Adhyaya 8

Verse 1

शौनक उवाच । समुद्रमथनं सूत पुरा कस्मात्कृतं गुरो । हृदये कौतुकं जातं श्रोतुं मे वद चामरैः

ເສົານະກະກ່າວວ່າ: ໂອ້ສູຕະ ທ່ານຄູຜູ້ນ່າເຄົາລົບ ເປັນຫຍັງໃນການກ່ອນຈຶ່ງມີການກວນມະຫາສະມຸດ? ຄວາມຢາກຮູ້ເກີດໃນໃຈຂ້າ; ຂໍທ່ານເລົ່າໃຫ້ຟັງ ພ້ອມດ້ວຍເລື່ອງຂອງເຫຼົ່າອະມະຣະ.

Verse 2

सूत उवाच । ब्रह्मन्वच्मि समासेन सिंधोर्मथनकारणम् । दुर्वाससेंद्र संवादमितिहासं शृणुष्व तत्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໂອ້ພຣາຫມະນ ຂ້າຈະເລົ່າໂດຍຫຍໍ້ເຖິງເຫດແຫ່ງການກວນສິນທຸ. ຈົ່ງຟັງຕໍານານໂບຮານນັ້ນ—ບົດສົນທະນາລະຫວ່າງທຸຣວາສະສ ແລະ ອິນທຣະ.

Verse 3

महातपा महातेजा दुर्वासा ईश्वरांशजः । ब्रह्मर्षिः प्रययौ स्वर्गमिन्द्रं द्रष्टुं स चैकदा

ທຸຣວາສາ—ຜູ້ມີຕະປະຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ເດຊະອັນສູງ, ເກີດຈາກສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງພຣະເຈົ້າ—ພຣະພຣະຫມະຣິສີນັ້ນ ເຄີຍໄປສະຫວັນເພື່ອພົບອິນທຣະ ໃນຄັ້ງໜຶ່ງ.

Verse 4

तस्मिन्ददर्श काले तं गजारूढं शचीपतिम् । दृष्ट्वा स्रजं पारिजातां ददौ तस्मै महामुनिः

ໃນຂະນະນັ້ນ ລາວໄດ້ເຫັນພຣະອິນທຣະ ຜົວຂອງນາງສະຈີ ປະທັບຢູ່ເທິງຊ້າງ. ເມື່ອເຫັນແລ້ວ ມະຫາມຸນີໄດ້ຖວາຍພວງມາລາດອກປາຣິຊາດແດ່ພຣະອົງ

Verse 5

गृहीत्वा तां स्रजं चेंद्रो विन्यस्य गजमूर्द्धनि । देवराट्प्रययौ ब्रह्मन्ससैन्यो नंदनं प्रति

ເມື່ອຮັບພວງມາລານັ້ນແລ້ວ ພຣະອິນທຣະໄດ້ວາງໄວ້ເທິງຫົວຊ້າງ. ຈາກນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມັນ ພຣະຣາຊາແຫ່ງເທວະ ອອກເດີນທາງພ້ອມກອງທັບໄປຫານັນທະນະ

Verse 6

हस्ती चादाय तां मालां छित्त्वा तु धरणीतले । चिक्षेप च महाक्रुद्धस्तमित्याह महामुनिः

ແລ້ວຊ້າງໄດ້ຄວ້າພວງມາລານັ້ນ ສີກຂາດ ແລະໂຍນລົງສູ່ພື້ນດິນ. ມະຫາມຸນີໂກດກຽວຢ່າງຫນັກ ແລ້ວກ່າວດັ່ງນີ້

Verse 7

त्रैलोक्यैकश्रियायुक्तो यस्मात्त्वमवमन्यसे । तव त्रैलोक्यश्रीर्नष्टा भवत्येव न संशयः

ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ດູໝິ່ນຜູ້ທີ່ມີສິຣີອັນເອກໃນໄຕໂລກ ສິຣີແລະກຽດສັກຂອງເຈົ້າໃນໄຕໂລກຈະສູນສິ້ນແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ

Verse 8

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे समुद्रमथनोद्योगोनामाष्टमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ອັດທະຍາຍທີ 8 ຊື່ວ່າ “ການຕຽມການເພື່ອການກວນມະຫາສະໝຸດ” ໃນພຣະພາກບຣະຫມະຂັນຑະ ແຫ່ງສີຣີປັດມະມະຫາປຸຣານ ຈົບລົງແລ້ວ

Verse 9

नष्टमंतर्द्धानवत्यां तदा तस्यां जगत्त्रयम् । क्षुत्पिपासान्विताः सर्वे चुक्रुशुर्वै निरंतरम्

ເມື່ອນາງຜູ້ມີ຤ິດອັນສາມາດອັນຕະທານໄດ້ຫາຍໄປ ແລ້ວ ໄຕໂລກທັງສາມ ຖືກຄວາມຫິວແລະຄວາມກະຫາຍບີບຄັ້ນ ຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້ຄໍາຄວນບໍ່ຂາດສາຍ।

Verse 10

न ववर्षुर्वारिवाहाः शुष्काश्चैव जलाशयाः । सर्वे ते शाखिनः शुष्काः फलपुष्पविवर्जिताः

ເມກຜູ້ນໍາຝົນບໍ່ໄດ້ຕົກຝົນ ແລະແຫຼ່ງນໍ້າທັງຫມົດກໍແຫ້ງຫາຍ ຕົ້ນໄມ້ທັງປວງເຫື່ອຍເຉົາ ປາດສະຈາກຜົນແລະດອກ।

Verse 11

क्षुत्पिपासार्दिताः सर्वे ब्रह्मणः सन्निधिं ययुः । तं सर्वे कथयामासुः दुःखशोकं पितामहम्

ຜູ້ທັງຫມົດທີ່ຖືກຄວາມຫິວແລະຄວາມກະຫາຍທໍາລາຍ ໄດ້ເຂົ້າໄປເຝົ້າພຣະພຣົມ ແລະພ້ອມກັນທູນແດ່ປິຕາມະຫະເຖິງຄວາມທຸກແລະຄວາມໂສກຂອງຕົນ।

Verse 12

देवानां वचनं श्रुत्वा धाता देवगणैः सह । भृग्वादिमुनिभिश्चैव प्रययौ क्षीरसागरम्

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງເທວະທັງຫມົດ ທາຕາຈຶ່ງອອກເດີນທາງໄປສູ່ຂີຣະສາຄະຣ (ທະເລນໍ້ານົມ) ພ້ອມດ້ວຍຫມູ່ເທວະ ແລະມຸນີມີພຣຶກຄຸເປັນຕົ້ນ।

Verse 13

विष्णुं समर्चयामास क्षीराब्धेरुत्तरे तटे । मंत्रमष्टाक्षरं वेधा जपन्ध्यायन्जगत्पतिम्

ທີ່ຝັ່ງເໜືອຂອງຂີຣະສາຄະຣ ພຣະເວທາ (ພຣະພຣົມ) ໄດ້ບູຊາພຣະວິສະນຸ ໂດຍສະວດມົນອັດຖະອັກສອນ ແລະເພ່ງພິຈາລະນາພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ।

Verse 14

ततः प्रसन्नो भगवान्सर्वेषां च दिवौकसाम् । वैनतेयं समारुह्य चागतः सदयः प्रभुः

ແລ້ວພຣະພະຄະວານ ຜູ້ຊົງພໍພຣະໄທຕໍ່ຊາວສະຫວັນທັງປວງ ໄດ້ຂຶ້ນປະທັບເທິງໄວນເຕຍະ (ກະຣຸດ) ແລະເສດັດມາ ເປັນພຣະອົງຜູ້ເມດຕາກະຣຸນາ។

Verse 15

पीतवस्त्रं चतुर्बाहुं शंखचक्रगदाधरम् । दृष्ट्वा तं जगतामीशं पुंडरीकनिभेक्षणम्

ເມື່ອເຫັນພຣະອົງເຈົ້າແຫ່ງສັບພະໂລກ ຜູ້ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ ມີສີ່ພຣະຫັດ ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣ ແລະຄະທາ ພຣະເນດດຸດດອກບົວ (ທຸກຄົນກໍຕື່ນຕະລຶງ)

Verse 16

विष्णुं भवोदधेः पोतं वनमालाविभूषितम् । श्रीवत्सकौस्तुभोरस्कमानंदाश्रुपरिप्लुताः

ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນພຣະວິສນຸ—ເປັນເຮືອຂ້າມທະເລແຫ່ງສັງສານ—ປະດັບດ້ວຍວນມາລາ ມີສຣີວັດສະ ແລະແກ້ວເກົາສຕຸພະຢູ່ເທິງພຣະອຸຣະ; ແລ້ວກໍຊຸ່ມດ້ວຍນ້ຳຕາແຫ່ງປີຕິ.

Verse 17

तुष्टुवुर्जयशब्देन नमश्चक्रुर्निरंतरम् । श्रीभगवानुवाच । वरं वृणीध्वं भो देवाः कस्माद्यूयं समागताः । वरदोऽस्मि तद्वदत वो ददामि च नान्यथा

ພວກເຂົາສັນລະເສີນດ້ວຍສຽງ “ໄຊ!” ແລະກໍກົ້ມນົບບໍ່ຂາດສາຍ. ພຣະສຣີພະຄະວານຕັດວ່າ: “ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ ຈົ່ງເລືອກພອນ. ພວກເຈົ້າມານີ້ເພາະເຫດໃດ? ເຮົາເປັນຜູ້ປະທານພອນ—ຈົ່ງກ່າວມາ ເຮົາຈະໃຫ້ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ.”

Verse 18

देवा ऊचुः । कृपालो ब्रह्मशापेन संपद्धीनं जगत्त्रयम् । क्षुत्पिपासार्दितं नाथ सदेवासुरमानुषम्

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະນາຖຜູ້ເມດຕາກະຣຸນາ ເນື່ອງຈາກຄຳສາບຂອງພຣະພຣົມ ໄຕໂລກໄດ້ຖືກພາກຄວາມອຸດົມສົມບູນໄປ; ທັງເທວະ ອະສຸຣະ ແລະມະນຸດ ລ້ວນຖືກທຸກທ້ອນດ້ວຍຄວາມຫິວແລະຄວາມກະຫາຍ.”

Verse 19

रक्ष सर्वानिमांल्लोकान्याताः स्म शरणं तव । श्रीभगवानुवाच । इंदिरा ब्रह्मशापेन चान्तर्द्धानं गता सुराः

“ຂໍພຣະອົງປົກປ້ອງໂລກທັງປວງນີ້; ພວກເຮົາມາຂໍພຶ່ງພາເປັນທີ່ພັກພິງໃນພຣະອົງ।” ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: “ເນື່ອງຈາກຄຳສາບຂອງພຣະພຣະຫມາ ອິນດິຣາ (ລັກສະມີ) ໄດ້ອັນຕະຣະທານ ແລະເທວະທັງຫຼາຍກໍເລື່ອນຫາຍຈາກສາຍຕາ।”

Verse 20

यस्याः कटाक्षमात्रेण जगदैश्वर्यसंयुतम् । तदा यूयं सुराः सर्वे चोत्पाट्य स्वर्णपर्वतम्

ດ້ວຍພຽງແຕ່ສາຍຕາຂອງນາງພຽງຄັ້ງດຽວ ໂລກທັງປວງກໍໄດ້ຮັບອຳນາດແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ. ດັ່ງນັ້ນ ເທວະທັງຫຼາຍເອີຍ ຈົ່ງຖອນພູຄຳອອກມາທັງຮາກດ້ວຍ.

Verse 21

मंदरं घर्घरं कृत्वा सर्पराजेन वेष्टितम् । कुरुध्वं मथनं देवाः सदैत्याः क्षीरसागरम्

ຈົ່ງເຮັດພູມັນດະຣາເປັນແກນກວນ ແລະໃຫ້ພະຍານາກຜູ້ເປັນຣາຊາແຫ່ງງູພັນຮັດໄວ້; ເທວະທັງຫຼາຍ ພ້ອມດ້ວຍໄທຕະຍະ ຈົ່ງກວນຂະສີຣະສາຄະຣະ (ທະເລນ້ຳນົມ) ເຖີດ.

Verse 22

तस्मादुत्पत्स्यते लक्ष्मीर्जगन्माता च भोः सुराः । तया हृष्टा महाभागा भविष्यथ न संशयः

ດັ່ງນັ້ນ ເທວະທັງຫຼາຍເອີຍ ຈາກນັ້ນ ພຣະລັກສະມີ—ແມ່ແຫ່ງສາກົນ—ຈະບັງເກີດຂຶ້ນ. ເມື່ອຊື່ນບານດ້ວຍພຣະນາງ ພວກເຈົ້າຜູ້ມີວາສະນາຈະເຈີຣິນຮຸ່ງເຮືອງ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ.

Verse 23

धारयाम्यहमेवाद्रिं कूर्मरूपेण सर्वतः । इत्युक्त्वा भगवान्विष्णुरंतर्द्धानं जगाम सः । जग्मुः सुरासुराः सर्वे समुद्रमथनं द्विज

“ເຮົາເອງຈະຄ້ຳຈຸນພູນີ້ທຸກດ້ານ ໃນຮູບກູຣະມະ (ເຕົ່າ).” ພຣະພຣະວິສນຸຕັດແລ້ວກໍອັນຕະຣະທານໄປ. ຕໍ່ມາ ໂອ້ດວິຊະ ເທວະແລະອະສຸຣະທັງປວງກໍພາກັນໄປເພື່ອກວນທະເລ.