Adhyaya 26

Verse 1

शौनक उवाच । श्रोतुमिच्छामि ते प्राज्ञ कथयस्व समूलकम् । प्रतिज्ञापालने पुण्यं खंडने किं च किल्बिषम्

ເຊົານະກະກ່າວວ່າ: “ໂອ ທ່ານຜູ້ຮູ້ທັນ! ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະນາຟັງ—ຂໍໃຫ້ເລົ່າໃຫ້ຄົບຖ້ວນພ້ອມມູນຮາກ. ການຮັກສາຄໍາປະຕິຍາໄດ້ບຸນຢ່າງໃດ ແລະການຜິດຄໍາປະຕິຍາໄດ້ບາບຢ່າງໃດ?”

Verse 2

अनृते शपथे किं वा सत्ये किंचिद्भवेन्मुने । दक्षिणं किंकरं दत्वा कृपां कृत्वा कृपार्णव

ໂອ ມຸນີ, ຄໍາສາບານທີ່ເທັດມີຜົນຢ່າງໃດ ແລະຄໍາສາບານທີ່ສັດຈິງມີຜົນຢ່າງໃດ? ໂອ ມະຫາສະມຸດແຫ່ງຄວາມເມດຕາ—ໄດ້ມອບດັກຊິນາໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ ແລະໄດ້ເຮັດຄວາມກະລຸນາ…

Verse 3

सूत उवाच । शृणुष्व मुनिशार्दूल कथयामि समूलतः । वैष्णवानां त्वमग्र्योऽसि सर्वलोकहिते रतः

ສູຕະກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຟັງ ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ມຸນີ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍຈາກຮາກຖານແທ້. ໃນຫມູ່ຜູ້ນັບຖືພຣະວິສນຸ (Vaiṣṇava) ທ່ານເປັນຜູ້ເລີດ ແລະອຸທິດໃຈເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງທຸກໂລກ”

Verse 4

धेनूनां तु शतं दत्त्वा यत्फलं लभते नरः । तस्मात्कोटिगुणं पुण्यं प्रतिज्ञापालने द्विज

ໂອ ທະວິຊະ, ບຸນຜົນທີ່ມະນຸດໄດ້ຈາກການຖວາຍງົວຮ້ອຍຕົວນັ້ນ, ການຮັກສາຄໍາປະຕິຍາໃຫ້ບຸນຫຼາຍກວ່ານັ້ນເປັນ “ໂກດິ” ເທົ່າ

Verse 5

प्रतिज्ञाखंडनान्मूढो निरयं याति दारुणम् । शतमन्वंतरं यावत्पच्यते नात्र संशयः

ຜູ້ໂງ່ທີ່ທໍາລາຍຄໍາປະຕິຍາຈະໄປສູ່ນະລົກອັນນ່າຢ້ານ; ທີ່ນັ້ນຈະຖືກທໍລະມານຈົນຄົບຮ້ອຍ ມັນວັນຕະຣະ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ

Verse 6

ततोऽत्र जन्म चासाद्य निर्धनस्य निकेतने । अन्नवस्त्रैर्विहीनः स्या क्लेशी चापि स्वकर्मणा

ແລ້ວຜູ້ນັ້ນໄດ້ເກີດຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຄົນທຸກຍາກ ຂາດທັງອາຫານແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ແລະທົນທຸກຍາກເນື່ອງຈາກກຳຂອງຕົນເອງ।

Verse 7

सत्येन शपथं कुर्याद्देवाग्निगुरुसन्निधौ । तावद्दहति वै गात्रं विष्णोर्वंशो न लुप्यते

ຄວນສາບານດ້ວຍຄວາມຈິງເທົ່ານັ້ນ ຕໍ່ໜ້າເທວະດາ ໄຟສັກສິດ ແລະຄູອາຈານ. ຕາບໃດທີ່ຄວາມຈິງຍັງຖືກຮັກສາ ກາຍຈະບໍ່ຖືກເຜົາໂດຍຜົນບາບ ແລະວົງສາຂອງພຣະວິສນຸຈະບໍ່ຂາດສູນ।

Verse 8

मिथ्यायां शपथे विप्र किमहं वच्मि सांप्रतम् । शतमन्वंतरं विप्र निरयं मिथ्यया किमु

ໂອ ພຣາຫມັນ, ຖ້າຜູ້ໃດສາບານດ້ວຍຄຳເທັດ ບັດນີ້ຂ້ອຍຈະກ່າວຫຍັງໄດ້? ໂອ ພຣາຫມັນ, ເນື່ອງຈາກຄວາມເທັດ ຕະຫຼອດຮ້ອຍມັນວັນຕະຣາ ຈະມີຫຍັງນອກຈາກນະລົກ?

Verse 9

निर्माल्यं श्रीहरेः स्पृष्ट्वा सत्येन मुनिपुंगव । गृहीत्वा पुरुषान्सप्त पच्यते निरये चिरम्

ໂອ ສັດເຍນະ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ມຸນີ, ຜູ້ໃດແຕະຕ້ອງນິຣມາລະຍະຂອງພຣະສຣີຫຣິ ແລ້ວນຳໄປ ຜູ້ບາບນັ້ນຈະພາຊາຍເຈັດຄົນຕົກຕ່ຳ ແລະຖືກທຸກທໍລະມານໃນນະລົກດົນນານ।

Verse 10

कदाचिज्जन्म संप्राप्य कुष्ठी च प्रतिजन्मनि । सत्येनैवं भवेद्विप्र अनृते वै किमुच्यते

ແມ່ນແຕ່ໄດ້ກຳເນີດເປັນມະນຸດເປັນຄັ້ງຄາວ ແຕ່ໃນທຸກຊາດກໍກັບເປັນໂລກເຮື້ອນ. ໂອ ພຣາຫມັນ, ຖ້າແມ່ນແຕ່ຄວາມຈິງຍັງມີຜົນເຊັ່ນນີ້ ແລ້ວຄວາມເທັດຈະກ່າວໄດ້ຢ່າງໃດ?

Verse 11

यो मर्त्यो दक्षिणं दत्वा करं तत्प्रतिपाल्यते । तस्य प्राप्तिर्भवेत्कृष्णः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ຜູ້ໃດເປັນມະນຸດ ໄດ້ຖວາຍທັກສິນາຕາມພິທີ ແລ້ວຮັກສາແລະເຄົາລົບຄຳສັນຍານັ້ນໂດຍຖືກຕ້ອງ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເຂົ້າເຖິງພຣະສີກຣິດສະນະໄດ້. ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ, ຄວາມຈິງ—ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວ.

Verse 12

करं दत्त्वा तु यो मर्त्यो वचनस्य च पालनम् । तावन्न कुर्यात्पितरः प्राप्नुवंति च यातनाम्

ຜູ້ໃດໃຫ້ມືເປັນຄຳປະຕິຍານ ແຕ່ບໍ່ຮັກສາຄຳເວົ້າ—ຕາບໃດທີ່ຍັງບໍ່ປະຕິບັດໃຫ້ສຳເລັດ ບັນພະບຸລຸດ (ປິຕຣ) ຂອງລາວກໍຕ້ອງຮັບທຸກແລະຍາຕະນາ

Verse 13

स्वयं तु मुनिशार्दूल निरयं चातिदारुणम् । उद्धारं कोटिपुरुषैर्मृतो याति न संशयः

ແຕ່ຕົນເອງ ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ມຸນີ ຍ່ອມໄປສູ່ນະລົກອັນໂຫດຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ; ແລະຫຼັງຄວາມຕາຍ ການກູ້ພົ້ນຂອງລາວຈະໄດ້ມາກໍດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຂອງມະນຸດນັບໂກຕິ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ

Verse 14

शौनक उवाच । कृष्णप्राप्तिः पुरा कस्य करस्य प्रतिपालनात् । दक्षिणस्य मुने ब्रूहि श्रोतुमिच्छामि सादरात्

ເຊົານະກະກ່າວວ່າ: “ໂອ ມຸນີ ຂໍໃຫ້ທ່ານເລົ່າດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ—ໃນການກ່ອນ ຜູ້ໃດໄດ້ເຂົ້າເຖິງພຣະສີກຣິດສະນະ ໂດຍການຮັກສາແລະນອບນ້ອມຕໍ່ ‘ມື’ (ຄຳສັນຍາ) ຂອງມຸນີ ທັກສິນາ? ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະຟັງດ້ວຍສັດທາ”

Verse 15

सूत उवाच । पुरा किंचित्पुरे शूद्रो नाम्नासीद्वीरविक्रमः । बह्वाशी पृथुलांगश्च बहुवक्तातिसुंदरः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໃນການກ່ອນ ໃນນະຄອນໜຶ່ງ ມີຊູດຣະຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ວີຣະວິກຣະມະ—ກິນຫຼາຍ ຮ່າງກາຍກວ້າງໃຫຍ່ ເວົ້າຫຼາຍ ແລະງາມຢ່າງຍິ່ງ

Verse 16

धनवान्पुत्रवान्सभ्यो विद्वान्सर्वजनप्रियः । विप्राणामतिथीनां च पूजकः सर्वदैव तु

ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຄົນມັ່ງຄັ່ງ ແລະໄດ້ຮັບພອນມີບຸດ ມີມາລະຍາດ ແລະມີປັນຍາ ເປັນທີ່ຮັກຂອງຊົນທັງປວງ—ພ້ອມທັງບູຊາ ແລະນົບນ້ອມພຣາຫມະນ ແລະແຂກຢູ່ເປັນນິດ।

Verse 17

पितृभक्तो द्विजश्रेष्ठ प्रतिज्ञापालकः सदा । वाचां गुरुजनानां च पालको हरिसेवकः

ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ນັ້ນເປັນຜູ້ມີພັກດີຕໍ່ບັນພະບຸລຸດ ຮັກສາສັດຍາປະຕິຍານຢູ່ເປັນນິດ; ພິທັກຄໍາຂອງຜູ້ເຖົ້າແລະຄູອາຈານ ແລະເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ພຣະຫຣິ।

Verse 18

एकदा सुंदरो गेहं श्वपचस्तस्य छद्मना । प्राप्तो धृत्वा ब्राह्मणस्य रूपं वै तरुणः सुधीः

ຄັ້ງໜຶ່ງ ຊາຍໜຸ່ມຜູ້ງາມແລະສະຫຼາດ ໄດ້ມາຮອດເຮືອນຂອງຊະວະປະຈະ (ຜູ້ຖືກຂັບອອກ) ໂດຍປອມຕົວ ແລະຮັບຮູບເປັນພຣາຫມະນ।

Verse 19

ब्राह्मण उवाच । शृणु मे वचनं धीर मम जाया मृता शुभा । किं करोमि क्व गच्छामि कथयाद्यानुकंपया

ພຣາຫມະນກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຟັງຄໍາຂອງເຮົາ ໂອ ຜູ້ໝັ້ນຄົງ; ພັນລະຍາຜູ້ດີງາມຂອງເຮົາໄດ້ຕາຍແລ້ວ. ເຮົາຄວນເຮັດຫຍັງ? ຈະໄປໃສ? ຂໍໃຫ້ບອກດ້ວຍຄວາມເມດຕາ.”

Verse 20

विवाहं यो जनः कुर्याद्ब्राह्मणं च विशेषतः । किं च दानैः किं च तीर्थैः किं यज्ञैर्व्रतकोटिभिः

ສໍາລັບຜູ້ໃດທີ່ຈັດພິທີແຕ່ງງານຂອງພຣາຫມະນ—ໂດຍພິເສດແລ້ວ—ຈະຕ້ອງການທານອັນໃດ, ຈະຕ້ອງການໄປຕີຣະຖະອັນໃດ, ຈະຕ້ອງການຍັດຍະອັນໃດ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ວຣະຕະນັບໂກຕິກໍຈໍາເປັນອັນໃດ?

Verse 21

इति श्रुत्वा त्वसौ विप्रं चोक्तवान्वीरविक्रमः । शृणु मे वचनं ब्रह्मन्बालास्ति मम कन्यका

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ບຸລຸດຜູ້ກ້າຫານມີວີຣະວິກຣະມະ ໄດ້ກ່າວກັບພຣາຫມັນວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນ ຈົ່ງຟັງຄໍາຂ້າ—ຂ້າມີລູກສາວຄົນໜຶ່ງຍັງໜຸ່ມນ້ອຍ”

Verse 22

यदिच्छा ते भवेद्विप्र दास्यामि विधिपूर्वकम् । नय मे दक्षिणं हस्तं दास्यामि चान्यथा नहि

ໂອ ວິປຣ ຖ້າເປັນຄວາມປາຖະໜາຂອງເຈົ້າ ຂ້າຈະມອບໃຫ້ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ. ຈົ່ງຈັບມືຂວາຂອງຂ້າ; ຂ້າຈະໃຫ້ດັ່ງນີ້—ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ

Verse 23

तस्यैतद्वचनं श्रुत्वा जग्राह दक्षिणं करम् । श्वपचो हर्षयुक्तो वै प्रोवाच वचनं त्विति

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນ ຊະວະປະຈະ (ຜູ້ຕໍ່າຊັ້ນ) ກໍຍິນດີຈັບມືຂວາຂອງເຂົາ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວຕອບ

Verse 24

ब्राह्मण उवाच । कृत्वा शुभ क्षणं मह्यं देहि कन्यां शुभान्विताम् । विलंबे बहुविघ्नं स्यादिति शास्त्रेषु निश्चितम्

ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງກໍານົດເວລາມົງຄຸນໃຫ້ຂ້າ ແລ້ວມອບກັນຍາຜູ້ມີຄຸນມົງຄຸນໃຫ້ຂ້າ. ເພາະໃນຊາສະຕຣະໄດ້ກໍານົດແນ່ນອນວ່າ ຖ້າຊັກຊ້າ ອຸປະສັກຈະເກີດຫຼາຍ”

Verse 25

वीरविक्रम उवाच । तुभ्यं श्वः कन्यकां ब्रह्मन्दास्यामि नास्ति चान्यथा । दक्षिणं च करं दत्वा न कुर्यात्पुरुषाधमः

ວີຣະວິກຣະມະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນ ມື້ອື່ນຂ້າຈະມອບກັນຍາໃຫ້ເຈົ້າ—ບໍ່ມີທາງອື່ນ. ເມື່ອໄດ້ມອບມືຂວາເປັນສັດຈະແລ້ວ ຜູ້ໃດບໍ່ຮັກສາ ຍ່ອມເປັນຄົນຕໍ່າຊ້າທີ່ສຸດ”

Verse 26

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे सूतशौनकसंवादे । षडिंवशतितमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ບົດທີ່ຊາວຫົກ ໃນພຣະມະຂັນຑະ ແຫ່ງສີຣີປັດມະມະຫາປຸຣານ ໃນສົນທະນາລະຫວ່າງ ສູຕ ແລະ ສາວນະກະ ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ।

Verse 27

कथं विप्राय ते कन्यां शूद्राय दातुमिच्छसि । अज्ञातायाकुलीनाय न ददस्व विशेषतः

ໂອ ພຣາຫມະນ! ເຈົ້າຈະປາດຖະນາໃຫ້ລູກສາວແກ່ ຊູດຣະ ໄດ້ແນວໃດ? ໂດຍພິເສດ ຢ່າໃຫ້ນາງແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກ ແລະ ບໍ່ມີຕະກູນສູງສົ່ງ।

Verse 28

ऊचुस्तज्जातयः सर्वे जनकाद्यास्तपोधन । अस्माकं वचनं तात शृणुष्व वीरविक्रम

ແລ້ວບັນດາຍາດພີ່ນ້ອງທັງປວງ—ມີ ຊະນະກະ ເປັນຕົ້ນ—ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໂອ ນັກບຳເພັນຕະບະຜູ້ມີທະນະແຫ່ງຕະບະ! ລູກເອີຍ ຈົ່ງຟັງຄຳຂອງພວກເຮົາ; ໂອ ວີຣະຜູ້ມີພະລັງກ້າຫານຍິ່ງ!”

Verse 29

न ज्ञायते कुलं यस्य देशगोत्रधनं तथा । शीलं वयस्तस्य कन्या स्वजनैर्न च दीयते

ຜູ້ຊາຍທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກຕະກູນຂອງເຂົາ ແລະ ບໍ່ຮູ້ຊັດເຈນເຖິງປະເທດຖິ່ນກຳເນີດ, ໂຄດຣະ, ຊັບສິນ, ຄຸນຄວາມປະພຶດ ແລະ ອາຍຸ—ຍາດພີ່ນ້ອງຍ່ອມບໍ່ໃຫ້ລູກສາວແຕ່ງງານກັບເຂົາ।

Verse 30

स उवाच द्विजश्रेष्ठ दत्तं मे दक्षिणं करम् । कदाचिदन्यथाकर्तुं न शक्नोमि च सर्वथा

ເຂົາກ່າວວ່າ: “ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ! ມືຂວາຂອງຂ້າໄດ້ຖືກມອບໄວ້ແລ້ວ; ຂ້າບໍ່ອາດ—ບໍ່ວ່າເມື່ອໃດ ຫຼື ດ້ວຍວິທີໃດ—ຈະກະທຳໃຫ້ຜິດໄປຈາກນີ້ໄດ້ເລີຍ।”

Verse 31

इत्युक्त्वा तान्स विप्राय कन्यां दातुं प्रचक्रमे । दृष्ट्वेति ज्ञातयः सर्वे विस्मयमद्भुतं ययुः

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ລາວກໍເລີ່ມຖວາຍກັນຍາທານ ມອບທິດາໃຫ້ແກ່ພຣາຫມັນນັ້ນ. ເຫັນແລ້ວ ຍາດພີ່ນ້ອງທັງປວງຕື່ນຕະລຶງດ້ວຍຄວາມອັດສະຈັນ.

Verse 32

सत्यं तद्वचनं श्रुत्वा शंखचक्रगदाधरः । आविर्बभूव सहसा चारुह्य गरुडं मुने

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາສັດຈິງນັ້ນ ພຣະຜູ້ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣ ແລະຄະທາ ກໍປາກົດຂຶ້ນທັນທີ—ໂອ້ ມຸນີ—ໂດຍຂຶ້ນຂີ່ກະຣຸດາ।

Verse 33

श्रीभगवानुवाच । धन्यं ते च कुलं धर्मोधन्यस्ते जननी पिता । धन्यं ते वचनं सत्यं धन्यं ते दक्षिणं करम्

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: “ຂໍໃຫ້ເປັນມົງຄຸນແກ່ຕະກູນຂອງເຈົ້າ ແລະແກ່ທຳມະຂອງເຈົ້າ; ເປັນມົງຄຸນແກ່ແມ່ແລະພໍ່ຂອງເຈົ້າ; ເປັນມົງຄຸນແກ່ຖ້ອຍຄໍາສັດຈິງຂອງເຈົ້າ; ແລະເປັນມົງຄຸນແກ່ມືຂວາຂອງເຈົ້າ”

Verse 34

धन्यं कर्म्म च ते जन्म त्रैलोक्ये नैव विद्यते । एवं ते कर्मणा साधो चोद्धारं कुरुषे कुलम्

ເປັນມົງຄຸນແກ່ກຳມະຂອງເຈົ້າ ແລະເປັນມົງຄຸນແກ່ການເກີດຂອງເຈົ້າ; ໃນໄຕໂລກບໍ່ມີຜູ້ໃດເທົ່າທຽມ. ໂອ້ ຜູ້ດີ, ດ້ວຍກຳມະເຊັ່ນນີ້ ເຈົ້າຍົກຊູຕະກູນຂອງເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນແລະສູງຂຶ້ນ

Verse 35

सूत उवाच । एवं ब्रुवति श्रीकृष्णे विमानं स्वर्णनिर्मितम् । आगतं हरिगणैर्युक्तं सर्वत्र गरुडध्वजम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໃນຂະນະທີ່ພຣະສຣີກຣິດສະນະກໍາລັງຕັດດັ່ງນັ້ນ ວິມານທອງຄໍາກໍມາຮອດ—ພ້ອມດ້ວຍໝູ່ຄະນະຂອງພຣະຫຣິ—ແລະຊູທົງທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍກະຣຸດາປາກົດໄປທົ່ວ

Verse 36

सर्वं तस्य कुलं ब्रह्मन्स श्वपाकपुरोहितम् । रथे चारोपयामास शंखपद्मधरः स्वयं

ໂອ ພຣາຫມັນ, ພຣະອົງຜູ້ຖືສັງຂ໌ແລະດອກບົວ ໄດ້ຊົງໃຫ້ວົງຕະກູນທັງໝົດຂອງຜູ້ນັ້ນ—ແມ່ນແຕ່ຈັນດາລາກໍໃຫ້ເປັນປຸໂຣຫິດປະຈຳວົງ—ຂຶ້ນປະທັບເທິງລົດຮົບຂອງພຣະອົງເອງ।

Verse 37

गृहीत्वा तान्हरिः सर्वान्गतो वैकुंठमंदिरम् । तत्र तस्थौ चिरं ते च कृत्वा भोगं सुदुर्ल्लभम्

ເມື່ອຊົງນຳພວກເຂົາທັງໝົດໄປແລ້ວ, ພຣະຫຣິໄດ້ເສດັດໄປສູ່ວິຫານ-ວັງແຫ່ງໄວກຸນຖະ। ທີ່ນັ້ນພຣະອົງປະທັບຢູ່ດົນນານ ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ສຳຜັດພອນສຸກທິບອັນຫາໄດ້ຍາກຍິ່ງ।

Verse 38

वचनं लंघयेद्यस्तु यस्तु वा दक्षिणं करम् । सकुलो निरयं याति सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ຜູ້ໃດລະເມີດຄຳສັນຍາທີ່ໃຫ້ໄວ້ ຫຼືຝ່າຝືນສັດຈາແຫ່ງມືຂວາ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປນະລົກພ້ອມທັງວົງຕະກູນ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ, ຄວາມຈິງ—ຂ້າກ່າວເອງ।

Verse 39

तस्यान्नं तु जलं ब्रह्मन्न ग्राह्यं पितृदैवतैः । त्यक्त्वा धर्मो गृहं तस्य भीत्या याति द्विजोत्तम

ແຕ່ໂອ ພຣາຫມັນ, ອາຫານແລະນ້ຳຂອງຜູ້ນັ້ນ ບັນດາເທວະແຫ່ງປິຕຣຶ (Pitṛ) ບໍ່ອາດຮັບໄດ້. ໂອ ທະວິຊະຜູ້ສູງສຸດ, ທຳມະລະທິ້ງເຮືອນຂອງເຂົາ ແລ້ວຈາກໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ।

Verse 40

दत्वाशां यो जनः कुर्यान्नैराश्यं चैव मूढधीः । स स्वकान्कोटिपुरुषान्गृहीत्वा नरकं व्रजेत्

ຜູ້ມີປັນຍາຫຼົງຜິດ ຜູ້ໃຫ້ຄວາມຫວັງກ່ອນ ແລ້ວກໍເຮັດໃຫ້ໝົດຫວັງ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປນະລົກ ພ້ອມທັງນຳພາຜູ້ຄົນນັບໂກຕິທີ່ກ່ຽວພັນກັບຕົນໄປດ້ວຍ।

Verse 41

वचनं लंघयेद्यस्तु धर्मस्तस्य विलंघति । नृपाग्नितस्करैर्विप्र सत्यं सत्यं सुनिश्चितम्

ຜູ້ໃດລະເມີດຄໍາສັນຍາທີ່ຕົນໃຫ້ໄວ້ ທໍາມະກໍຈະລະທິ້ງຜູ້ນັ້ນ. ໂອ ພຣາຫມັນ, ນີ້ແມ່ນສັດຈະທີ່ຢືນຢັນແນ່ນອນ—ໂດຍພຣະຣາຊາ, ໂດຍໄຟ, ແລະໂດຍໂຈນ.

Verse 42

स्वर्गोत्तरमिमं सम्यक्श्रुत्वा स्वर्गोत्तरं व्रजेत् । जीवन्मुक्तस्त्विहामुत्र कृष्णाख्यं धाम चोत्तमम्

ເມື່ອໄດ້ຟັງຄໍາສອນເລື່ອງສະພາບ ‘ເຫນືອກວ່າສະຫວັນ’ ນີ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຜູ້ນັ້ນຈະບັນລຸສະພາບທີ່ເຫນືອສະຫວັນ. ເປັນຜູ້ຫຼຸດພົ້ນຂະນະຍັງມີຊີວິດ ທັງໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ ຍ່ອມເຖິງພຣະທາມອັນສູງສຸດທີ່ເອີ້ນວ່າ ທາມຂອງພຣະກຣິດສະນະ.