Sarga 106

Verse 1

एवमुक्त्वा तु विरते रामे वचनमर्थवत्।ततो मन्दाकिनीतीरे रामं प्रकृतिवत्सलम्।।।।उवाच भरत श्चित्रं धार्मिको धार्मिकं वचः।

ເມື່ອພຣະຣາມຕັດຖ້ອຍຄໍາອັນມີນັຍສໍາຄັນແລ້ວ ແລະຢຸດນິ່ງ ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ໍາມັນດາກິນີ ພຣະພະຣະຕະຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນທໍາ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະຣາມຜູ້ມີໃຈເມດຕາໂດຍສັນດານ ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອັນແຈ້ງຊັດຕາມຫຼັກທໍາ

Verse 2

को हि स्यादीदृशो लोके यादृश स्त्वमरिन्दमः।।।।न त्वां प्रव्यथयेद्दुःखं प्रीतिर्वा नप्रहर्षयेत्।सम्मतश्चासि वृद्धानां तांश्च पृच्छसि संशयान्।।।।

ໂອ້ ຜູ້ປະຫັດປະຫານສັດຕູ! ໃນໂລກນີ້ຜູ້ໃດຈະເທົ່າພຣະອົງ? ຄວາມໂສກບໍ່ອາດກະທົບໃຫ້ພຣະອົງຫວັ່ນໄຫວ ແລະຄວາມຍິນດີກໍບໍ່ອາດເຮັດໃຫ້ພຣະອົງເມົາມົນ. ບັນດາຜູ້ເຖົ້າແກ່ນັບຖືພຣະອົງ ແລະເມື່ອເກີດຄວາມສົງໄສ ພຣະອົງກໍຖາມທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນເພື່ອຂໍຄຳຊີ້ນຳ

Verse 3

को हि स्यादीदृशो लोके यादृश स्त्वमरिन्दम।।2.106.2।।न त्वां प्रव्यथयेद्दुःखं प्रीतिर्वा नप्रहर्षयेत्।सम्मतश्चासि वृद्धानां तांश्च पृच्छसि संशयान्।।2.106.3।।

ຄວາມທຸກບໍ່ອາດເຮັດໃຫ້ທ່ານຫວັ່ນໄຫວ, ແລະຄວາມສຸກກໍບໍ່ເຮັດໃຫ້ທ່ານຫຼົງເລີງ. ທ່ານເປັນທີ່ຮັກຂອງຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່, ແລະເມື່ອເກີດຄວາມສົງໄສ ທ່ານຍ່ອມໄປຖາມຂໍຄຳຊີ້ນຳຈາກທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນ.

Verse 4

यथा मृत स्तथा जीवन्यथाऽसति तथा सति।यस्यैष बुद्धिलाभ स्स्यात्परितप्येत केन सः।।।।

ຜູ້ໃດໄດ້ບັນລຸປັນຍາແບບນີ້ ການມີຊີວິດແລະຄວາມຕາຍຍ່ອມເທົ່າກັນ; ບາບແລະບຸນກໍຖືກຮັບຮູ້ດ້ວຍໃຈອຸເບກຂາ. ແລ້ວສິ່ງໃດຈະເຮັດໃຫ້ລາວທຸກທໍລະມານໄດ້?

Verse 5

परावरज्ञो यश्च स्याद् यथा त्वं मनुजाधिप।स एव व्यसनं प्राप्य न विषीदितुमर्हति।।।।

ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ ຜູ້ໃດຮູ້ວ່າສິ່ງໃດສູງສິ່ງໃດຕ່ຳ ແລະເຫັນອະດີດກັບອະນາຄົດດັ່ງທ່ານ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນບໍ່ຄວນຈົມຢູ່ໃນຄວາມໂສກ ແມ່ນແຕ່ເມື່ອຖືກວິບັດພັດພາມ.

Verse 6

अमरोपमसत्त्व स्त्वं महात्मा सत्यसङ्गरः।सर्वज्ञ स्सर्वदर्शी च बुद्धिमांश्चासि राघव।।।।

ໂອ ຣາຆະວະ ທ່ານເປັນມະຫາອາດມາ ມີສະພາບດຸດອະມະຕະ; ໝັ້ນຄົງໃນສັດຈະ ເປັນຜູ້ຮູ້ທົ່ວ ຜູ້ເຫັນທົ່ວ ແລະມີປັນຍາວິເຄາະອັນແຈ້ງຊັດ.

Verse 7

न त्वामेवं गुणैर्युक्तं प्रभवाभवकोविदम्।अविषह्यतमं दुःखमासादयितुमर्हति।।।।

ທ່ານຜູ້ປະກອບດ້ວຍຄຸນທຳເຊັ່ນນີ້ ແລະຊໍານານໃນການເຂົ້າໃຈການມີແລະບໍ່ມີ ການຂຶ້ນແລະການລົງ ຊີວິດແລະຄວາມຕາຍ ບໍ່ຄວນຖືກນໍາໄປພົບຄວາມໂສກທີ່ສຸດຈະອົດທົນໄດ້.

Verse 8

प्रोषिते मयि यत्पापं मात्रा मत्कारणात्कृतम्।क्षुद्रया तदनिष्टं मे प्रसीदतु भवान्मम।।।।

ໃນຍາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໄກ ບາບທີ່ແມ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກະທໍາເພາະເຫດແຫ່ງຂ້າພະເຈົ້າ ດ້ວຍໃຈຄັບແຄບ ແລະຂັດກັບຄວາມປາດຖະໜາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຂໍທ່ານໂປຣດເມດຕາອະໄພໃຫ້ ໃນສ່ວນທີ່ກ່ຽວກັບຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 9

धर्मबन्धेन बद्धोऽस्मि तेनेमां नेह मातरम्।हन्मितीव्रेण दण्डेन दण्डार्हां पापकारिणीम्।।।।

ຂ້າພະເຈົ້າຖືກຜູກມັດໄວ້ດ້ວຍພັນທະແຫ່ງທຳມະ; ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ລົງມືທຳຮ້າຍແມ່ຢູ່ນີ້ ແມ່ນແຕ່ນາງໄດ້ກະທຳບາບ ແລະຄວນໄດ້ຮັບໂທດອັນຮຸນແຮງກໍຕາມ

Verse 10

कथं दशरथा ज्जात श्शुद्धाभिजनकर्मणः।जानन् धर्ममधर्मिष्ठं कुर्यां कर्म जुगुप्सितम्।।।।

ຂ້າພະເຈົ້າ—ເກີດຈາກພຣະທະສະຣະຖະ ຜູ້ມີຊາດຕະກູນບໍລິສຸດ ແລະການກະທໍາອັນຊອບທໍາ—ເມື່ອຮູ້ທໍາແລ້ວ ຈະໄປກະທໍາການອັນນ່າລະອາຍ ແລະຂັດກັບຄວາມຊອບທໍາໄດ້ແນວໃດ

Verse 11

गुरुः क्रियावान्वृद्धश्च राजा प्रेतः पितेतिच।तातं न परिगर्हेयं दैवतं चेति संसदि।।।।

ພຣະອົງເປັນຄູບາອາຈານ (ຄຸຣຸ) ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເປັນຜູ້ປະພຶດກິດອັນສັກສິດ ຊະລາ ເປັນພຣະຣາຊາ—ບັດນີ້ໄດ້ເສດສູ່ປະໂລກ; ແລະເປັນພໍ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ດັ່ງນັ້ນໃນສະພານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດຕໍາໜິພໍ່ຜູ້ເປັນດັ່ງເທວະດາຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້

Verse 12

को हि धर्मार्थयोर्हीनमीदृशं कर्म किल्बिषम्।स्त्रियाः प्रियं चिकीर्षु स्सन्कुर्याद्धर्मज्ञ धर्मवित्।।।।

ໂອ ພຣະຣາມ ຜູ້ຮູ້ທໍາ! ຜູ້ໃດທີ່ເປັນຜູ້ຮູ້ທໍາ ແລະເຂົ້າໃຈຄວາມຊອບທໍາ ຈະໄປກະທໍາບາບກໍາອັນເຊັ່ນນີ້ ທີ່ຂາດທັງທໍາ ແລະອັດຖະ (ປະໂຫຍດ) ເພື່ອແຕ່ຈະເຮັດໃຫ້ສະຕຣີຄົນໜຶ່ງພໍໃຈເທົ່ານັ້ນ?

Verse 13

अन्तकाले हि भूतानि मुह्यन्तीति पुरा श्रुतिः।राज्ञैवं कुर्वता लोके प्रत्यक्षं सा श्रुतिः कृता।।।।

ມີຄໍາເວົ້າເກົ່າວ່າ ເມື່ອເຖິງການສິ້ນຊີວິດ ສັດທັງຫຼາຍຍ່ອມຫຼົງມົວ; ດ້ວຍການກະທໍາແບບນີ້ ພະຣາຊາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄໍານັ້ນປະຈັກແຈ້ງໃນໂລກນີ້.

Verse 14

साध्वर्थमभिसन्धाय क्रोधान्मोहाच्च साहसात्।तातस्य यदतिक्रान्तं प्रत्याहरतु तद्भवान्।।।।

ຂໍໃຫ້ພະອົງພິຈາລະນາທຳອັນຖືກຕ້ອງໃຫ້ດີ ແລ້ວຂໍໃຫ້ຖອນຄືນແລະແກ້ໄຂການລ່ວງເກີນຂອງພະບິດາຂອງເຮົາ ທີ່ເກີດຈາກໂທສະ ຈາກຄວາມຫຼົງ ຫຼືຈາກຄວາມຫຸນຫັນ.

Verse 15

पितुर्हि समतिक्रान्तं पुत्रो यस्साधु मन्यते।तदपत्यं मतं लोके विपरीतमतोऽन्यथा।।।।

ລູກຊາຍໃດທີ່ເຫັນການລ່ວງເກີນຂອງພະບິດາເປັນ ‘ຄວາມຖືກ’ ລູກນັ້ນບໍ່ຖືກນັບເປັນລູກແທ້ໃນໂລກ; ມິຊິ່ງນັ້ນກໍຈະກາຍເປັນຕົວກົງກັນຂ້າມກັບຄວາມເປັນລູກທີ່ພຶງເປັນ.

Verse 16

तदपत्यं भवानस्तु मा भवान् दुष्कृतं पितुः।अभिपत्ता कृतं कर्म लोके धीरविगर्हितम्।।।।

ຂໍໃຫ້ພະອົງເປັນລູກແທ້ນັ້ນເຖີດ; ຢ່າເປັນຜູ້ຮັບຮອງການກະທໍາຊົ່ວຂອງພະບິດາ—ກຳທີ່ນັກປັນຍາໃນໂລກຕິຕຽນ.

Verse 17

कैकेयीं मां च तातं च सुहृदो बान्धवांश्च नः।पौरजानपदान्सर्वांस्त्रातु सर्वमिदं भवान्।।।।

ພະອົງຈົ່ງປົກປ້ອງທຸກສິ່ງນີ້—ນາງໄກເກຍີ, ຂ້າພະອົງ, ພະບິດາຂອງເຮົາ, ມິດສະຫາຍແລະຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາ, ພ້ອມທັງຊາວເມືອງແລະຊາວບ້ານທັງປວງ; ແມ່ນແທ້ ທັງອານາຈັກນີ້ທັງໝົດ.

Verse 18

क्व चारण्यं क्वच क्षात्रं क्व जटाः क्व च पालनम्।ईदृशं व्याहतं कर्म न भवान्कर्तुमर्हति।।।।

ປ່າພົງຈະກ່ຽວອັນໃດກັບທຳຂອງກະສັດນັກຮົບ? ຜົມຊະຕາຈະກ່ຽວອັນໃດກັບການປົກຄອງແລະການຄຸ້ມຄອງ? ກຳອັນຂັດແຍ້ງແລະກໍ່ໃຫ້ວຸ້ນວາຍເຊັ່ນນີ້ ບໍ່ຄວນທີ່ພຣະອົງຈະກະທຳ

Verse 19

एष हि प्रथमो धर्मः क्षत्रियस्याभिषेचनम्।येन शक्यं महाप्राज्ञ प्रजानां परिपालनम्।।।।

ໂອ້ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງໃຫຍ່ແລະໃຈກວ້າງ, ທຳອັນສູງສຸດປະການທຳອິດຂອງກະສັດນັກຮົບ ແມ່ນພິທີອະພິເສກຂຶ້ນຄອງລາດ; ໂດຍພິທີນັ້ນ ຈຶ່ງສາມາດຄຸ້ມຄອງແລະປົກປ້ອງປະຊາຊົນໄດ້

Verse 20

कश्च प्रत्यक्षमुत्सृज्य संशयस्थ मलक्षणम्।आयतिस्थं चरे द्धर्मं क्षत्रबन्दुरनिश्चितम्।।।।

ແລ້ວຜູ້ໃດເປັນກະສັດນັກຮົບ ຈະລະທິ້ງໜ້າທີ່ອັນປະຈັກຊັດຕໍ່ໜ້າ ແລ້ວໄປປະພຶດ “ທຳ” ອັນບໍ່ແນ່ນອນ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສົງໄສແລະລາງບໍ່ດີ ທີ່ຜົນຈະປາກົດໃນການໄກ?

Verse 21

अथ क्लेशज मेव त्वं धर्मं चरितु मिच्छसि।धर्मेण चतुरो वर्णान्पालयन् क्लेश माप्नुहि।।।।

ຖ້າພຣະອົງປາຖະໜາຈະປະພຶດທຳທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍຄວາມລຳບາກແທ້ ກໍຈົ່ງຮັບຄວາມລຳບາກແຫ່ງຣາຊະທຳ: ຄຸ້ມຄອງວັນນະທັງສີ່ໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມທຳ ແລະອົດທົນພາລະນັ້ນ

Verse 22

चतुर्णामाश्रमाणां हि गार्हस्थ्यं श्रेष्ठमुत्तमम्।आहुर्धर्मज्ञ धर्मज्ञास्तं कथं त्यक्तु मर्हसि।।।।

ໃນອາສຣົມທັງສີ່ ບັນດາຜູ້ຮູ້ທຳມະໄດ້ກ່າວວ່າ ອາສຣົມຄະຫັດ (ຊີວິດເຮືອນ) ເປັນສິ່ງປະເສີດແລະສູງສຸດ. ໂອ ຜູ້ຮູ້ທຳມະ ເຈົ້າຈະສົມຄວນລະທິ້ງມັນໄດ້ແນວໃດ?

Verse 23

श्रुतेन बालः स्थानेन जन्मना भवतो ह्यहम्।स कथं पालयिष्यामि भूमिं भवति तिष्ठति।।।।

ທັງດ້ານການຮຽນຮູ້ ທັງດ້ານຖານະ ແລະແມ່ນແຕ່ດ້ານກຳເນີດ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຕ່ຳກວ່າທ່ານ. ແລ້ວຄົນເຊັ່ນຂ້າພະເຈົ້າຈະປົກຄອງແຜ່ນດິນໄດ້ແນວໃດ ໃນເມື່ອທ່ານຍັງຢູ່ນີ້?

Verse 24

हीनबुद्धिगुणो बालो हीनः स्थानेन चाप्यहम्।भवता च विनाभूतो न वर्तयितुमुत्सुहे।।।।

ຂ້າພະເຈົ້າເປັນເດັກນ້ອຍ ຂາດປັນຍາແລະຄຸນຄ່າ ແລະຍັງຕ່ຳກວ່າໃນຖານະອີກ. ເມື່ອຂາດທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີໃຈແມ່ນແຕ່ຈະດຳລົງຊີວິດຕໍ່ໄປ.

Verse 25

इदं निखिल मव्यग्रं राज्यं पित्र्यमकण्टकम्।अनुशाधि स्वधर्मेण धर्मज्ञ सहबान्धवैः।।।।

ໂອ ຜູ້ຮູ້ທຳມະ ຂໍໃຫ້ທ່ານປົກຄອງອານາຈັກມໍຣະດົກຂອງບັນພະບຸລຸດນີ້ທັງໝົດ ອັນສະຫງົບແລະປາສະຈາກອຸປະສັກ ຕາມໜ້າທີ່ທຳມະອັນຖືກຕ້ອງຂອງທ່ານ ພ້ອມກັບຍາດພີ່ນ້ອງທັງປວງຂອງພວກເຮົາ.

Verse 26

इहैव त्वाऽभिषिञ्चन्तु सर्वाः प्रकृतय स्सह।ऋत्विज स्सवसिष्ठाश्च मन्त्रविन्मन्त्रकोविदाः।।।।

ຂໍໃຫ້ຢູ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ບັນດາປະຊາຊົນທຸກຝ່າຍພ້ອມກັນ ແລະພຣາຫມັນຜູ້ປະກອບພິທີ (ຣິຕວິຊ) ທັງຫຼາຍ ພ້ອມດ້ວຍວະສິດຖະ ຜູ້ຮູ້ມັນຕຣາ ແລະຊຳນານໃນການສວດສັກສິດ ຈົ່ງປະກອບພິທີອະພິເສກສະຖາປະນາທ່ານໃນທີ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ.

Verse 27

अभिषिक्तस्त्वमस्माभिरयोध्यां पालने व्रज।विजित्य तरसा लोकान्मरुद्भिरिव वासवः।।।।

ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ປະກອບພິທີອະພິເສກຖວາຍລາຊາພິເສກແກ່ທ່ານແລ້ວ ຂໍໃຫ້ທ່ານກັບໄປອະໂຍທະຍາເພື່ອປົກຄອງອະພິບານ; ດຸຈວາສະວະ (ພຣະອິນ) ຜູ້ຊະນະໂລກທັງຫຼາຍດ້ວຍເດຊານຸພາບ ແລ້ວກັບຄືນພ້ອມຫມູ່ມະຣຸດ.

Verse 28

ऋणानि त्रीण्यपाकुर्वन्दुर्हृदस्साधु निर्दहन्।सुहृदस्तर्पयन्कामैस्त्वमेवात्रानुशाधि माम्।।।।

ເມື່ອທ່ານໄດ້ຊຳລະ “ໜີ້ສັກສິດ” ທັງສາມ—ຕໍ່ເທວະ, ຕໍ່ບັນພະບຸລຸດ, ແລະຕໍ່ຣິສີ—ໃຫ້ສິ້ນສຸດ, ປະຫັດປະຫານສັດຕູຜູ້ໃຈຮ້າຍໃຫ້ສົງບ, ແລະເຮັດໃຫ້ມິດສະຫາຍຜູ້ຫວັງດີອິ່ມໃຈດ້ວຍສິ່ງທີ່ເຂົາປາຖະໜາ—ໃນອະໂຍທະຍານີ້ ມີແຕ່ທ່ານເທົ່ານັ້ນທີ່ມີສິດບັນຊາຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 29

अद्याऽर्य मुदिता स्सन्तु सुहृदस्तेऽभिषेचने।अद्य भीताः पलायन्तां दुर्हृदस्ते दिशो दश।।।।

ໂອ ທ່ານຜູ້ສູງສົງ, ຂໍໃຫ້ມິດສະຫາຍຂອງທ່ານຍິນດີໃນວັນນີ້ ໃນພິທີອະພິເສກຂອງທ່ານ; ແລະຂໍໃຫ້ສັດຕູຂອງທ່ານຫວາດຫວັນ ໜີໄປໃນວັນນີ້ສູ່ທິດທັງສິບ.

Verse 30

आक्रोशं मम मातुश्च प्रमृज्य पुरुषर्षभ।अद्य तत्र भवन्तं च पितरं रक्ष किल्बिषात्।।।।

ໂອ ບຸລຸດຜູ້ປະເສີດ, ຂໍໃຫ້ທ່ານລຶບລ້າງຄຳຕຳໜິທີ່ຕົກແກ່ແມ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ແລະບັດນີ້ ຂໍໃຫ້ທ່ານປົກປ້ອງພຣະບິດາຜູ້ຄວນເຄົາລົບຂອງພວກເຮົາທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບ.

Verse 31

शिरसा त्वाऽभियाचेऽहं कुरुष्व करुणां मयि।बान्धवेषु च सर्वेषु भूतेष्विव महेश्वरः।।।।

ຂ້າພະເຈົ້າກ້ມສີສະກາບທູນວິນວອນທ່ານ: ຂໍໃຫ້ທ່ານໂປດເມດຕາກະລຸນາແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະແກ່ຍາດພີ່ນ້ອງທັງປວງ ດັ່ງພຣະມະເຫສວຣະທີ່ຊົງເມດຕາຕໍ່ສັດມີຊີວິດທັງຫມົດ

Verse 32

अथैतत्पृष्ठतः कृत्वा वनमेव भवानितः।गमिष्यति गमिष्यामि भवता सार्धमप्यहम्।।।।

ແຕ່ຖ້າທ່ານເອົາຄໍາວິນວອນເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ຂ້າງຫຼັງ ແລະອອກຈາກນີ້ໄປສູ່ປ່າ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະໄປເຊັ່ນກັນ—ໄປພ້ອມກັບທ່ານ

Verse 33

तथाहि रामो भरतेन ताम्यता प्रसाद्यमानश्शिरसा महीपतिः।नचैव चक्रे गमनाय सत्त्ववान्मतिं पितुस्तद्वचने प्रतिष्ठितः।।।।

ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣາຕະ—ຜູ້ທຸກໃຈ ແລະກ້ມສີສະ—ວິນວອນຢູ່ເລື້ອຍໆ ພຣະຣາມ ຜູ້ມີຄຸນທຳ ເປັນເຈົ້າແຫ່ງປະຖົມພື້ນດິນ ກໍບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈຈະກັບ; ພຣະອົງຍືນຢັນຫນັກແນ່ໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະບິດາ

Verse 34

तदद्भुतं स्थैर्यमवेक्ष्य राघवे समं जनो हर्षमवाप दुःखितः।न यात्ययोध्यामिति दुःखितोऽभवत् स्थिरप्रतिज्ञत्वमवेक्ष्य हर्षितः।।।।

ເມື່ອເຫັນຄວາມໝັ້ນຄົງອັນນ່າອັດສະຈັນໃນພຣະຣາຄະວະ ປະຊາຊົນກໍມີທັງຄວາມໂສກ ແລະຄວາມປິຕິພ້ອມກັນ: ໂສກທີ່ພຣະອົງບໍ່ໄປອະໂຍທະຍາ ແລະປິຕິເມື່ອເຫັນຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ປະຕິຍານອັນບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ

Verse 35

तमृत्विजो नैगमयूथवल्लभास्तदा विसंज्ञाश्रुकलाश्च मातरः।तथा ब्रुवाणं भरतं प्रतुष्टुवुः प्रणम्य रामं च ययाचिरे सह।।।।

ໃນເວລານັ້ນ ພຣາຫມັນຜູ້ປະກອບພິທີ, ຫົວໜ້າຫມູ່ພໍ່ຄ້າຊ່າງຝີມື, ແລະແມ່ທັງຫຼາຍ—ຫມົດສະຕິເນື່ອງຈາກຄວາມໂສກ ແລະນ້ຳຕາກໍໄຫຼຈົນເກືອບໝົດ—ຕ່າງສັນລະເສີນພຣະພຣາຕະເມື່ອທ່ານກ່າວດັ່ງນັ້ນ; ແລ້ວພ້ອມກັນກໍກ້ມກາບນົບນ້ອມພຣະຣາມ ແລະວິນວອນຂໍພຣະອົງດ້ວຍ