Andhakeśvara-liṅga Māhātmya and Śiva’s Subjugation of Andhaka (अन्धकेश्वरलिङ्गमाहात्म्य तथा अन्धकवध-प्रसङ्ग)

Verse 1

सूत उवाच । यथाभवल्लिंगरूपः संपूज्यस्त्रिभवे शिवः । तथोक्तं वा द्विजाः प्रीत्या किमन्यच्छ्रोतुमिच्छथ

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: «ດັ່ງທີ່ໄດ້ອະທິບາຍແລ້ວ ວ່າ ພຣະສິວະ—ຜູ້ປາກົດເປັນລິງຄະ—ຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງໃນສາມໂລກ. ໂອ ທ່ານດວິຊະຜູ້ຮູ້, ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ພວກທ່ານປາດຖະນາຟັງສິ່ງໃດອີກ?»

Verse 2

ऋषय ऊचुः अन्धकेश्वरलिंगस्य महिमानं वद प्रभो । तथान्यच्छिवलिंगानां प्रीत्या वक्तुमिहार्हसि

ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ພຣະເຈົ້າ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງກ່າວເຖິງມະຫິມາຂອງ ລິງຄະອັນທະເກສະວະຣາ; ແລະດ້ວຍພຣະເມດຕາ ຂໍໃຫ້ກ່າວເຖິງສິຣິອັນສູງສົ່ງຂອງລິງຄະພຣະສິວະອື່ນໆດ້ວຍ»។

Verse 3

सूत उवाच । पुराब्धिगर्तमाश्रित्य वसन्दैत्योऽन्धकासुरः । स्ववशं कारयामास त्रैलोक्यं सुरसूदनः

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ໃນການກ່ອນເກົ່າ, ອັນທະກາສຸຣະ ຜູ້ເປັນໄດຕະ ໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນຖ້ຳລຶກແຫ່ງມະຫາສະໝຸດດັ້ງເດີມ; ຜູ້ປະຫານເທວະນັ້ນ ໄດ້ນຳສາມໂລກໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຕົນ»។

Verse 4

तस्माद्गर्ताच्च निस्सृत्य पीडयित्वा पुनः प्रजाः । प्राविशच्च तदा दैत्यस्तं गर्तं सुपराक्रमः

ແລ້ວຕໍ່ມາ ມັນອອກຈາກຫຼຸມນັ້ນ ແລະກົດຂີ່ປະຊາຊົນອີກຄັ້ງ; ເມື່ອເຮັດແລ້ວ ຜູ້ກ້າຫານອັນແຮງກ້ານັ້ນ ກໍເຂົ້າກັບໄປໃນຫຼຸມເກົ່ານັ້ນອີກເທື່ອ।

Verse 5

देवाश्च दुःखितः सर्वे शिवं प्रार्थ्य पुनःपुनः । सर्वं निवेदयामासुस्स्वदुःखं च मुनीश्वराः

ເທວະທັງປວງຜູ້ເສົ້າໂສກ ໄດ້ອ້ອນວອນພຣະສິວະຊ້ໍາໆ. ແລະບັນດາມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ກໍໄດ້ທູນຖວາຍລາຍລະອຽດທຸກຢ່າງເກືອບຄົບຖ້ວນ ກ່ຽວກັບຄວາມທຸກຂອງຕົນ.

Verse 6

सूत उवाच । तदाकर्ण्य वचस्तेषां देवानां परमेश्वरः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा दुष्टहंता सतां गतिः

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງເທວະເຫຼົ່ານັ້ນ ພຣະປະເມສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ມີໃຈຜ່ອງໃສ ເປັນຜູ້ທໍາລາຍຄົນຊົ່ວ ແລະເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງຄົນດີ ໄດ້ຕອບກັບດ້ວຍຄວາມເມດຕາສະງົບ.

Verse 7

शिव उवाच । घातयिष्यामि तं दैत्यमन्धकं सुरसूदनम् । सैन्यं च नीयतान्देवा ह्यायामि च गणैस्सह

ພຣະສິວະຕັດວ່າ: «ເຮົາຈະປະຫານອັນທະກະ ອະສູນຜູ້ຂ້າເທວະ. ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ ຈົ່ງນຳກອງທັບອອກໄປ; ເຮົາກໍຈະໄປດ້ວຍ ພ້ອມກັບຄະນະຄານະ (Gaṇa)»។

Verse 8

तस्माद्गर्तादंधके हि देवर्षिद्रुहि भीकरे । निस्सृते च तदा तस्मिन्देवा गर्तमुपाश्रिताः

ເມື່ອອັນທະກະ—ນ່າຢ້ານກົວ ແລະເປັນສັດຕູຕໍ່ເທວະ ແລະດຸດສີເທວະຣິສີ—ອອກມາຈາກຫຼຸມນັ້ນ, ເທວະທັງຫຼາຍກໍຢ້ານກົວ ແລະໄດ້ເຂົ້າໄປພຶ່ງພາຫຼຸມນັ້ນເອງເປັນທີ່ພັກພິເສດ.

Verse 9

दैत्याश्च देवताश्चैव युद्धं चक्रुः सुदारुणम् । शिवानुग्रहतो देवाः प्रबलाश्चाभवंस्तदा

ແລ້ວດາຍຕະ ແລະເທວະທັງຫຼາຍ ໄດ້ຮົບກັນຢ່າງດຸເດືອດຫນັກ. ແຕ່ໂດຍພຣະອະນຸເຄາະຂອງພຣະສິວະ ເທວະທັງຫຼາຍກໍແຂງແກ່ງ ແລະໄດ້ຊະນະໃນເວລານັ້ນ.

Verse 10

देवैश्च पीडितः सोपि यावद्गर्तमुपागतः । तावच्छूलेन संप्रोतः शिवेन परमात्मना

ຖືກເທວະທັງຫຼາຍກົດຂີ່ ລາວກໍໜີໄປຈົນຮອດຫຼຸມໜຶ່ງ; ແຕ່ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພຣະສິວະ—ພຣະອາດຕະມາສູງສຸດ—ໄດ້ແທງລາວດ້ວຍຕຣິສູນ (ຫອກສາມງ່າ).

Verse 11

तत्रत्यश्च तदा शंभुं ध्यात्वा संप्रार्थयत्तदा । अन्तकाले च त्वां दृष्ट्वा तादृशो भवति क्षणात्

ໃນທີ່ນັ້ນ ຄົນໃນຖິ່ນນັ້ນໄດ້ພິຈາລະນາພຣະສັມພູ (Śambhu) ແລະ ອ້ອນວອນດ້ວຍໃຈຈິງ. ແລະໃນວາລະສຸດທ້າຍ ເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ລາວກໍກາຍເປັນເຊັ່ນພຣະອົງໃນພິບຕາ.

Verse 12

इत्येवं संस्तुतस्सोपि प्रसन्नः शंकरस्तदा । उवाच वचनं तत्र वरं ब्रूहि ददामि ते

ເມື່ອຖືກສັນລະເສີນດັ່ງນີ້ ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະສັງກະຣະກໍຊື່ນບານ; ແລະທີ່ນັ້ນພຣະອົງກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງກ່າວພອນ (ວະຣະ) ຂອງເຈົ້າ; ຂ້າຈະປະທານໃຫ້.”

Verse 13

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां वटुकोत्पत्तिवर्णनं नाम त्रयोदशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສີຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີ 4 ຄື «ໂກຕິຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ບົດທີ 13 ຊື່ “ການພັນລະນາກ່ຽວກັບການກໍເກີດ/ການປາກົດຂອງ ວະຕຸກະ (Vaṭuka)” ກໍສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 14

अन्धक उवाच । यदि प्रसन्नो देवेश स्वभक्तिं देहि मे शुभाम् । कृपां कृत्वा विशेषेण संस्थितो भव चेह वै

ອັນທະກະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ເທເວຊະ ຈອມເທວະ, ຖ້າພຣະອົງພໍໃຈ ຂໍປະທານພັກຕິອັນມົງຄຸນຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ຂໍພຣະອົງເມດຕາເປັນພິເສດ ແລະສະຖິດຢູ່ທີ່ນີ້ໃຫ້ໝັ້ນຄົງແທ້ໆ»

Verse 15

सूत उवाच । इत्युक्तस्तेन दैत्यं तं तद्गर्ते चाक्षिपद्धरः । स्वयं तत्र स्थितो लिंगरूपोऽसौ लोककाम्यया

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ທ່ານ ທະຣະ (ໝີ) ໄດ້ໂຍນອະສູຣນັ້ນລົງໃນຫຼຸມນັ້ນເອງ. ແລ້ວພຣະອົງເຈົ້າໄດ້ສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນໂດຍພຣະອົງເອງ ໃນຮູບລິງຄະ ເພື່ອປະໂຫຍດແລະການສົມຫວັງຂອງໂລກ»

Verse 16

अन्धकेशं च तल्लिंगं नित्यं यः पूजयेन्नरः । षण्मासाज्जायते तस्य वांछासिद्धिर्न संशयः

ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ບູຊາລິງຄະນັ້ນທຸກມື້ ຊື່ວ່າ ອັນທະເກຊະ—ເຄື່ອງໝາຍອັນສັກສິດຂອງພຣະສິວະ—ຈະໄດ້ຮັບການສຳເລັດສົມຫວັງຕາມໃຈປາດຖະໜາພາຍໃນຫົກເດືອນ; ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ.

Verse 17

वृत्त्यर्थं पूजयेल्लिंगं लोकस्य हितकारकम् । षण्मासं यो द्विजश्चैव स वै देवलकः स्मृतः

ຖ້າຊາຍຜູ້ເປັນດວິຊະ (ເກີດສອງຄັ້ງ) ບູຊາສິວະລິງຄະ—ຜູ້ເຮັດປະໂຫຍດແກ່ໂລກ—ເພື່ອຫາລ້ຽງຊີວິດເທົ່ານັ້ນ ຕິດຕໍ່ກັນຫົກເດືອນ, ຜູ້ນັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ «ເທວະລະກະ» (ຜູ້ບູຊາເປັນອາຊີບ).

Verse 18

यथा देवलकश्चैव स भवेदिह वै तदा । देवलकश्च यः प्रोक्तो नाधिकारो द्विजस्य हि

ໃນກໍລະນີນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມກາຍເປັນ «ເທວະລະກະ» ໃນຊີວິດນີ້ແທ້. ແລະຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນວ່າ ເທວະລະກະ ນັ້ນ ບໍ່ມີສິດ (ອະທິກາຣະ) ເຊັ່ນດວິຊະ ສໍາລັບພິທີເວດ ແລະວິນັຍອັນສັກສິດເລີຍ।

Verse 19

ऋषय ऊचुः । देवलकश्च कः प्रोक्तः किं कार्यं तस्य विद्यते । तत्त्वं वद महाप्राज्ञ लोकानां हितहेतवे

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: “ເດວະລະກະທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງນັ້ນແມ່ນໃຜ? ເຂົາມີໜ້າທີ່ອັນໃດ? ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຈົ່ງບອກຄວາມຈິງເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດໂລກທັງປວງ.”

Verse 20

सूत उवाच । दधीचिर्नाम विप्रो यो धर्मिष्ठो वेदपारगः । शिवभक्तिरतो नित्यं शिवशास्त्रपरायणः

ສູຕະກ່າວວ່າ: “ມີພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ດະທີຈິ ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນທຳ ແລະຊຳນານໃນເວດ. ທ່ານໝົດໃຈໃນພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະເປັນນິດ ແລະຍຶດໝັ້ນໃນຄຳພີທີ່ສອນພຣະສິວະ.”

Verse 21

तस्य पुत्रस्तथा ह्यासीत्स्मृतो नाम्ना सुदर्शनः । तस्य भार्या दुकूला च नाम्ना दुष्टकुलोद्भवा

ທ່ານມີບຸດຄົນໜຶ່ງ ທີ່ຖືກຈື່ຈຳດ້ວຍນາມ ສຸດັຣຊະນະ. ພັນລະຍາຂອງສຸດັຣຊະນະຊື່ ດຸກູລາ ແລະນາງເກີດຈາກຕະກູນອັນຊົ່ວຮ້າຍ.

Verse 22

तद्वशे स च भर्तासीत्तस्य पुत्रचतुष्टयम् । सोऽपि नित्यं शिवस्यैव पूजां च स्म करोत्यसौ

ພາຍໃຕ້ອຳນາດຂອງນາງ ລາວໄດ້ເປັນສາມີຂອງນາງ ແລະນາງໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດສີ່ຄົນຈາກລາວ. ລາວເອງກໍ ບູຊາພຣະສິວະແຕ່ພຣະອົງດຽວ ທຸກມື້ຢ່າງສະເໝີ.

Verse 23

दधीचेस्तु तदा ह्यासीद्ग्रामान्तरनिवेशनम् । ज्ञातिसंयोगतश्चैव ज्ञातिभिर्न स मोचितः

ໃນເວລານັ້ນ ດະທີຈິມີຖິ່ນພຳນັກຢູ່ອີກບ້ານໜຶ່ງ. ແລະເນື່ອງຈາກການຄົວຄອງກັບຍາດພີ່ນ້ອງ ລາວຈຶ່ງບໍ່ຖືກຍາດເຫຼົ່ານັ້ນປ່ອຍຕົວ.

Verse 24

कथयित्वा च पुत्रं स शिवभक्तिरतो भव । इत्युक्त्वा स गतो मुक्तो दाधीचिश्शैवसत्तमः

ເມື່ອໄດ້ສອນລູກຊາຍແລ້ວ ທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ «ຈົ່ງອຸທິດໃຈໃນການບູຊາພຣະສິວະ»। ຫຼັງຈາກກ່າວຄໍານັ້ນ ດາທີຈິ ຜູ້ເປັນໄສວະອັນສູງສຸດ ໄດ້ຈາກໄປດ້ວຍຄວາມຫຼຸດພົ້ນ ໄດ້ມົກສະໂດຍພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະຢ່າງໝັ້ນຄົງ।

Verse 25

सुदर्शनस्तत्पुत्रोऽपि शिवपूजां चकार ह । एवं चिरतरः कालो व्यतीयाय मुनीश्वराः

ແລະລູກຊາຍຂອງສຸດັຣຊະນະກໍໄດ້ບູຊາພຣະສິວະເຊັ່ນກັນ। ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ເວລາອັນຍາວນານຫຼາຍໄດ້ຜ່ານໄປໃນການອຸທິດໃຈນີ້।

Verse 26

एवं च शिवरात्रिश्च समायाता कदाचन । तस्यां चोपोषितास्सर्वे स्वयं संयोगतस्तदा

ໃນທໍານອງນີ້ ຄັ້ງໜຶ່ງ ຄືນອັນສັກສິດແຫ່ງພຣະສິວະ (Śivarātri) ໄດ້ມາຮອດ। ໃນຄືນນັ້ນເອງ ທຸກຄົນໄດ້ອົບພະສົມກັນໂດຍບັງເອີນອັນເປັນມົນທິພາບ ແລະໄດ້ຖືອຸໂປສະ (upoṣa) ຄືການອົດອາຫານ।

Verse 27

पूजां कृत्वा गतस्सोऽपि सुदर्शन इति स्मृतः । स्त्रीसंगं शिवरात्रौ तुं कृत्वा पुनरिहागतः

ເມື່ອໄດ້ບູຊາແລ້ວ ລາວກໍໄດ້ຈາກໄປ ແລະຖືກຈື່ຈໍາວ່າ “ສຸດັຣຊະນະ”。 ແຕ່ໃນຄືນສິວະຣາຕຣີ ລາວໄດ້ເສບສົມກັບຍິງ ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຈຶ່ງກັບຄືນມາອີກໃນສະພາບໂລກີນີ້।

Verse 28

न स्नानं तेन च कृतं तद्रात्र्यां शिवपूजनम् । तेन तत्कर्मपाकेन क्रुद्धः प्रोवाच शङ्करः

ໃນຄືນນັ້ນ ລາວບໍ່ໄດ້ອາບນ້ໍາຊໍາລະ ແລະບໍ່ໄດ້ບູຊາພຣະສິວະເລີຍ। ເມື່ອຜົນຂອງກຳນັ້ນສຸກງອມ ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ດ້ວຍຄວາມໂກດ ໄດ້ກ່າວອອກ—ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການລະເລີຍວິນັຍແຫ່ງພຣະສິວະ ຍ່ອມໃຫ້ຜົນກຳຢ່າງຫຼີກບໍ່ພົ້ນ।

Verse 29

महेश्वर उवाच । शिवरात्र्यां त्वया दुष्ट सेवनं च स्त्रियाः कृतम् । अस्नातेन मदीया च कृता पूजाविवेकिना

ພຣະມະເຫສະວະຣາກ່າວວ່າ: «ໃນຄືນສິວະຣາຕຣີ ເຈົ້າໄດ້ຄົບຄົນກັບຍິງຢ່າງບາບ; ແລະບໍ່ໄດ້ອາບນ້ຳ ແຕ່ອ້າງວ່າມີວິເວກ ກໍຍັງບູຊາຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງບໍ່ຖືກທາງ»។

Verse 30

ज्ञात्वा चैवं कृतं यस्मात्तस्मात्त्वं जडतां व्रज । ममास्पृश्यो भव त्वं च दूरतो दर्शनं कुरु

ເນື່ອງຈາກເຈົ້າຮູ້ທັນແລ້ວຍັງກະທຳແບບນັ້ນ ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງເຂົ້າສູ່ຄວາມທຶບທື່ນແລະຊາງື່ອນ. ຈົ່ງເປັນຜູ້ບໍ່ຄວນແຕະຕ້ອງສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຈົ່ງເບິ່ງຂ້າພະເຈົ້າແຕ່ໄກ.

Verse 31

सूत उवाच । इति शप्तो महेशेन दाधीचिस्स सुदर्शनः । जडत्वं प्राप्तवान्सद्यश्शिवमायाविमोहितः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ສຸດັດສະນະ ບຸດຂອງດາທີຈິ ເມື່ອຖືກພຣະມະເຫສະສາບ ກໍຖືກມາຍາຂອງພຣະສິວະຫຼອກລວງໃນທັນທີ ແລະຕົກສູ່ຄວາມຊາງື່ອນອັນເຢັນຊາ.

Verse 32

एतस्मिन्समये विप्रा दधीचिः शैवसत्तमः । ग्रामान्तरात्समायातो वृत्तान्तं श्रुतवांश्च सः

ໃນເວລານັ້ນ ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ດາທີຈິ ຜູ້ເປັນສາວົກພຣະສິວະອັນຍິ່ງ ໄດ້ມາຈາກບ້ານອື່ນ ແລະທ່ານກໍໄດ້ຍິນເລື່ອງລາວທີ່ເກີດຂຶ້ນນັ້ນແລ້ວ.

Verse 33

शिवेन भर्त्सितः सोऽपि दुःखितोऽभूदतीव हि । रुरोद हा हतोऽश्मीति दुःखेन सुतकर्मणा

ເມື່ອຖືກພຣະສິວະຕຳນິ ທ່ານກໍເສົ້າໂສກຢ່າງຫນັກ. ດ້ວຍຄວາມທຸກເພາະກຳຂອງບຸດ ທ່ານຮ້ອງໄຫ້ດັງໆວ່າ: «ອະນິຈາ! ຂ້າພະເຈົ້າຖືກທຳລາຍ—ຖືກບີບຂະຍີເຫມືອນຫີນ!»

Verse 34

पुनःपुनरुवाचेति स दधीचिस्सतां मतः । अनेनेदं कुपुत्रेण हतं मे कुलमुत्तमम्

ເທື່ອແລ້ວເທື່ອເລົ່າ ທະທີຈິ—ຜູ້ເປັນທີ່ເຄົາລົບໃນບັນດາຜູ້ມີສິນທຳ—ໄດ້ກ່າວວ່າ: "ຍ້ອນລູກທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຜູ້ນີ້ ວົງຕະກູນອັນສູງສົ່ງຂອງຂ້ອຍຈຶ່ງຖືກທຳລາຍ."

Verse 35

स पुत्रोऽपि हतो भार्यां पुंश्चलीं कृतवान्द्रुतम् । पश्चात्तापमनुप्राप्य स्वपित्रा परिभर्त्सितः

ເຖິງແມ່ນວ່າຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ຂ້າລູກຊາຍຂອງຕົນເອງແລ້ວ, ລາວໄດ້ຮີບຮ້ອນເອົາເມຍ ແລະເຮັດໃຫ້ນາງກາຍເປັນຍິງທີ່ບໍ່ດີ. ຕໍ່ມາ, ເມື່ອຄວາມເສຍໃຈເກີດຂຶ້ນໃນຕົວລາວ, ລາວໄດ້ຖືກພໍ່ຂອງລາວຕຳນິ.

Verse 36

तत्पित्रा गिरिजा तत्र पूजिता विधिभिर्वरैः । सुयत्नतो महाभक्त्या स्वपुत्रसुखहेतवे

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ກິຣິຈາ (ພຣະແມ່ປາຣະວະຕີ) ໄດ້ຖືກບູຊາໂດຍພໍ່ຂອງນາງ ດ້ວຍພິທີກຳທີ່ດີເລີດ—ດ້ວຍຄວາມເອົາໃຈໃສ່ ແລະ ຄວາມສັດທາອັນແຮງກ້າ—ເພື່ອໃຫ້ລູກຊາຍຂອງລາວໄດ້ຮັບຄວາມສຸກ ແລະ ຄວາມຈະເລີນ.

Verse 37

सुदर्शनोऽपि गिरिजां पूजयामास च स्वयम् । चण्डीपूजनमार्गेण महाभक्त्या शुभैः स्तवैः

ແມ່ນແຕ່ສຸທັດສະນະເອງກໍໄດ້ບູຊາກິຣິຈາ (ພຣະແມ່ປາຣະວະຕີ) ດ້ວຍຕົນເອງ—ຕາມວິທີການບູຊາຈັນດີ—ໂດຍການຖວາຍບົດສວດອັນເປັນມຸງຄຸນດ້ວຍຄວາມສັດທາອັນແຮງກ້າ.

Verse 38

एवं तौ पितृपुत्रौ हि नानोपायैः सुभक्तितः । प्रसन्नां चक्रतुर्देवीं गिरिजां भक्तवत्सलाम्

ດັ່ງນັ້ນ, ພໍ່ແລະລູກຜູ້ນັ້ນ—ໂດຍຜ່ານວິທີການຕ່າງໆ ດ້ວຍຄວາມສັດທາອັນບໍລິສຸດ—ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະແມ່ກິຣິຈາ ຜູ້ທີ່ມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ຜູ້ມີສັດທາສະເໝີ, ມີຄວາມພໍພຣະໄທ ແລະ ຊື່ນຊົມ.

Verse 39

तयोः सेवाप्रभावेण प्रसन्ना चण्डिका तदा । सुदर्शनं च पुत्रत्वे चकार गिरिजा मुने

ດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງການຮັບໃຊ້ບູຊາອັນສັດຊື່ຂອງພວກເຂົາ ໃນເວລານັ້ນ ຈັນດິກາ ກໍເກີດຄວາມພໍພຣະໄທ; ແລະ ກິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ໂອ ມຸນີ ໄດ້ຮັບ ສຸດັຣຊະນະ ເປັນບຸດຂອງນາງ។

Verse 40

शिवं प्रसादयामास पुत्रार्थे चण्डिका स्वयम् । क्रुद्धाऽक्रुद्धा पुनश्चण्डी तत्पुत्रस्य प्रसन्नधीः

ເພື່ອປາດຖະນາໄດ້ບຸດ ຈັນດິກາ ໄດ້ບູຊາອ້ອນວອນພຣະສິວະດ້ວຍຕົນເອງ. ແມ່ນວ່ານາງຈະປາກົດດຸຮ້າຍບ້າງ ອ່ອນໂຍນບ້າງ ແຕ່ຈັນດີນັ້ນ—ໃຈສະຫງົບ—ກໍເກີດຄວາມເມດຕາຕໍ່ບຸດນັ້ນ.

Verse 41

अथाज्ञाय प्रसन्नं तं महेशं वृषभध्वजम् । नमस्कृत्य स्वयं तस्य ह्युत्संगे तं न्यवेशयत्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຮູ້ວ່າ ມະເຫສະ—ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີທຸງຮູບງົວ (ວຶຣະສະພະທະວະຈະ)—ຊົງພໍພຣະໄທ ເຂົາຈຶ່ງກາບນົບນ້ອມ ແລະໃຊ້ມືຂອງຕົນເອງ ວາງເດັກນັ້ນໄວ້ໃນຕັກຂອງພຣະອົງ.

Verse 42

घृतस्नानं ततः कृत्वा पुत्रस्य गिरिजा स्वयम् । त्रिरावृत्तोपवीतं च ग्रन्थिनैकेन संयुतम्

ຈາກນັ້ນ ກິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ໄດ້ເຮັດພິທີອາບນ້ຳດ້ວຍນ້ຳມັນເນີຍບໍລິສຸດ (ກຣິຕະ) ໃຫ້ແກ່ບຸດຂອງນາງດ້ວຍຕົນເອງ. ແລະນາງຍັງສວມສາຍສັກສິດ (ອຸປະວີຕະ) ສາມຊັ້ນ ທີ່ຮວບຮວມດ້ວຍປົກມັດດຽວ.

Verse 43

सुदर्शनाय पुत्राय ददौ प्रीत्या तदाम्बिका । उद्दिश्य शिवगायत्रीं षोडशाक्षरसंयुताम्

ຕໍ່ມາ ອຳບິກາ ດ້ວຍຄວາມຮັກແພງ ໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ບຸດ ສຸດັຣຊະນະ ມະນະຕຣາ «ສິວະ-ກາຍະຕຣີ»—ຄຳອ້ອນວອນທີ່ອຸທິດແດ່ພຣະສິວະ—ອັນປະກອບດ້ວຍ 16 ພະຍາງ ເພື່ອການບູຊາ ແລະການຊຳລະໃຈພາຍໃນ.

Verse 44

तदोंनमः शिवायेति श्रीशब्द पूर्वकाय च । वारान्षोडश संकल्पपूजां कुर्यादयं बटुः

ຈາກນັ້ນ ຜູ້ມີສັດທາໜຸ່ມຜູ້ນັ້ນຄວນທຳການບູຊາດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈເປັນເວລາສິບຫົກຄັ້ງ ໂດຍການກ່າວວ່າ “ໂອມ ນະມັດ ສິວາຍະ” ແລະ ຍັງ (ກ່າວ) ໂດຍມີຄຳອັນເປັນມຸງຄຸນວ່າ “ສີ” ນຳໜ້າອີກດ້ວຍ.

Verse 45

आस्नानादिप्रणामान्तं पूजयन्वृषभध्वजम् । मंत्रवादित्रपूजाभिस्सर्षीणां सन्निधौ तथा

ເຂົາຄວນບູຊາພຣະສິວະ ຜູ້ຊົງມີທຸງເປັນຮູບງົວເຖິກ ໂດຍການປະກອບພິທີກຳຕັ້ງແຕ່ການສົງນ້ຳສັກສິດໄປຈົນເຖິງການກາບໄຫວ້ຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແລະ ການບູຊາທີ່ປະກອບດ້ວຍການສວດມົນ ແລະ ດົນຕີສັກສິດ ໃນຕໍ່ໜ້າເຫຼົ່າລືສີຜູ້ຊົງສິນນຳດ້ວຍ.

Verse 46

नाममंत्राननेकांश्च पाठयामास वै तदा । उवाच सुप्रसन्नात्मा चण्डिका च शिवस्तथा

ແລ້ວແທ້ໆ ພຣະອົງໄດ້ສະດຸດສະດອງມົນຕຣານາມຫຼາຍປະການ. ໃນເວລານັ້ນ ຈິດໃຈຂອງນາງຈັນດິກາປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ແລະນາງໄດ້ກ່າວ; ພຣະສິວະອົງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ກ່າວເຊັ່ນກັນ।

Verse 47

मदर्पितं च यत्किंचिद्धनधान्यादिकन्तथा । तत्सर्वं च त्वया ग्राह्यं न दोषाय भविष्यति

“ສິ່ງໃດກໍຕາມ ທັງຊັບສິນ ເຂົ້າເຂົ້າປຽກ ແລະອື່ນໆ ທີ່ຖວາຍແດ່ຂ້າ—ເຈົ້າຈົ່ງຮັບເອົາທັງໝົດໂດຍບໍ່ລັງເລ; ຈະບໍ່ເປັນບາບແກ່ເຈົ້າ” ເທົ່ານັ້ນ।

Verse 48

मम कृत्ये भवान्मुख्यो देवीकृत्ये विशेषतः । घृततैलादिकं सर्वं त्वया ग्राह्यं मदर्पितम्

“ໃນກິດຂອງຂ້າ ເຈົ້າເປັນຜູ້ສຳຄັນທີ່ສຸດ—ໂດຍສະເພາະໃນກິດຮັບໃຊ້ແດ່ພຣະເທວີ. ຂອງຖວາຍທັງໝົດ ເຊັ່ນ ນ້ຳມັນເນີຍບໍລິສຸດ (ກີ) ນ້ຳມັນ ແລະອື່ນໆ ທີ່ຖວາຍໃນນາມຂ້າ ເຈົ້າຈົ່ງຮັບເອົາ.”

Verse 49

प्राजापत्यं भवेद्यर्हिं तर्ह्येको हि भवान्भवेत् । तदा पूजा च सम्पूर्णान्यथा सर्वा च निष्फला

ເມື່ອສະພາບ «ປຣາຊາປັດຕະຍະ» (ກ່ຽວກັບພຣະພຣະຫມາ) ເກີດຂຶ້ນ ໃນເວລານັ້ນ ເຈົ້າຄວນຢູ່ຜູ້ດຽວ ແລະສຳລວມຕົນ. ເທົ່ານັ້ນການບູຊາຈຶ່ງສົມບູນ; ບໍ່ຊັ້ນນັ້ນ ການບູຊາທັງໝົດຈະໄຮ້ຜົນ.

Verse 50

तिलकं वर्तुलं कार्यं स्नानं कार्यं सदा त्वया । शिवसन्ध्या च कर्तव्या गायत्री च तदीयिका

ເຈົ້າຄວນທາຕິລະກະເປັນວົງມົນເສມອ ແລະຄວນຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດດ້ວຍການອາບນ້ຳເປັນປະຈຳ. ຈົ່ງປະກອບພິທີ «ຊິວະ-ສັນທະຍາ» ແລະສວດຄາຖາ «ຄາຍະຕຣີ» ຂອງພຣະຊິວະ.

Verse 51

मत्सेवां प्रथमं कृत्वा कार्यमन्यत्कुलोचितम् । एवं कृतेऽखिले भद्रं दोषाः क्षान्ता मया तव

«ຈົ່ງບໍລິການ ແລະບູຊາຂ້າພະເຈົ້າກ່ອນ; ແລ້ວຈຶ່ງໄປເຮັດໜ້າທີ່ອື່ນໆທີ່ເໝາະສົມຕາມວົງຕະກູນ. ເມື່ອເຈົ້າເຮັດຕາມລຳດັບນີ້ ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົດ, ຄວາມຜິດທັງໝົດຂອງເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະໄພໃຫ້»

Verse 52

सूत उवाच । इत्युक्त्वा तस्य पुत्राश्च चत्वारो बटुकास्तदा । अभिषिक्ताश्चतुर्दिक्षु शिवेन परमात्मना

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະຊິວະ ຜູ້ເປັນອາດຕະມັນສູງສຸດ ໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ບຸດທັງສີ່ຂອງລາວ ຜູ້ປາກົດເປັນບະຕຸກະວັຍໜຸ່ມ ຖືກປະພິທີອະພິເສກໃນທິດທັງສີ່ ໂດຍພຣະຊິວະ.

Verse 53

चण्डी चैवात्मनिकटे पुत्रं स्थाप्य सुदर्शनम् । तत्पुत्रान्प्रेरयामास वरान्दत्त्वा ह्यनेकशः

ຈັນດີໄດ້ໃຫ້ບຸດຂອງນາງ ສຸດັຣຊະນະ ຢູ່ໃກ້ຂ້າງຕົນ ແລ້ວຈຶ່ງກະຕຸ້ນບຸດຂອງລາວໃຫ້ກ້າວໄປ ພ້ອມທັງປະທານພອນຫຼາຍປະການ ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ.

Verse 54

देव्युवाच । उभयोर्युवयोर्मध्ये वटुको यो भवेन्मम । तस्य स्याद्विजयो नित्यं नात्र कार्या विचारणा

ເທວີກ່າວວ່າ: “ໃນລະຫວ່າງພວກເຈົ້າທັງສອງ ຜູ້ໃດຈະເປັນວະຕຸກະຂອງເຮົາ (ລູກຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ຖືກອຸທິດ) ຜູ້ນັ້ນຈະມີໄຊຊະນະເປັນນິດ. ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາອີກ.”

Verse 55

भवांश्च पूजितो येन तेनैवाहं प्रपूजिता । कर्तव्यं हि भवद्भिश्च स्वीयं कर्म सदा सुत

ຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ບູຊາພວກເຈົ້າ ຜູ້ນັ້ນດ້ວຍການບູຊານັ້ນເອງ ກໍໄດ້ບູຊາເຮົາແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈົ່ງປະຕິບັດກິດຂອງຕົນໃຫ້ສະເໝີ, ໂອ ລູກເອີຍ.

Verse 56

सूत उवाच । एवं तस्मै वरान्दत्तास्सपुत्राय महात्मने । सुदर्शनाय कृपया शिवाभ्यां जगतां कृते

ສູຕະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາກະລຸນາ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ໂລກທັງຫຼາຍ, ພຣະສິວະ ແລະ ພຣະສິວາ (ປາຣະວະຕີ) ໄດ້ປະທານພອນແກ່ສຸດັດສະນະຜູ້ມີໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ ພ້ອມດ້ວຍບຸດຂອງລາວ.

Verse 57

तथेति नियमश्चासीत्तस्य राज्ञो महामुने । प्राजापत्यं कृतं नित्यं शिवपूजाविधानत

“ເຊັ່ນນັ້ນແຫຼະ” — ໂອ ມະຫາມຸນີ, ວິນັຍນັ້ນໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງໃຫ້ແກ່ພະຣາຊາ. ຕາມພິທີບູຊາພຣະສິວະທີ່ກຳນົດ, ພະອົງປະພຶດວຣະຕະ “ປຣາຊາປັດຍະ” ເປັນປະຈຳ ເປັນສັດຈະວຣະຕະບໍ່ຂາດ.

Verse 58

शिवयोः कृपया सर्वे विस्तारं बहुधा गताः । तेषां च प्रथमा पूजा महापूजा महात्मनः

ໂດຍພຣະກະລຸນາອັນເມດຕາຂອງພຣະສິວະ ແລະ ພຣະເທວີຄູ່ຄອງ (ເກົາຣີ) ປາກົດການອັນສັກສິດທັງປວງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຢ່າງກວ້າງຂວາງຫຼາຍປະການ. ໃນນັ້ນ ການບູຊາທີ່ສູງສຸດແມ່ນ «ມະຫາບູຊາ» (Mahāpūjā) ແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 59

तेन यावत्कृता नैव पूजा वै शंकरस्य च । तावत्पूजा न कर्त्तव्या कृता चेन्न शुभापि सा

ຕາບໃດທີ່ການບູຊາພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ຍັງບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມນັ້ນ ກໍບໍ່ຄວນເຮັດການບູຊາອື່ນ; ແມ່ນແຕ່ເຮັດແລ້ວກໍບໍ່ເປັນມົງຄຸນ।

Verse 60

शुभं वाप्यशुभं वापि बटुकं न परित्यजेत् । प्राजापत्ये च भोज्ये वै वटुरेको विशिष्यते

ຈະເປັນມົງຄຸນຫຼືອັບມົງຄຸນກໍຕາມ ບໍ່ຄວນໄລ່ຫຼືປະຖິ້ມ «ບະຕຸກະ» (baṭuka) ຄື ພຣະຈາຣິນນ້ອຍ. ແທ້ຈິງໃນອາຫານພິທີຂອງກົດ «ປຣາຈາປັດຍະ» (prājāpatya) ບະຕຸກະພຽງຄົນດຽວກໍໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງເປັນພິເສດ।

Verse 61

शिवयोश्च तथा कार्ये विशेषोऽत्र प्रदृश्यते । तदेव शृणु सुप्राज्ञ यथाहं वच्मि तेऽनघ

ໃນກິດຈະກຳອັນເທວະຂອງພຣະສິວະ ແລະ ພຣະເກົາຣີ ກໍມີຫຼັກການພິເສດປາກົດຊັດເຈນຢູ່ນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາສູງ ແລະ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ຈົ່ງຟັງຈຸດນັ້ນໃຫ້ດີ ຕາມທີ່ຂ້ອຍຈະອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າຟັງບັດນີ້।

Verse 62

तस्यैव नगरे राज्ञो भद्रस्य नित्यभोजने । प्राजापत्यस्य नियमे ह्यन्धकेशसमीपतः

ໃນເມືອງນັ້ນເອງ ໃກ້ກັບອັນທະເກສະ (Andhakeśa) ມີການໃຫ້ອາຫານອັນສັກສິດປະຈຳວັນຂອງກະສັດ ພະດຣາ (Bhadrā) ທີ່ປະຕິບັດຕາມລະບຽບ «ປຣາຈາປັດຍະ» (Prajāpatya)។

Verse 63

यज्जातमद्भुतं वृत्तं शिवानुग्रहकारणात् । श्रूयतां तच्च सुप्रीत्या कथयामि यथाश्रुतम्

ເຫດການອັນອັດສະຈັນທີ່ເກີດຂຶ້ນ ເນື່ອງຈາກພຣະອະນຸຄຣາະຂອງພຣະສິວະ—ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມປິຕິແຫ່ງພັກຕິ. ຂ້ອຍຈະເລົ່າຕາມທີ່ໄດ້ຍິນມາ.

Verse 64

ध्वज एकश्च तद्राज्ञे दत्तस्तुष्टेन शंभुना । प्रोक्तश्च कृपया राजा देवदेवेन तेन सः

ພຣະສັມພູເມື່ອພໍໃຈ ໄດ້ປະທານທຸງບູຊາອັນສັກສິດ (ທະວະຈະ) ໜຶ່ງຜືນໃຫ້ແກ່ພຣະຣາຊານັ້ນ; ແລະດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ພຣະເທວະເຫນືອເທວະທັງປວງ ກໍໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນອ່ອນໂຍນແກ່ພຣະຣາຊາ.

Verse 65

प्रातश्च वर्ध्यतां राजन्ध्वजो रात्रौ पतिष्यति । मम त्वेवं च सम्पूर्णे प्राजापत्ये तथा पुनः

“ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຈົ່ງຍົກທຸງໃນຕອນເຊົ້າ; ຕອນຄ່ຳມັນຈະຕົກລົງ. ແມ່ນຢ່າງນັ້ນເທິງ, ເມື່ອພິທີປຣາຊາປັດຍະ (Prajāpatya) ຂອງເຮົາສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ວົງຈອນນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນອີກຄັ້ງ.”

Verse 66

अन्यथायं ध्वजो मे हि रात्रावपि स्थिरो भवेत् । इत्युक्त्वान्तर्हितश्शंभू राज्ञे तुष्टः कृपानिधिः

“ບໍ່ຊັ້ນແລ້ວ, ທຸງຂອງເຮົານີ້ ຈະຢືນຢັນມັ່ນຄົງ ແມ່ນແຕ່ຕອນກາງຄືນ.” ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ, ພຣະສັມພູ—ຄັງແຫ່ງເມດຕາ—ພໍໃຈຕໍ່ພຣະຣາຊາ ແລະກໍອັນຕະຣະຫິດ (ເລື່ອນຫາຍ) ໄປ.

Verse 68

स्वयं प्रातर्विवर्दे्धेत ध्वजः सायं पतेदिति । यदि कार्यं च सम्पूर्णं जातं चैव भवेदिह

“ຖ້າທຸງນີ້ ຍົກຂຶ້ນແລະເຕີບໃຫຍ່ໂດຍຕົນເອງໃນຕອນເຊົ້າ, ແລະຕອນແລງມັນຕົກລົງ, ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ການງານໃນທີ່ນີ້ ໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນແທ້ແລ້ວ.”

Verse 69

एकस्मिन्समये चात्र बटोः कार्यं पुरा ह्यभूत् । ध्वजः स पतितो वै हि ब्रह्मभोजं विनापि हि

ໃນຄັ້ງໜຶ່ງ ໃນບ່ອນນັ້ນ ເກີດເຫດການໜຶ່ງຂຶ້ນ ກ່ຽວກັບສາວົກນ້ອຍ (ພຣະຫມະຈາຣິນ). ແທ້ຈິງແລ້ວ ທຸງພິທີໄດ້ຕົກລົງ—ແມ່ນແທ້—ແມ່ນແມ່ນວ່າບໍ່ໄດ້ມີການລະເລີຍການຖວາຍອາຫານແກ່ພຣາຫມະນະ (Brahma-bhoja) ແຕ່ຢ່າງໃດ.

Verse 70

दृष्ट्वा तच्च तदा तत्र पृष्टा राज्ञा च पण्डिताः । भुञ्जते ब्राह्मणा ह्यत्र नोत्थितो वै ध्वजस्त्विति

ເມື່ອເຫັນເຫດການນັ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ກະສັດໄດ້ຖາມບັນດານັກປັນຍາ. ພວກເຂົາຕອບວ່າ: “ພຣາຫມະນະກຳລັງຮັບປະທານຢູ່ທີ່ນີ້ແທ້ ແຕ່ທຸງພິທີຍັງບໍ່ໄດ້ຊູງຂຶ້ນ.”

Verse 71

कथं च पतितः सोऽत्र ब्राह्मणा ब्रूत सत्यतः । ते पृष्टाश्च तदा प्रोचुर्ब्राह्मणाः पण्डितोत्तमाः

“ແລ້ວເຂົາຕົກຢູ່ໃນສະພາບນີ້ຢູ່ທີ່ນີ້ໄດ້ແນວໃດ? ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ ຈົ່ງເວົ້າຄວາມຈິງ” ເມື່ອຖືກຖາມໃນເວລານັ້ນ ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ສູງສຸດກໍເລີ່ມກ່າວຂຶ້ນ।

Verse 72

ब्रह्मभोजे महाराज वटुको भोजितः पुरा । चण्डीपुत्रश्शिवस्तुष्टस्तस्माच्च पतितो ध्वजः

ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ, ໃນອະດີດໄກ ໃນພິທີຖວາຍອາຫານອັນສັກສິດ ‘ພຣະພຣະຫມາ-ໂພຊ’ ໄດ້ຖວາຍອາຫານແກ່ເດັກພຣະຫມະຈາຣິນຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ພຣະສິວະ—ປາກົດເປັນບຸດຂອງ ຈັນດີ—ພໍພຣະໄທດ້ວຍການນັ້ນ; ແລະນັບແຕ່ເຫດນັ້ນ ທຸງກໍຕົກລົງເປັນໝາຍ.

Verse 73

तच्छ्रुत्वा नृपतिस्सोऽथ जनाश्चान्ये ऽपि सर्वशः । अभवन्विस्मितास्तत्र प्रशंसां चक्रिरे ततः

ເມື່ອໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະຣາຊາ ແລະປະຊາຊົນອື່ນໆທັງປວງ ກໍພາກັນປະຫລາດໃຈຢ່າງຍິ່ງ. ແລ້ວໃນທີ່ນັ້ນເອງ ພວກເຂົາກໍເລີ່ມກ່າວຄໍາສັນລະເສີນ.

Verse 74

एवं च महिमा तेषां वर्द्धितः शङ्करेण हि । तस्माच्च वटुकाः श्रेष्ठाः पुरा विद्भिः प्रकीर्तिताः

ດັ່ງນັ້ນແທ້ ກຽດສັກສີຂອງພວກເຂົາໄດ້ຖືກພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ເພີ່ມພູນ. ເພາະສະນັ້ນ ວະຕຸກະ ຖືກນັກປັນຍາໃນການບູຮານຍົກຍ້ອງວ່າເປັນຜູ້ຍິ່ງສຸດ.

Verse 75

शिवपूजा तु तैः पूर्वमुत्तार्य्या नान्यथा पुनः । अन्येषां नाधिकारोऽस्ति शिवस्य वचनादिह

ແຕ່ການບູຊາພຣະສິວະ ພວກເຂົາຕ້ອງເຮັດໃຫ້ສຳເລັດກ່ອນຢ່າງຖືກຕ້ອງ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ. ຄົນອື່ນບໍ່ມີສິດທິໃນເລື່ອງນີ້—ນີ້ແມ່ນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະສິວະ.

Verse 76

उत्तारणं च कार्य्यं वै पूजा पूर्णा भवत्विति । एतावदेव तेषां तु शृणु नान्यत्तथैव च

“ຈາກນັ້ນຈົ່ງເຮັດພິທີສິ້ນສຸດ (uttāraṇa) ເພື່ອໃຫ້ການບູຊາສົມບູນ. ນີ້ເທົ່ານັ້ນທີ່ກຳນົດໃຫ້ພວກເຂົາ—ຈົ່ງຟັງ; ບໍ່ມີຢ່າງອື່ນທີ່ຕ້ອງເຮັດໃນທຳນອງດຽວກັນ”

Verse 77

एतत्सर्वं समाख्यातं यत्पृष्टं च मुनीश्वराः । यच्छ्रुत्वा शिवपूजायाः फलं प्राप्नोति वै नरः

ໂອ ບັນດາມຸນີຜູ້ສູງສົ່ງ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອະທິບາຍທຸກຢ່າງຕາມທີ່ພວກທ່ານຖາມແລ້ວ. ຜູ້ໃດໄດ້ຟັງນີ້ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງການບູຊາພຣະສິວະແນ່ນອນ.