अवंतीस्थ-ब्राह्मणकथा तथा तृतीय-ज्योतिर्लिङ्गोपाख्यान-प्रस्तावना (Avanti Brahmin Narrative and Prelude to the Third Jyotirliṅga)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूत सर्वं विजानासि वस्तु व्यास प्रसादतः । ज्योतिषां च कथां श्रुत्वा तृप्तिर्नैव प्रजायते

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: «ໂອ ສູຕະ, ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງ ວຽາສະ ເຈົ້າຮູ້ທຸກສິ່ງຕາມຄວາມຈິງ. ແຕ່ເຖິງຈະໄດ້ຟັງເລື່ອງອັນສັກສິດຂອງ ຈະໂຍຕິ (ຈະໂຍຕິຣະລິງຄະ) ແລ້ວ ຄວາມອິ່ມໃຈຂອງພວກເຮົາກໍບໍ່ເກີດຂຶ້ນເລີຍ»។

Verse 2

तस्मात्त्वं हि विशेषेण कृपां कृत्वातुलां प्रभो । ज्योतिर्लिंगं तृतीयं च कथय त्वं हि नोऽधुना

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະອົງ, ຂໍໃຫ້ຊົງເມດຕາເປັນພິເສດ—ສະແດງຄວາມກະລຸນາອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້—ແລະບັດນີ້ ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເລົ່າເຖິງ ຈະໂຍຕິຣະລິງຄະ ອົງທີສາມ ໃຫ້ພວກເຮົາຟັງ।

Verse 3

सूत उवाच । धन्योऽहं कृतकृत्योऽहं श्रीमतां भवतां यदि । गतश्च संगमं विप्रा धन्या वै साधुसंगतिः

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ມີວາສະນາ, ຊີວິດຂ້າພະເຈົ້າສຳເລັດແລ້ວ, ເມື່ອໄດ້ພົບພາກັບທ່ານທັງຫຼາຍ ຜູ້ເປັນພຣາຫມະນະລິສີອັນສົງ່າງາມ. ແທ້ຈິງ ການຄົບຫາກັບສາທຸຊົນແມ່ນພອນໂດຍຕົນເອງ»។

Verse 4

अतो मत्वा स्वभाग्यं हि कथयिष्यामि पावनीम् । पापप्रणाशिनीं दिव्यां कथां च शृणुतादरात्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພິຈາລະນາເຖິງວາສະນາອັນດີຂອງທ່ານທັງຫຼາຍ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າເລື່ອງອັນຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ—ເປັນທິບ ແລະທຳລາຍບາບ—ຂໍໃຫ້ຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແລະໃສ່ໃຈ।

Verse 5

अवंती नगरी रम्या मुक्तिदा सर्वदेहिनाम् । शिवप्रिया महापुण्या वर्तते लोकपावनी

ນະຄອນອະວັນຕີອັນງາມ ປະທານໂມກະແກ່ສັດຜູ້ມີກາຍທັງປວງ. ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສິວະ ມີບຸນຍິ່ງ ແລະເປັນຜູ້ຊໍາລະໂລກທັງຫມົດ.

Verse 6

तत्रासीद्बाह्मणश्रेष्ठश्शुभकर्मपरायणः । वेदाध्ययनकर्त्ता च वेदकर्मरतस्सदा

ທີ່ນັ້ນມີພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ອຸທິດຕົນໃນກິດດີງາມ. ທ່ານເປັນຜູ້ຮຽນວິເທດຢ່າງພາກພຽນ ແລະຄົງຢູ່ໃນພິທີກຳຕາມວິເທດເປັນນິດ.

Verse 7

अग्न्याधानसमायुक्तश्शिवपूजारतस्सदा । पार्थिवीं प्रत्यहं मूर्तिं पूजयामास वै द्विजः

ທ່ານພ້ອມດ້ວຍພິທີ «ອັກນະຍາທານະ» ອັນເປັນການຮັກສາໄຟສັກສິດ ແລະອຸທິດຕົນໃນການບູຊາພຣະສິວະເປັນນິດ. ພຣາຫມັນຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງນັ້ນ ບູຊາທຸກວັນ ຮູບມູຣຕິດິນ (ປາຣຖິວະ-ມູຣຕິ) ເພື່ອເປັນທີ່ຮອງຮັບການປະທັບຂອງພຣະສິວະ.

Verse 8

सर्वकर्मफलं प्राप्य द्विजो वेदप्रियस्सदा । सतां गतिं समालेभे सम्यग्ज्ञानपरायणः

ເມື່ອໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງກຳດີທັງປວງ ດວິຊະ—ຜູ້ຮັກພຣະເວດາຢູ່ເສມອ—ໄດ້ເຂົ້າສູ່ທາງອັນປະເສີດຂອງສັດບຸລຸດ ໂດຍອຸທິດໃຈແກ່ປັນຍາອັນຖືກຕ້ອງ ອັນນຳໄປສູ່ການຮູ້ແຈ້ງພຣະສິວະ।

Verse 9

तत्पुत्रास्तादृशाश्चासंश्चत्वारो मुनिसत्तमाः । शिवपूजारता नित्यं पित्रोरनवमास्सदा

ບຸດຂອງທ່ານກໍມີນິໄສດຽວກັນ—ເປັນມຸນີຜູ້ປະເສີດ 4 ອົງ—ອຸທິດຕົນບູຊາພຣະສິວະເຈົ້າຢູ່ເສມອ ແລະນອບນ້ອມເຄົາລົບພໍ່ແມ່ຢ່າງສະເໝີ.

Verse 10

देवप्रियश्च तज्ज्येष्ठः प्रियमेधास्ततः परम् । तृतीयस्तु कृतो नाम धर्मवाही च सुव्रतः

ໃນພວກເຂົາ ຜູ້ໃຫຍ່ສຸດຊື່ ເທວະປຣິຍະ; ຕໍ່ມາແມ່ນ ປຣິຍະເມທາ. ຄົນທີສາມມີນາມວ່າ ກຣິຕະ—ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງ—ເປັນຜູ້ທົນຖືທຳມະ ແລະໝັ້ນຄົງໃນວຣະຕະອັນສັກສິດ.

Verse 11

तेषां पुण्यप्रतापाच्च पृथिव्यां सुखमैधत । शुक्लपक्षे यथा चन्द्रो वर्द्धते च निरंतरम्

ດ້ວຍອານຸພາບອັນສະຫວ່າງໄສຂອງບຸນກຸສົນທີ່ພວກເຂົາສະສົມໄວ້, ຄວາມສຸກໄດ້ເຈີຣິນງອກງາມໃນແຜ່ນດິນ; ດັ່ງດວງຈັນໃນຂ້າງຂຶ້ນ (ສຸກລະປັກສະ) ທີ່ເພີ່ມພູນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ບໍ່ຂາດສາຍ.

Verse 12

तथा तेषां गुणास्तत्र वर्द्धन्ते स्म सुखावहाः । ब्रह्मतेजोमयी सा वै नगरी चाभवत्तदा

ດັ່ງນັ້ນ ໃນສະຖານນັ້ນ ຄຸນຄ່າອັນເປັນມົງຄຸນຂອງພວກເຂົາໄດ້ເພີ່ມພູນຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ນຳມາຄວາມສະຫງົບທາງວິນຍານ ແລະ ຄວາມຜາສຸກ; ແລະໃນເວລານັ້ນ ນະຄອນກໍເຕັມໄປດ້ວຍລັດສະຫມີແຫ່ງພຣະພຣະຫມາ—ສະຫວ່າງໄສດ້ວຍຕະເຈະອັນສັກສິດ।

Verse 13

एतस्मिन्नन्तरे तत्र यज्जातं वृत्तमुत्तमम् । श्रूयतां तद्द्विजश्रेष्ठाः कथयामि यथाश्रुतम्

ໃນຂະນະນັ້ນ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເຫດການອັນປະເສີດຍິ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນ. ໂອ ທ່ານດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງຟັງເຖີດ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າຕາມທີ່ໄດ້ຍິນມາຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 14

पर्वते रत्नमाले च दूषणाख्यो महासुरः । बलवान्दैत्यराजश्च धर्मद्वेषी निरन्तरम्

ເທິງພູຣັດນະມາລາ ມີມະຫາອະສຸຣະຊື່ ດູສະນະ ອາໄສຢູ່; ມີພະລັງແຂງກ້າ ເປັນຈອມກະສັດໃນຫມູ່ໄດຕະຍະ ແລະ ເປັນຜູ້ຊັງຊັງທຳມະຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ.

Verse 15

ब्रह्मणो वरदानाच्च जगतुच्छीचकार ह । देवा पराजितास्तेन स्थानान्निस्सारितास्तथा

ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງພອນທີ່ໄດ້ຈາກພຣະພຣະຫມາ ລາວໄດ້ເຮັດໃຫ້ໂລກທັງຫຼາຍປັ່ນປ່ວນວຸ່ນວາຍ. ດ້ວຍລາວ ພວກເທວະຖືກປະລາຊັຍ ແລະ ຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກຖິ່ນພຳນັກສະຫວັນຂອງຕົນດ້ວຍ.

Verse 16

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां महाकालज्योतिर्लिंगमाहात्म्यवर्णनं नाम षोडशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ ສຣີ-ສິວະມະຫາປຸຣານະ ໃນສຳຫິຕາທີ 4 ຄື ໂກຕິຣຸດຣະສຳຫິຕາ ບົດທີ 16 ຊື່ວ່າ “ການພັນລະນາພຣະມະຫິມາຂອງ ມະຫາກາລ ຈໂຍຕິຣລິງຄະ” ກໍສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 17

यावंतो वेदधर्माश्च तावंतो दूरतः कृताः । तीर्थेतीर्थे तथा क्षेत्रे धर्मो नीतश्च दूरतः

ພຣະທຳໜ້າທີ່ທັງຫມົດທີ່ວິດາກຳນົດ ຖືກໂຍນໄປໄກ; ແລະໃນການໄປສະຖານທີ່ຈາກທີ່ໜຶ່ງໄປອີກທີ່ໜຶ່ງ, ຈາກເຂດສັກສິດໄປອີກເຂດສັກສິດ, ຄວາມຊອບທຳເອງກໍຖືກຂັບໄລ່ໄປໄກ.

Verse 18

अवंती नगरी रम्या तत्रैका दृश्यते पुनः । इत्थं विचार्य तेनैव यत्कृतं श्रूयतां हि तत्

“ອະວັນຕີ ເປັນນະຄອນອັນຮື່ນຮົມນ່າຊົມ; ທີ່ນັ້ນແທ້ໆ ມີພຣະສະຖິດອັນສັກສິດຢ່າງໜຶ່ງປາກົດອີກຄັ້ງ. ເມື່ອພິຈາລະນາແບບນີ້ແລ້ວ, ຈົ່ງຟັງບັດນີ້ວ່າ ລາວໄດ້ກະທຳສິ່ງໃດ.”

Verse 19

बहुसैन्यसमायुक्तो दूषणस्स महासुरः । तत्रस्थान्ब्रह्मणान्सर्वानुद्दिश्य समुपाययौ

ມະຫາອະສຸຣະ ດູສະນະ ຜູ້ມີກອງທັບຫຼາຍຫຼວງຕິດຕາມ ໄດ້ຍ່າງໜ້າໄປທີ່ນັ້ນ ໂດຍເລັ່ງເປົ້າໝາຍໄປຫາບຣາຫມະນະທັງຫມົດທີ່ພັກຢູ່ໃນສະຖານນັ້ນ.

Verse 20

तत्रागत्य स दैत्येन्द्रश्चतुरो दैत्यसत्तमान् । प्रोवाचाहूय वचनं विप्र द्रोही महाखलः

ເມື່ອມາຮອດທີ່ນັ້ນ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພວກໄດຕະ—ຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ ແລະເປັນສັດຕູຕໍ່ພຣາຫມະນ—ໄດ້ເອີ້ນໄດຕະຜູ້ເລີດສີ່ຄົນມາ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄຳຕໍ່ພວກເຂົາ.

Verse 21

दैत्य उवाच । किमेते ब्राह्मणा दुष्टा न कुर्वंति वचो मम । वेदधर्मरता एते सर्वे दंड्या मते मम

ໄດຕະກ່າວວ່າ: “ເປັນຫຍັງພຣາຫມະນຊົ່ວເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງບໍ່ເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງຂ້າ? ເພາະພວກເຂົາຍຶດໝັ້ນໃນທຳມະແຫ່ງເວດາ ຕາມຄວາມເຫັນຂອງຂ້າ ພວກເຂົາທັງໝົດຄວນຖືກລົງໂທດ.”

Verse 22

सर्वे देवा मया लोके राजानश्च पराजिताः । वशे किं ब्राह्मणाश्शक्या न कर्तुं दैत्यसत्तमाः

“ເທວະທັງໝົດໃນໂລກນີ້ ແມ່ນກະທັ້ງບັນດາກະສັດ ກໍຖືກຂ້າພິຊິດແລ້ວ. ໂອ ໄດຕະຜູ້ປະເສີດ, ມີສິ່ງໃດທີ່ເຮັດບໍ່ໄດ້? ບໍ່ແມ່ນແມ່ນກະທັ້ງພຣາຫມະນກໍສາມາດນຳມາໃຫ້ຢູ່ໃນອຳນາດໄດ້ບໍ?”

Verse 23

यदि जीवितुमिच्छा स्यात्तदा धर्मं शिवस्य च । वेदानां परमं धर्मं त्यक्त्वा सुखसुभागिनः

“ຖ້າຜູ້ໃດປາຖະໜາຈະດຳລົງຊີວິດຢ່າງດີ ແລະມີຄວາມໝາຍ ກໍຄວນດຳເນີນຕາມທຳມະຂອງພຣະສິວະ. ຜູ້ໃດລະທິ້ງທຳມະອັນສູງສຸດທີ່ເວດາສອນ ຈະເຫຼືອແຕ່ເປັນຜູ້ແສວງຫາຄວາມສຸກສະບາຍ ແລະໂຊກລາບໂລກີ.”

Verse 24

अन्यथा जीवने तेषां संशयश्च भविष्यति । इति सत्यं मया प्रोक्तं तत्कुरुध्वं विशंकिताः

ຖ້າບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນ ຄວາມສົງໄສເກືອບກັບການດຳລົງຊີວິດຂອງພວກເຂົາ ຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ກ່າວຄວາມຈິງແລ້ວ—ພວກເຈົ້າຜູ້ຍັງລັງເລ ຈົ່ງເຮັດຕາມນັ້ນເຖີດ।

Verse 25

सूत उवाच । इति निश्चित्य ते दैत्याश्चत्वारः पावका इव । चतुर्दिक्षु तदा जाताः प्रलये च यथा पुरा

ສູຕະ (Sūta) ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອຕັດສິນໃຈແນ່ນອນແລ້ວ ໄດຕະ (Daitya) ທັງສີ່ນັ້ນ ດຸດດັ່ງໄຟທີ່ລຸກໂຊນ ໄດ້ແຜ່ອອກໄປສູ່ທິດທັງສີ່ໃນເວລານັ້ນ ເຫມືອນດັ່ງໃນອະດີດເມື່ອເກີດປຣະລະຍະ (pralaya).»

Verse 26

ते ब्राह्मणास्तथा श्रुत्वा दैत्यानामुद्यमं तदा । न दुःखं लेभिरे तत्र शिवध्यान परायणाः

ເມື່ອບຣາຫມັນ (brāhmaṇa) ເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຍິນເຖິງການລຸກຮຸກອັນດຸຮ້າຍຂອງໄດຕະ (Daitya) ໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມໂສກເສົ້າໃນທີ່ນັ້ນ ເພາະເປັນຜູ້ອຸທິດຕົນໃຫ້ແກ່ການພິຈາລະນາສະມາທິໃນພຣະສິວະ (Śiva).

Verse 27

धैर्यं समाश्रितास्ते च रेखामात्रं तदा द्विजाः । न चेलुः परमध्यानाद्वराकाः के शिवाग्रतः

ແລ້ວບັນດາພຣາຫມັນລະສີເຫຼົ່ານັ້ນ ອາໄສຄວາມອົດທົນອັນໝັ້ນຄົງ ກາຍເປັນເຫມືອນແຕ່ເສັ້ນບາງໆ—ນິ່ງສະຫງົບ. ຜູ້ນ່າສົງສານເຫຼົ່ານັ້ນ ຈົ່ມຢູ່ໃນສະມາທິສູງສຸດ ແລະບໍ່ໄດ້ຂະບື້ນໄຫວເລີຍ ຕໍ່ໜ້າພຣະສິວະໂດຍກົງ.

Verse 28

एतस्मिन्नन्तरे तैस्तु व्याप्तासीन्नगरी शुभा । लोकाश्च पीडितास्तैस्तु ब्राह्मणान्समुपाययुः

ໃນຂະນະນັ້ນ ເມືອງອັນເປັນມົງຄຸນນັ້ນ ຖືກພວກເຂົາແຜ່ລາມຄອບງຳ. ປະຊາຊົນຖືກກົດຂີ່ ແລະທຸກທໍລະມານໂດຍຜູ້ກົດຂີ່ເຫຼົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງເຂົ້າໄປຫາພຣາຫມັນເພື່ອຂໍພຶ່ງພາ ແລະຄໍາຊີ້ນໍາ—ສືບຫາວິທີອັນຊອບທໍາ ຕາມທັມມະ ແລະພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ ເພື່ອໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງ.

Verse 29

लोका ऊचुः । स्वामिनः किं च कर्त्तव्यं दुष्टाश्च समुपागताः । हिंसिता बहवो लोका आगताश्च समीपतः

ປະຊາຊົນກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ນາຍທ່ານ, ບັດນີ້ຄວນເຮັດຢ່າງໃດ? ຄົນຊົ່ວໄດ້ມາຮອດແລ້ວ. ຜູ້ຄົນຫຼາຍຖືກທໍາຮ້າຍ ແລະພວກເຂົາກໍເຂົ້າມາໃກ້ແລ້ວ.”

Verse 30

सूत उवाच । तेषामिति वचश्श्रुत्वा वेदप्रियसुताश्च ते । समूचुर्ब्राह्मणास्तान्वै विश्वस्ताश्शंकरे सदा

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ບຸດຂອງເວດະປຣິຍະ ຄືພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ ຜູ້ໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະສັງກະຣະເສມອ ໄດ້ກ່າວຕອບກັບເຂົາເຈົ້າ។

Verse 31

ब्राह्मणा ऊचुः । श्रूयतां विद्यते नैव बलं दुष्टभयावहम् । न शस्त्राणि तथा संति यच्च ते विमुखाः पुनः

ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຟັງ—ໃນທີ່ນີ້ບໍ່ມີພະລັງອັນໃດທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຄົນຊົ່ວຫວາດກົວໄດ້ແທ້. ພວກເຮົາກໍບໍ່ມີອາວຸດເຊັ່ນນັ້ນ; ແລະຜູ້ທີ່ເຄີຍຢູ່ຝ່າຍເຈົ້າ ກໍຫັນຫນ້າຈາກເຈົ້າອີກຄັ້ງ.”

Verse 32

सामान्यस्यापमानो नो ह्याश्रयस्य भवेदिह । पुनश्च किं समर्थस्य शिवस्येह भविष्यति

ໃນທີ່ນີ້ ການດູໝິ່ນຄົນທົ່ວໄປ ອາດຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ພຶ່ງພາເຂົາເຈົ້າເສຍຫາຍໄດ້ແທ້; ແຕ່ສໍາລັບພຣະສິວະ ຜູ້ສາມາດທຸກຢ່າງ ຈະມີອັນໃດເກີດຂຶ້ນໄດ້ອີກ?

Verse 33

शिवो रक्षां करोत्वद्यासुराणां भयतः प्रभुः । नान्यथा शरणं लोके भक्तवत्सलतश्शिवात्

ຂໍໃຫ້ພຣະສິວະ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນອົງອະທິປະໄຕ ປົກປ້ອງເຈົ້າໃນວັນນີ້ ຈາກຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ອະສຸຣະທັງຫຼາຍ. ໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງອື່ນ—ເນື່ອງຈາກພຣະອົງເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີ—ນອກຈາກພຣະສິວະ.

Verse 34

सूत उवाच । इति धैर्यं समास्थाय समर्चां पार्थिवस्य च । कृत्वा ते च द्विजाः सम्यक्स्थिता ध्यानपरायणाः । दृष्टा दैत्येन तावच्च ते विप्रास्सबलेन हि

ສູຕະເວົ້າວ່າ: “ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຕັ້ງຄວາມກ້າຫານໄວ້ແນ່ນອນ ແລະໄດ້ບູຊາພຣະຮູບປາຣຖິວະ (ຮູບດິນ) ຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ພຣາຫມັນຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງເຫຼົ່ານັ້ນ ຢືນຢັນຢ່າງໝັ້ນຄົງ ອຸທິດໃຈທັງໝົດໃນການພິຈາລະນາ. ແຕ່ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພວກພຣາຫມັນນັ້ນຖືກດາຍຕະຍະເຫັນ ຜູ້ມີກອງກໍາລັງຕິດຕາມ.”

Verse 35

दूषणेन वचः प्रोक्तं हन्यतां वध्यतामिति । तच्छ्रुतं तैस्तदा नैव दैत्यप्रोक्तं वचो द्विजैः । वेदप्रियसुतैश्शंभोर्ध्यानमार्गपरायणैः

ດ້ວຍຄວາມປະທຸດ ລາວເວົ້າວ່າ “ຈົ່ງຕີພວກເຂົາ—ຈົ່ງຂ້າພວກເຂົາ.” ແຕ່ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນ ບຸດທະວິຊະຂອງເວດະປຣິຍະ ຜູ້ອຸທິດແດ່ພຣະສຳພູ (ພຣະຊິວະ) ແລະມັ່ນຄົງໃນທາງສະມາທິ ບໍ່ຍອມຮັບຄໍາສັ່ງຂອງອະສູນັ້ນເລີຍ.

Verse 36

अथ यावत्स दुष्टात्मा हन्तुमैच्छद्द्विजांश्च तान् । तावच्च प्रार्थिवस्थाने गर्त्तं आसीत्सशब्दकः

ແລ້ວເມື່ອຈິດຊົ່ວນັ້ນປາດຖະນາຈະຂ້າພວກພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນ ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ທີ່ພື້ນດິນກໍປາກົດຫຼຸມໜຶ່ງ ມີສຽງກັງວານດັງສະນັ່ນ.

Verse 37

गर्तात्ततस्समुत्पन्नः शिवो विकटरूपधृक् । महाकाल इति ख्यातो दुष्टहंता सतां गतिः

ແລ້ວຈາກຫຼຸມນັ້ນ ພຣະຊິວະຜູ້ຊົງຮູບອັນນ່າຢ້ານກໍຜຸດຂຶ້ນ. ພຣະອົງໄດ້ຮັບນາມວ່າ “ມະຫາກາລ” ຜູ້ປະຫານຄົນຊົ່ວ ແລະເປັນທີ່ພຶ່ງພາ ແລະຈຸດໝາຍສຸດທ້າຍຂອງຄົນດີ.

Verse 38

महाकालस्समुत्पन्नो दुष्टानां त्वादृशामहम् । खल त्वं ब्राह्मणानां हि समीपाद्दूरतो व्रज

“ເຮົາແມ່ນ ມະຫາກາລ ຜຸດຂຶ້ນເພື່ອລົງໂທດຄົນຊົ່ວເຊັ່ນເຈົ້າ. ໂອ ຄົນຊົ່ວຊ້າ ຈົ່ງໄປໃຫ້ໄກ—ຢ່າເຂົ້າໃກ້ພວກພຣາຫມັນ.”

Verse 39

इत्युक्त्वा हुंकृतेनैव भस्मसात्कृतवांस्तदा । दूषणं च महाकालः शंकरस्सबलं द्रुतम्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະມະຫາກາລ ສັງກະຣະ ໄດ້ເປົ່າສຽງ «ຮຸ່ມ» ແຕ່ຄັ້ງດຽວ ກໍເຮັດໃຫ້ ດູສະນະ ແລະກອງທັບທັງໝົດ ກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າໃນທັນທີ।

Verse 40

कियत्सैन्यं हतं तेन किंचित्सैन्यं पलायितम् । दूषणश्च हतस्तेन शिवेनेह परात्मना

ໂດຍພຣະອົງນັ້ນ ກອງທັບສ່ວນໃຫຍ່ຖືກສັງຫານ ແລະມີພຽງບາງສ່ວນນ້ອຍທີ່ຫລົບໜີ. ດູສະນະກໍຖືກສັງຫານຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໂດຍພຣະສິວະ—ອາດຕະມາສູງສຸດ—ຜູ້ປາກົດໃນສະຖານທີ່ນີ້।

Verse 41

सूर्यं दृष्ट्वा यथा याति संक्षयं सर्वशस्तमः । तथैव च शिवं दृष्ट्वा तत्सैन्यं विननाश ह

ເຫມືອນດັ່ງຄວາມມືດທຸກຢ່າງສູນສິ້ນໄປເມື່ອເຫັນດວງອາທິດ, ສັນນັ້ນແຫຼະ ເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະສິວະ ກອງທັບຝ່າຍຕໍ່ຕ້ານນັ້ນກໍພິນາດສິ້ນເຊີງ।

Verse 42

देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिः पपात ह । देवास्समाययुस्सर्वे हरिब्रह्मादयस्तथा

ກອງກະຫຼອງສະຫວັນດັງກັງວານ ແລະຝົນດອກໄມ້ກໍຕົກລົງ. ແລ້ວບັນດາເທວະທັງປວງກໍມາຊຸມນຸມຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ພຣະວິສນຸ, ພຣະພຣະຫມາ ແລະອື່ນໆ—ເພື່ອນົບນ້ອມບູຊາການປາກົດອັນເປັນມົງຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ।

Verse 43

भक्त्या प्रणम्य तं देवं शंकरं लोकशंकरम् । तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैः कृतांजलिपुटा द्विजाः

ດ້ວຍຄວາມສັດທາພັກດີ ພວກດວິຊະໄດ້ກົ້ມກາບພຣະເທວະນັ້ນ ຄືພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເກື້ອກູນໂລກ ແລະປະນົມມືເປັນອັນຊະລີ ສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍບົດສະຕູຕຣະຫຼາຍປະເພດ।

Verse 44

ब्राह्मणांश्च समाश्वास्य सुप्रसन्नश्शिवस्स्वयम् । वरं ब्रूतेति चोवाच महाकालो महेश्वरः

ເມື່ອໄດ້ປອບໃຈແລະໃຫ້ຄວາມອຸ່ນໃຈແກ່ພວກພຣາຫມັນແລ້ວ ພຣະຊິວະເອງ—ຜູ້ປະເສີດດ້ວຍຄວາມເມດຕາ—ໄດ້ກ່າວ. ພຣະມະຫາກາລ ມະເຫສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງເວົ້າເຖີດ; ຂໍພອນປະສົງຂອງເຈົ້າ.”

Verse 45

तच्छ्रुत्वा ते द्विजास्सर्वे कृताञ्जलिपुटास्तदा । सुप्रणम्य शिवं भक्त्या प्रोचुस्संनतमस्तकाः

ເມື່ອໄດ້ຍິນແນວນັ້ນ, ເຫຼົ່າລືສີຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງທັງໝົດນັ້ນກໍបានພະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ໂດຍການກົ້ມຂາບພຣະສິວະຢ່າງສຸດຊຶ້ງດ້ວຍຄວາມສັດທາ ແລະ ດ້ວຍຫົວທີ່ກົ້ມລົງຢ່າງຖ່ອມຕົວ, ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ.

Verse 46

द्विजा ऊचुः । महाकाल महादेव दुष्टदण्डकर प्रभो । मुक्तिं प्रयच्छ नश्शंभो संसारांबुधितश्शिव

ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງກ່າວວ່າ: "ໂອ້ ມະຫາກາລະ, ໂອ້ ມະຫາເທວະ, ໂອ້ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ລົງໂທດຄົນຊົ່ວ! ໂອ້ ສັມພູ, ຂໍໂຜດປະທານການຫຼຸດພົ້ນແກ່ພວກເຮົາ—ໂອ້ ສິວະ, (ຂໍຊ່ວຍພວກເຮົາ) ຈາກມະຫາສະໝຸດແຫ່ງການວຽນວ່າຍຕາຍເກີດ."

Verse 47

अत्रैव लोकरक्षार्थं स्थातव्यं हि त्वया शिव । स्वदर्शकान्नराञ्छम्भो तारय त्वं सदा प्रभो

ໂອ້ ສິວະ, ເພື່ອການປົກປ້ອງໂລກທັງຫຼາຍ ພຣະອົງຕ້ອງປະທັບຢູ່ທີ່ນີ້ແທ້ໆ. ໂອ້ ສັມພູ, ໂອ້ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ຂໍຈົ່ງຊ່ວຍຂ້າມຝັ່ງ (ປົດປ່ອຍ) ຜູ້ຄົນທີ່ໄດ້ມາເຫັນພຣະອົງ (ແລະ ມາເພື່ອຮັບດາຣະຊານະຂອງພຣະອົງ) ສະເໝີເຖີດ.

Verse 48

सूत उवाच । इत्युक्तस्तैश्शिवस्तत्र तस्थौ गर्ते सुशोभने । भक्तानां चैव रक्षार्थं दत्त्वा तेभ्यश्च सद्गतिम्

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອຖືກພວກເຂົາກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະສິວະໄດ້ປະທັບຢູ່ໃນຮູຮ່ອງອັນງາມນັ້ນ ເພື່ອປົກປ້ອງຜູ້ມີພະຄະຕິຂອງພຣະອົງ ແລະປະທານ “ສັດຄະຕິ” ອັນເປັນຈຸດໝາຍມົງຄຸນແທ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ.

Verse 49

द्विजास्ते मुक्तिमापन्नाश्चतुर्द्दिक्षु शिवास्पदम् । क्रोशमात्रं तदा जातं लिंगरूपिण एव च

ພວກພຣາຫມັນ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ບັນລຸມຸກຕິ; ແລະໃນທິດທັງສີ່ ປາກົດເປັນສະຖານຂອງພຣະສິວະ. ໃນເວລານັ້ນດ້ວຍ ການປາກົດເປັນຮູບລິງຄະໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ກວ້າງຍາວເຖິງຂະໜາດໜຶ່ງກໂຣຊາ.

Verse 50

महाकालेश्वरो नाम शिवः ख्यातश्च भूतले । तं दृष्ट्वा न भवेत्स्वप्ने किंचिद्दुःखमपि द्विजाः

ໃນໂລກນີ້ ພຣະສິວະໂດຍນາມ «ມະຫາກາເລສະວະຣະ» ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ. ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ແມ່ນແຕ່ໃນຄວາມຝັນກໍບໍ່ມີທຸກຂ໌ເລັກນ້ອຍເກີດຂຶ້ນ.

Verse 51

यंयं काममपेक्ष्यैव तल्लिंगं भजते तु यः । तंतं काममवाप्नोति लभेन्मोक्षं परत्र च

ຜູ້ໃດບູຊາລິງຄະນັ້ນ ໂດຍມີຄວາມປາຖະໜາໃດໜຶ່ງໃນໃຈ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ປາຖະໜານັ້ນເທົ່ານັ້ນ; ແລະໃນປະໂລກກໍໄດ້ມົກສະດ້ວຍ.

Verse 52

एतत्सर्वं समाख्यातं महाकालस्य सुव्रताः । समुद्भवश्च माहात्म्यं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छथ

ໂອ ຜູ້ມີພຣະວິນັຍອັນດີ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າຄົບຖ້ວນແລ້ວ ທັງການປະກົດຂຶ້ນ ແລະມະຫິມາຂອງມະຫາກາລ. ພວກເຈົ້າຍັງປາຖະໜາຟັງອັນໃດອີກ?