Adhyaya 60

Verse 1

व्यास उवाच । एवं त्वाश्रमनिष्ठानां यतीनां नियतात्मनाम् । भैक्ष्येण वर्तनं प्रोक्तं फलमूलैरथापि वा

ພຣະວະຍາສະກ່າວວ່າ: “ດັ່ງນີ້ ສໍາລັບຍະຕິຜູ້ຍຶດໝັ້ນໃນວິໄນອາສຣົມ ແລະຄວບຄຸມຕົນ ການດໍາລົງຊີວິດທີ່ຖືກຕ້ອງແມ່ນດ້ວຍພິກສາ (ທານ); ຫຼືດ້ວຍຜົນໄມ້ແລະຮາກໄມ້ກໍໄດ້.”

Verse 2

एककालं चरेद्भैक्ष्यं न प्रसज्येत विस्तरम् । भैक्ष्ये प्रसक्तो हि यतिर्विषयेष्वपि सज्जति

ຍະຕິຄວນອອກຮັບພິກສາພຽງວັນລະເທື່ອ ແລະບໍ່ຄວນຢືດເຢື້ອຂະຫຍາຍຮອບ. ເພາະຍະຕິຜູ້ຕິດພິກສາ ຍ່ອມຕິດອາລົມແຫ່ງອິນທຣີຍະດ້ວຍ.

Verse 3

सप्तागारं चरेद्भैक्ष्यमलाभे न पुनश्चरेत् । गोदोहमात्रं तिष्ठेत कालं भिक्षुरधोमुखः

ຄວນໄປຮັບພິກສາທີ່ເຮືອນ 7 ຫຼັງ; ຖ້າບໍ່ໄດ້ ຢ່າໄປອີກ. ພິກຂຸຄວນຢືນເທົ່າເວລາທີ່ບີບນົມງົວ ໂດຍກົ້ມໜ້າລົງ.

Verse 4

भिक्षेत्युक्त्वा सकृत्तूष्णीमादद्याद्वाग्यतः शुचिः । प्रक्ष्याल्य पाणी पादौ च समाचम्य यथाविधि

ເມື່ອເວົ້າຄໍາວ່າ “ພິກສາ” ແຕ່ຄັ້ງດຽວ ຜູ້ບໍລິສຸດຜູ້ສໍາຮວມວາຈາຄວນຮັບ (ທານ) ຢ່າງງຽບ. ແລ້ວລ້າງມືແລະຕີນ ແລະເຮັດອາຈະມະນະຕາມພິທີ.

Verse 5

आदित्यं दर्शयित्वान्नं भुंजीत प्राङ्मुखो नरः । हुत्वा प्राणाहुतीः पंच ग्रासानष्टौ समाहितः

ເມື່ອໄດ້ນໍາອາຫານໄປຖວາຍແດ່ພຣະສຸລິຍະເທວະແລ້ວ ບຸກຄົນພຶງຮັບປະທານໂດຍຫັນໜ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ. ດ້ວຍໃຈຕັ້ງມັ່ນ ພຶງຖວາຍຫ້າຄໍາທໍາອິດເປັນປຣານາຫຸຕິ ແລ້ວຈຶ່ງຮັບອີກແປດຄໍາທີ່ເຫຼືອ.

Verse 6

आचम्य देवं ब्रह्माणं ध्यायेत परमेश्वरम् । आलाबुदारुपात्रे च मृण्मयं वैणवं तथा

ເມື່ອໄດ້ເຮັດອາຈະມະນະເພື່ອຊໍາລະແລ້ວ ພຶງພິຈາລະນາພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນປຣະເມສະວະຣະ. ແລ້ວຈຶ່ງປະກອບພິທີໂດຍໃຊ້ພາຊະນະຈາກໝາກນໍ້າເຕົ້າຫຼືໄມ້ ທັງພາຊະນະດິນເຜົາ ແລະພາຊະນະໄມ້ໄຜ່ດ້ວຍ.

Verse 7

चत्वारि यतिपात्राणि मनुराह प्रजापतिः । प्राग्रात्रे मध्यरात्रे च पररात्रे तथैव च

ພຣະປຣະຊາປະຕິ ມະນຸ ກ່າວວ່າ ສໍາລັບຍະຕິ (ນັກບໍາເພັນ) ມີເວລາຮັບບິນທະບາດ 4 ຄັ້ງ: ໃນຕອນຕົ້ນຂອງຄືນ, ໃນກາງຄືນ, ໃນຕອນທ້າຍຂອງຄືນ, ແລະດັ່ງນັ້ນໃນເວລາອັນຄວນອື່ນໆດ້ວຍ.

Verse 8

संध्यासूक्तिविशेषेण चिंतयेन्नित्यमीश्वरम् । कृत्वा हृत्पद्मनिलये विश्वाख्यं विश्वसंभवम्

ດ້ວຍການສວດສັນທະຍາສູກຕິອັນພິເສດ ພຶງຄິດຄໍານຶງພຣະອີສະວະຣະເປັນນິດ. ໂດຍອັນໄດ້ປະດິດສະຖານໃນດອກບົວແຫ່ງຫົວໃຈ ພຣະອົງຜູ້ຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ວິສະວະ’ ຜູ້ໃຫ້ເກີດຈັກກະວານ.

Verse 9

आत्मानं सर्वभूतानां परस्तात्तमसः स्थितम् । सर्वस्याधारमव्यक्तमानंदं ज्योतिरव्ययम्

ພຣະອົງເປັນອາດມັນຂອງສັດທັງປວງ ດໍາລົງຢູ່ເຫນືອຄວາມມືດ. ເປັນທີ່ພຶ່ງຮອງຮັບຂອງທຸກສິ່ງ—ອະວະຍັກຕະ, ເປັນອານັນດະເອງ, ເປັນແສງສະຫວ່າງອັນບໍ່ເສື່ອມສູນ.

Verse 10

प्रधानपुरुषातीतमाकाशं दहनं शिवम् । तदंतं सर्वभावानामीश्वरं ब्रह्मरूपिणम्

ເກີນກວ່າ ປະທານ ແລະ ປຸຣຸສະ ຄື ອາກາດ; ເກີນກວ່ານັ້ນອີກ ຄື ໄຟ ແລະ ພຣະສິວະຜູ້ເປັນມົງຄຸນ—ເປັນຂອບເຂດແຫ່ງສະພາວະທັງປວງ ເປັນພຣະເຈົ້າ ມີຮູບເປັນພຣະພຣະມັນ

Verse 11

ओंकारांतेथवात्मानं समाप्य परमात्मनि । आकाशे देवमीशानं ध्यायीताकाशमध्यगम्

ເມື່ອສິ້ນສຸດດ້ວຍພະຍາງ «ໂອມ» ແລ້ວ ພຶງຫຼວມຕົນເຂົ້າໃນ ປະຣະມາດມັນ; ແລ້ວໃນຟ້າ ພຶງພິຈາລະນາພຣະອີສານ ຜູ້ເປັນເທວະ ສະຖິດຢູ່ກາງອາກາດ

Verse 12

कारणं सर्वभावानामानंदैकसमाश्रयम् । पुराणपुरुषं विष्णुं ध्यायन्मुच्येत बंधनात्

ຜູ້ໃດພິຈາລະນາພຣະວິສນຸ—ປຸຣານະປຸຣຸສະ ເປັນເຫດແຫ່ງສະພາວະທັງປວງ ແລະເປັນທີ່ພຶ່ງອັນດຽວແຫ່ງອານັນດ—ຍ່ອມພົ້ນຈາກພັນທະນາການ

Verse 13

यद्वा गुहादौ प्रकृतौ जगत्संमोहनालये । विचिंत्य परमं व्योम सर्वभूतैककारणम्

ຫຼືອີກທາງໜຶ່ງ ໃນຖ້ຳແລະສະຖານທີ່ຄ້າຍກັນ—ພາຍໃນປະກຣິຕິ ອັນເປັນທີ່ຢູ່ແຫ່ງຄວາມຫຼົງໂລກ—ພຶງພິຈາລະນາ ວະໂຍມະອັນສູງສຸດ ຜູ້ເປັນເຫດອັນດຽວຂອງສັດທັງປວງ

Verse 14

जीवनं सर्वभूतानां यत्र लोकः प्रलीयते । आनंदं ब्रह्मणः सूक्ष्मं यत्पश्यंति मुमुक्षवः

ນັ້ນແມ່ນຊີວິດຂອງສັດທັງປວງ ທີ່ໃນນັ້ນໂລກຍ່ອມລະລາຍສູນ; ນັ້ນແມ່ນອານັນດອັນລະອຽດຂອງພຣະພຣະມັນ ທີ່ຜູ້ໃຝ່ຫາໂມກສະໄດ້ເຫັນ

Verse 15

तन्मध्ये निहितं ब्रह्म केवलं ज्ञानलक्षणम् । अनंतं सत्यमीशानं विचिंत्यासीत वाग्यतः

ໃນພາວະນັ້ນ ມີແຕ່ພຣະພຣະມັນ (Brahman) ສະຖິດຢູ່ ຜູ້ມີເຄື່ອງໝາຍແມ່ນຍານບໍລິສຸດ—ອະນັນຕະ ແທ້ຈິງ ເປັນພຣະອີສານສູງສຸດ; ເມື່ອພິຈາລະນາພຣະອົງ ລາວຢູ່ນິ່ງດ້ວຍວາຈາຖືກສຳລວມ

Verse 16

गुह्याद्गुह्यतमं ज्ञानं यतीनामेतदीरितम् । योवतिष्ठेत्सदानेन सोश्नुते योगमैश्वरम्

ນີ້ແມ່ນຍານອັນລັບລຶກທີ່ສຸດ ລັບກວ່າຄວາມລັບທັງປວງ ທີ່ປະກາດເພື່ອຍະຕີຜູ້ຖືພຣະວິນັຍ; ຜູ້ໃດຕັ້ງມັ່ນໃນນັ້ນເສມອ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບໂຍຄະອັນເປັນໃຫຍ່ແຫ່ງທິບ

Verse 17

तस्माज्ज्ञानरतो नित्यमात्मविद्यापरायणः । ज्ञानं समभ्यसेद्ब्रह्म येन मुच्येत बंधनात्

ດັ່ງນັ້ນ ພຶງຍິນດີໃນຍານເສມອ ແລະອຸທິດໃຈໃຫ້ແກ່ອາດມະວິທະຍາ; ພຶງຝຶກຝົນພຣະມະຍານຢ່າງພາກພຽນ ເພື່ອພົ້ນຈາກພັນທະນາການ

Verse 18

मत्वा पृथक्त्वमात्मानं सर्वस्मादेव केवलम् । आनंदमक्षरं ज्ञानं ध्यायेत च ततः परम्

ເມື່ອເຂົ້າໃຈວ່າອາດມະແຍກຕ່າງຈາກທຸກສິ່ງ ໂດດເດັ່ນຢູ່ລຳພັງ ແລ້ວຈຶ່ງພຶງພາວະນາຕໍ່ພຣະຕັດຕະວະສູງສຸດ—ຈິດຮູ້-ຍານທີ່ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ອັນເປັນອານັນດະ

Verse 19

यस्माद्भवंति भूतानि यज्ज्ञात्वा नेह जायते । स तस्मादीश्वरो देवः परस्ताद्योधितिष्ठति

ພຣະອົງຜູ້ທີ່ສັດທັງປວງເກີດຂຶ້ນຈາກພຣະອົງ ແລະເມື່ອຮູ້ຈັກພຣະອົງແລ້ວ ຈະບໍ່ເກີດອີກໃນນີ້—ພຣະອົງນັ້ນແມ່ນພຣະເຈົ້າ ອີສະວະຣະຜູ້ເປັນທິບ ສະຖິດຢູ່ເຫນືອທຸກສິ່ງ ເປັນປະຣະມະສູງສຸດ

Verse 20

यदंतरे तद्गमनं शाश्वतं शिवमव्ययम् । य इदं स्वपरोक्षस्तु स देवः स्यान्महेश्वरः

ການເຄື່ອນໄຫວໃນຊ່ອງວ່າງພາຍໃນນັ້ນ ເປັນນິລັນດອນ ເປັນສິວະຄືມົງຄຸນ ແລະບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ. ຜູ້ໃດເປັນພະຍານພາຍໃນຂອງນີ້ ທັງເປັນຕົນເອງ ແລະເກີນກວ່າຕົນເອງ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນພຣະເທວະມະເຫສະວະຣະ.

Verse 21

व्रतानि यानि भिक्षूणां तथैवायं व्रतानि च । एकैकातिक्रमेणैव प्रायश्चित्तं विधीयते

ບັນດາວຣະຕະທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບພິກຂຸ ແລະວຣະຕະເຫຼົ່ານີ້ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ; ເມື່ອລະເມີດແຕ່ລະຂໍ້ ກໍມີການກຳນົດປຣາຍັດຈິຕ (ການຊົດໃຊ້ບາບ) ສຳລັບແຕ່ລະການລະເມີດໂດຍຖືກຕ້ອງ.

Verse 22

उपेत्य च स्त्रियं कामात्प्रायश्चित्तं समाहितः । प्राणायामसमायुक्तं कुर्य्यात्सांतपनं शुचिः

ແລະຖ້າເຂົ້າໄປຫາຍິງດ້ວຍກາມຕັນຫາ ຜູ້ມີວິໄນພຶງເຮັດປຣາຍັດຈິຕດ້ວຍໃຈຕັ້ງມັ່ນ. ເມື່ອບໍລິສຸດແລ້ວ ພຶງປະຕິບັດຕະປະ «ສາມຕະປະນະ» ຄຽງຄູ່ກັບປຣານາຍາມະ.

Verse 23

ततश्चरेत नियमात्कृच्छ्रं संयतमानसः । पुनराश्रममागम्य चरेद्भिक्षुरतंद्रितः

ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍໃຈທີ່ສຳລວມ ພຶງປະຕິບັດຕະປະ «ກຣິດສະຣະ» ຕາມລະບຽບ. ແລ້ວກັບສູ່ອາສຣະມະອີກຄັ້ງ ພິກຂຸພຶງດຳເນີນບິນດະບາດຕໍ່ໄປ ໂດຍບໍ່ເກີດຄວາມເກຍດຄ້ານ.

Verse 24

न धर्मयुक्तमनृतं हिनस्तीति मनीषिणः । तथापि च न कर्तव्यः प्रसंगो ह्येष दारुणः

ນັກປັນຍາກ່າວວ່າ ຄຳບໍ່ຈິງທີ່ສອດຄ່ອງກັບທຳມະ ບໍ່ກ່ອນໃຫ້ເກີດໂທດ. ແຕ່ກໍບໍ່ຄວນນຳໄປປະພຶດ ເພາະການພົວພັນນີ້ເປັນບ່ວງອັນນ່າຢ້ານກົວ.

Verse 25

एकरात्रोपवासश्च प्राणायामशतं तथा । उक्त्वानृतं प्रकर्तव्यं यतिना धर्मलिप्सुना

ຍະຕີຜູ້ໃຝ່ຫາທຳ ຫຼັງຈາກເວົ້າຄຳບໍ່ຈິງ ພຶງຖືອຸປະວາສ 1 ຄືນ ແລະເຮັດປຣານາຍາມ 100 ຄັ້ງ។

Verse 26

परमापद्गतेनापि न कार्यं स्तेयमन्यतः । स्तेयादभ्यधिकः कश्चिन्नास्त्यधर्म इति स्मृतिः

ແມ່ນແຕ່ຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກຍາກຫນັກ ກໍບໍ່ພຶງລັກຊັບຂອງຜູ້ອື່ນ; ສະມຣິຕິກ່າວວ່າ ບໍ່ມີອະທັມໃດໃຫຍ່ກວ່າການລັກຂໂມຍ।

Verse 27

हिंसा चैवापरा तृष्णा याच्ञात्मज्ञाननाशिका । यदेतद्द्रविणं नाम प्राणा ह्येते बहिश्चराः

ຄວາມຮຸນແຮງ ແລະໂທດອື່ນຄື ຕັນຫາ ພ້ອມກັບການຂໍທານ ທຳລາຍຄວາມຮູ້ແຫ່ງອາຕະມັນ। ສິ່ງທີ່ຄົນເອີ້ນວ່າ “ຊັບສິນ” ແທ້ຈິງແມ່ນປຣານາເຫຼົ່ານີ້ທີ່ໄຫຼອອກໄປຫາພາຍນອກ।

Verse 28

स तस्य हरते प्राणान्यो यस्य हरते धनम् । एवं कृत्वा स दुष्टात्मा भिन्नवृत्तो व्रतच्युतः

ຜູ້ໃດລັກຊັບຂອງຜູ້ອື່ນ ກໍເທົ່າກັບລັກເອົາປຣານ (ຊີວິດ) ຂອງຜູ້ນັ້ນ។ ເມື່ອເຮັດແບບນີ້ ຄົນຈິດຊົ່ວນັ້ນຍ່ອມຕົກຈາກຄວາມປະພຶດດີ ແລະຫຼຸດຈາກວຣະຕະຂອງຕົນ।

Verse 29

भूयो निर्वेदमापन्नश्चरेद्भिक्षुरतंद्रितः । अकस्मादेव हिंसां तु यदि भिक्षुः समाचरेत्

ເມື່ອໄດ້ເກີດນິຣເວດ (ຄວາມເບື່ອໜ່າຍພ້ອມການສຳນຶກຜິດ) ອີກຄັ້ງ ພິກຂຸພຶງດຳລົງຊີວິດດ້ວຍບິນທະບາດ ຢ່າງລະວັງ ແລະບໍ່ເກີດຄວາມເກຍດຄ້ານ। ແຕ່ຖ້າພິກຂຸເຮັດຮຸນແຮງຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນໂດຍບໍ່ມີເຫດ,

Verse 30

कुर्यात्कृच्छ्रातिकृच्छ्रं तु चांद्रायणमथापि वा । स्कंदेतेंद्रियदौर्बल्यात्स्त्रियं दृष्ट्वा यतिर्यदि

ຖ້າເນື່ອງຈາກຄວາມອ່ອນແອຂອງອິນທຣີ ຍະຕິຜູ້ສະຫຼະໂລກເຫັນຍິງແລ້ວເກີດການຫຼັ່ງໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈ ພຶງປະຕິບັດຕະປະຫນັກ Kṛcchrātikṛcchra ຫຼືຖືພຣະວຣະຕ Cāndrāyaṇa.

Verse 31

तेन धारयितव्या वै प्राणायामास्तु षोडश । दिवास्कंदे त्रिरात्रं स्यात्प्राणायामशतं बुधाः

ດັ່ງນັ້ນພຶງຝຶກປຣານາຍາມ 16 ຄັ້ງແທ້ໆ. ໃນເວລາທີ່ເອີ້ນວ່າ Divāskanda ຕະຫຼອດສາມຄືນ ບັນດິດກຳນົດໃຫ້ເຮັດປຣານາຍາມ 100 ຄັ້ງ.

Verse 32

एकान्ने मधुमांसे च नवश्राद्धे तथैव च । प्रत्यक्षलवणे चोक्तं प्राजापत्यं विशोधनम्

ສຳລັບຜູ້ກິນອາຫານພຽງມື້ດຽວ (ແບບຈຳກັດ) ຫຼືກິນນ້ຳເຜິ້ງແລະເນື້ອ ຫຼືເຮັດພິທີ śrāddha ໃໝ່ ແລະເຊັ່ນດຽວກັນໃນກໍລະນີຮັບເກືອຢ່າງເປີດເຜີຍ—ໄດ້ກ່າວວ່າ ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຄື ປຣາຊາປັດຕະຍະ (Prajāpatya) ປຣາຍະຊິດ.

Verse 33

ध्याननिष्ठस्य सततं नश्यते सर्वपातकम् । तस्मान्नारायणं ध्यात्वा तस्य ध्यानपरो भवेत्

ຜູ້ທີ່ຕັ້ງມັ່ນໃນທຽນ (dhyāna) ຢູ່ເສມອ ບາບທັງປວງຍ່ອມຖືກທຳລາຍຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອທຽນພຣະນາຣາຍະນະແລ້ວ ພຶງເປັນຜູ້ອຸທິດຕົນໃນທຽນຂອງພຣະອົງ.

Verse 34

यद्ब्रह्मणः परं ज्योतिः प्रविष्टाक्षरमव्ययम् । योंतरात्मा परं ब्रह्म स विज्ञेयो महेश्वरः

ນັ້ນແມ່ນແສງສູງສຸດເຫນືອກວ່າພຣະພຣົມ (Brahmā) ເຂົ້າສູ່ຫຼັກ Akṣara ອັນບໍ່ເສື່ອມບໍ່ສູນ; ພຣະອົງຜູ້ເປັນອາຕະມັນພາຍໃນ ເປັນພຣະພຣະມັນສູງສຸດ—ພຶງຮູ້ຈັກພຣະອົງນັ້ນວ່າ ມະເຫສະວະຣະ (Maheśvara).

Verse 35

एष देवो महादेवः केवलः परमं शिवः । तदेवाक्षरमद्वैतं तदा नित्यं परं पदम्

ພຣະອົງພຽງອົງດຽວແມ່ນເທວະ—ມະຫາເທວະ, ພຣະສິວະສູງສຸດ. ພຣະອົງແມ່ນສັດຈະອັກສອນອະມະຕະ ບໍ່ເປັນສອງ; ແມ່ນທີ່ພັກພິເສດສູງສຸດອັນນິລັນດອນ.

Verse 36

तस्मान्महीयते देवे स्वधाम्नि ज्ञानसंज्ञिते । आत्मयोगात्परे तत्वे महादेवस्ततः स्मृतः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນດິນແດນທິບອັນຕັ້ງມັ່ນດ້ວຍຕົນເອງ ທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ຍານ’ ພຣະອົງຈຶ່ງຖືກສັກກາລະຢ່າງຍິ່ງ. ແລະເນື່ອງຈາກອາຕະມັນໂຍຄະ ພຣະອົງຕັ້ງມັ່ນໃນຕັດຕະວະສູງສຸດ ຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳນາມວ່າ ມະຫາເທວະ.

Verse 37

नान्यं देवं महादेवाद्व्यतिरिक्तं प्रपश्यति । तमेवात्मानमन्वेति यः स याति परं पदम्

ລາວບໍ່ເຫັນເທວະອື່ນໃດທີ່ແຍກອອກຈາກມະຫາເທວະ. ຜູ້ໃດສືບສອກພຣະອົງພຽງອົງດຽວ ເປັນອາຕະມັນແທ້ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮອດປະຣະມະບົດ.

Verse 38

मन्यंते ये स्वमात्मानं विभिन्नं परमेश्वरात् । न ते पश्यंति तं देवं वृथा तेषां परिश्रमः

ຜູ້ທີ່ເຊື່ອວ່າອາຕະມັນຂອງຕົນແຍກຈາກພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ຍ່ອມບໍ່ເຫັນເທວະນັ້ນ; ຄວາມພາກພຽນຂອງເຂົາເປັນສິ່ງສູນເປົ່າ.

Verse 39

एकमेव परं ब्रह्म विज्ञेयं तत्त्वमव्ययम् । स देवस्तु महादेवो नैतद्विज्ञाय बध्यते

ພຣະພຣະມັນສູງສຸດມີພຽງອົງດຽວ—ເປັນຕັດຕະວະອະມະຕະທີ່ພຶງຮູ້ແຈ້ງ. ເທວະນັ້ນແມ່ນມະຫາເທວະ; ບໍ່ຮູ້ຄວາມຈິງນີ້ ຍັງຄົງຖືກຜູກມັດ.

Verse 40

तस्माद्यतेत नियतं यतिः संयतमानसः । ज्ञानयोगरतः शांतो महादेवपरायणः

ດັ່ງນັ້ນ ຍະຕິພຶງພາກພຽນຢູ່ເສມອ—ມີວິໄນ ແລະສຳລວມໃຈ; ຕັ້ງໝັ້ນໃນຍານະໂຍຄະ ສະງົບ ແລະອຸທິດຕົນທັງປວງແດ່ມະຫາເທວະ (ສິວະ)

Verse 41

एष वः कथितो विप्रा यतीनामाश्रमः शुभः । पितामहेन मुनिना विभुना पूर्वमीरितः

ໂອ ວິປຣາ (ພຣາຫມັນ) ທັງຫຼາຍ, ອາສຣົມອັນເປັນມົງຄຸນຂອງຍະຕິໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຈົ້າແລ້ວ—ຊຶ່ງໃນກ່ອນ ປິຕາມະຫະ ມຸນີຜູ້ມີອຳນາດໄດ້ປະກາດໄວ້

Verse 42

नापुत्रशिष्ययोगिभ्यो दद्यादेवमनुत्तमम् । ज्ञानं स्वयंभुवा प्रोक्तं यतिधर्म्माश्रयं शिवम्

ຄຳສອນອັນສູງສຸດນີ້ ບໍ່ພຶງມອບໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ສົມຄວນເປັນລູກ ເປັນສິດ ຫຼືເປັນໂຍຄີ. ຍານະອັນເປັນມົງຄຸນນີ້—ທີ່ສະວະຍັມພູ (ພຣະພຣົມ) ໄດ້ກ່າວ—ອາໄສຢູ່ໃນທຳຂອງຍະຕິ ແລະມີສະພາບດຸຈສິວະ (ບໍລິສຸດ ແລະເກື້ອກູນ)

Verse 43

इति यतिनियमानामेतदुक्तं विधानं सुरवरपरितोषे यद्भवेदेकहेतुः । न भवति पुनरेषामुद्भवो वा विनाशः प्रतिहितमनसो ये नित्यमेवाचरंति

ດັ່ງນີ້ ໄດ້ກ່າວເຖິງຂໍ້ປະພຶດທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບຍະຕິ—ທີ່ມີເຫດດຽວແມ່ນເພື່ອໃຫ້ເທວະຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດພໍໃຈ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ຈິດໝັ້ນຄົງ ແລະປະພຶດເປັນນິດ ຈະບໍ່ມີການເກີດຂຶ້ນອີກຂອງພັນທະ ແລະບໍ່ມີການສູນສະລາຍແຫ່ງຄວາມສຳເລັດທາງທຳ

Verse 60

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे षष्टितमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ອະທິຍາຍທີ່ຫົກສິບ ໃນສະວັນຄັນດະ ແຫ່ງສີຣີປັດມະມະຫາປຸຣານະ ອັນຮຸ່ງເຮືອງ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ