Adhyaya 7

Verse 1

शौनक उवाच । कथयस्व महाप्राज्ञ गोलोकं याति कर्मणा । सुमते दुस्तरात्केन जनः संसारसागरात् । राधायाश्चाष्टमी सूत तस्या माहात्म्यमुत्तमम्

ເຊົານະກະກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຈົ່ງບອກເຖິງກຳໃດທີ່ນຳໃຫ້ໄປຮອດໂກໂລກະ. ໂອ ສູຕະຜູ້ມີໃຈດີ, ດ້ວຍວິທີໃດມະນຸດຈຶ່ງຂ້າມພົ້ນທະເລແຫ່ງສັງສາຣະອັນຂ້າມຍາກໄດ້? ແລະ ໂອ ສູຕະ, ຈົ່ງເລົ່າມະຫາຕະມະຍະອັນສູງສຸດຂອງຣາທາ-ອັດຖະມີດ້ວຍ.

Verse 2

सूत उवाच । ब्रह्माणं नारदोऽपृच्छत्पुरा चैतन्महामुने । तच्छृणुष्व समासेन पृष्टवान्स इति द्विज

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໂອ ມະຫາມຸນີ, ໃນກາລກ່ອນ ນາຣະດະໄດ້ທູນຖາມພຣະພຣົມມາເຖິງເລື່ອງນີ້ແທ້. ໂອ ດວິຊະ, ຈົ່ງຟັງໂດຍຫຍໍ້—ວ່າລາວຖາມຫຍັງ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນເກີດຫຍັງຂຶ້ນ.

Verse 3

नारद उवाच । पितामह महाप्राज्ञ सर्वशास्त्रविदां वर । राधाजन्माष्टमी तात कथयस्व ममाग्रतः

ນາຣະດາກ່າວວ່າ: ໂອ ພິຕາມະຫະ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ເປັນຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາຜູ້ຮູ້ຊາສະຕຣາທັງປວງ; ຂໍທ່ານເລົ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງຕໍ່ໜ້າ ເຖິງວັນຊັນມາອັດຖະມີ—ຕິຖີທີ 8 ອັນເປັນວັນປະສູດຂອງພຣະຣາທາ।

Verse 4

तस्याः पुण्यफलं किंवा कृतं केन पुरा विभो । अकुर्वतां जनानां हि किल्बिषं किं भवेद्द्विज

ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ ຜົນບຸນອັນປະເສີດຂອງວຣະຕະ/ການປະຕິບັດນັ້ນແມ່ນຫຍັງ ແລະໃນການກ່ອນ ຜູ້ໃດໄດ້ກະທຳ? ສ່ວນຜູ້ທີ່ບໍ່ກະທຳ ຈະເກີດບາບຢ່າງໃດແທ້—ໂອ ທະວິຊະ (ພຣາຫມະນ)?

Verse 5

केनैव तु विधानेन कर्त्तव्यं तद्व्रतं कदा । कस्माज्जाता च सा राधा तन्मे कथय मूलतः

ວຣະຕະນັ້ນຄວນປະຕິບັດຕາມວິທີການອັນແນ່ນອນແນວໃດ ແລະເມື່ອໃດ? ແລ້ວພຣະຣາທາເກີດຈາກໃຜ? ຂໍໃຫ້ທ່ານເລົ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຕໍ

Verse 6

ब्रह्मोवाच । राधाजन्माष्टमीं वत्स शृणुष्व सुसमाहितः । कथयामि समासेन समग्रं हरिणा विना

ພຣະພຣົມກ່າວວ່າ: “ລູກເອີຍ ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ຕັ້ງມັ່ນ ເຖິງອັດຖະມີອັນສັກສິດແຫ່ງການປະສູດຂອງພຣະຣາທາ (ຣາທາອັດຖະມີ)। ຂ້າຈະເລົ່າໂດຍຫຍໍ້ແຕ່ຄົບຖ້ວນ ໂດຍບໍ່ລະເວັ້ນພຣະຫຣິ”

Verse 7

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे ब्रह्मनारदसंवादे श्रीराधाष्टमीमाहात्म्यं । नाम सप्तमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນສີຣີປັດມະມະຫາປຸຣານະ ພາກພຣະພຣົມຂັນຑະ ໃນສົນທະນາລະຫວ່າງພຣະພຣົມາ ແລະ ນາຣະດາ ບົດທີ 7 ຊື່ “ມະຫາຕະມະຍະແຫ່ງສີຣີຣາທາອັດຖະມີ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ

Verse 8

कुर्वंति ये सकृद्भक्त्या तेषां नश्यति तत्क्षणात् । एकादश्याः सहस्रेण यत्फलं लभते नरः

ຜູ້ໃດປະຕິບັດພິທີນີ້ແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວດ້ວຍຄວາມພັກດີ ບາບຂອງເຂົາຈະສູນໄປໃນຂະນະນັ້ນ; ແລະມະນຸດໄດ້ບຸນຜົນເທົ່າກັບການຖືອົບສົດເອກາດະຊີພັນຄັ້ງ

Verse 9

राधाजन्माष्टमी पुण्यं तस्माच्छतगुणाधिकम् । मेरुतुल्यसुवर्णानि दत्वा यत्फलमाप्यते

ພຣະວັດອັນສັກສິດ “ຣາທາ-ຈັນມາອັດຖະມີ” ເປັນກຸສົນຍິ່ງ ແຖມຍັງເກີນອີກຮ້ອຍເທົ່າ; ໃຫ້ຜົນເທົ່າກັບການຖວາຍທອງຄຳປະມານເທົ່າພູເມຣຸ

Verse 10

सकृद्राधाष्टमीं कृत्वा तस्माच्छतगुणाधिकम् । कन्यादानसहस्रेण यत्पुण्यं प्राप्यते जनैः

ການຖືພຣະວັດຣາທາອັດຖະມີ ແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ຍ່ອມໄດ້ບຸນເກີນອີກຮ້ອຍເທົ່າ; ເທົ່າກັບບຸນທີ່ຜູ້ຄົນໄດ້ຈາກການເຮັດກັນຍາທານພັນຄັ້ງ

Verse 11

वृषभानुसुताष्टम्या तत्फलं प्राप्यते जनैः । गंगादिषु च तीर्थेषु स्नात्वा तु यत्फलं लभेत्

ເມື່ອຖືພຣະວັດໃນວັນອັດຖະມີອັນສັກສິດແດ່ທິດາຂອງວຶຣະສະພານຸ ຜູ້ຄົນຍ່ອມໄດ້ຜົນບຸນນັ້ນເທົ່າກັນ; ເທົ່າກັບການອາບນ້ຳຊຳລະໃນທີຣະຖະເຊັ່ນ ແມ່ນ້ຳຄົງຄາ

Verse 12

कृष्णप्राणप्रियाष्टम्याः फलं प्राप्नोति मानवः । एतद्व्रतं तु यः पापी हेलया श्रद्धयापि वा

ມະນຸດຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງອັດຖະມີ ‘ກຣິດສະນະ-ປຣານ-ປຣິຍາ’ ແມ່ນແຕ່ຄົນບາບຜູ້ຖືພຣະວັດນີ້—ຈະເຮັດຢ່າງເຜີຍໆ ຫຼືເຮັດດ້ວຍສັດທາ—ກໍຍັງໄດ້ບຸນຜົນນັ້ນ

Verse 13

करोति विष्णुसदनं गच्छेत्कोटिकुलान्वितः । पुरा कृतयुगे वत्स वरनारी सुशोभना

ຜູ້ໃດສ້າງສະຖານສັກສິດ (ມັນດິຣ) ເປັນທີ່ປະທັບຂອງພຣະວິສນຸ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບໂມກສະ ພ້ອມດ້ວຍສາຍຕະກູນນັບເປັນໂກຕິ. ໃນການກ່ອນ ຍຸກກຣິຕະ ໂອ້ລູກເອີຍ ມີນາງຜູ້ສູງສັກສິດງາມຍິ່ງຄົນໜຶ່ງ.

Verse 14

सुमध्या हरिणीनेत्रा शुभांगी चारुहासिनी । सुकेशी चारुकर्णी च नाम्ना लीलावती स्मृता

ນາງມີແອວອ່ອນຊ້ອຍ ດວງຕາດຸດຕາກວາງ ອະວະອັນເປັນມງຄົລ ແລະຍິ້ມຫວານ; ມີຜົມງາມ ແລະຫູງາມ—ນາງຖືກເອີ້ນວ່າ “ລີລາວະຕີ”.

Verse 15

तया बहूनि पापानि कृतानि सुदृढानि च । एकदा साधनाकांक्षी निःसृत्य पुरतः स्वतः

ນາງໄດ້ກະທຳບາບຫຼາຍປະການ ແລະບາບນັ້ນກໍຝັງແນ່ນຫນາ. ຕໍ່ມາມື້ໜຶ່ງ ເມື່ອປາຖະໜາທາງແຫ່ງສາທະນາ ນາງຈຶ່ງອອກມາດ້ວຍຕົນເອງ ແລະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ (ທ່ານ).

Verse 16

गतान्यनगरं तत्र दृष्ट्वा सुज्ञ जनान्बहून् । राधाष्टमीव्रतपरान्सुंदरे देवतालये

ເມື່ອໄປຮອດນະຄອນອື່ນ ທີ່ນັ້ນລາວໄດ້ເຫັນຜູ້ຮູ້ຫຼາຍຄົນ ໃນເທວາໄລອັນງາມ ຜູ້ອຸທິດຕົນຕໍ່ວຣະຕະ “ຣາທາອັດຖະມີ”.

Verse 17

गंधपुष्पैर्धूपदीपैर्वस्त्रैर्नानाविधैः फलैः । भक्तिभावैः पूजयंतो राधाया मूर्तिमुत्तमाम्

ດ້ວຍເຄື່ອງຫອມແລະດອກໄມ້ ດ້ວຍທູບແລະປະທີບ ດ້ວຍຜ້ານານາຊະນິດແລະໝາກໄມ້ຫຼາຍຢ່າງ—ເຕັມໄປດ້ວຍພາວະແຫ່ງພັກຕິ—ພວກເຂົາໄດ້ບູຊາພຣະຮູບອັນປະເສີດຂອງພຣະຣາທາ.

Verse 18

केचिद्गायंति नृत्यंति पठंति स्तवमुत्तमम् । तालवेणुमृदंगांश्च वादयंति च के मुदा

ບາງຄົນຮ້ອງເພງ ບາງຄົນຟ້ອນລຳ ບາງຄົນສາທະຍາຍບົດສັນລະເສີນອັນປະເສີດ; ແລະບາງຄົນດ້ວຍປີຕິ ຕີສິ່ງສຽງຕາລ ຂຸ່ຍ ແລະກອງມຣິທັງຄະ.

Verse 19

तांस्तांस्तथाविधान्दृष्ट्वा कौतूहलसमन्विता । जगाम तत्समीपं सा पप्रच्छ विनयान्विता

ເມື່ອນາງເຫັນຜູ້ຄົນເປັນດັ່ງນັ້ນ ນາງກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ ແລ້ວເຂົ້າໄປໃກ້ ແລະຖາມດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ.

Verse 20

भोभोः पुण्यात्मानो यूयं किं कुर्वंतो मुदान्विताः । कथयध्वं पुण्यवंतो मां चैव विनयान्विताम्

“ໂອ ທ່ານຜູ້ມີບຸນ ຜູ້ຄວນເຄົາລົບ! ທ່ານທັງຫຼາຍກຳລັງເຮັດຫຍັງດ້ວຍຄວາມປີຕິ? ໂອ ຜູ້ມີບຸນ ຂໍຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງດ້ວຍ—ຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ນອບນ້ອມ.”

Verse 21

तस्यास्तु वचनं श्रुत्वा परकार्यहितेरताः । आरेभिरे तदा वक्तुं वैष्णवा व्रततत्पराः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຂອງນາງ ບັນດາໄວສະນະວະ ຜູ້ມຸ່ງເກື້ອກູນປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ອື່ນ ແລະໝັ້ນຄົງໃນວຣະຕະ ກໍເລີ່ມກ່າວໃນຂະນະນັ້ນ.

Verse 22

राधाव्रतिन ऊचुः । भाद्रे मासि सिताष्टम्यां जाता श्रीराधिका यतः । अष्टमी साद्य संप्राप्ता तां कुर्वाम प्रयत्नतः

ຜູ້ຖືຮາທາ-ວຣະຕະ ກ່າວວ່າ: “ເນື່ອງຈາກພຣະສຣີຣາທິກາ ເກີດໃນວັນອັດຖະມີຂ້າງຂຶ້ນ ໃນເດືອນພາດຣະ; ແລະບັດນີ້ວັນອັດຖະມີນັ້ນມາຮອດແລ້ວ; ມາເຖີດ ພວກເຮົາຈົ່ງປະກອບວຣະຕະນັ້ນດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ.”

Verse 23

गोघातजनितं पापं स्तेयजं ब्रह्मघातजम् । परस्त्रीहरणाच्चैव तथा च गुरुतल्पजम्

ບາບທີ່ເກີດຈາກການຂ້າງົວ, ບາບທີ່ເກີດຈາກການລັກ, ບາບທີ່ເກີດຈາກການຂ້າພຣາຫມັນ; ບາບຈາກການລັກພາເມຍຂອງຄົນອື່ນ, ແລະບາບຈາກການລ່ວງລະເມີດຕຽງຂອງຄູອາຈານດ້ວຍ.

Verse 24

विश्वासघातजं चैव स्त्रीहत्याजनितं तथा । एतानि नाशयत्याशु कृता या चाष्टमी नृणाम्

ບາບທີ່ເກີດຈາກການຫັກຫຼັງຄວາມໄວ້ວາງໃຈ, ແລະບາບທີ່ເກີດຈາກການຂ້າແມ່ຍິງດ້ວຍ—ບາບເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດ ຖືກທຳລາຍໄດ້ໄວ ສຳລັບມະນຸດ ໂດຍການຖືວຣະຕະອັດຖະມີ (ວັນຈັນທະຄະຕິທີ 8).

Verse 25

तेषां च वचनं श्रुत्वा सर्वपातकनाशनम् । करिष्याम्यहमित्येव परामृष्य पुनः पुनः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພວກເຂົາ—ອັນທຳລາຍບາບທັງປວງ—ເຂົາກໍຄິດພິຈາລະນາຊ້ຳໆ ແລະຄິດວ່າ “ຂ້ອຍຈະເຮັດແນ່ນອນ”

Verse 26

तत्रैव व्रतिभिः सार्द्धं कृत्वा सा व्रतमुत्तमम् । दैवात्सा पंचतां याता सर्पघातेन निर्मला

ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ນາງໄດ້ຮ່ວມກັບຜູ້ຖືວຣະຕະທັງຫຼາຍ ປະກອບວຣະຕະອັນປະເສີດນັ້ນ; ຕໍ່ມາດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງຊະຕາ ນາງເຖິງຄວາມຕາຍເພາະຖືກງູກັດ ແຕ່ຍັງບໍລິສຸດໃນຜົນບຸນ.

Verse 27

ततो यमाज्ञया दूताः पाशमुद्गरपाणयः । आगतास्तां समानेतुं बबंधुरतिकृच्छ्रतः

ຕໍ່ມາ ຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະຍົມ ດູດຂອງທ່ານ—ຖືບ່ວງແລະຄ້ອນໃນມື—ໄດ້ມາເພື່ອນຳນາງໄປ ແລະດ້ວຍຄວາມລຳບາກຢ່າງຫນັກ ພວກເຂົາຈຶ່ງມັດນາງໄວ້.

Verse 28

यदा नेतुं मनश्चक्रुर्यमस्य सदनं प्रति । तदागता विष्णुदूताः शंखचक्रगदाधराः

ເມື່ອເຂົາທັງຫຼາຍຕັ້ງໃຈຈະນຳ(ຜູ້ນັ້ນ)ໄປຫາສຳນັກຂອງພະຍົມ ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ທູດຂອງພຣະວິສນຸກໍມາຮອດ—ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣ ແລະ ຄະທາ।

Verse 29

हिरण्मयं विमानं च राजहंसयुतं शुभम् । छेदनं चक्रधाराभिः पाशं कृत्वा त्वरान्विताः

ແລະຍັງມີວິມານຄຳອັນເປັນມົງຄຸນ ງາມສະຫງ່າ ທີ່ເທົ່າດ້ວຍຫົງຫຼວງ ຈູງລາກ. ແລ້ວດ້ວຍຄວາມຮີບຮ້ອນ ເຂົາທັງຫຼາຍຈຶ່ງສ້າງບ່ວງບາດ ແລະຟັນຕັດດ້ວຍຄົມແຫຼມດຸດຂອບຈັກຣາ.

Verse 30

रथे चारोपयामासुस्तां नारीं गतकिल्बिषाम् । निन्युर्विष्णुपुरं ते च गोलोकाख्यं मनोहरम्

ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ອຸ້ມຊູສະຕຣີນັ້ນຜູ້ພົ້ນຈາກບາບ ຂຶ້ນນັ່ງເທິງລົດ ແລ້ວນຳນາງໄປສູ່ວິສນຸປຸຣະ—ດິນແດນອັນງາມທີ່ເອີ້ນວ່າ ໂກໂລກາ.

Verse 31

कृष्णेन राधया तत्र स्थिता व्रतप्रसादतः । राधाष्टमीव्रतं तात यो न कुर्य्याच्च मूढधीः

ດ້ວຍພຣະພອນແຫ່ງວຣະຕນັ້ນ ຣາທາຈຶ່ງສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນຄຽງຄູ່ກັບພຣະກຣິສນະ. ໂອ້ລູກເອີຍ ຜູ້ໃດປັນຍາທຶບບໍ່ຖືວຣະຕ ຣາທາອັດຖະມີ...

Verse 32

नरकान्निष्कृतिर्नास्ति कोटिकल्पशतैरपि । स्त्रियश्च या न कुर्वंति व्रतमेतच्छुभप्रदम्

ແມ່ນແຕ່ຜ່ານໄປເປັນຮ້ອຍລ້ານກັລປະກໍບໍ່ມີການຊຳລະໃດໆໃຫ້ພົ້ນຈາກນະຣົກ. ແລະສະຕຣີໃດບໍ່ປະຕິບັດວຣະຕນີ້ອັນປະທານມົງຄຸນ ກໍຍ່ອມປະສົບຜົນນັ້ນ.

Verse 33

राधाविष्णोः प्रीतिकरं सर्वपापप्रणाशनम् । अंते यमपुरीं गत्वा पतंति नरके चिरम्

ສິ່ງໃດທີ່ເປັນທີ່ພໍພຣະໄທຂອງພຣະຣາທາ ແລະ ພຣະວິສນຸ ຍ່ອມທຳລາຍບາບທັງປວງ; ແຕ່ໃນທ້າຍສຸດ (ບາງຄົນ) ໄປຮອດນະຄອນຂອງພຣະຍົມ ແລະຕົກສູ່ນະລົກດົນນານ।

Verse 34

कदाचिज्जन्मचासाद्य पृथिव्यां विधवा ध्रुवम् । एकदा पृथिवी वत्स दुष्टसंघैश्च ताडिता

ເຄີຍຄັ້ງໜຶ່ງ ເມື່ອໄດ້ເກີດມາໃນໂລກ ນາງກໍແນ່ນອນກາຍເປັນແມ່ໝ້າຍ। ແລະມື້ໜຶ່ງ ໂອ້ລູກເອີຍ ແຜ່ນດິນຖືກຝູງຄົນຊົ່ວຮ້າຍຮຸກຕີ ຈົນທຸກທໍລະມານ।

Verse 35

गौर्भूत्वा च भृशं दीना चाययौ सा ममांतिकम् । निवेदयामास दुःखं रुदंती च पुनः पुनः

ນາງແປງເປັນງົວ ແລະທຸກທໍລະມານຢ່າງຫນັກ ຈຶ່ງມາຫາຂ້ອຍ। ນາງຮ້ອງໄຫ້ຊ້ຳໆ ແລະໄດ້ທູນບອກຄວາມໂສກຂອງນາງ।

Verse 36

तद्वाक्यं च समाकर्ण्य गतोऽहं विष्णुसंनिधिम् । कृष्णे निवेदितश्चाशु पृथिव्या दुःखसंचयः

ເມື່ອໄດ້ຟັງຄຳນັ້ນ ຂ້ອຍກໍໄປສູ່ສຳນັກຂອງພຣະວິສນຸ; ແລະໂດຍບໍ່ຊັກຊ້າ ຂ້ອຍໄດ້ທູນພຣະກຣິສນະເຖິງຄວາມທຸກທີ່ສະສົມຂອງແຜ່ນດິນ।

Verse 37

तेनोक्तं गच्छ भो ब्रह्मन्देवैः सार्द्धं च भूतले । अहं तत्रापि गच्छामि पश्चान्ममगणैः सह

ແລ້ວພຣະອົງກ່າວວ່າ “ໄປເຖີດ ໂອ້ພຣາຫມັນ ຈົ່ງໄປສູ່ພື້ນພິພົບພ້ອມກັບເທວະທັງຫຼາຍ। ຂ້ອຍກໍຈະໄປທີ່ນັ້ນພາຍຫຼັງ ພ້ອມດ້ວຍບໍລິວານຂອງຂ້ອຍ”

Verse 38

तच्छ्रुत्वा सहितो दैवैरागतः पृथिवीतलम् । ततः कृष्णः समाहूय राधां प्राणगरीयसीम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ທ່ານໄດ້ລົງມາສູ່ພື້ນພິພົບ ພ້ອມດ້ວຍເທວະທັງຫຼາຍ। ແລ້ວພຣະກຣິດສະນະໄດ້ເອີ້ນພຣະຣາທາ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງກວ່າຊີວິດຂອງພຣະອົງ।

Verse 39

उवाच वचनं देवि गच्छेहं पृथिवीतलम् । पृथिवीभारनाशाय गच्छ त्वं मर्त्त्यमंडलम्

ພຣະອົງຕັດວ່າ “ໂອ ເທວີ, ເຮົາຈະໄປສູ່ພື້ນພິພົບ. ເພື່ອກຳຈັດພາລະຂອງແຜ່ນດິນ ເຈົ້າກໍຈົ່ງໄປຍັງໂລກມະນຸດເຖີດ”

Verse 40

इति श्रुत्वापि सा राधाप्यागता पृथिवीं ततः । भाद्रे मासि सिते पक्षे अष्टमीसंज्ञिके तिथौ

ແມ່ນແຕ່ໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ພຣະຣາທາກໍຍັງໄດ້ມາສູ່ແຜ່ນດິນ—ໃນວັນອັດຖະມີ (Aṣṭamī) ຂ້າງຂຶ້ນ ເດືອນພາດຣາ (Bhādra)

Verse 41

वृषभानो र्यज्ञभूमौ जाता सा राधिका दिवा । यज्ञार्थं शोधितायां च दृष्टा सा दिव्यरूपिणी

ພຣະຣາທິກາໄດ້ປະສູດໃນຕອນກາງວັນ ທີ່ຍັດຍະພູມິຂອງວຣິສະພານຸ. ແລະເມື່ອຊຳລະສະຖານທີ່ນັ້ນໃຫ້ບໍລິສຸດເພື່ອຍັດຍະ ນາງປາກົດໃນຮູບທິບອັນສະຫວ່າງໄສ

Verse 42

राजानं दमना भूत्वा तां प्राप्य निजमंदिरम् । दत्तवान्महिषीं नीत्वा सा च तां पर्यपालयत्

ເມື່ອນາງເປັນຜູ້ປະລາບພຣະຣາຊາແລ້ວ ນາງກໍໄດ້ເຖິງພະລາຊະວັງຂອງຕົນ. ນຳພຣະມະເຫສີໄປດ້ວຍ ພຣະອົງໄດ້ມອບນາງໄວ້ ແລະພຣະມະເຫສີກໍໄດ້ອຸປະຖຳດູແລນາງ

Verse 43

इति ते कथितं वत्स त्वया पृष्टं च यद्वचः । गोपनीयं गोपनीयं गोपनीयं प्रयत्नतः

ດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໂອ້ລູກນ້ອຍຜູ້ນ່າຮັກ ຄໍາສອນທີ່ເຈົ້າຖາມ ຂ້າໄດ້ກ່າວແລ້ວ. ພຶງເກັບໄວ້ເປັນຄວາມລັບ—ລັບ ລັບ—ດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 44

सूत उवाच । य इदं शृणुयाद्भक्त्या चतुर्वर्गफलप्रदम् । सर्वपापविनिर्मुक्तश्चांतेयातिहरेर्गृहम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດຟັງຂໍ້ນີ້ດ້ວຍພັກຕິ—ອັນໃຫ້ຜົນແຫ່ງຈະຕຸວັກຄະທັງສີ່—ຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະທ້າຍທີ່ສຸດໄປຮອດພະທຳນຽບຂອງພຣະຫຣິ.