञानं तदोच्यते

ການຄິດວ່າ «ຄົນອື່ນເປັນຜູ້ໃຫ້ສຸກແລະທຸກແກ່ຂ້ອຍ» ແມ່ນຖືກນັບວ່າເປັນຄວາມຄິດຜິດ. ແລະການຄິດວ່າ «ຂ້ອຍເອງກໍເປັນຜູ້ກະທຳ» ນັ້ນ ເອີ້ນວ່າຄວາມຮູ້ຜິດ (ມິດຍາຍານ).

Verse 15

स्वकर्मणा भवेद्दुखं सुखं तेनैव कर्मणा । तस्माच्च पूज्यते कर्म सर्वं कर्मणि संस्थितम

ດ້ວຍກຳຂອງຕົນ ທຸກຂ໌ເກີດຂຶ້ນ; ແລະດ້ວຍກຳນັ້ນເອງ ສຸກກໍເກີດຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ກຳຄວນໄດ້ຮັບການນົບນ້ອມ, ເພາະທຸກສິ່ງຕັ້ງຢູ່ໃນກຳ.

Verse 16

त्वं चैवाहं च जननी इमे जीवादयश्च ये । ते सर्वे कर्मणा बद्धा न शोच्याः कर्हिचित्त्वया

ເຈົ້າແລະຂ້ອຍ ພ້ອມທັງແມ່ ແລະສັດມີຊີວິດເຫຼົ່ານີ້ ເລີ່ມແຕ່ດວງວິນຍານປະຈຳຕົນ—ທຸກຄົນຖືກຜູກມັດດ້ວຍກຳ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຢ່າໄດ້ໂສກາເສົ້າເຂົາເຈົ້າໃນເວລາໃດໆ.

Verse 17

सूत उवाच । एवं श्रुत्वा स्वपुत्रस्य वचनं ज्ञानगर्भितम् । पुत्रशोकान्विता दीना सा च गौरब्रवीदिदम्

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາງໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງລູກຊາຍຕົນ ອັນເຕັມໄປດ້ວຍປັນຍາທາງທຳ ແລ້ວ, ພຣະນາງເກົາຣີ ຜູ້ຖືກຄວາມໂສກເພາະລູກຄອບງຳ ກໍໄດ້ເວົ້າຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້.

Verse 18

गौरुवाच । वत्स सर्वं विजानामि कर्माधीनाः प्रजा इति । तथापि मायया ग्रस्ता दुःखं प्राप्नोम्यहं पुनः

ນາງເກົາຣີກ່າວວ່າ: «ລູກເອີຍ ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ທຸກຢ່າງ—ສັດມີກາຍທັງຫຼາຍຖືກຜູກມັດໂດຍກຳຂອງຕົນ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ເມື່ອຖືກມາຍາຄອບງຳ ຂ້າພະເຈົ້າກໍກັບມາປະສົບຄວາມໂສກອີກ»។

Verse 19

रोदनं च कृतं भूरि दुःखशान्तिर्भवेन्नहि । इत्येतद्वचनं श्रुत्वा प्रसूं वत्सोऽब्रवीदिदम्

«ແມ່ນແຕ່ຮ້ອງໄຫ້ຫຼາຍປານໃດ ຄວາມໂສກກໍບໍ່ໄດ້ສະງົບແທ້» ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ ລູກຊາຍກໍເວົ້າກັບແມ່ຂອງຕົນດັ່ງນີ້।

Verse 20

वत्स उवाच । यद्येवं च विजानामि पुनश्च रुदनं कुतः । कृत्वा च साध्यते किञ्चित्तस्माद्दुःखं त्यजाधुना

ວັດສະ ກ່າວວ່າ: «ຖ້າຂ້ອຍເຂົ້າໃຈແບບນີ້ແລ້ວ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຈະຮ້ອງໄຫ້ອີກ? ເມື່ອເຮັດບາງຢ່າງ ກໍຍ່ອມມີທາງແກ້ໄຂໄດ້; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງປ່ອຍວາງຄວາມໂສກເສົ້າໃນບັດນີ້».

Verse 21

सूत उवाच । एवं पुत्रवचः श्रुत्वा तन्माता दुःखसंयुता । निःश्वस्याति तदा धेनुर्वत्सं वचनमब्रवीत्

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອແມ່ໄດ້ຍິນຄຳຂອງລູກຊາຍແລ້ວ ນາງຜູ້ຖືກຄວາມໂສກເສົ້າຄອບງຳ ກໍຖອນຫາຍໃຈຍາວ. ແລ້ວນາງງົວຈຶ່ງກ່າວຄຳເຫຼົ່ານີ້ແກ່ລູກງົວຂອງນາງ.

Verse 22

गौरुवाच । मम दुःखं तदा गच्छेद्यथा दुखं तथाविधम् । भवेद्धि ब्राह्मणस्यापि सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

ກໍຣີ ກ່າວວ່າ: «ໃນເວລານັ້ນ ຄວາມໂສກຂອງຂ້ອຍຈະຫາຍໄປ ເຫມືອນຄວາມໂສກຊະນິດນັ້ນທີ່ຄວນຖືກກຳຈັດ. ແທ້ຈິງ ແມ່ນແຕ່ພຣາຫມັນກໍອາດປະສົບທຸກຂ໌ແບບນີ້ໄດ້; ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຂ້ອຍກ່າວ.»

Verse 23

प्रातश्चैव मया पुत्र शृंगाभ्यां हि हनिष्यते । हतस्य जीवितं सद्यो यास्यत्यस्य न संशयः

ໃນຍາມອາລຸນ, ລູກເອີຍ, ລາວຈະຖືກຂ້າໂດຍແມ່ດ້ວຍເຂົາທັງສອງ. ຊີວິດຂອງຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າຈະດັບສູນໄປໃນທັນທີ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ.

Verse 24

वत्स उवाच । प्रथमं यत्कृतं कर्म तत्फलं भुज्यतेऽधुना । अस्याश्च ब्रह्महत्याया मातः किं फलमाप्स्यसे

ວັດສະ ກ່າວວ່າ: "ໝາກຜົນຂອງການກະທຳໃດໆທີ່ໄດ້ເຮັດກ່ອນແມ່ນກຳລັງໄດ້ຮັບໃນຕອນນີ້. ແລະ, ທ່ານແມ່—ທ່ານຈະໄດ້ຮັບຜົນແນວໃດຈາກການກະທຳ ພຣົມມະຫັດຕະຍາ (ການຂ້າພຣາມ) ນີ້?"

Verse 25

समाभ्यां पुण्यपापाभ्यां भवेज्जन्म च भारते । तयोः क्षये च भोगेन मातर्मुक्तिरवाप्यते

ໂອ ພາຣະຕະເອີຍ, ການເກີດເປັນຮ່າງກາຍເກີດຈາກການປະສົມກັນຢ່າງເທົ່າກັນຂອງບຸນແລະບາບ. ແລະເມື່ອທັງສອງນັ້ນຖືກໝົດສິ້ນໂດຍການສະເພາະຜົນທີ່ຕ້ອງສະເພາະ, ໂອ ແມ່ເຈົ້າ, ກໍໄດ້ບັນລຸມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 26

कदापि कर्मणो नाशः कदा भोगः प्रजायते । तस्माच्च पुनरेवं त्वं कर्म मा कर्तुमुद्यता

ກຳມະບໍ່ເຄີຍສູນຫາຍ; ບໍ່ຊ້າກໍໄວ ການສະເພາະຜົນຂອງມັນເປັນສຸກຫຼືທຸກ ຍ່ອມເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ. ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າໄດ້ກະຕືລືລົ້ນທີ່ຈະເຮັດກຳມະແບບນັ້ນອີກ ອັນເປັນເຫດໃຫ້ຜູກມັດເຈົ້າ।

Verse 27

अहं कुतस्ते पुत्रोद्य त्वं माता कुत एव च । वृथाभिमानः पुत्रत्वे मातृत्वे च विचार्य्यताम्

«ຂ້ອຍເປັນລູກຂອງເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ? ແລ້ວເຈົ້າເປັນແມ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ແນວໃດ? ຂໍໃຫ້ພິຈາລະນາ ແລະປະຖິ້ມຄວາມຖືຕົນອັນເປົ່າໆໃນ “ຄວາມເປັນລູກ” ແລະ “ຄວາມເປັນແມ່”»।

Verse 28

क्व माता क्व पिता विद्धि क्व स्वामी क्व कलत्रकम् । न कोऽपि कस्य चास्तीह सर्वेपि स्वकृतं भुजः

ຈົ່ງຮູ້ໃຫ້ແນ່: ແມ່ຢູ່ໃສ? ພໍ່ຢູ່ໃສ? ຜົວຢູ່ໃສ? ເມຍຢູ່ໃສ? ໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີໃຜເປັນຂອງໃຜແທ້ໆ; ສັດທັງປວງພຽງແຕ່ຊົມໃຊ້ຜົນແຫ່ງກຳຂອງຕົນເອງ।

Verse 29

एवं ज्ञात्वा त्वया मातर्दुःखं त्याज्यं सुयत्नतः । सुभगाचरणं कार्यं परलोकसुखेप्सया

ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ເອີຍ, ເມື່ອເຈົ້າເຂົ້າໃຈແລ້ວ ຈົ່ງພະຍາຍາມຢ່າງຫນັກເພື່ອປະຖິ້ມຄວາມໂສກ. ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາສຸກໃນໂລກໜ້າ ຈົ່ງປະພຶດດີ ແລະປະຕິບັດທາງອັນມົງຄຸນ.

Verse 30

गौरुवाच । एवं जानाम्यहं पुत्र माया मां न जहात्यसौ । त्वद्दुःखेन सुदुःखं मे तस्मै दास्ये तदेव हि

ເທວີ ໂກຣີ ກ່າວວ່າ: “ລູກເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈຢ່າງນີ້—ມາຍານີ້ບໍ່ລະທິ້ງຂ້າພະເຈົ້າ. ຄວາມໂສກຂອງເຈົ້າເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໂສກຢ່າງຫນັກ; ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະທານຄໍາຕອບ/ພອນນັ້ນໃຫ້ແກ່ເຂົາ ຕາມຄວນ.”

Verse 31

पुनश्च ब्रह्महत्याया नाशो यत्र भवेदिह । तत्स्थलं च मया दृष्टं हत्या मे हि गमिष्यति

“ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສະຖານທີ່ສັກສິດໃນນີ້ ທີ່ບາບບຣາຫະມະຫັດຍາ (ການຂ້າພຣາຫະມະນ) ຖືກທໍາລາຍ. ໄປຍັງສະຖານນັ້ນ ບາບນີ້ຈະອອກຈາກຂ້າພະເຈົ້າແນ່ນອນ.”

Verse 32

सूत उवाच । इत्येतद्वचनं श्रुत्वा स्वमातुर्गोर्द्विजोत्तमाः । मौनत्वं स्वीकृतं तत्र वत्सेनोक्तं न किञ्चन

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຜູ້ປະເສີດ, ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນກ່ຽວກັບແມ່ຂອງຕົນຄືງົວ, ລູກງົວຢູ່ທີ່ນັ້ນຮັບເອົາຄວາມງຽບ ແລະບໍ່ເວົ້າຫຍັງເລີຍ.

Verse 33

तयोस्तदद्भुतं वृत्तं श्रुत्वा पान्थो द्विजस्तदा । हृदा विचारयामास विस्मितो हि मुनीश्वराः

ເມື່ອໄດ້ຍິນເຫດການອັນນ່າອັດສະຈັນກ່ຽວກັບທັງສອງນັ້ນ, ພຣາຫມັນຜູ້ເດີນທາງໃນເວລານັ້ນກໍໄດ້ຄິດພິຈາລະນາໃນໃຈ; ທ່ານມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງ຤ິສີຖືກຄວາມພິສົດປະຫລາດຄອບງໍາ.

Verse 34

इदमत्यद्भुतं वृत्तं दृष्ट्वा प्रातर्मया खलु । गंतव्यं पुनरेवातो गंतव्यं तत्स्थलं पुनः

“ເມື່ອເຊົ້ານີ້ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນເຫດການອັນນ່າອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງນີ້ແລ້ວ, ແທ້ຈິງຂ້ອຍຈະຕ້ອງໄປອີກຄັ້ງ; ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຈະກັບໄປຫາສະຖານທີ່ນັ້ນອີກເທື່ອ.”

Verse 35

सूत उवाच । विचार्येति हृदा विप्रः स द्विजाः सेवकेन च । सुष्वाप तत्र जननीभक्तः परमविस्मितः

ສູຕະໄດ້ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາໃນໃຈແລ້ວ ພຣາຫມະນະນັ້ນ—ພ້ອມດ້ວຍດວິຊະອື່ນໆ ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້—ກໍໄດ້ຫຼັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມພິສົດອັນສູງ ແລະດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ແມ່ຂອງຕົນ.

Verse 36

प्रातःकाले तदा जाते गृहस्वामी समुत्थितः । बोधयामास तं पान्थं वचनं चेदमब्रवीत्

ເມື່ອເຊົ້າມາຮອດ ເຈົ້າຂອງເຮືອນກໍລຸກຂຶ້ນ ປຸກນັກເດີນທາງນັ້ນ ແລ້ວເວົ້າຄໍານີ້ໃຫ້ລາວຟັງ។

Verse 37

द्विज उवाच । स्वपिषि त्वं किमर्थं हि प्रातःकालो भवत्यलम् । स्वयात्रां कुरु तं देशं गमनेच्छा च यत्र ह

ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: «ເປັນຫຍັງເຈົ້າຍັງນອນຢູ່ ໃນເວລາທີ່ເຊົ້າມາແລ້ວ? ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະເຮັດທຳມະຍາດຕະຣາຂອງເຈົ້າເອງ; ໄປຍັງແດນດິນທີ່ໃຈເຈົ້າປາຖະໜາຈະໄປ»។

Verse 38

तेनोक्तं श्रूयताम्ब्रह्मञ्च्छरीरे सेवकस्य मे । वर्तते हि व्यथा स्थित्वा मुहूर्तं गम्यते ततः

ແລ້ວລາວກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ຂໍໃຫ້ຟັງ. ໃນຮ່າງກາຍຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຂ້ອຍ ມີຄວາມເຈັບປວດຢ່າງແທ້ຈິງ; ຢູ່ໄດ້ພຽງຊົ່ວຄາວ ແລ້ວຈະຈາກໄປຈາກນັ້ນ»។

Verse 39

सूत उवाच । इत्येवं च मिषं कृत्वा सुष्वाप पुरुषस्तदा । तद्वृत्तमखिलं ज्ञातुमद्भुतं विस्मयावहम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ຊາຍນັ້ນໄດ້ສ້າງຂໍ້ອ້າງເປັນເລດ ແລ້ວນອນຫຼັບໃນເວລານັ້ນ ເພື່ອປາຖະໜາຮູ້ເຫດການທັງປວງ ອັນອັດສະຈັນ ແລະນໍາມາຊຶ່ງຄວາມພິສົດໃຈຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 40

दोहनस्य तदा काले ब्राह्मणः स्वसुतं प्रति । उवाच गंतुकामश्च कार्यार्थं कुत्रचिच्च सः

ໃນເວລາທີ່ຈະບີບນົມນັ້ນ, ພຣາຫມັນຜູ້ນັ້ນ ປາດຖະນາຈະໄປບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງເພື່ອວຽກຈໍາເປັນ, ຈຶ່ງເວົ້າກັບລູກຊາຍຂອງຕົນ।

Verse 41

पितोवाच । मया तु गम्यते पुत्र कार्यार्थं कुत्रचित्पुनः । धेनुर्दोह्या त्वया वत्स सावधानादियं निजा

ພໍ່ເວົ້າວ່າ: “ລູກເອີຍ, ພໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງໄປອີກບ່ອນໜຶ່ງເພື່ອວຽກຈໍາເປັນ. ລູກທີ່ຮັກ, ຈົ່ງບີບນົມແມ່ງົວນີ້ດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ—ນາງເປັນງົວຂອງເຮົາເອງ.”

Verse 42

सूत उवाच । इत्युक्त्वा ब्राह्मणवरस्स जगाम च कुत्रचित् । पुत्रः समुत्थितस्तत्र वत्सं च मुक्तवांस्तदा

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນກໍໄປຍັງບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງ. ແລ້ວລູກຊາຍກໍລຸກຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະໃນເວລານັ້ນເອງ ກໍປ່ອຍລູກງົວອອກ।

Verse 43

माता च तस्य दोहार्थमाजगाम स्वयन्तदा । द्विजपुत्रस्तदा वत्सं खिन्नं कीलेन ताडितम्

ໃນເວລານັ້ນເອງ, ແມ່ຂອງເຂົາກໍມາດ້ວຍຕົນເອງເພື່ອບີບນົມ. ໃນຂະນະນັ້ນ ລູກຊາຍຂອງພຣາຫມັນເຫັນລູກງົວອ່ອນແຮງ ແລະໄດ້ຕີມັນດ້ວຍໄມ້ຫຼັກ (ກີເລນ).

Verse 44

बंधनार्थं हि गोः पार्श्वमनयद्दुग्धलालसः । पुनर्गौश्च तदा क्रुद्धा शृंगेनाताडयच्च तम्

ເພາະຢາກໄດ້ນ້ຳນົມ ລາວເຂົ້າໄປໃກ້ຂ້າງຕົວງົວເພື່ອຈັບມັດ. ແຕ່ງົວນັ້ນໂກດ ແລ້ວໃຊ້ເຂົາຊົກຕີລາວອີກຄັ້ງ.

Verse 45

पपात मूर्च्छां संप्राप्य सोपि मर्मणि ताडितः । लोकाश्च मिलितास्तत्र गवा बालो विहिंसितः

ເມື່ອຖືກຕີຖືກຈຸດສຳຄັນ ຜູ້ນັ້ນກໍລົ້ມລົງ ດ້ວຍອາການສະຫຼົບ. ຜູ້ຄົນທັງຫຼາຍໄດ້ມາຊຸມນຸມຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະເດັກນ້ອຍຖືກງົວເຮັດຮ້າຍ.

Verse 46

जलं जलं वदन्तस्ते पित्राद्या यत्र संस्थिताः । यत्नश्च क्रियते यावत्तावद्बालो मृतस्तदा

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ບ່ອນທີ່ພິຕຣະ (ວິນຍານບັນພະບຸລຸດ) ແລະຜູ້ອື່ນໆສະຖິດຢູ່ ພວກເຂົາຮ້ອງວ່າ «ນ້ຳ! ນ້ຳ!» ແລະໃນຂະນະທີ່ຍັງພະຍາຍາມຢູ່ ເດັກນ້ອຍນັ້ນກໍເສຍຊີວິດໃນຊ່ວງນັ້ນເອງ।

Verse 47

मृते च बालके तत्र हाहाकारो महानभूत् । तन्माता दुःखिता ह्यासीद्रुरोद च पुनः पुनः

ເມື່ອເດັກນ້ອຍນັ້ນເສຍຊີວິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ສຽງຮ້ອງໄຫ້ຄວາມໂສກເສົ້າອັນໃຫຍ່ກໍເກີດຂຶ້ນ। ແມ່ຂອງເຂົາເຈັບປວດໃຈ ແລະຮ້ອງໄຫ້ຊ້ຳໆ।

Verse 48

किं करोमि क्व गच्छामि को मे दुःखं व्यपोहति । रुदित्वेति तदा गां च ताडयित्वा व्यमोचयत्

«ຂ້ອຍຈະເຮັດຫຍັງ? ຂ້ອຍຈະໄປໃສ? ໃຜຈະລຶບລ້າງຄວາມໂສກຂອງຂ້ອຍ?»—ຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງນັ້ນແລ້ວ ເຂົາກໍຕີງົວ ແລະໄລ່ນາງໄປ।

Verse 49

श्वेतवर्णा तदा सा गौर्द्रुतं श्यामा व्यदृश्यत । अहो च दृश्यतां लोकाश्चुक्रुशुश्च परस्परम्

ໃນເວລານັ້ນ ງົວທີ່ເຄີຍຂາວນັ້ນ ກໍປາກົດເປັນສີດຳຢ່າງກະທັນຫັນ। «ໂອ້! ເບິ່ງເຖີດ!»—ຜູ້ຄົນຮ້ອງບອກກັນໄປມາດ້ວຍຄວາມພິລຶກພິລັນ।

Verse 50

ब्राह्मणश्च तदा पान्र्थौ दृष्ट्वाश्चर्यं विनिर्गतः । यत्र गौश्च गतस्तत्र तामनु ब्राह्मणो गतः

ໃນເວລານັ້ນ ພຣາຫມັນຜູ້ເດີນທາງຕາມຖະໜົນ ເຫັນເຫດການອັນນ່າອັດສະຈັນ ຈຶ່ງອອກມາ. ບ່ອນໃດທີ່ງົວໄປ ພຣາຫມັນກໍຕາມນາງໄປບ່ອນນັ້ນ.

Verse 51

ऊर्ध्वपुच्छं तदा कृत्वा शीघ्रं गौर्नर्मदां प्रति । आगत्य नन्दिकस्यास्य समीपे नर्मदाजले

ແລ້ວນາງງົວຍົກຫາງຂຶ້ນສູງ ແລະຮີບໄປຫາແມ່ນ້ຳນັມມະດາ. ເມື່ອມາຮອດນ້ຳນັມມະດາ ນາງເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະນັນດິເກສະວະຣາ (ນັນດິ) ແລະຢູ່ຄຽງຂ້າງພຣະອົງທີ່ນັ້ນ.

Verse 52

संनिमज्य त्रिवारं तु श्वेतत्वं च गता हि सा । यथागतं गता सा च ब्राह्मणो विस्मयं गतः

ນາງຈົມນ້ຳສາມເທື່ອ ແລ້ວກໍໄດ້ກາຍເປັນສີຂາວສະຫວ່າງ ດັ່ງຜູ້ບໍລິສຸດ. ຈາກນັ້ນນາງກໍກັບໄປດັ່ງທີ່ມາ ແລະພຣາຫມັນກໍຕົກຕະລຶງຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 53

अहो धन्यतमं तीर्थं ब्रह्महत्यानिवारणम् । स्वयं ममज्ज तत्रासौ ब्राह्मणस्सेवकस्तथा

“ໂອ້! ຕີຣະຖະນີ້ຊ່າງເປັນສະຖານທີ່ສັກສິດອັນປະເສີດຍິ່ງ ເປັນທີ່ຊຳລະບາບໃຫຍ່ ແມ່ນກະທັ່ງບາບຂ້າພຣາຫມັນ. ທີ່ນັ້ນ ພຣາຫມັນຜູ້ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ນັ້ນເອງກໍໄດ້ຈົມນ້ຳອາບຊຳລະດ້ວຍ.”

Verse 54

निमज्ज्य हि गतौ तौ च प्रशंसन्तौ नदी च ताम् । मार्गे च मिलिता काचित्सुन्दरी भूषणान्विता

ເມື່ອທັງສອງຈົມນ້ຳອາບຊຳລະແລ້ວ ກໍອອກເດີນທາງຕໍ່ ພ້ອມກັບສັນລະເສີນແມ່ນ້ຳນັ້ນ. ໃນທາງ ພວກເຂົາໄດ້ພົບນາງສາວຜູ້ງາມ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບຫຼາຍປະການ.

Verse 55

तयोक्तं तं च भोः पांथ कुतो यासि सुविस्मितः । सत्यं ब्रूहि च्छलं त्यक्त्वा विप्रवर्य ममाग्रतः

ນາງເວົ້າກັບເຂົາວ່າ “ໂອ ຜູ້ເດີນທາງ, ເຈົ້າຈະໄປໃສ ດ້ວຍໃຈສັບສົນຢ່າງນີ້? ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງລະທິ້ງການຫລອກລວງ ແລ້ວເວົ້າຄວາມຈິງຕໍ່ໜ້າຂ້າ” ເທີດ.

Verse 56

सूत उवाच । एवं वचस्तदा श्रुत्वा द्विजेनोक्तं यथातथम् । पुनश्चायं द्विजस्तत्र स्त्रियोक्तः स्थीयतां त्वया

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນແລ້ວ ພຣາຫມັນໄດ້ຕອບຕາມຄວາມເປັນຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ແລ້ວທີ່ນັ້ນເອງ ນາງໄດ້ກ່າວກັບພຣາຫມັນອີກວ່າ “ເຈົ້າຄວນຢູ່ທີ່ນີ້”.

Verse 57

तयोक्तं च समाकर्ण्य स्थितस्य ब्राह्मणस्ततः । प्रत्युवाच विनीतात्मा कथ्यते किं वदेति च

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາທີ່ທັງສອງເວົ້າ ພຣາຫມັນຜູ້ຢືນຢູ່ນັ້ນ ດ້ວຍໃຈຖ່ອມຕົນ ໄດ້ຕອບວ່າ: “ກໍາລັງເວົ້າຫຍັງກັນ? ທ່ານຈະປະກາດຫຍັງ?”

Verse 58

सा चाह पुनरेवात्र त्वया दृष्टं स्थलं च यत् । तत्राधुना क्षिपास्थीनि मातुः किं गम्यतेऽन्यतः

ນາງເວົ້າອີກຄັ້ງວ່າ: “ສະຖານທີ່ນີ້ແຫຼະ ເຈົ້າໄດ້ເຫັນ ແລະໄດ້ຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນແລ້ວ. ບັດນີ້ ຈົ່ງໂຍນກະດູກຂອງແມ່ລົງທີ່ນີ້; ເຮົາຈະໄປບ່ອນອື່ນເພາະຫຍັງ?”

Verse 59

तव माता पान्थवर्य्य साक्षाद्दिव्यमयं वरम् । देहं धृत्वा द्रुतं साक्षाच्छंभोर्यास्यति सद्गतिम्

ໂອ ຜູ້ເດີນທາງຜູ້ສູງສົ່ງ, ແມ່ຂອງເຈົ້າຈະຮັບເອົາກາຍອັນເປັນມົນທິພາບ ແລະເປັນເທວະພາບຢ່າງແທ້ຈິງໃນທັນທີ; ແລ້ວໂດຍພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ) ເອງ ນາງຈະໄດ້ບັນລຸຄະຕິອັນດີສູງສຸດຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 60

वैशाखे चैव संप्राप्ते सप्तम्याश्च दिने शुभे । सितेपक्षे सदा गंगा ह्यायाति द्विजसत्तम

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ເມື່ອເດືອນໄວສາຂະມາຮອດ ໃນວັນສັບຕະມີອັນເປັນມົງຄຸນ ໃນຂ້າງເດືອນສວ່າງ ພຣະແມ່ຄົງຄາ (ຄັງຄາ) ຍ່ອມປາກົດອອກມາເປັນນິດ.

Verse 61

अद्यैव सप्तमी या सा गंगारूपास्ति तत्र वै । इत्युक्त्वान्तर्दधे देवी सा गंगा मुनिसत्तमाः

“ສັບຕະມີໃນມື້ນີ້ນັ້ນ ຢູ່ທີ່ນັ້ນແທ້ ໃນຮູບແຫ່ງຄົງຄາ” ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ ພຣະເທວີຄົງຄາກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ.

Verse 62

निवृत्तश्च द्विजः सोपि मात्रस्थ्यर्द्धं स्ववस्त्रतः । क्षिपेद्यावत्तत्र तीर्थे तावच्चित्रमभूत्तदा

ພຣາຫມັນນັ້ນກໍກັບຄືນມາ ແລ້ວເອົາຈາກຜ້າຂອງຕົນເອງໄດ້ເທົ່າທີ່ຈະເອົາໄດ້ ເປັນປະລິມານນ້ອຍໆ ໂຍນລົງໃນທ່ານ້ໍາສັກສິດນັ້ນ. ແລະຕາມເວລາທີ່ລາວໂຍນລົງໄປ ກໍເກີດອັດສະຈັນອັນນ່າພິສົດຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 63

दिव्यदेहत्वमापन्ना स्वमाता च व्यदृश्यत । धन्योसि कृतकृत्योसि पवित्रं च कुलं त्वया

ແລ້ວແມ່ຂອງລາວເອງກໍປາກົດຂຶ້ນ ໂດຍໄດ້ບັນລຸກາຍທິບ ແລະນາງກ່າວວ່າ: «ເຈົ້າເປັນຜູ້ມີພອນ; ພາລະກິດແຫ່ງຊີວິດເຈົ້າສຳເລັດແລ້ວ. ໂດຍເຈົ້າ ວົງຕະກູນນີ້ກໍຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ»។

Verse 64

धनं धान्यं तथा चायुर्वंशो वै वर्द्धतां तव । इत्याशिषं मुहुर्दत्त्वा स्वपुत्राय दिवं गता

ນາງອວຍພອນວ່າ: «ຂໍໃຫ້ຊັບສິນ ແລະເຂົ້າຂອງເຈົ້າເພີ່ມພູນຢູ່ເນື່ອງໆ; ຂໍໃຫ້ອາຍຸ ແລະວົງຕະກູນຂອງເຈົ້າເຈີຣິນຮຸ່ງເຮືອງແທ້»। ນາງກ່າວອວຍພອນນີ້ຊ້ຳໆແກ່ລູກຊາຍ ແລ້ວຈາກໄປສູ່ເທວະໂລກ।

Verse 65

तत्र भुक्त्वा सुखं भूरि चिरकालं महोत्तमम् । शंकरस्य प्रसादेन गता सा ह्युत्तमां गतिम्

ທີ່ນັ້ນ ນາງໄດ້ເສວຍສຸກອັນຫຼາຍ ແລະ ປະເສີດຢ່າງຍິ່ງ ເປັນເວລາດົນນານ. ແລະ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສັງກະຣະ, ນາງໄດ້ບັນລຸຄະຕິອັນສູງສຸດ (ມົກຂະ) ຢ່າງແທ້ຈິງ.

Verse 66

ब्राह्मणश्च सुतस्तस्याः क्षिप्त्वास्थीनि पुनस्ततः । प्रसन्नमानसोऽभूत्स शुद्धात्मा स्वगृहं गतः

ແລ້ວພຣາຫມັນນັ້ນ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງນາງ ໄດ້ນໍາກະດູກໄປປະກອບພິທີຕາມຄວນອີກຄັ້ງ. ໃຈຂອງລາວສະຫງົບ ອາດຕະມາບໍລິສຸດ ແລະກັບໄປເຮືອນຂອງຕົນ.