Ghuśmā–Sudehā: Jealousy, Household Honor, and the Ethics of Śaiva Merit (गुश्मा–सुदेहा प्रसङ्गः)

Verse 1

सूत उवाच । पुत्रं दृष्ट्वा कनिष्ठाया ज्येष्ठा दुःखमुपागता । विरोधं सा चकाराशु न सहंती च तत्सुखम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຫັນຜູ້ນ້ອຍ/ເມຍນ້ອຍໄດ້ຄອດລູກຊາຍ ຜູ້ໃຫຍ່/ເມຍໃຫຍ່ກໍຖືກຄວາມໂສກຄອບງຳ. ນາງທົນຄວາມສຸກນັ້ນບໍ່ໄດ້ ແລະຮີບກໍ່ການຄັດຄ້ານຂຶ້ນທັນທີ.

Verse 2

सर्वे पुत्रप्रसूतिं तां प्रशशंसुर्निरन्तरम् । तया तत्सह्यते न स्म शिशो रूपादिकं तथा

ທຸກຄົນພາກັນສັນລະເສີນການເກີດຂອງລູກຊາຍນັ້ນຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ. ແຕ່ນາງກັບທົນບໍ່ໄດ້—ແມ່ນແຕ່ຄວາມງາມແລະລັກສະນະອື່ນໆຂອງທາຣົກກໍທົນບໍ່ໄດ້ເຊັ່ນກັນ.

Verse 3

सुप्रियं तनयं तं च पित्रोस्सद्गुणभाजनम् । दृष्ट्वाऽभवत्तदा तस्या हृदयं तप्तमग्निवत्

ເມື່ອນາງເຫັນລູກຊາຍຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງ ແລະເປັນພາຊະນະແຫ່ງຄຸນງາມຄວາມດີຂອງພໍ່ ໃນຂະນະນັ້ນຫົວໃຈນາງຮ້ອນໄໝ້ ດັ່ງຖືກໄຟເຜົາ.

Verse 4

एतस्मिन्नंतरे विप्राः कन्यां दातुं समागताः । विवाहं तस्य तत्रैव चकार विधिवच्च सः

ໃນຂະນະນັ້ນ ໂອ ວິປຣາ, ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍໄດ້ຊຸມນຸມກັນເພື່ອມອບທິດາໃຫ້ແຕ່ງງານ. ແລະເຂົາກໍໄດ້ປະກອບພິທີວິວາຫະຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ຕາມພິທີການອັນຖືກຕ້ອງ.

Verse 5

सुधर्मा घुश्मया सार्द्धमानन्दं परमं गतः । सर्वे संबंधिनस्तस्यां घुश्मायां मानमादधुः

ສຸທັມມາ ພ້ອມກັບ ກຸສະມາ ໄດ້ບັນລຸອານັນອັນສູງສຸດ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ບັນດາຍາດພີ່ນ້ອງທັງຫມົດກໍໄດ້ມອບກຽດຕິແລະຄວາມເຄົາລົບໃຫ້ແກ່ ກຸສະມາ.

Verse 6

तं दृष्ट्वा सा सुदेहा हि मनसि ज्वलिता तदा । अत्यन्तं दुःखमापन्ना हा हतास्मीति वादिनी

ເມື່ອນາງສຸເທຫາເຫັນເຂົາ ໃຈນາງກໍໄຫມ້ລຸກຂຶ້ນທັນທີ. ຖືກທຸກຂ໌ຫນັກຫນ່ວງຄອບງໍາ ນາງຮ້ອງວ່າ «ໂອ້! ຂ້າພະເຈົ້າພິນາດແລ້ວ!»

Verse 7

सुधर्म्मा गृहमागत्य वधूं पुत्रं विवाहितम् । उत्साहं दर्शयामास प्रियाभ्यां हर्षयन्निव

ສຸທັມມາກັບມາຮອດເຮືອນ ເຫັນລູກຊາຍໄດ້ແຕ່ງງານແລ້ວ ແລະມີລູກສະໄພຢູ່. ລາວສະແດງຄວາມຮືບຮື້ນຢ່າງຫຼາຍ ດັ່ງຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ຮັກທັງສອງຍິນດີ.

Verse 8

अभवद्धर्षिता घुष्मा सुदेहा दुःखमागता । न सहंती सुखं तच्च दुःखं कृत्वापतद्भुवि

ກຸສະມາຖືກກົດຂີ່ຈົນລົ້ມລົງ ແລະສຸເທຫາຖືກທຸກຂ໌ຄອບງໍາ. ນາງທົນຄວາມສຸກນັ້ນບໍ່ໄດ້ ຈຶ່ງປ່ຽນໃຫ້ເປັນຄວາມໂສກ ແລະລົ້ມລົງກັບພື້ນ.

Verse 9

घुश्माऽवदद्वधूपुत्रौ त्वदीयौ न मदीयकौ । वधूः पुत्रश्च तां प्रीत्या प्रसूं श्वश्रममन्यत

ກຸສະມາກ່າວວ່າ «ລູກສະໄພແລະລູກຊາຍນີ້ເປັນຂອງເຈົ້າ ບໍ່ແມ່ນຂອງຂ້າ». ດ້ວຍຄວາມຮັກ ທັງລູກສະໄພແລະລູກຊາຍ ນັບຖືແມ່ຜູ້ໃຫ້ກໍາເນີດນັ້ນເປັນແມ່ຜົວຂອງຕົນ.

Verse 10

भर्त्ता प्रियां तां ज्येष्ठां च मेने नैव कनिष्ठिकाम् । तथापि सा तदा ज्येष्ठा स्वान्तर्मलवती ह्यभूत्

ຜົວເຫັນເມຍຜູ້ຮັກນັ້ນເປັນເມຍໃຫຍ່ ບໍ່ແມ່ນເມຍນ້ອຍ. ແຕ່ໃນເວລານັ້ນ ແມ່ນແທ້ວ່າຖືກເອີ້ນວ່າ «ໃຫຍ່» ແຕ່ໃຈຂ້າງໃນກັບຖືກມົນທິນເປື້ອນປົ່ນ.

Verse 11

एकस्मिन्दिवसे ज्येष्ठा सा सुदेहा च दुःखिनी । हृदये संचिचिन्तेति दुःखशांतिः कथं भवेत्

ມື້ໜຶ່ງ, ຍິງຜູ້ອາວຸໂສ, ສຸເທຫາ, ຜູ້ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມທຸກໂສກ, ໄດ້ຄິດຢ່າງເລິກເຊິ່ງໃນໃຈວ່າ: 'ຄວາມທຸກນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ສະຫງົບລົງໄດ້ແນວໃດ?'

Verse 12

सुदेहोवाच । मदीयो हृदयाग्निश्च घुश्मानेत्रजलेन वै । भविष्यति ध्रुवं शांतो नान्यथा दुःखजेन हि

ສຸເທຫາກ່າວວ່າ: 'ແທ້ຈິງແລ້ວ, ໄຟທີ່ລຸກໄໝ້ຢູ່ໃນໃຈຂອງຂ້ອຍຈະຖືກດັບມອດດ້ວຍນ້ຳຕາຂອງຄຸສມາຢ່າງແນ່ນອນ. ມັນບໍ່ສາມາດເປັນຢ່າງອື່ນໄດ້, ເພາະວ່ານ້ຳຕາເຫຼົ່ານັ້ນເກີດຈາກຄວາມທຸກໂສກທີ່ແທ້ຈິງ.'

Verse 13

अतोऽहं मारयाम्यद्य तत्पुत्रं प्रियवादिनम् । अग्रे भावि भवेदेवं निश्चयः परमो मम

'ດັ່ງນັ້ນ, ໃນມື້ນີ້ ຂ້ອຍຈະຂ້າລູກຊາຍຄົນນັ້ນ—ຜູ້ທີ່ເວົ້າຈາອ່ອນຫວານ. ໃນເວລາທີ່ຈະມາເຖິງ, ມັນຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນແທ້ໆ; ນີ້ແມ່ນການຕັດສισηໃຈອັນສູງສົ່ງຂອງຂ້ອຍ.'

Verse 14

सूत उवाच । कदर्य्याणां विचारश्च कृत्याकृत्ये भवेन्नहि । कठोरः प्रायशो विप्राः सापत्नो भाव आत्महा

ສຸຕະ ກ່າວວ່າ: “ໃນຄົນທີ່ຂີ້ຖີ່, ແທ້ຈິງແລ້ວ ບໍ່ມີການຈຳແນກກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດ ແລະ ສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນເຮັດ. ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວມີໃຈແຂງກະດ້າງ, ໂອ້ ພຣາມທັງຫຼາຍ—ມັກຊິງດີຊິງເດັ່ນ ແລະ ເປັນຜູ້ທຳລາຍຄຸນງາມຄວາມດີຂອງຕົນເອງ.”

Verse 15

एकस्मिन्दिवसे ज्येष्ठा सुप्तं पुत्रं वधूयुतम् । चिच्छिदे निशि चांगेषु गृहीत्वा छुरिकां च सा

ມື້ໜຶ່ງ, ຍິງຜູ້ເຖົ້າຄົນນັ້ນ, ຖືມີດຢູ່ໃນມື, ໄດ້ໄປໃນຕອນກາງຄືນ ແລະ ຕັດແຂນຂາຂອງລູກຊາຍຢ່າງໂຫດຮ້າຍ ໃນຂະນະທີ່ລາວກຳລັງນອນຢູ່ກັບເມຍ.

Verse 16

सर्वांगं खण्डयामास रात्रौ घुश्मासुतस्य सा । नीत्वा सरसि तत्रैवाक्षिपद्दृप्ता महाबला

ໃນເວລາກາງຄືນ, ຍິງທີ່ມີຄວາມທະນົງຕົວ ແລະ ມີອໍານາດຜູ້ນັ້ນ ໄດ້ຕັດແຂນຂາຂອງລູກຊາຍຂອງນາງ ຄຸດສະມາ ເປັນຕ່ອນໆ; ແລ້ວນໍາລາວໄປຖິ້ມລົງໃນສະນັ້ນ.

Verse 17

यत्र क्षिप्तानि लिंगानि घुश्मया नित्यमेव हि । तत्र क्षिप्त्वा समायाता सुष्वाप सुखमागता

ບ່ອນໃດທີ່ນາງ ຄຸດສະມາ ເຄີຍຖິ້ມສິວະລຶງ (ທີ່ບູຊາແລ້ວ) ເປັນປະຈໍາທຸກມື້, ນາງກໍໄປທີ່ນັ້ນ ແລະ ຖິ້ມພວກເຂົາອີກ; ເມື່ອກັບມາ, ນາງກໍນອນຫຼັບຢ່າງມີຄວາມສຸກ.

Verse 18

प्रातश्चैव समुत्थाय घुश्मा नित्यं तथाकरोत् । सुधर्मा च स्वयं श्रेष्ठो नित्यकर्म समाचरत्

ເມື່ອຕື່ນແຕ່ເຊົ້າທຸກໆມື້, ນາງ ຄຸດສະມາ ຈະປະຕິບັດກິດຈະວັດປະຈຳວັນຂອງນາງຢ່າງສະໝໍ່າສະເໝີ. ສ່ວນ ສຸທຳມະ ຜູ້ເປັນບຸລຸດຜູ້ປະເສີດ ກໍໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຕາມກຳນົດຂອງຕົນຢ່າງເປັນປະຈຳ.

Verse 19

एतस्मिन्नंतरे सा च ज्येष्ठा कार्यं गृहस्य वै । चकारानन्दसंयुक्ता सुशांतहृदयानला

ໃນຂະນະດຽວກັນ, ຍິງຜູ້ອາວຸໂສກໍໄດ້ເບິ່ງແຍງວຽກງານພາຍໃນເຮືອນ. ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ ແລະ ດ້ວຍໄຟໃນໃຈທີ່ສະຫງົບລົງແລ້ວ, ນາງໄດ້ເຮັດວຽກຢ່າງມີສະຕິ ແລະ ສະຫງົບງຽບ.

Verse 20

प्रातःकाले समुत्थाय वधूश्शय्यां विलोक्य सा । रुधिरार्द्रां देहखंडैर्युक्तां दुःखमुपागता

ເມື່ອຕື່ນຂຶ້ນໃນຕອນເຊົ້າ, ນາງໄດ້ເບິ່ງໄປທີ່ຕຽງຂອງເຈົ້າສາວ; ເມື່ອເຫັນມັນຊຸ່ມໄປດ້ວຍເລືอด ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຊິ້ນສ່ວນຂອງຮ່າງກາຍ, ນາງກໍຮູ້ສຶກເສຍໃຈຢ່າງສຸດຊຶ້ງ.

Verse 21

श्वश्रूं निवेदयामास पुत्रस्ते च कुतो गतः । शय्या च रुधिरार्द्रा वै दृश्यंते देहखंडकाः

ເຂົາໄດ້ແຈ້ງແກ່ແມ່ຍ່າຂອງນາງວ່າ: “ແລ້ວລູກຊາຍຂອງເຈົ້າໄປໃສ?” ແທ້ຈິງ ຕຽງນັ້ນຊຸ່ມເລືອດ ແລະມີຊິ້ນສ່ວນຮ່າງກາຍປາກົດໃຫ້ເຫັນຢູ່ນັ້ນ.

Verse 22

हा हतास्मि कृतं केन दुष्टं कर्म शुचिव्रते । इत्युच्चार्य रुरोदातिविविधं तत्प्रिया च सा

“ອ້າຍ! ຂ້າພະເຈົ້າພິນາດແລ້ວ! ກຳຊົ່ວນີ້ໃຜເຮັດ, ໂອ ຜູ້ຖືວັດບໍລິສຸດ?” ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງເຂົາ ກ່າວແລ້ວຮ້ອງໄຫ້ຫຼາຍຢ່າງ.

Verse 23

ज्येष्ठा दुःखं तदापन्ना हा हतास्मि किलेति च । बहिर्दुःखं चकारासौ मनसा हर्षसंयुता

ໃນເວລານັ້ນ ຜູ້ເປັນພີ່ໃຫຍ່ກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມໂສກທີ່ເຫັນໄດ້ ຮ້ອງວ່າ “ອ້າຍ, ຂ້າພະເຈົ້າພິນາດແທ້!” ແຕ່ເຖິງຈະສະແດງຄວາມທຸກອອກນອກ ໃນໃຈນາງກໍຍັງຜູກພັນກັບຄວາມຍິນດີ.

Verse 24

घुश्मा चापि तदा तस्या वध्वा दुखं निशम्य सा । न चचाल व्रतात्तस्मान्नित्यपार्थिवपूजनात्

ໃນເວລານັ້ນ ກຸສະມາກໍໄດ້ຍິນຄວາມໂສກຂອງລູກໃພ້ຂອງນາງ ແຕ່ນາງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວຈາກວັດຂອງນາງເລີຍ—ນາງຍັງໝັ້ນຄົງໃນການນະມັດສະການພຣະສິວະລິງຄ໌ປາຣຖິວະທີ່ປັ້ນດ້ວຍດິນ ທຸກມື້.

Verse 25

मनश्चैवोत्सुकं नैव जातं तस्या मनागपि । भर्तापि च तथैवासीद्यावद्व्रतविधिर्भवेत्

ໃຈຂອງນາງບໍ່ໄດ້ກະສັບກະສ່າຍແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ; ແລະຜົວຂອງນາງກໍຢູ່ດັ່ງເກົ່າ ຕາບໃດທີ່ພິທີຖືວຣະຕະຍັງດໍາເນີນຢູ່।

Verse 26

मध्याह्ने पूजनांते च दृष्ट्वा शय्यां भयावहाम् । तथापि न तदा किञ्चित्कृतं दुःखं हि घुश्मया

ໃນເວລາທ່ຽງ ຫຼັງຈາກສິ້ນສຸດການບູຊາ ນາງໄດ້ເຫັນຕຽງທີ່ນ່າຢ້ານກົວ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ກຸສະມາກໍບໍ່ໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ ຫຼືທຸກໃຈ—ນາງບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ.

Verse 27

येनैव चार्पितश्चायं स वै रक्षां करिष्यति । भक्तप्रियस्स विख्यातः कालकालस्सतां गतिः

ພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຖວາຍນີ້ ຈະປົກປ້ອງຢ່າງແນ່ນອນ. ພຣະອົງໂດງດັງວ່າເປັນຜູ້ຮັກພັກດີຂອງຜູ້ສັດທາ, ເປັນ «ຄວາມຕາຍຂອງຄວາມຕາຍ» ຜູ້ຢູ່ເໜືອເວລາ, ແລະເປັນທີ່ພຶ່ງພາກັບເປົ້າໝາຍສຸດທ້າຍຂອງຄົນດີ.

Verse 28

यदि नो रक्षिता शंभुरीश्वरः प्रभुरेकलः । मालाकार इवासौ यान्युङ्क्ते तान्वियुनक्ति च

ຖ້າພຣະສຳພູ—ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນອົງດຽວ—ເປັນຜູ້ປົກປ້ອງພວກເຮົາ, ແລ້ວພຣະອົງກໍເຫມືອນຊ່າງຮ້ອຍພວງມາລາ: ພຣະອົງຈະຮ້ອຍຮວມຜູ້ໃດຕາມພຣະປະສົງ ແລະຈະແຍກອອກອີກຕາມພຣະປະສົງເຊັ່ນກັນ.

Verse 29

अद्य मे चिंतया किं स्यादिति तत्त्वं विचार्य सा । न चकार तदा दुःखं शिवे धैर्यं समागता

ນາງໄດ້ພິຈາລະນາຄວາມຈິງວ່າ “ວັນນີ້ ຄວາມກັງວົນຂອງຂ້ອຍຈະເກີດປະໂຫຍດອັນໃດ?” ແລ້ວນາງກໍບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຄວາມໂສກເຂົ້າຄອບງຳ; ໂດຍອາໄສພຣະສິວະ ນາງຈຶ່ງໝັ້ນຄົງ ແລະກ້າຫານ.

Verse 30

पार्थिवांश्च गृहीत्वा सा पूर्ववत्स्वस्थमानसा । शंभोर्नामान्युच्चरंती जगाम सरसस्तटे

ນາງຖືລິງຄະດິນໄວ້ໃນມື ແລະເຫມືອນເກົ່າດ້ວຍໃຈທີ່ສະຫງົບໝັ້ນຄົງ, ນາງໄດ້ໄປຫາຝັ່ງສະໜາມນ້ຳ, ພ້ອມທັງເອີ້ນຂານນາມອັນສັກສິດຂອງພຣະສຳພູຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.

Verse 31

क्षिप्त्वा च पार्थिवांस्तत्र परावर्त्तत सा यदा । तदा पुत्रस्तडागस्थो दृश्यते स्म तटे तया

ເມື່ອນາງໄດ້ໂຍນເຄື່ອງບູຊາທີ່ເຮັດດ້ວຍດິນລົງໃນທີ່ນັ້ນ ແລະຫັນກັບຄືນ, ໃນຂະນະນັ້ນນາງເຫັນລູກຊາຍ—ຜູ້ຢູ່ໃນສະນ້ຳ—ປາກົດຢູ່ທີ່ຝັ່ງຕໍ່ໜ້ານາງ।

Verse 32

पुत्र उवाच । मातरेहि मिलिष्यामि मृतोऽहं जीवितोऽधुना । तव पुण्यप्रभावाद्धि कृपया शंकरस्य वै

ລູກຊາຍ ກ່າວວ່າ: «ແມ່ເອີຍ, ຂ້ອຍຈະໄດ້ພົບແມ່ແນ່ນອນ. ແມ່ນແທ້ຂ້ອຍເຄີຍຕາຍ, ແຕ່ບັດນີ້ຂ້ອຍມີຊີວິດ—ເນື່ອງດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງບຸນຂອງແມ່ ແລະໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ)»។

Verse 33

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसहितायां धुश्मेशज्योतिर्लिंगोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनं नाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ, ໃນ «ສຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີ່ສີ່ ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ໂກຕິຣຸດຣະ ສັມຫິຕາ», ບົດທີ 33 ຈົບລົງ ມີຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາມະຫິມາແຫ່ງການປະກົດຂຶ້ນຂອງ ທຸສເມຊະ ຈະໂຍຕິຣລິງຄະ»।

Verse 34

एतस्मिन्समये तत्र स्वाविरासीच्छिवो द्रुतम् । ज्योतिरूपो महेशश्च संतुष्टः प्रत्युवाच ह

ໃນຂະນະນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ພຣະສິວະໄດ້ປາກົດຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ. ພຣະມະເຫສະວະ ຜູ້ເປັນອົງໃຫຍ່ ປາກົດເປັນຮູບແຫ່ງແສງສະຫວ່າງ ແລະດ້ວຍຄວາມພໍໃຈ ຈຶ່ງຕອບກ່າວຄືນ।

Verse 35

शिव उवाच । प्रसन्नोऽस्मि वरं ब्रूहि दुष्टया मारितो ह्ययम् । एनां च मारयिष्यामि त्रिशूलेन वरानने

ພຣະສິວະຕັດວ່າ: "ເຮົາພໍໃຈແລ້ວ. ຈົ່ງຂໍພອນຂອງເຈົ້າມາ. ຜູ້ນີ້ຖືກຂ້າໂດຍຍິງຊົ່ວຜູ້ນັ້ນແທ້; ແລະ ເຮົາກໍຈະຂ້ານາງດ້ວຍຕີສູນ (Trident), ໂອ້ ຜູ້ມີໃບໜ້າອັນງົດງາມ."

Verse 36

सूत उवाच । पुरा तदा वरं वव्रे सुप्रणम्य शिवं नता । रक्षणीया त्वया नाथ सुदेहेयं स्वसा मम

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໃນການກ່ອນນັ້ນ ນາງໄດ້ເລືອກພອນໜຶ່ງ. ນາງກ້ອມກາບ ແລະ ກົ້ມລົງກັບພຣະສິວະ ແລ້ວທູນວ່າ: «ໂອ ພຣະນາຖ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງປົກປ້ອງນ້ອງສາວຂ້າພະເຈົ້າ ຊື່ ສຸເດຫາ».

Verse 37

शिव उवाच । अपकारः कृतस्तस्यामुपकारः कथं त्वया । क्रियते हननीया च सुदेहा दुष्टकारिणी

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: «ນາງໄດ້ເຮັດຮ້າຍເຈົ້າ—ແລ້ວເຈົ້າຈະເຮັດຄຸນໃຫ້ນາງໄດ້ແນວໃດ? ສຸເດຫາເປັນຜູ້ກະທຳຊົ່ວ ຄວນຖືກປະຫານ».

Verse 38

घुश्मोवाच । तव दर्शनमात्रेण पातकं नैव तिष्ठति । इदानीं त्वां च वै दृष्ट्वा तत्पापं भस्मतां व्रजेत्

ກຸສະມາກ່າວວ່າ: «ພຽງແຕ່ໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ບາບກໍຢູ່ບໍ່ໄດ້. ບັດນີ້ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະອົງແລ້ວ ບາບນັ້ນຈະກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ».

Verse 39

अपकारेषु यश्चैव ह्युपकारं करोति च । तस्य दर्शनमात्रेण पापं दूरतरं व्रजेत्

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ຜູ້ທີ່ເຮັດຮ້າຍ ກໍຍັງຕອບແທນດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ແລະ ຊ່ວຍເຫຼືອ—ພຽງແຕ່ໄດ້ເຫັນຜູ້ນັ້ນ ບາບກໍຈະຖອຍໄປໄກຫຼາຍ.

Verse 40

इति श्रुतं मया देव भगवद्वाक्यमद्भुतम् । तस्माच्चैवं कृतं येन क्रियतां च सदाशिव

«ໂອ ພຣະເທວະ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຟັງພຣະວາຈາອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະພະຄະວານ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ສະດາຊິວະ, ຂໍໃຫ້ສິ່ງນັ້ນຖືກປະຕິບັດໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະກາດ»។

Verse 41

सूत उवाच । इत्युक्तस्तु तया तत्र प्रसन्नोऽत्यभवत्पुनः । महेश्वरः कृपासिंधुः समूचे भक्तवत्सलः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາງກ່າວດັ່ງນັ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ພຣະມະຫາເທວະກໍກັບມາປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງອີກຄັ້ງ—ພຣະມະເຫສະວະຣະ ມະຫາສະມຸດແຫ່ງກະຣຸນາ ແລະເປັນຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກຕິທັງປວງແທ້ໆ.

Verse 42

शिव उवाच । अन्यद्वरं ब्रूहि घुश्मे ददामि च हितं तव । त्वद्भक्त्या सुप्रसन्नोऽस्मि निर्विकारस्वभावतः

ພຣະຊິວະກ່າວວ່າ: «ໂອ ກຸສະມາ, ຈົ່ງຂໍພອນອື່ນອີກ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະທານສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແທ້ແກ່ເຈົ້າ. ເນື່ອງດ້ວຍພັກຕິຂອງເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ; ໂດຍສະພາບແທ້ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີການປ່ຽນແປງ ແລະບໍ່ມີມົນທິນ»។

Verse 43

सूत उवाच । सोवाच तद्वचश्श्रुत्वा यदि देयो वरस्त्वया । लोकानां चैव रक्षार्थमत्र स्थेयं मदाख्यया

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງພຣະວາຈານັ້ນແລ້ວ, ລາວຈຶ່ງກ່າວວ່າ: «ຖ້າພຣະອົງຈະປະທານພອນ, ເພື່ອປົກປ້ອງບັນດາໂລກ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງປະທັບຢູ່ທີ່ນີ້ ໂດຍຖືນາມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ»។

Verse 44

तदोवाच शिवस्तत्र सुप्रसन्नो महेश्वरः । स्थास्येऽत्र तव नाम्नाहं घुश्मेशाख्यस्सुखप्रदः

ແລ້ວພຣະສິວະ ມະເຫສວະຣະ ຜູ້ປະທານພຣະກະລຸນາຢ່າງຍິ່ງ ໄດ້ກ່າວຢູ່ທີ່ນັ້ນວ່າ: «ໃນສະຖານທີ່ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສະຖິດຢູ່ ໂດຍຮັບນາມຂອງເຈົ້າເປັນ ‘ກຸສເມຊະ’ ຜູ້ປະທານຄວາມສຸກ ແລະຄວາມສຸກສະຫງົບທາງວິນຍານ»។

Verse 45

घुश्मेशाख्यं सुप्रसिद्धं लिंगं मे जायतां शुभम् । इदं सरस्तु लिंगानामालयं जायतां सदा

«ຂໍໃຫ້ລິງຄະອັນເປັນມົງຄຸນຂອງຂ້ອຍນີ້ ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກຢ່າງກວ້າງຂວາງໃນນາມ ‘ກຸສເມສະ’ (Ghuśmeśa). ແລະຂໍໃຫ້ສະຣະນ້ຳອັນສັກສິດນີ້ ເປັນທີ່ພັກພິງ ແລະ ທີ່ສະຖິດຂອງລິງຄະທັງຫມົດຕະຫຼອດໄປ»។

Verse 46

तस्माच्छिवालयं नाम प्रसिद्धं भुवनत्रये । सर्वकामप्रदं ह्येतद्दर्शनात्स्यात्सदा सरः

ດັ່ງນັ້ນ ສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ສິວາລະຍະ’ (Śivālaya) ຈຶ່ງໂດ່ງດັງໃນສາມໂລກ. ແທ້ຈິງ ມັນປະທານຄວາມປາຖະໜາທຸກປະການ; ແມ່ນແຕ່ເຫັນສະຣະນ້ຳນີ້ກໍໄດ້ຮັບມົງຄຸນ ແລະ ຄວາມສິຣິມົງຄຸນຢູ່ເປັນນິດ.

Verse 47

तव वंशे शतं चैकं पुरुषावधि सुव्रते । ईदृशाः पुत्रकाः श्रेष्ठा भविष्यंति न संशयः

ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະອັນປະເສີດ, ໃນວົງສານຂອງເຈົ້າ ຈະມີບຸລຸດສືບຕໍ່ກັນ ຈຳນວນ ໜຶ່ງຮ້ອຍໜຶ່ງ (101). ບຸດຜູ້ປະເສີດມີຄຸນທຳເຊັ່ນນີ້ ຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 48

सुस्त्रीकास्सुधनाश्चैव स्वायुष्याश्च विचक्षणाः । विद्यावंतो ह्युदाराश्च भुक्तिमुक्तिफलाप्तये

ເຂົາທັງຫຼາຍຈະໄດ້ຮັບພັນລະຍາຜູ້ດີ ມີຊັບສົມບັດ ອາຍຸຍືນ ແລະມີປັນຍາຮອບຄອບ; ມີວິຊາ ແລະໃຈກວ້າງ ເພື່ອບັນລຸຜົນແຫ່ງ bhukti (ສຸກໂລກີ) ແລະ mukti (ຫຼຸດພົ້ນ)។

Verse 49

शतमेकोत्तरं चैव भविष्यंति गुणाधिकाः । ईदृशो वंशविस्तारो भविष्यति सुशोभनः

ແທ້ແລ້ວ ຈະມີລູກຫຼານ 101 ຄົນ ຜູ້ມີຄຸນຄ່າສູງຍິ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ ວົງສານີ້ຈະແຜ່ຂະຫຍາຍຢ່າງງາມ ແລະຮຸ່ງເຮືອງ.

Verse 50

सूत उवाच । इत्युक्त्वा च शिवस्तत्र लिंगरूपोऽभवत्तदा । घुश्मेशो नाम विख्यातः सरश्चैव शिवालयम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະສິວາໃນທີ່ນັ້ນກໍປາກົດເປັນຮູບລິງຄະ. ພຣະອົງໄດ້ຮູ້ຈັກກັນໃນນາມ «ກຸສເມຊະ» ແລະ ສະຫຼອງນ້ຳອັນສັກສິດນັ້ນກໍໂດງດັງວ່າ «ສິວາລະຍະ» ອັນເປັນທີ່ພຳນັກຂອງພຣະສິວາ.

Verse 51

सुधर्मा स च घुश्मा च सुदेहा च समागताः । प्रदक्षिणं शिवस्याशु शतमेकोत्तरं दधुः

ຕໍ່ມາ ສຸທັມມາ, ກຸສມາ ແລະ ສຸເດຫາ ໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນ ແລ້ວກໍເຮັດປະທັກສິນາຮອບພຣະສິວາຢ່າງໄວ ຈຳນວນ ໜຶ່ງຮ້ອຍໜຶ່ງ ຄັ້ງ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແລະສັດທາ.

Verse 52

पूजां कृत्वा महेशस्य मिलित्वा च परस्परम् । हित्वा चांतर्मलं तत्र लेभिरे परमं सुखम्

ເມື່ອໄດ້ປະກອບພິທີບູຊາພຣະມະເຫສະ ແລະມາພົບກັນດ້ວຍຄວາມສາມັກຄີ ພວກເຂົາໄດ້ລະທິ້ງມົນທິນພາຍໃນຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ແລະບັນລຸສຸກອັນສູງສຸດ।

Verse 53

पुत्रं दृष्ट्वा सुदेहा सा जीवितं लज्जिताभवत् । तौ क्षमाप्याचरद्विप्रा निजपापापहं व्रतम्

ເມື່ອເຫັນລູກຊາຍ ນາງສຸເທຫາ ຜູ້ເປັນພຣາຫມິນີ ກໍອາຍຕໍ່ຊີວິດຂອງຕົນເອງ. ຫຼັງຈາກຂໍອະໄພຈາກທັງສອງ ນາງໄດ້ຖືວຣະຕະທີ່ລ້າງບາບຂອງຕົນ.

Verse 54

घुश्मेशाख्यमिदं लिंगमित्थं जातं मुनीश्वराः । तं दृष्ट्वा पूजयित्वा हि सुखं संवर्द्धते सदा

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດທັງຫຼາຍ, ດັ່ງນັ້ນລິງຄະນີ້ຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ “ຄຸສເມສະ”. ແຕ່ພຽງເຫັນມັນ ແລະບູຊາມັນ ຄວາມສຸກສະບາຍແລະຄວາມຜາສຸກຈະເພີ່ມພູນຢູ່ເສມອ.

Verse 55

इति वश्च समाख्याता ज्योतिर्लिंगावली मया । द्वादशप्रमिता सर्वकामदा भुक्ति मुक्तिदा

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ເລົ່າໃຫ້ພວກເຈົ້າຟັງແລ້ວ ເຖິງລໍາດັບອັນສັກສິດຂອງ ຈໂຍຕິຣລິງກະ (Jyotirliṅga)—ມີສິບສອງອົງ—ຜູ້ປະທານການສໍາເລັດແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາອັນຊອບທັງປວງ ແລະປະທານທັງ ພຸກຕິ (ຄວາມສຸກໂລກີ) ແລະ ມຸກຕິ (ການຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 56

एतज्ज्योतिर्लिंगकथां यः पठेच्छृणुयादपि । मुच्यते सर्वपापेभ्यो भुक्तिं मुक्तिं च विंदति

ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ອ່ານ ຫຼືແມ່ນແຕ່ຟັງ ເລື່ອງລາວອັນສັກສິດຂອງ ຈໂຍຕິຣລິງກະ (Jyotirliṅga) ນີ້ ຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະຈະໄດ້ຮັບທັງ ພຸກຕິ (ຄວາມສໍາເລັດໂລກີ) ແລະ ມຸກຕິ (ການຫຼຸດພົ້ນ) ໂດຍພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະສີວະ (Śiva) ຜູ້ເປັນປະຕິສູງສຸດ.