Śiva-jñāna and the Non-dual Vision of a Śiva-maya Universe (शिवज्ञानम्—सर्वं शिवमयम्)

Verse 1

सूत उवाच । श्रूयतामृषयः सर्वे शिवज्ञानं यथा श्रुतम् । कथयामि महागुह्यं पर मुक्तिस्वरूपकम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: “ໂອ ບັນດາລະສີທັງປວງ ຈົ່ງຟັງເຖີດ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າຄວາມຮູ້ແຫ່ງພຣະສິວະ ຕາມທີ່ໄດ້ຍິນມາແທ້ໆ—ເປັນຄວາມລັບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ອັນສູງສຸດ ທີ່ມີມຸກຕິ (ຄວາມພົ້ນທຸກ) ເປັນແກ່ນສານ.”

Verse 2

कनारदकुमाराणां व्यासस्य कपिलस्य च । एतेषां च समाजे तैर्निश्चित्य समुदाहृतम्

ໃນທີ່ປະຊຸມຂອງນາຣະດະ ແລະບັນດາກຸມາຣະ ພ້ອມທັງວະຍາສະ ແລະກະປິລະ—ເຂົາເຈົ້າໄດ້ພິຈາລະນາຢ່າງຮອບຄອບ ແລ້ວກໍກຳນົດໃຫ້ແນ່ນອນ ແລະປະກາດອອກມາ।

Verse 3

इति ज्ञानं सदा ज्ञेयं सर्वं शिवमयं जगत् । शिवः सर्वमयो ज्ञेयस्सर्वज्ञेन विपश्चिता

ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຮູ້ນີ້ຄວນຮູ້ໄວ້ເສມອ: ຈັກກະວານທັງປວງເປັນສິວະມະຍະ. ພຣະສິວະຜູ້ສະຖິດເປັນທຸກສິ່ງ ຄວນໃຫ້ຜູ້ຮູ້ແທ້ ຜູ້ເຫັນຢ່າງປັນຍາ ຜູ້ຮູ້ຄວາມຈິງແຫ່ງທຸກຢ່າງ ໄດ້ປະຈັກຮູ້.

Verse 4

यथैकं च सुवर्णादि मिलितं रजतादिना

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຄຳ ແລະອື່ນໆ ເມື່ອຖືກປົນກັບເງິນ ແລະໂລຫະອື່ນໆ ກໍປາກົດເປັນສານຜະສົມອັນດຽວ.

Verse 5

यदेच्छा तस्य जायेत तदा च क्रियते त्विदम् । सर्वं स एव जानाति तं न जानाति कश्चन

ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ໃນເວລານັ້ນແທ້ໆ ການປາກົດທັງປວງນີ້ຈຶ່ງເກີດມີ. ພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວຮູ້ທຸກສິ່ງ; ແຕ່ບໍ່ມີໃຜຮູ້ພຣະອົງໄດ້ແທ້ຈິງ.

Verse 6

रचयित्वा स्वयं तच्च प्रविश्य दूरतः स्थितः । न तत्र च प्रविष्टोसौ निर्लिप्तश्चित्स्वरूपवान्

ພຣະອົງໄດ້ສ້າງສິ່ງນັ້ນດ້ວຍພຣະອົງເອງ ແລະດຸດດັ່ງເຂົ້າໄປໃນນັ້ນ; ແຕ່ພຣະອົງກໍຍັງຢືນຢູ່ໄກແຍກຕ່າງຫາກ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປເລີຍ—ເພາະພຣະອົງແມ່ນຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ແລະມີສະພາບເປັນຈິດຮູ້ອັນບໍລິສຸດ.

Verse 7

यथा च ज्योतिषश्चैव जलादौ प्रतिबिंबता । वस्तुतो न प्रवेशो वै तथैव च शिवः स्वयम्

ເຫມືອນແສງສະຫວ່າງປາກົດເປັນເງົາສະທ້ອນໃນນ້ຳ ແລະສິ່ງອື່ນໆ—ແຕ່ໂດຍຄວາມເປັນຈິງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປ—ພຣະສິວະເອງກໍເຊັ່ນດຽວກັນ: ແມ່ນແຕ່ປາກົດວ່າຢູ່ທົ່ວໄປ ແຕ່ໂດຍແທ້ກໍບໍ່ຖືກແຕະຕ້ອງ ແລະບໍ່ເຂົ້າໄປໃນສິ່ງນັ້ນ.

Verse 8

वस्तुतस्तु स्वयं सर्वं क्रमो हि भासते शुभः । अज्ञानं च मतेर्भेदो नास्त्यन्यच्च द्वयम्पुनः

ແທ້ຈິງແລ້ວ ສະພາວະທັງປວງຕັ້ງຢູ່ໂດຍຕົນເອງ; ລຳດັບອັນມົງຄຸນສ່ອງສະຫວ່າງຂຶ້ນໂດຍຕົນເອງ. ສິ່ງທີ່ເຫັນເປັນອະວິຊາ ແລະຄວາມແຕກຕ່າງແຫ່ງຄວາມເຫັນ ບໍ່ແມ່ນອັນອື່ນ—ອີກຄັ້ງ ເປັນແຕ່ຄວາມສອງທີ່ຈິດສົມມຸດຂຶ້ນ.

Verse 9

दर्शनेषु च सर्वेषु मतिभेदः प्रदर्श्यते । परं वेदान्तिनो नित्यमद्वैतं प्रतिचक्षते

ໃນທັດສະນະທັງປວງ ຄວາມແຕກຕ່າງແຫ່ງຄວາມເຫັນຖືກສະແດງອອກຢ່າງແຈ້ງ. ແຕ່ພວກເວດານຕິນກ່າວປະກາດເສມອວ່າ ຄວາມຈິງສູງສຸດເປັນອັດວິຕະ—ບໍ່ມີສອງ.

Verse 10

स्वस्याप्यंशस्य जीवांशो ह्यविद्यामोहितो वशः । अन्योऽहमिति जानाति तया मुक्तो भवेच्छिवः

ແມ່ນແຕ່ຈິດວິນຍານຜູ້ມີຮ່າງ ຊຶ່ງເປັນສ່ວນມີຊີວິດຂອງສ່ວນຂອງພຣະອົງ ກໍຍັງຕົກຢູ່ໃນອໍານາດແຫ່ງຄວາມຫຼົງທີ່ເກີດຈາກອະວິດຍາ ແລະຮູ້ສຶກວ່າ “ຂ້ອຍແມ່ນອື່ນ.” ໂດຍຄວາມເຂົ້າໃຈແຍກແຍະນັ້ນ ລາວຈຶ່ງພົ້ນທຸກ ແລະບັນລຸພຣະຊິວະ.

Verse 11

सर्वं व्याप्य शिवः साक्षाद् व्यापकः सर्वजन्तुषु । चेतनाचेतनेशोपि सर्वत्र शंकरस्स्वयम्

ພຣະສິວະເອງ ປາກົດໂດຍກົງ ແຜ່ຊຶມຄອບຄຸມທຸກສິ່ງ. ພຣະອົງເປັນການປະທັບຢູ່ອັນລວມທົ່ວ ໃນສັດທັງປວງ; ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງທັງສິ່ງມີຈິດ ແລະ ບໍ່ມີຈິດ—ພຣະຊັງກະຣະພຽງອົງດຽວ ມີຢູ່ທຸກແຫ່ງ ເປັນອາດມັນນັ້ນເອງ.

Verse 12

उपायं यः करोत्यस्य दर्शनार्थं विचक्षणः । वेदान्तमार्गमाश्रित्य तद्दर्शनफलं लभेत्

ຜູ້ແສວງຫາຜູ້ມີປັນຍາ ຜູ້ກະທຳວິທີອັນຖືກຕ້ອງເພື່ອໄດ້ເຫັນພຣະອົງ—ໂດຍອາໄສທາງແຫ່ງເວດານຕະ—ຈະໄດ້ຮັບຜົນແທ້ທີ່ເກີດຈາກທັດສະນະອັນທິບພະນັ້ນ.

Verse 13

यथाग्निर्व्यापकश्चैव काष्ठेकाष्ठे च तिष्ठति । यो वै मंथति तत्काष्ठं स वै पश्यत्यसंशयम्

ເຫມືອນໄຟທີ່ແຜ່ຊຶມທົ່ວໄປ ແຕ່ຍັງຊ່ອນຢູ່ໃນໄມ້ທຸກທ່ອນ, ພຣະເຈົ້າກໍສະຖິດຢູ່ໃນທຸກສິ່ງ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ຂັດຖູ/ຄົນໄມ້ນັ້ນ—ຜູ້ປະພຶດວິນັຍຢ່າງເຂັ້ມ—ຍ່ອມເຫັນພຣະອົງແນ່ນອນ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 14

भक्त्यादिसाधनानीह यः करोति विचक्षणः । स वै पश्यत्यवश्यं हि तं शिवं नात्र संशयः

ໃນນີ້ ຜູ້ມີປັນຍາຜູ້ປະພຶດສາທະນາທັງຫຼາຍ ເລີ່ມຈາກພັກຕິ (ຄວາມພັກດີບູຊາ) ແລະອື່ນໆ ຍ່ອມເຫັນພຣະສິວະອົງນັ້ນແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 15

शिवःशिवःशिवश्चैव नान्यदस्तीति किंचन । भ्रान्त्या नानास्वरूपो हि भासते शङ्करस्सदा

ທຸກສິ່ງແມ່ນ ພຣະສິວະ—ພຣະສິວະພຽງອົງດຽວ; ບໍ່ມີສິ່ງໃດນອກຈາກພຣະອົງ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກຄວາມຫຼົງ ພຣະສັງກະຣະຈຶ່ງປາກົດດັ່ງມີຮູບຫຼາຍປະການເສມອ.

Verse 16

यथा समुद्रो मृच्चैव सुवर्णमथवा पुनः । उपाधितो हि नानात्वं लभते शंकरस्तथा

ເຫມືອນດັ່ງມະຫາສະໝຸດ ຫຼື ດິນເຜົາ ຫຼື ຄຳ—ເມື່ອຖືກກຳນົດໂດຍອຸປາທິ (ເງື່ອນໄຂຈຳກັດ) ກໍປາກົດເປັນຮູບຫຼາຍຢ່າງ; ພຣະສັງກະຣະກໍເຊັ່ນນັ້ນ ດູເຫມືອນໄດ້ຄວາມຫຼາກຫຼາຍດ້ວຍອຸປາທິເຫຼົ່ານັ້ນ.

Verse 17

कार्यकारणयोर्भेदो वस्तुतो न प्रवर्तते । केवलं भ्रान्तिबुद्ध्यैव तदाभावे स नश्यति

ໃນຄວາມເປັນຈິງ ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຜົນແລະເຫດ ບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຢ່າງແທ້ຈິງ. ມັນມີຢູ່ແຕ່ໂດຍປັນຍາທີ່ຫຼົງ; ເມື່ອຄວາມຫຼົງນັ້ນບໍ່ມີ ຄວາມແຕກຕ່າງກໍສູນໄປ.

Verse 18

तदा बीजात्प्ररोहश्च नानात्वं हि प्रकाशयेत् । अन्ते च बीजमेव स्यात्तत्प्ररोहश्च नश्यति

ແລ້ວຈາກເມັດພັນ ກໍເກີດງອກຂຶ້ນ ແລະສະແດງຄວາມຫຼາກຫຼາຍ. ແຕ່ໃນທ້າຍສຸດ ມີແຕ່ເມັດພັນເທົ່ານັ້ນທີ່ຍັງຄົງຢູ່ ແລະງອກນັ້ນກໍສູນສະລາຍ.

Verse 19

ज्ञानी च बीजमेव स्यात्प्ररोहो विकृतीर्मता । तन्निवृत्तौ पुनर्ज्ञानी नात्र कार्या विचारणा

ຜູ້ຮູ້ (ຍານີ, jñānī) ເປັນດັ່ງເມັດພັນ; ສ່ວນງອກນັ້ນຖືກເຫັນວ່າເປັນການປ່ຽນແປງທີ່ປາກົດ (vikṛti). ເມື່ອການປາກົດນັ້ນສົງບົດລົງ ຜູ້ຮູ້ພຽງຜູ້ດຽວຍັງຄົງຢູ່ອີກ—ເລື່ອງນີ້ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາເພີ່ມ.

Verse 20

सर्वं शिवः शिवं सर्वं नास्ति भेदश्च कश्चन । कथं च विविधं पश्यत्येकत्वं च कथं पुनः

ທຸກສິ່ງແມ່ນພຣະສິວະ ແລະ ພຣະສິວະກໍແມ່ນທຸກສິ່ງ; ບໍ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງໃດໆ. ດັ່ງນັ້ນ ຈະເຫັນຄວາມຫຼາກຫຼາຍໄດ້ແນວໃດ—ແລະ ຈະຮູ້ຄວາມເປັນໜຶ່ງຂອງສັດຈະໄດ້ແນວໃດອີກ?

Verse 21

यथैकं चैव सूर्याख्यं ज्योतिर्नानाविधं जनैः । जलादौ च विशेषेण दृश्यते तत्तथैव सः

ເຫມືອນແສງດວງດຽວທີ່ເອີ້ນວ່າ ດວງອາທິດ ທີ່ຜູ້ຄົນເຫັນໄດ້ຫຼາຍແນວ—ໂດຍສະເພາະເປັນເງົາສະທ້ອນຫຼາຍຮູບໃນນ້ຳ ແລະ ສິ່ງອື່ນໆ—ພຣະອົງ (ສິວະ) ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ: ແມ່ນໜຶ່ງແຕ່ຖືກເຫັນເປັນຫຼາຍຮູບຫຼາຍປາກົດການ.

Verse 22

सर्वत्र व्यापकश्चैव स्पर्शत्वं न विबध्यते । तथैव व्यापको देवो बध्यते न क्वचित्स वै

ສິ່ງທີ່ແຜ່ຊອກຊອນທົ່ວທຸກບ່ອນ ບໍ່ເຄີຍຖືກຂັດຂວາງໂດຍການສຳຜັດ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ພຣະເຈົ້າຜູ້ແຜ່ຊອກຊອນທົ່ວທຸກບ່ອນ ບໍ່ຖືກຜູກມັດຢູ່ໃສເລີຍ.

Verse 23

साहंकारस्तथा जीवस्तन्मुक्तः शंकरः स्वयम् । जीवस्तुच्छः कर्मभोगो निर्लिप्तः शंकरो महान्

ຊີວະ (ວິນຍານປະຈຳຕົວ) ຖືກຜູກມັດດ້ວຍອະຫັງກາຣະ (ອັດຕາ). ແຕ່ຜູ້ທີ່ພົ້ນຈາກພັນທະນັ້ນ ແມ່ນ ສັງກະຣະ (Śaṅkara) ດ້ວຍພຣະອົງເອງ. ຊີວະນັ້ນນ້ອຍຕ່ຳ ຈຳຕ້ອງເສວຍຜົນກຳ; ແຕ່ ສັງກະຣະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ບໍ່ເປື້ອນຕິດດ້ວຍກຳ ແລະ ຢູ່ເຫນືອທຸກສິ່ງເສມອ.

Verse 24

अल्पमूल्यं प्रजायेत तथा जीवोऽप्यहंयुतः

ສິ່ງໃດທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍລາຄານ້ອຍ ກໍຖືກນັບວ່າມີຄ່ານ້ອຍ; ເຊັ່ນດຽວກັນ ຊີວະກໍ—ເມື່ອຖືກຜູກກັບອະຫັງ (ຄວາມຮູ້ສຶກ “ຂ້ອຍ”)—ຍ່ອມຕ່ຳລົງໃນຄຸນຄ່າທາງວິນຍານ.

Verse 25

यथैव हि सुर्वणादि क्षारादेः शोधितं शुभम् । पूर्ववन्मूल्यतां याति तथा जीवोऽपि संस्कृतेः

ເຫມືອນຄໍາ ແລະສິ່ງອື່ນໆ ເມື່ອຖືກຊໍາລະດ້ວຍດ່າງ ແລະຕົວກັ່ນກອງອື່ນໆ ກໍເປັນມົງຄຸນ ແລະກັບຄືນຄ່າເກົ່າ; ດັ່ງນັ້ນ ຈີວະ (ວິນຍານປະຈໍາຕົວ) ເມື່ອຖືກຂັດເກົາດ້ວຍສັງສະກາຣະ ກໍໄດ້ຄ່າແທ້ຄືນມາ.

Verse 26

प्रथमं सद्गुरुं प्राप्य भक्तिभाव समन्वितः । शिवबुद्ध्या करोत्युच्चैः पूजनं स्मरणादिकम्

ກ່ອນອື່ນ ໄດ້ພົບສັດຄູຣູ (ຄູອາຈານແທ້) ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຈິດແຫ່ງພັກຕິ; ໂດຍຮູ້ວ່າຄູຣູແມ່ນພຣະສິວະເອງ ຈຶ່ງປະຕິບັດການບູຊາ ການລະລຶກ (ສະມະຣະນະ) ແລະວິນັຍອື່ນໆ ຢ່າງສູງສົ່ງ.

Verse 27

तद्बुध्या देहतो याति सर्वपापादिको मलः । तदाऽज्ञानं च नश्येत ज्ञानवाञ्जायते यदा

ດ້ວຍປັນຍາທີ່ຕື່ນຮູ້ນັ້ນ ມົນທິນອັນເປັນບາບທັງປວງ ແລະຄວາມເປື້ອນອື່ນໆ ກໍອອກຈາກກາຍ. ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ອະວິດຍາຖືກທໍາລາຍ ແລະຜູ້ແສວງຫາກໍເປັນຜູ້ມີຍານແທ້.

Verse 28

तदाहंकारनिर्मुक्तो जीवो निर्मलबुद्धिमान् । शङ्करस्य प्रसादेन प्रयाति शङ्करताम्पुनः

ແລ້ວນັ້ນ ຈີວະທີ່ພົ້ນຈາກອະຫັງກາຣະ ແລະມີປັນຍາບໍລິສຸດບໍ່ມີມົນທິນ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສັງກະຣະ ກໍໄປຮອດຄວາມເປັນສັງກະຣະອີກຄັ້ງ—ການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງກັບຄຸນອັນມົງຄຸນຂອງພຣະອົງ.

Verse 29

यथाऽऽदर्शस्वरूपे च स्वीयरूपं प्रदृश्यते । तथा सर्वत्रगं शम्भु पश्यतीति सुनिश्चितम्

ດັ່ງທີ່ຮູບຂອງຕົນເອງປາກົດໃນກະຈົກ ສັນນັ້ນແທ້ ຍ່ອມເຫັນພຣະສັມພູ (Śambhu) ຜູ້ແຜ່ຊຶມຢູ່ທົ່ວທຸກແຫ່ງ ປາກົດຢູ່ໃນທຸກສະຖານ ແລະໃນສັບພະສິ່ງທັງປວງ।

Verse 30

जीवन्मुक्तस्य एवासौ देहः शीर्ण शिवे मिलेत् । प्रारब्धवशगो देहस्तद्भिन्नो ज्ञानवान् मतः

ສໍາລັບຜູ້ຫຼຸດພົ້ນຂະນະຍັງມີຊີວິດ ກາຍນັ້ນເອງ—ເມື່ອຊໍາຮຸດຊໍາເຮື້ອ—ຈະຫຼວມເຂົ້າໃນພຣະສິວະ. ກາຍເຄື່ອນໄຫວຕາມກໍາລັງຂອງປຣາຣັບທະ ແຕ່ຜູ້ຮູ້ຖືກນັບວ່າແຍກຕ່າງຈາກກາຍນັ້ນ.

Verse 31

शुभं लब्ध्वा न हृष्येत कुप्येल्लब्ध्वाऽशुभं न हि । द्वंद्वेषु समता यस्य ज्ञानवानुच्यते हि सः

ໄດ້ສິ່ງດີກໍຢ່າຫຼົງຍິນດີ; ພົບສິ່ງຮ້າຍກໍຢ່າໂກດ. ຜູ້ໃດມີຄວາມເສມພາກໃນຄູ່ຕົກຕ່າງທັງຫຼາຍ ຜູ້ນັ້ນແທ້ໆແມ່ນຜູ້ມີປັນຍາ.

Verse 32

आत्मयोगेन तत्त्वानामथवा च विवेकतः । यथा शरीरतो यायाच्छरीरं मुक्तिमिच्छतः

ດ້ວຍໂຍຄະແຫ່ງອາດຕະ ຫຼືດ້ວຍວິເວກແຍກແຍະຫຼັກການ (tattva) ຜູ້ປາຖະໜາມຸກຕິຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຕົນອອກຈາກການຍຶດຕິດກັບກາຍ ເຫມືອນກັບການແຍກອອກຈາກກາຍນັ້ນເອງ.

Verse 33

सदाशिवो विलीयेत मुक्तो विरहमेव च । ज्ञानमूलन्तथाध्यात्म्यं तस्य भक्तिश्शिवस्य च

ຜູ້ຫຼຸດພົ້ນຈະຫຼວມລະລາຍໃນສະດາສິວະ ແລະຄວາມພັດພາກຈາກພຣະອົງເທົ່ານັ້ນກໍສິ້ນສຸດ. ສໍາລັບຜູ້ນັ້ນ ປັນຍາທາງວິນຍານມີຮາກຖານຢູ່ໃນການຮູ້ແຈ້ງພາຍໃນ ແລະໃນພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ.

Verse 34

भक्तेश्च प्रेम संप्रोक्तं प्रेम्णश्च श्रवणन्तथा । श्रवणाच्चापि सत्संगस्सत्संगाच्च गुरुर्बुधः

ຈາກພັກຕິ ຄວາມຮັກອັນບໍລິສຸດເກີດຂຶ້ນ; ຈາກຄວາມຮັກ ເກີດການຟັງທຳອັນສັກສິດ. ຈາກການຟັງ ເກີດສັດສັງຄົມ; ຈາກສັດສັງຄົມ ໄດ້ພົບຄູບາອາຈານຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ.

Verse 35

सम्पन्ने च तथा ज्ञाने मुक्तो भवति निश्चितम् । इति चेज्ज्ञानवान्यो वै शंभुमेव सदा भजेत्

ເມື່ອປັນຍາອັນແທ້ຈິງສໍາເລັດສົມບູນ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນຍ່ອມແນ່ນອນ—ນີ້ແມ່ນຄວາມແນ່ຊັດ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີປັນຍາແທ້ ຄວນບູຊາພຣະສັມພູ (Śambhu) ແຕ່ຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນເປັນນິດ.

Verse 36

अनन्यया च भक्त्या वै युक्तः शम्भुं भजेत्पुनः । अन्ते च मुक्तिमायाति नात्र कार्या विचारणा

ດ້ວຍພັກດີອັນບໍ່ປະປົນ ຄວນບູຊາພຣະສັມພູ (Śambhu) ແຕ່ຜູ້ດຽວ. ໃນທ້າຍທີ່ສຸດ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມຫຼຸດພົ້ນແນ່ນອນ—ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງສົງໄສຫຼືຄິດພິຈາລະນາອີກ.

Verse 37

अतोऽधिको न देवोऽस्ति मुक्तिप्राप्त्यै च शंकरात् । शरणं प्राप्य यश्चैव संसाराद्विनिवर्तते

ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອບັນລຸໂມກະ ບໍ່ມີເທວະໃດສູງກວ່າ ພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ). ຜູ້ໃດໄດ້ພຶ່ງພາພຣະອົງ ຍ່ອມຫັນກັບອອກຈາກສັງສາຣະ (ວົງຈອນພັນທະໂລກ) ຢ່າງແທ້ຈິງ.

Verse 38

इति मे विविधं वाक्यमृषीणां च समागतैः । निश्चित्य कथितं विप्रा धिया धार्यं प्रयत्नतः

“ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ຂ້າໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍາຫຼາກຫຼາຍ ຫຼັງຈາກໄດ້ປຶກສາພິຈາລະນາຮ່ວມກັນກັບບັນດາລຶສີທີ່ຊຸມນຸມ. ໂອ ພຣາຫມະນ, ຈົ່ງຈື່ຈໍາໄວ້ໃນປັນຍາຢ່າງໝັ້ນຄົງ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ.”

Verse 39

प्रथमं विष्णवे दत्तं शंभुना लिंगसन्मुखे । विष्णुना ब्रह्मणे दत्तं ब्रह्मणा सनकादिषु

ແຕ່ເດີມ ພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ປະທານມັນແກ່ ພຣະວິສນຸ ຕໍ່ໜ້າພຣະລິງຄະອັນສັກສິດ. ພຣະວິສນຸຈຶ່ງມອບໃຫ້ ພຣະພຣະຫມາ ແລະພຣະພຣະຫມາກໍສົ່ງຕໍ່ໃຫ້ ສະນະກະ ແລະລຶສີອື່ນໆ.

Verse 40

नारदाय ततः प्रोक्तं तज्ज्ञानं सनकादिभिः । व्यासाय नारदेनोक्तं तेन मह्यं कृपालुना

ຕໍ່ມາ ຄວາມຮູ້ອັນສັກສິດນັ້ນ ຖືກສອນແກ່ນາຣະດະ ໂດຍສະນະກະ ແລະພຣະລິສີອື່ນໆ. ນາຣະດະໄດ້ສອນແກ່ວຽາສະ ແລະວຽາສະຜູ້ເມດຕານັ້ນ ໄດ້ສອນມາໃຫ້ຂ້ອຍ.

Verse 41

मया चैव भवद्भ्यश्च भवद्भिर्लोकहेतवे । स्थापनीयं प्रयत्नेन शिवप्राप्तिकरं च तत्

ໂດຍຂ້ອຍ ແລະໂດຍພວກເຈົ້າທັງຫມົດ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ໂລກ ຈຳເປັນຕ້ອງສ້າງຕັ້ງສິ່ງນີ້ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ; ເພາະການນັ້ນເປັນຫົນທາງໃຫ້ເຖິງພຣະສິວະ.

Verse 42

इति वश्च समाख्यातं यत्पृष्टोऽहं मुनीश्वराः । गोपनीयं प्रयत्नेन किमन्यच्छ्रोतुमिच्छथ

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ບັນດາມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຂ້ອຍໄດ້ອະທິບາຍຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຖາມ. ຄຳສອນນີ້ຄວນຖືກປົກປັກຮັກສາດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຢ່າງຍິ່ງ; ພວກເຈົ້າປາດຖະນາຟັງອັນໃດອີກ?

Verse 43

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्विंशतिसाहस्र्यां वैयासिक्यां संहितायां तदन्तर्गतायां चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां ज्ञाननिरूपणं नाम त्रिचत्वारिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ອັນເປັນສັງຫິຕາທີ່ສືບຖ່າຍໂດຍວຽາສະ ມີ 24,000 ຄຳກະວີ—ໃນພາກທີ 4 «ໂກຕິຣຸດຣະສັງຫິຕາ»—ບັດນີ້ສິ້ນສຸດບົດທີ 43 ຊື່ «ຍານະນິຣູປະນະ» (ການອະທິບາຍຄວາມຮູ້ທາງວິນຍານ).

Verse 44

ऋषय ऊचुः । व्यासशिष्य नमस्तेऽस्तु धन्यस्त्वं शैवसत्तमः । श्रावितं नः परं वस्तु शैवं ज्ञानमनुत्तमम्

ພວກລືສີກ່າວວ່າ: 'ໂອ້ ສິດຂອງວະຍາສະ, ຂໍນົບນ້ອມຕໍ່ທ່ານ. ທ່ານເປັນຜູ້ມີບຸນ, ໂອ້ ຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດໃນບັນດາຜູ້ສັດທາຂອງພຣະສິວະ. ທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາបានຍິນຄວາມຈິງອັນສູງສຸດ—ຄວາມຮູ້ແຫ່ງພຣະສິວະອັນຫາທີ່ປຽບບໍ່ໄດ້.'

Verse 45

अस्माकं चेतसो भ्रान्तिर्गता हि कृपया तव । सन्तुष्टाश्शिवसज्ज्ञानं प्राप्य त्वत्तो विमुक्तिदम्

ດ້ວຍຄວາມເມດຕາຂອງທ່ານ, ຄວາມຫຼົງຜິດໃນຈິດໃຈຂອງພວກເຮົາໄດ້ຖືກກໍາຈັດອອກໄປແລ້ວ. ພວກເຮົາພໍໃຈແລ້ວ, ທີ່បានຮັບຄວາມຮູ້ອັນແທ້ຈິງຂອງພຣະສິວະຈາກທ່ານ—ຜູ້ປະທານການຫຼຸດພົ້ນ.

Verse 46

सूत उवाच । नास्तिकाय न वक्तव्यमश्रद्धाय शठाय च । अभक्ताय महेशस्य न चाशुश्रुषवे द्विजाः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໂອ້ ພວກລືສີຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ສິ່ງນີ້ບໍ່ຄວນສອນໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ, ຫລື ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີສັດທា, ຫລື ຜູ້ທີ່ຫຼອກລວង; ທັງບໍ່ຄວນສອນໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄວາມສັດทາຕໍ່ມະເຫສະ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະຟັງ ແລະ ຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 47

इतिहासपुराणानि वेदाच्छास्त्राणि चासकृत् । विचार्य्योद्धृत्य तत्सारं मह्यं व्यासेन भाषितम्

ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາຊ້ຳໆ ອິຕິຫາສະ ແລະ ປຸຣານະ ພ້ອມທັງ ເວດ ແລະ ສາສະຕຣະ ຢ່າງຫຼາຍຄັ້ງ, ພະວະຍາສະໄດ້ດຶງເອົາສານະສຳຄັນດ້ວຍວິເວກ ແລ້ວຖ່າຍທອດສັດຈະນັ້ນໃຫ້ແກ່ຂ້ອຍ.

Verse 48

एतच्छ्रुत्वा ह्येकवारं भवेत्पापं हि भस्मसात् । अभक्तो भक्तिमाप्नोति भक्तस्य भक्तिवर्द्धनम्

ແມ່ນແຕ່ໄດ້ຍິນພຽງຄັ້ງດຽວ ບາບກໍຖືກເຜົາເປັນຂີ້ເຖົ່າແທ້. ຜູ້ບໍ່ເປັນຜູ້ພັກດີກໍໄດ້ຮັບພັກດີ; ສ່ວນຜູ້ພັກດີ ພັກດີຍິ່ງເພີ່ມພູນ.

Verse 49

पुनश्श्रुते च सद्भक्तिर्मुक्तिस्स्याच्च श्रुते पुनः । तस्मात्पुनःपुनश्श्राव्यं भुक्तिमुक्तिफलेप्सुभिः

ເມື່ອໄດ້ຟັງອີກຄັ້ງ ພັກຕິອັນແທ້ຈິງກໍເກີດຂຶ້ນ; ແລະເມື່ອໄດ້ຟັງອີກຄັ້ງ ມຸກຕິກໍສຳເລັດ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ປາຖະໜາຜົນແຫ່ງຄວາມສຸກໂລກີ ແລະການຫຼຸດພົ້ນ ຄວນໃຫ້ຟັງຊ້ຳໆ ອີກແລະອີກ.

Verse 50

आवृत्तयः पंच कार्याः समुद्दिश्य फलं परम् । तत्प्राप्नोति न सन्देहो व्यासस्य वचनं त्विदम्

ເມື່ອໄດ້ປະຕິບັດການທວນຊ້ຳຫ້າຄັ້ງ (āvṛtti) ພ້ອມດ້ວຍຂໍ້ປະພຶດທີ່ກຳນົດ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຜົນສູງສຸດ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ນີ້ແມ່ນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະວະຍາສະ.

Verse 51

न दुर्लभं हि तस्यैव येनेदं श्रुतमुत्तमम् । पंचकृत्वस्तदावृत्त्या लभ्यते शिवदर्शनम्

ແທ້ຈິງ ຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ຟັງຄຳສອນອັນສູງສຸດນີ້ ການເຂົ້າເຖິງພຣະສິວະ (Śiva) ບໍ່ແມ່ນສິ່ງຫາຍາກ. ເມື່ອທ່ອງຊ້ຳຫ້າເທື່ອ ຈະໄດ້ຮັບດາຣະຊະນະ (darśana) ອັນເປັນມົງຄຸນຂອງພຣະສິວະ.

Verse 52

पुरातनाश्च राजानो विप्रा वैश्याश्च सत्तमाः । इदं श्रुत्वा पंचकृत्वो धिया सिद्धिं परां गताः

ກະສັດໃນການເກົ່າ ແລະຜູ້ດີເລີດໃນບັນດາພຣາຫມະນະ ແລະໄວສະຍະ (vaiśya) ທັງຫຼາຍ—ເມື່ອໄດ້ຟັງສິ່ງນີ້ຫ້າເທື່ອ ກໍໄດ້ບັນລຸສິດທິ (siddhi) ອັນສູງສຸດ ໂດຍປັນຍາອັນໝັ້ນຄົງ.

Verse 53

श्रोष्यत्यद्यापि यश्चेदं मानवो भक्तितत्परः । विज्ञानं शिवसंज्ञं वै भुक्तिं मुक्तिं लभेच्च सः

ແມ່ນແຕ່ໃນປັດຈຸບັນນີ້ ຜູ້ໃດທີ່ຟັງສິ່ງນີ້ດ້ວຍຄວາມພັກດີອັນໝັ້ນຄົງ ຈະໄດ້ຮັບວິຊານະ (vijñāna) ອັນມີນາມວ່າ “ສິວະ” ແລະດ້ວຍນັ້ນຈະໄດ້ທັງພຸກຕິ (bhukti) ແລະມຸກຕິ (mukti).

Verse 54

व्यास उवाच । इति तद्वचनं श्रुत्वा परमानन्दमागताः । समानर्चुश्च ते भूतं नानावस्तुभिरादरात

ວຽາສະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍອານັນດາອັນສູງສຸດ. ແລ້ວດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ບູຊາພຣະສະພາວະອັນທິບນັ້ນ ດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາຫຼາຍປະເພດ.

Verse 55

नमस्कारैः स्तवैश्चैव स्वस्तिवाचनपूर्वकम् । आशीर्भिर्वर्द्धयामासुः संतुष्टाश्छिन्नसंशयाः

ເມື່ອພວກເຂົາພໍໃຈ ແລະຕັດຄວາມສົງໄສທັງປວງແລ້ວ ພວກເຂົາໄດ້ນົບນ້ອມດ້ວຍການກົ່ມກາບ ແລະບົດສັນລະເສີນ; ແລ້ວເລີ່ມດ້ວຍຄໍາມົງຄຸນ ຈຶ່ງອວຍພອນ ແລະຍົກຍ້ອງພຣະອົງດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາພອນໄຊ।

Verse 56

परस्परं च संतुष्टाः सूतस्ते च सुबुद्धयः । शंभुं देवं परं मत्वा नमंति स्म भजंति च

ພວກທ່ານຜູ້ມີປັນຍາ (ພ້ອມທັງສູຕະ) ພໍໃຈກັນແລະກັນ ໂດຍຖືວ່າ ພຣະສັມພູ ເປັນເທວະສູງສຸດ; ພວກເຂົານົບນ້ອມກົ່ມກາບ ແລະບູຊາພຣະອົງຕໍ່ໄປດ້ວຍຄວາມພັກດີ।

Verse 57

एतच्छिवसुविज्ञानं शिवस्यातिप्रियं महत् । भुक्तिमुक्तिप्रदं दिव्यं शिवभक्तिविवर्द्धनम्

ຄວາມຮູ້ອັນບໍລິສຸດ ແລະຍອດຢ່າງນີ້ແຫ່ງພຣະສິວະ ເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງຂອງພຣະສິວະ ແລະຍິ່ງໃຫຍ່ແທ້. ມັນປະທານທັງຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນ; ເປັນທິບ ແລະເພີ່ມພູນພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ।

Verse 58

इयं हि संहिता पुण्या कोटिरुद्राह्वया परा । चतुर्थी शिव पुराणस्य कथिता मे मुदावहा

ແທ້ຈິງແລ້ວ ສັມຫິຕານີ້ເປັນອັນບໍລິສຸດ ແລະສູງສຸດ ມີນາມວ່າ «ໂກຕິຣຸດຣະ». ມັນເປັນພາກທີ່ສີ່ແຫ່ງ ພຣະສິວະປຸຣານະ ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ ເພື່ອນໍາຄວາມປິຕິຍິນດີແກ່ຜູ້ຟັງ।

Verse 59

एतां यः शृणुयाद्भक्त्या श्रावयेद्वा समाहितः । स भुक्त्वेहाखिलान्भोगानंते परगतिं लभेत्

ຜູ້ໃດຟັງຂໍ້ນີ້ດ້ວຍພັກຕິ ຫຼືດ້ວຍໃຈສະຫງົບມັ່ນຄົງ ໃຫ້ຜູ້ອື່ນໄດ້ຟັງ—ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ເສວຍສຸກອັນຄົບຖ້ວນໃນໂລກນີ້ ແລະໃນທ້າຍສຸດຈະໄດ້ບັນລຸສະພາບສູງສຸດ (ຫຼຸດພົ້ນ).