Adhyaya 22

Verse 1

शौनकौवाच । माहात्म्यं ब्रूहि सर्वज्ञ शृण्वतां पापनाशनम् । सर्वप्राणिहितार्थाय तुलस्या अनुकंपया

ເຊົານະກະກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ຮູ້ທຸກຢ່າງ ຂໍໃຫ້ກ່າວມະຫິມາຂອງຕຸລະສີ ອັນທຳລາຍບາບຂອງຜູ້ຟັງ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາເຖີດ.

Verse 2

सूत उवाच । तुलस्याः परिसरे यस्य काननं तिष्ठति द्विज । गृहस्य तीर्थरूपत्वान्नायांति यमकिंकराः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໂອ ດວິຊະ! ຜູ້ໃດມີປ່ານ້ອຍຢູ່ໃກ້ຕຸລະສີໃນເຮືອນ ເຮືອນນັ້ນກາຍເປັນດັ່ງທີຣະຖະ; ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຍະມະຈຶ່ງບໍ່ມາທີ່ນັ້ນ.

Verse 3

तुलस्याः काननं विप्र सर्वपापहरं शुभम् । रोपयंति नराः श्रेष्ठास्ते न पश्यंति भास्करिम्

ໂອ ພຣາຫມັນ! ປ່າຕຸລະສີເປັນມົງຄຸນ ແລະກຳຈັດບາບທັງປວງ. ບຸລຸດຜູ້ປະເສີດປູກມັນ ແລ້ວບໍ່ເຫັນ “ຕາເວັນແຫ່ງທຸກຂ໌” ອີກ.

Verse 4

रोपणं पालनं सेवां दर्शनं स्पर्शनं तु यः । कुर्य्यात्तस्य प्रणष्टं स्यात्सर्वपापं द्विजोत्तम

ໂອ ດວິໂຊຕຕະມະ! ຜູ້ໃດປູກ ບຳລຸງ ຮັບໃຊ້ ເບິ່ງເຫັນ ແລະແມ່ນແຕ່ແຕະຕ້ອງ ບາບທັງປວງຂອງຜູ້ນັ້ນຈະຖືກທຳລາຍ.

Verse 5

कोमलैस्तुलसीपत्रैरर्चयंति हरिं तु ये । कालस्य सदनं विप्र ते न यांति महाशयाः

ໂອ ພຣາຫມັນ! ຜູ້ມີໃຈສູງຜູ້ບູຊາພຣະຫຣິດ້ວຍໃບຕຸລະສີອ່ອນນຸ່ມ ຈະບໍ່ໄປສູ່ສຳນັກຂອງກາລະ (ຍະມະ).

Verse 6

गंगाद्याः सरितः श्रेष्ठा विष्णु ब्रह्म महेश्वराः । देवैस्तीर्थैः पुष्कराद्यैस्तिष्ठंति तुलसीदले

ໃນບັນດາແມ່ນ້ຳທັງຫຼາຍ ແມ່ນ້ຳຄົງຄາແລະອື່ນໆ ເປັນຍອດ; ແລະ ພຣະວິສນຸ, ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະມະເຫສວຣ ພ້ອມດ້ວຍເທວະດາ ແລະ ທີຣຖະສັກສິດ ເຊັ່ນ ປຸສກະຣະ ລ້ວນສະຖິດຢູ່ໃນໃບຕຸລະສີໃບດຽວ.

Verse 7

यो युक्तस्तुलसीपत्रैः पापी प्राणान्विमुञ्चति । विष्णोर्निकेतनं याति सत्यमेतन्मयोदितम्

ແມ່ນແຕ່ຄົນບາບ ຜູ້ປະດັບດ້ວຍໃບຕຸລະສີ ແລ້ວປ່ອຍຊີວິດ ກໍຈະໄປສູ່ນິເກຕະນຂອງພຣະວິສນຸ—ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຂ້າໄດ້ກ່າວໄວ້.

Verse 8

तुलसीमृत्तिकालिप्तो युक्तः पापशतैरपि । विमुंचति नरः प्राणान्स याति हरिमन्दिरम्

ແມ່ນແຕ່ມະນຸດຜູ້ແບກຫາບບາບນັບຮ້ອຍ ຖ້າກາຍຖືກທາດ້ວຍດິນຕຸລະສີອັນບໍລິສຸດ ເມື່ອປ່ອຍລົມຫາຍໃຈສຸດທ້າຍ ກໍຈະໄປສູ່ພຣະນິເວດຂອງພຣະຫຣິ.

Verse 9

यो नरो धारयेद्विप्र तुलसीकाष्ठचंदनम् । तस्याङ्गं न स्पृशेत्पापं स याति परमं पदम्

ໂອ ພຣາຫມະນ, ຜູ້ໃດສວມມາລາໄມ້ຕຸລະສີ ແລະ ທາຈັນທະນ໌ ບາບບໍ່ອາດແຕະຕ້ອງອະວະຂອງຜູ້ນັ້ນ; ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ບັນລຸປະຣະມະປະທະ.

Verse 10

तुलसीकाष्ठमालां तु कण्ठस्थां वहते तु यः । अप्यशौचोप्यनाचारो भक्त्या याति हरेर्गृहम्

ຜູ້ໃດສວມມາລາໄມ້ຕຸລະສີໄວ້ທີ່ຄໍ ແມ່ນແຕ່ຈະຢູ່ໃນພາວະບໍ່ບໍລິສຸດ ຫຼື ປະພຶດບໍ່ຖືກທຳນຽມ ດ້ວຍພັກຕິກໍຈະໄປຮອດເຮືອນພຣະຫຣິ.

Verse 11

धात्रीफलकृतामाला तुलसीकाष्ठसंभवा । दृश्यते यस्य देहे तु स वै भागवतो नरः

ຜູ້ໃດທີ່ໃນກາຍມີມາລາຈາກຜົນທາດຣີ (ອາມະລະກີ) ແລະຖັກຈາກໄມ້ທຸລະສີ ປາກົດໃຫ້ເຫັນ ຜູ້ນັ້ນແທ້ແມ່ນພາກະວະຕະ ຜູ້ບູຊາພຣະເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງ।

Verse 12

तुलसीदलजां मालां कण्ठस्थां वहते तु यः । विष्णूच्छिष्टां विशेषेण स नमस्यो दिवौकसाम्

ຜູ້ໃດສວມມາລາໃບທຸລະສີໄວ້ທີ່ຄໍ—ໂດຍສະເພາະມາລາທີ່ໄດ້ຖວາຍແດ່ພຣະວິດສະນຸແລ້ວ—ຜູ້ນັ້ນຄວນແກ່ການນົບນ້ອມ ແມ່ນແຕ່ຊາວສະຫວັນກໍຕ້ອງກາບໄຫວ້।

Verse 13

यः पुनस्तुलसीमालां कण्ठे कृत्वा जनार्दनम् । पूजयेत्पुण्यमाप्नोति प्रतिपुष्पं गवायुतम्

ຜູ້ໃດສວມມາລາທຸລະສີໄວ້ທີ່ຄໍ ແລ້ວບູຊາພຣະຈະນາຣະດະນ ຜູ້ນັ້ນໄດ້ບຸນ; ດອກໄມ້ແຕ່ລະດອກໃຫ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບການບໍລິຈາກງົວຈຳນວນ ‘ກະວາຍຸຕ’ ອັນມະຫາສານ।

Verse 14

धारयन्ति न ये मालां हैतुकाः पापबुद्धयः । नरकान्न निवर्तंते दग्धाः कोपाग्निना हरेः

ຜູ້ທີ່ມີໃຈບາບ ແລະເພາະການຄິດຄຳນວນທາງໂລກຈຶ່ງບໍ່ສວມມາລາອັນສັກສິດ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຫວນກັບຈາກນະລົກ ເພາະຖືກເຜົາໂດຍໄຟແຫ່ງພຣະພິໂຣດຂອງພຣະຫຣິ।

Verse 15

न जह्यात्तुलसीमालां धात्रीमालां विशेषतः । महापातकसंहर्त्रीं धर्मकामार्थदायिनीम्

ບໍ່ຄວນລະທິ້ງມາລາທຸລະສີ—ໂດຍສະເພາະມາລາທາດຣີ (ອາມະລະກີ)—ເພາະມັນທຳລາຍບາບໃຫຍ່ ແລະປະທານ ທັມມະ, ກາມະ, ອັດຖະ (ຄວາມຮັ່ງມີ)।

Verse 16

स्पृशेच्च यानि लोमानि धात्रीमाला कलौ नृणाम् । तावद्वर्षसहस्राणि वसते केशवालये

ໃນກະລີຍຸກ ພວງມາລາທາດຣີ (ອາມະລະກີ) ສຳຜັດຂົນຂອງຄົນໄດ້ຈຳນວນເທົ່າໃດ ຜູ້ນັ້ນຈະພັກອາໄສໃນພຣະທາມຂອງເກສະວະເປັນພັນປີເທົ່ານັ້ນ।

Verse 17

निवेद्य केशवे मालां तुलसीकाष्ठसंभवाम् । वहते यो नरो भक्त्या तस्य वै नास्ति पातकम्

ເມື່ອໄດ້ນໍາມາລາທີ່ເຮັດຈາກໄມ້ຕຸລະສີ ໄປຖວາຍແດ່ພຣະເກສະວະກ່ອນ ຜູ້ໃດສວມມັນດ້ວຍພັກຕິ ຜູ້ນັ້ນແທ້ຈິງບໍ່ມີບາບກຳ।

Verse 18

तुलसीकाष्ठमालां तु प्रेतराजस्य दूतकाः । दृष्ट्वा नश्यन्ति दूरेण वातोद्धूतं यथा दलम्

ແຕ່ເມື່ອທູດຂອງພຣະຍົມະຣາຊ (ຈ້າວແຫ່ງຜູ້ລ່ວງລັບ) ເຫັນມາລາໄມ້ຕຸລະສີ ພວກເຂົາຈະສູນສິ້ນໄປແຕ່ໄກ ດັ່ງໃບໄມ້ຖືກລົມພັດປິວ।

Verse 19

तुलस्या विपिने धात्र्याश्छायासु यो नरोत्तमः । पिण्डं ददाति पितरो मुक्तिं यान्ति द्विजोत्तम

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ! ຜູ້ໃດເປັນນະໂຣດຕະມະ ຖວາຍປິນຑະແກ່ປິຕຣະໃນດົງຕຸລະສີ ໃຕ້ຮົ່ມເງົາຕົ້ນທາດຣີ (ອາມະລະກີ) ປິຕຣະຂອງຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ບັນລຸໂມກສະ।

Verse 20

पाणौ मूर्ध्नि गले चैव कर्णयोश्च मुखे द्विज । धात्रीफलं यस्तु धत्ते स विज्ञेयो हरिः स्वयम्

ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ! ຜູ້ໃດນໍາຜົນທາດຣີ (ອາມະລະກະ) ສວມໄວ້ທີ່ມື ທີ່ສີສະ ທີ່ຄໍ ທີ່ຫູ ຫຼືໃກ້ປາກ ຜູ້ນັ້ນພຶງຮູ້ວ່າເປັນພຣະຫຣິເອງ।

Verse 21

धात्रीपत्रैः फलैर्विप्र श्रीहरिं चार्चयेद्द्विज । कोटिजन्मार्जितं पापं पूजया नश्यति सकृत्

ໂອ ພຣາຫມັນ, ຈົ່ງບູຊາພຣະສຣີຫຣິ ດ້ວຍໃບແລະຜົນຂອງຕົ້ນທາດຣີ (ອາມະລະກີ); ແມ່ນແຕ່ບູຊາພຽງຄັ້ງດຽວ ບາບທີ່ສະສົມມາຫຼາຍລ້ານຊາດກໍຖືກທຳລາຍ.

Verse 22

यज्ञादेवाश्च मुनयस्तीर्थानि कार्तिके द्विज । धात्रीवृक्षं समाश्रित्य तिष्ठन्ति कार्तिके सदा

ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ໃນເດືອນກາຣຕິກະ ເທວະ, ມຸນີ ແລະ ຕີຣຖະທັງຫຼາຍ ພາກັນອາໄສພຶ່ງພາຕົ້ນທາດຣີ ແລະສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນເສມອ.

Verse 23

धात्रीपत्रं कार्तिके च द्वादश्यां तुलसीदलम् । चिनोति यो नरो गच्छेन्निरयं यातनामयम्

ຜູ້ໃດໃນວັນທວາດະສີ ແຫ່ງເດືອນກາຣຕິກະ ໄປເດັດໃບທາດຣີ (ອາມະລະກີ) ແລະໃບຕຸລະສີ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປສູ່ນະຣົກອັນເຕັມໄປດ້ວຍການທໍລະມານ.

Verse 24

धात्रीछायासु यो विप्र चान्नं भुनक्ति कार्तिके । अन्नसंसर्गजं पापमावर्षं तस्य नश्यति

ໂອ ພຣາຫມັນ, ຜູ້ໃດໃນເດືອນກາຣຕິກະ ກິນອາຫານໃນຮົ່ມເງົາຕົ້ນທາດຣີ (ອາມະລະກີ) ບາບທີ່ເກີດຈາກການສຳພັນກັບອາຫານຂອງຜູ້ນັ້ນ ຈະຖືກລົບລ້າງຕະຫຼອດໜຶ່ງປີ.

Verse 25

तुलसीवनमध्ये च धात्रीमूले च कार्तिके । कुर्याद्धर्यर्चनं विप्र वैकुण्ठं याति स ध्रुवम्

ໂອ ພຣາຫມັນ, ໃນເດືອນກາຣຕິກະ ຜູ້ໃດບູຊາພຣະຫຣິ ບໍ່ວ່າຈະຢູ່ກາງສວນຕຸລະສີ ຫຼືທີ່ໂຄນຕົ້ນທາດຣີ (ອາມະລະກີ) ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ເຖິງໄວກຸນຖະແນ່ນອນ.

Verse 26

तुलसीमूलदेशेऽपि स्थितं वारि द्विजोत्तम । गृह्णाति मस्तके भक्त्या पापी याति हरेर्गृहम्

ໂອ ດວິຊະອຸດຕະມ! ແມ່ນແຕ່ນ້ຳທີ່ເກັບໄວ້ຢູ່ບ່ອນໂຄນຕົ້ນຕຸລະສີ—ຖ້າຄົນບາບຍົກວາງໄວ້ເທິງສີສະດ້ວຍພັກຕິ—ກໍຈະໄດ້ເຖິງພະທາມຂອງພະຫຣິ.

Verse 27

तुलसीपत्रगलितं यस्तोयं शिरसावहेत् । सर्वतीर्थेषु स स्नातश्चांते याति हरेर्गृहम्

ຜູ້ໃດທີ່ອຸ້ມນ້ຳທີ່ໄຫຼຜ່ານໃບຕຸລະສີໄວ້ເທິງສີສະ ຜູ້ນັ້ນຖືກນັບວ່າໄດ້ອາບນ້ຳໃນທີຣຖະທັງປວງ ແລະທ້າຍສຸດຈະໄປຮອດພະທາມຂອງພະຫຣິ.

Verse 28

पुरा कश्चिद्द्विजश्रेष्ठो द्वापरेऽभून्महामुने । स्नात्वैकदा तुलस्यै स वनं दत्वा गृहं गतः

ໂອ ມະຫາມຸນີ! ໃນກາລກ່ອນ ໃນຍຸກທະວາປະຣະ ມີພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດຜູ້ໜຶ່ງ. ຄັ້ງໜຶ່ງຫຼັງຈາກອາບນ້ຳແລ້ວ ລາວໄດ້ຖວາຍປ່ານ້ອຍແດ່ຕຸລະສີ ແລ້ວຈຶ່ງກັບເຮືອນຂອງຕົນ.

Verse 29

आदित्यो वर्चसा नाम्ना मार्त्तंड इव पुण्यतः । तृषार्तो भक्षकः कश्चिदागतो बहुकल्मषः

ມີຊາຍຜູ້ມີທຳຊື່ ອາທິຕະຍະ ວະຣະຈັສ ຜູ້ມີບຸນດຸດມາຣຕັນຑະ ຄືພະອາທິດ. ເມື່ອມີຄົນໜຶ່ງກະຫາຍນ້ຳ ເປັນຜູ້ກິນກວາດ ແລະແບກບາບຫຼາຍ ກໍໄດ້ມາຮອດ (ທີ່ນັ້ນ).

Verse 30

तुलस्यामूलतस्तोयं पीत्वा चासौ हतांहसः । त्वरयाप्यागतो व्याधो नाम्ना यश्चासिमर्द्दनः

ເມື່ອລາວດື່ມນ້ຳຈາກໂຄນຕົ້ນຕຸລະສີແລ້ວ ບາບທັງຫຼາຍກໍຖືກລ້າງຫາຍ. ຈາກນັ້ນດ້ວຍຄວາມຮີບຮ້ອນ ພຣານຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ອາສິມັຣດະນະ ກໍມາຮອດ.

Verse 31

उवाच भुक्तं चान्नं च भुक्त्वा भग्नं गतः किमु । कृत्वा मे पाकभांडस्थं चागतो हिंसकस्य ते

ລາວເວົ້າວ່າ: “ເຈົ້າກິນອາຫານແລ້ວ—ກິນແລ້ວຍັງ—ເປັນຫຍັງຈຶ່ງທຳລາຍແລ້ວໄປ? ເຈົ້າເຮັດໃຫ້ພາຊະນະຫຸງຕົ້ມຂອງຂ້ອຍເສຍ ແລ້ວຍັງກັບມາອີກ, ໂອ້ ຜູ້ຮຸນແຮງ!”

Verse 32

विव्याध तं गतप्राणं नेतुं वै शमनाज्ञया । आगताः किंकराः क्रुद्धाः पाशमुद्गरपाणयः

ຕາມຄຳສັ່ງຂອງພະຍົມ ເພື່ອນຳເອົາຜູ້ທີ່ໄຮ້ຊີວິດນັ້ນໄປ ບັນດາຍົມທູດຜູ້ໂກດກ້າກໍມາຮອດ—ຖືບ່ວງແລະຄ້ອນຕີໃນມື

Verse 33

बद्ध्वा नेतुं मनश्चक्रुरागता विष्णुकिंकराः । तदा छित्त्वा चर्मपाशं स्यंदने तं मनोहरे

ບັນດາທູດຂອງພະວິສະນຸມາຮອດ ແລະຕັ້ງໃຈຈະມັດເຂົາແລ້ວນຳໄປ ແຕ່ເມື່ອນັ້ນພວກເຂົາຕັດບ່ວງໜັງອອກ ແລ້ວຍົກເຂົາຂຶ້ນໄປເທິງລົດສົດງາມນ່າຊົມ

Verse 34

तूर्णमारोहयामासुः पप्रच्छुर्विनयान्विताः । तेऽपि पुण्येन भोः संतः केन वै नीयतेऽप्यसौ

ພວກເຂົາຊ່ວຍຍົກເຂົາຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ ແລ້ວຖາມດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມວ່າ: “ໂອ້ ທ່ານຜູ້ປະເສີດ, ດ້ວຍບຸນອັນໃດຈຶ່ງນຳຄົນນີ້ໄປດັ່ງນີ້?”

Verse 35

ऊचुस्तेऽसौ पुरा राजा पुण्यं बहुतरं कृतम् । अकरोद्धरणं कांचित्सुंदरीं चांगनामयम्

ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ: “ໃນອະດີດ ຜູ້ນີ້ເຄີຍເປັນກະສັດ; ໄດ້ກະທຳບຸນອັນໃຫຍ່ຫຼາຍ. ລາວໄດ້ຈັດຫາທີ່ພຶ່ງແລະການອຸປະຖຳໃຫ້ແກ່ສະຕຣີຜູ້ງາມຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ທຸກທ້ອນເນື່ອງຈາກສະພາບແຫ່ງຄວາມເປັນຍິງ”

Verse 36

अनेन चांहसा राजा गतो वै शमनक्षयम् । तत्रक्लेशं तु युष्माभिर्दत्तं वै शमनाज्ञया

ເນື່ອງດ້ວຍບາບນີ້ເອງ ກະສັດໄດ້ໄປຮອດຍົມໂລກແທ້. ແຕ່ຕາມຄໍາສັ່ງຂອງພຣະຍົມ ພວກເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ເຂົາຮັບທຸກຂ໌ຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 37

ताम्रमय्यास्त्रियासार्द्धं क्रीडां सुप्त्वा चकार सः । तप्तायां लोहशय्यायां वैक्लव्यं कर्मणा नृप

ເມື່ອໄດ້ເລີ່ນກາມກັບນາງທີ່ເຮັດດ້ວຍທອງແດງ ແລ້ວກໍຫຼັບໄປ; ດ້ວຍອໍານາດແຫ່ງກຳຂອງຕົນ, ໂອ ພຣະຣາຊາ, ລາວຈຶ່ງນອນຢ່າງອ່ອນແອເທິງຕຽງເຫຼັກທີ່ຮ້ອນແຜດ.

Verse 38

तप्तायोभीषणं तप्तं लोहस्तंभं यमाज्ञया । ततः स्थितः समालिंग्य भुक्त्वा दुःखं चिरं नृपः

ຕາມຄໍາສັ່ງຂອງພຣະຍົມ ໄດ້ສ້າງເສົາເຫຼັກທີ່ໄຟລຸກ ນ່າຢ້ານດ້ວຍຄວາມຮ້ອນ. ແລ້ວໃຫ້ກະສັດຢືນກອດມັນ ແລະທົນທຸກຂ໌ຢູ່ດົນນານ.

Verse 39

सिक्तः क्षारांबुधाराभिरन्यैर्वै शमनालये । ततो नरकशेषे च पापयोनौ मुहुर्मुहुः

ໃນສໍານັກຂອງພຣະຍົມ ລາວຖືກລາດດ້ວຍສາຍນ້ໍາເຄັມກັດກິນ ແລະທຸກທໍລະມານອື່ນໆ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ລາວຖືກໂຍນຊ້ໍາໆໄປສູ່ນະລົກທີ່ເຫຼືອ ແລະເຂົ້າສູ່ຄັນທີ່ເປັນບາບ (ກໍາເນີດຕໍ່າ) ຄັ້ງແລ້ວຄັ້ງເລົ່າ.

Verse 40

जन्मासाद्य चिरं दुःखमनुभूतं स्वकर्मणा । तुलसीमूलकं वारि पीत्वा याति हरेर्गृहम्

ເມື່ອໄດ້ເກີດມາ ແລະທົນທຸກຂ໌ດົນນານດ້ວຍກຳຂອງຕົນ, ຜູ້ໃດດື່ມນ້ໍາຈາກໂຄນຕົ້ນຕຸລະສີ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປຮອດພຣະທາມຂອງພຣະຫຣິ (ວິດສະນຸ).

Verse 41

इदानीं तद्वचः श्रुत्वा गतादूता यथागताः । तेन सार्द्धं विष्णुदूता गता वैकुंठमंदिरम्

ບັດນີ້ ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງເຂົາແລ້ວ ບັນດາທູດກໍຈາກໄປດັ່ງທີ່ມາ; ແລະພ້ອມກັບເຂົາ ທູດແຫ່ງພຣະວິດສະນຸ ໄປຍັງວິຫານ-ວິມານໄວກຸນຖະ।

Verse 42

माहात्म्यं कथितं ब्रह्मन्तुलस्याः पापनाशनम् । कुर्वंति सेवां ये भक्त्या न जाने किं भवेन्मुने

ໂອ ພຣາຫມັນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວມະຫິມາຂອງຕຸລະສີ ອັນທໍາລາຍບາບແລ້ວ. ຜູ້ໃດບໍລິການນາງດ້ວຍພັກຕິ—ໂອ ມຸນີ—ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດກ່າວໄດ້ວ່າ ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບສະຖານະອັນມົງຄຸນເທົ່າໃດ।