Adhyaya 10

Verse 1

ऋषय ऊचुः । पृथिव्या हि परीमाणं संस्थानं सरितस्तथा । त्वत्तः श्रुत्वा महाभाग अमृतं पीतमेव च

ພວກຣິສີກ່າວວ່າ: “ໂອ ທ່ານຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ, ເມື່ອໄດ້ຟັງຈາກທ່ານເຖິງມາດຕາວັດແຫ່ງປະຖະພີ, ຮູບຮ່າງແລະການຈັດວາງຂອງມັນ, ພ້ອມທັງແມ່ນ້ໍາທັງຫຼາຍ, ພວກເຮົາຮູ້ສຶກປານດັ່ງໄດ້ດື່ມອະມຣິຕະ (ນ້ໍາອະມະຕະ) ຢ່າງແທ້ຈິງແລ້ວ.”

Verse 2

तत्र भूमौ च तीर्थानि पावनानीति नः श्रुतम् । आचक्ष्व तानि सर्वाणि यथाफलकराणि च । सविशेषं महाप्राज्ञ श्रोतुमिच्छामहे तव

ພວກເຮົາໄດ້ຍິນວ່າ ໃນແຜ່ນດິນນັ້ນມີຕີຣຖະ (tīrtha) ອັນສັກສິດ ທີ່ຊໍາລະບາບໃຫ້ບໍລິສຸດ. ຂໍທ່ານຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ຈົ່ງບອກຕີຣຖະທັງປວງ ແລະຜົນບຸນທີ່ໄດ້ຮັບ ຢ່າງລະອຽດ; ພວກເຮົາປາຖະນາຟັງຈາກທ່ານໂດຍພິເສດ.

Verse 3

सूत उवाच । धन्यं पुण्यं महाख्यानं पृष्टमेव तपोधनाः । यथामति प्रवक्ष्यामि यथायोगं यथाश्रुतम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ສະສົມຊັບແຫ່ງຕະປະ (tapas) ທ່ານໄດ້ຖາມເຖິງມະຫາຂະຍານອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍບຸນຍາ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າຕາມທີ່ເຂົ້າໃຈ ຢ່າງເໝາະສົມ ແລະຕາມທີ່ໄດ້ຍິນມາ.

Verse 4

पुरातनं प्रवक्ष्यामि देवर्षेर्नारदस्य हि । युधिष्ठिरेण संवादं शृणु तद्द्विजसत्तमाः

ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າເລື່ອງໂບຮານ ຄືການສົນທະນາຂອງເທວະຣິສີ ນາຣະດະ ກັບ ຢຸທິສຖິຣະ. ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ດວິຊະ (dvija).

Verse 5

हृतराज्याः पांडुपुत्रा वने तस्मिन्महारथाः । न्यवसंति महाभागा द्रौपद्या सह पांडवाः

ເມື່ອຖືກຍຶດອານາຈັກ ບຸດຂອງປານຑຸ—ຜູ້ເປັນມະຫາຣະຖະ (mahāratha) —ໄດ້ພັກອາໄສໃນປ່ານັ້ນ. ປານຑະວະຜູ້ມີພາກດີ ຢູ່ຮ່ວມກັບ ດຣໍປະດີ ທີ່ນັ້ນ.

Verse 6

अथापश्यन्महात्मानं देवर्षिं तत्र नारदम् । दीप्यमानं श्रिया ब्राह्म्या दीप्ताग्निसमतेजसम्

ແລ້ວເຂົາໄດ້ເຫັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ມະຫາອາດມະ ເທວະຣິສີ ນາຣະດະ ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍສິຣີແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນ ແລະມີຣັດສະມີເທົ່າກັບໄຟທີ່ລຸກໂຊດ.

Verse 7

स तैः परिवृतः श्रीमान्भ्रातृभिः कुरुनंदनः । दिवि भाति हि दीप्तौजा देवैरिव शतक्रतुः

ກຸຣຸນັນດະນະຜູ້ສົມບູນດ້ວຍສິຣີ ເມື່ອຖືກພີ່ນ້ອງຫ້ອມລ້ອມ ກໍສ່ອງສະຫວ່າງໃນສະຫວັນດ້ວຍຕະຫຼອດຕະເຈີດ—ດຸຈດັ່ງສະຕະກຣະຕຸ (ພຣະອິນ) ທ່າມກາງເທວະດາທັງຫຼາຍ।

Verse 8

यथा च देवान्सावित्री याज्ञसेनी तथा पतीन् । न जहौ धर्मतः पार्थान्मेरुमर्कप्रभा यथा

ເຊັ່ນດຽວກັບສາວິຕຣີທີ່ບໍ່ລະທິ້ງເທວະດາຕາມທຳມະ ຢາຊະເສນີກໍບໍ່ລະທິ້ງບັນດາສາມີ; ນາງຍຶດໝັ້ນໃນທຳມະ ບໍ່ເຄີຍທິ້ງປານດະວະ—ດຸຈພູເມຣຸສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຕາເວັນ।

Verse 9

प्रतिगृह्य ततः पूजां नारदो भगवानृषिः । आश्वासयद्धर्म्मपुत्रं युक्तरूपप्रियेण च

ຕໍ່ມາ ພຣະຣິສີນາຣະດະຜູ້ເປັນພະພຣະອົງ ເມື່ອຮັບການບູຊານັ້ນແລ້ວ ກໍປອບໂຍນທຳມະບຸດ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ເໝາະສົມ ຮຽບຮ້ອຍ ແລະນ່າຟັງຊື່ນໃຈ।

Verse 10

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे दशमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ບົດທີ່ສິບ ໃນສະຫວັນຂັນຑ໌ ແຫ່ງສີຣີປັດມະມະຫາປຸຣານະອັນເຄົາລົບ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ।

Verse 11

अथ धर्मसुतो राजा प्रणम्य भ्रातृभिः सह । उवाच प्रांजलिर्वाक्यं नारदं देवसंमितम्

ຕໍ່ມາ ກະສັດຜູ້ເປັນບຸດແຫ່ງທຳມະ ໄດ້ກົ້ມກາບພ້ອມກັບພີ່ນ້ອງ ແລ້ວປະນົມມື ກ່າວຖ້ອຍຄຳຕໍ່ນາຣະດະ—ຜູ້ຖືກນັບຖືແມ່ນແຕ່ໃນຫມູ່ເທວະດາ।

Verse 12

त्वयि तुष्टे महाभाग सर्वलोकाभिपूजिते । कृतमित्येव मन्ये हि प्रसादात्तव सुव्रत

ໂອ ມະຫາພາກ ຜູ້ທີ່ສັກກາລະບູຊາໂດຍສັບພະໂລກ—ເມື່ອທ່ານພໍພຣະໄທ ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະອັນດີ ດ້ວຍພຣະປຣະສາດຂອງທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າທຸກຢ່າງສຳເລັດແລ້ວ।

Verse 13

यदि त्वहमनुग्राह्यो भ्रातृभिः सहितोऽनघ । संदेहं मे मुनिश्रेष्ठ हृत्स्थं त्वं छेत्तुमर्हसि

ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າ—ພ້ອມດ້ວຍອ້າຍນ້ອງ—ເປັນຜູ້ສົມຄວນໄດ້ຮັບອະນຸຄຣະຫະຂອງທ່ານ ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ແລ້ວ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ທ່ານຄວນຂັດຈັດຄວາມສົງໄສທີ່ຢູ່ໃນໃຈຂ້າພະເຈົ້າ।

Verse 14

प्रदक्षिणां यः कुरुते पृथिवीं तीर्थतत्परः । किं फलं तस्य कार्त्स्न्येन तद्ब्रह्मन्वक्तुमर्हसि

ໂອ ພຣາຫມະນ ຂໍທ່ານກ່າວໃຫ້ຄົບຖ້ວນ: ຜູ້ທີ່ໝັ້ນໃນຕີຣຖະ ແລະ ກະທຳປຣະທັກສິນາ (ເວັນຮອບ) ທົ່ວທັງແຜ່ນດິນ ຈະໄດ້ຮັບຜົນບຸນອັນສົມບູນແນວໃດ?

Verse 15

नारद उवाच । शृणु राजन्नवहितो दिलीपेन यथा पुरा । वसिष्ठस्य सकाशाद्वै सर्वमेतदुपश्रुतम्

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະຣາຊາ ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈ—ໃນການກ່ອນ ດິລີປະ ໄດ້ຟັງເລື່ອງທັງໝົດນີ້ແທ້ໆ ຈາກສຳນັກຂອງ ວະສິດຖະ ຢ່າງໃດ।

Verse 16

पुरा भागीरथीतीरे दिलीपो राजसत्तमः । धर्म्यं व्रतं समास्थाय न्यवसन्मुनिवत्तदा

ໃນການກ່ອນ ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ ພາຄີຣະຖີ ພຣະຣາຊາ ດິລີປະ ຜູ້ເລີດໃນຫມູ່ກະສັດ ໄດ້ຕັ້ງມັ້ນໃນວຣະຕະອັນຖືກທຳ ແລ້ວພຳນັກຢູ່ທີ່ນັ້ນດຸດມຸນີ।

Verse 17

शुभेदेशे महाराजपुण्ये देवर्षिपूजिते । गंगाद्वारे महातेजा देवगंधर्वसेविते

ໃນແດນດິນອັນເປັນມົງຄຸນນັ້ນ—ອັນບໍລິສຸດດ້ວຍບຸນຂອງມະຫາກະສັດ ແລະໄດ້ຮັບການບູຊາຈາກເທວະຣິສີ—ທີ່ຄົງຄາດວາຣະ ສະຖານທີ່ສັກສິດອັນສະຫວ່າງໄສນັ້ນ ມີເທວະ ແລະຄັນທະວະມາຮັບໃຊ້.

Verse 18

स पितॄंस्तर्पयामास देवांश्च परमद्युतिः । ऋषींश्च तर्पयामास विधिदृष्टेन कर्मणा

ຜູ້ມີປະກາຍອັນສູງສຸດນັ້ນ ໄດ້ຖວາຍຕັຣປະນະ—ນ້ຳບູຊາ—ແກ່ປິຕຣະບັນພະບຸລຸດ ແລະແກ່ເທວະດ້ວຍ; ພ້ອມທັງເຮັດໃຫ້ຣິສີທັງຫຼາຍອິ່ມໃຈ ໂດຍປະກອບພິທີຕາມວິທີທີ່ຄຳພີກຳນົດໄວ້.

Verse 19

कस्यचित्त्वथ कालस्य जपन्नेव महामनाः । ददर्श भूतसंकाशं वसिष्ठमृषिमुत्तमम्

ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປບາງສ່ວນ ຜູ້ມີໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ—ຍັງຄົງຈົ່ງຈອງໃນຊະປະ (japa)—ໄດ້ເຫັນຣິສີຜູ້ສູງສຸດ ວະສິດຖະ ຜູ້ມີຮູບລັກດຸດດັ່ງສັດທິບອັນສະຫວ່າງໄສ.

Verse 20

पुरोहितं स तं दृष्ट्वा दीप्यमानमिव श्रिया । प्रहर्षमतुलं लेभे विस्मयं परमं ययौ

ເມື່ອເຫັນປຸໂຣຫິດຜູ້ນັ້ນ ຜູ້ດຸດດັ່ງກຳລັງລຸກໂຊດດ້ວຍສິຣີອັນຮຸ່ງເຮືອງ ລາວໄດ້ຮັບຄວາມປິຕິອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລະຖືກຄວາມພິສວົງອັນສູງສຸດຄອບງຳ.

Verse 21

उपस्थितं महाराज पूजयामास भारत । स हि धर्म्मभृतां श्रेष्ठो विधिदृष्टेन कर्मणा

ໂອ ມະຫາກະສັດ, ໂອ ພາຣະຕະ! ລາວໄດ້ບູຊາຜູ້ທີ່ມາຮອດນັ້ນ; ເພາະທ່ານນັ້ນເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນບັນດາຜູ້ທີ່ທົງທຳມະ ແລະປະກອບກິດຕາມວິທີອັນຖືກຕ້ອງ.

Verse 22

शिरसा चार्घ्यमादाय शुचिः प्रयतमानसः । नामसंकीर्त्तयामास तस्मिन्ब्रह्मर्षिसत्तमे

ດ້ວຍຄວາມບໍລິສຸດ ແລະ ຈິດໃຈມີວິໄນ ລາວໄດ້ຍົກນ້ຳອາຣະຄະຍະ (arghya) ໄວ້ເທິງສີສະ ແລ້ວເລີ່ມສັນລະເສີນພຣະນາມອັນສັກສິດ ຕໍ່ໜ້າພຣະລິສີພຣາຫມັນຜູ້ສູງສຸດນັ້ນ।

Verse 23

दिलीपोऽहं तु भद्रं ते दासोस्मि तव सुव्रत । तव संदर्शनादेव मुक्तोहं सर्वकिल्बिषैः

“ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນ ດິລີປ; ຂໍໃຫ້ມີມົງຄຸນແກ່ທ່ານ. ໂອ ຜູ້ຖືພຣະວິນັຍອັນດີ, ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ. ແຕ່ພຽງໄດ້ເຫັນທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າກໍພົ້ນຈາກບາບທັງປວງແລ້ວ।”

Verse 24

एवमुक्त्वा महाराज दिलीपो द्विपदां वरः । वाग्यतः प्रांजलिर्भूत्वा तूष्णीमासीद्युधिष्ठिर

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໂອ ມະຫາກະສັດ, ດິລີປ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ມະນຸດ ໄດ້ສຳລວມວາຈາ; ປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລ້ວຢູ່ນິ່ງ ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ।

Verse 25

तं दृष्ट्वा नियमेनाथ स्वाध्यायेन च कर्षितम् । दिलीपं नृपतिश्रेष्ठं मुनिः प्रीतमनाभवत्

ເມື່ອເຫັນ ດິລີປ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ຖືນິຍົມວິນັຍ ແລະ ຖືກຂັດເກົາດ້ວຍສະວາດະຍາຍ (svādhyāya) ພຣະລິສີກໍເກີດຄວາມປິຕິໃນໃຈ។