Adhyaya 2

Verse 1

सूत उवाच । शृणु शौनक वक्ष्यामि चान्यधर्म्मं पुरातनम् । व्यासजैमिनिसंवादं श्रोतॄणां पापनाशनम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໂອ ເຊົານະກະ, ຈົ່ງຟັງ; ຂ້ອຍຈະກ່າວທຳມະຄຳສອນເກົ່າແກ່ອີກປະການໜຶ່ງ—ບົດສົນທະນາລະຫວ່າງໄວຍາສະ ແລະ ໄຊມິນີ ອັນທຳລາຍບາບຂອງຜູ້ຟັງ.

Verse 2

इति श्रीपाद्मेमहापुराणे ब्रह्मखंडे हरिमंदिरलेपनमाहात्म्यं । नाम द्वितीयोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນສີຣີປັດມະມະຫາປຸຣານະ ພາກບຣະຫມະຂັນຑະ ບົດທີສອງ ຊື່ວ່າ “ມະຫິມາແຫ່ງການລາບ/ທາພຣະວິຫານຂອງພຣະຫຣິ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 3

व्यास उवाच । श्रीकृष्णमंदिरे यो वै लेपनं कुरुते नरः । सर्वपापविनिर्मुक्तः श्रांतो याति हरेर्गृहम्

ວະຍາສະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດທີ່ທາປູນ ແລະ ບຳລຸງຮັກສາວິຫານຂອງ ພຣະສີກຣິດສະນະ ຜູ້ນັ້ນພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ; ເມື່ອຄວາມເຫນື່ອຍລ້າແຫ່ງຊີວິດສິ້ນ ກໍໄປສູ່ທາມະຂອງພຣະຫຣິ.

Verse 4

यश्चांबुलेपनं कुर्यात्संक्षेपाच्छृणु जैमिने । तस्यपुण्यमहं वच्मि मंदिरे जगतीपतेः

ໂອ ໄຈມິນີ ຈົ່ງຟັງແບບຫຍໍ້: ຜູ້ໃດຊຳລະລ້າງ ແລະ ລູບໄລ້ດ້ວຍນ້ຳ ໃນວິຫານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງໂລກ (ຈະກະຕີປະຕິ) ບຸນແຫ່ງກຳນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວບັດນີ້.

Verse 5

तत्र यावंति पश्यंति रजांसि च द्विजोत्तम । तावत्कल्पसहस्राणि स वसेद्विष्णुमंदिरे

ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ທະວິຊະ, ທີ່ນັ້ນເຂົາເຫັນຝຸ່ນກີ່ອະນຸພາກ, ຕາມຈຳນວນນັ້ນເຂົາຈະພັກອາໄສໃນວິຫານ—ທາມະຂອງພຣະວິດສະນຸ—ເປັນພັນກັນປະ.

Verse 6

पुरासीद्दंडको नाम्ना चौरो लोकभयप्रदः । ब्रह्मस्वहारी मित्रघ्नो युगे द्वापरसंज्ञके

ໃນການເກົ່າກ່ອນ ມີໂຈນຊື່ ດັນດະກະ ເປັນຜູ້ນຳຄວາມຢ້ານກົວໃຫ້ປະຊາຊົນ; ໃນຍຸກທະວາປະຣະ ເຂົາລັກຊັບຂອງພຣາຫມະນ ແລະ ຍັງຂ້າມິດຂອງຕົນອີກດ້ວຍ.

Verse 7

असत्यभाषी क्रूरश्च परस्त्रीगमने रतः । गोमांसाशी सुरापश्च पाखंडजनसंगभाक्

ເຂົາເປັນຄົນເວົ້າຕົວະ ໂຫດຮ້າຍ ແລະ ຕິດໃນການໄປຫາເມຍຂອງຄົນອື່ນ; ກິນເນື້ອງົວ ດື່ມສຸລາ ແລະ ຄົບຄ້າກັບພວກປາສັນດະຜູ້ຫລອກລວງນອກທຳ.

Verse 8

वृत्तिच्छेदी द्विजातीनां न्यासापहारकस्तथा । शरणागतहंता च वेश्याविभ्रमलोलुपः

ຜູ້ໃດຕັດຂາດຊີວິດປາກທ້ອງຂອງພວກທະວິຊະ, ລັກອາມານັດທີ່ຝາກໄວ້, ຂ້າຜູ້ມາຂໍພຶ່ງພາ, ແລະຫຼົງໃນກາມຕໍ່ເສນ່ຫາຂອງນາງໂສເພນີ—ຜູ້ນັ້ນນັບເປັນຜູ້ກະທຳບາບຫນັກຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 9

एकदा स द्विजश्रेष्ठ कस्यचिद्विष्णुमंदिरम् । जगाम हरणार्थाय विष्णोर्द्रव्यं स मूढधीः

ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ທະວິຊະ! ຄັ້ງໜຶ່ງ ຊາຍຜູ້ມີປັນຍາມືດນັ້ນ ໄດ້ໄປຫາວັດຂອງພຣະວິສນຸແຫ່ງໜຶ່ງ ໂດຍມີໃຈຈະລັກທຣັບຂອງພຣະວິສນຸ।

Verse 10

अथ द्वारि प्रविश्यासावंघ्रिः कर्द्दमसंयुतः । प्रोच्छितः सकलं निम्ने भूमौ देवगृहस्य च

ແລ້ວເມື່ອເຂົາເຂົ້າທາງປະຕູ ຕີນທີ່ເປື້ອນຂີ້ຕົມຂອງເຂົາ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພື້ນຕ່ຳໃນເທວາລັຍນັ້ນເປື້ອນມົນທົ່ວໝົດ।

Verse 11

तेनैव कर्म्मणा भूमिर्निम्नरिक्ता बभूव ह । लोहस्य च शलाकाभ्यां मुद्घाट्यत्वररंमुदा

ດ້ວຍກຳນັ້ນເອງ ພື້ນດິນຈຶ່ງຍຸບເປັນຮູແອ່ງ; ແລະເຂົາໃຊ້ເຫຼັກສອງອັນງັດເປີດຢ່າງຮວດເລັວດ້ວຍຄວາມຍິນດີ।

Verse 12

प्रविवेश हरेर्गेहं वितानवरशोभितम् । रत्नकांचनदीपाढ्यं परिध्वस्त महत्तमम्

ເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງພຣະຫຣິ ທີ່ປະດັບດ້ວຍວິຕານອັນງາມ ອຸດົມດ້ວຍໂຄມໄຟແກ້ວມະນີແລະຄຳ—ເປັນວິຫານວັງອັນໂອ່ອ່າຫາກທີ່ສຸດ।

Verse 13

नानापुष्पसुगंधाढ्यं नानापात्रसमाकुलम् । सुवासितस्य तैलस्य गंधेन परिपूरितम्

ສະຖານນັ້ນອຸດົມໄປດ້ວຍກິ່ນຫອມຂອງດອກໄມ້ນານາພັນ ແອອັດດ້ວຍພາຊະນະຫຼາຍຊະນິດ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍກິ່ນຫອມຂອງນ້ຳມັນຫອມອັນປະພອມ

Verse 14

अनेनहारकेणाथ पर्य्यंके सुमनोहरे । शायितो राधया सार्द्धं दृष्टः पीतांबरोऽच्युतः

ຕໍ່ມາ ພຣະອົງອຈຸຕະ ຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າສີເຫຼືອງ (ພີຕາມພະຣະ) ແລະປະດັບດ້ວຍພວງມາລານັ້ນ ປາກົດວ່າກຳລັງເອນກາຍຢູ່ເທິງຕຽງອັນງາມ ພ້ອມກັບພຣະຣາທາ

Verse 15

प्रणम्य राधिकानाथं निष्पापः सोऽभवत्तदा । नेष्याम्यथ न नेष्यामि अनेन किं भवेन्मम

ເມື່ອກ່າວນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະຣາທິການາຖ ເຂົາກໍກາຍເປັນຜູ້ບໍ່ມີບາບໃນຂະນະນັ້ນ. “ຈະພາ(ນາງ)ໄປ ຫຼືບໍ່ພາໄປ—ມັນຈະມີຄວາມໝາຍອັນໃດແກ່ຂ້າ?”

Verse 16

सेवां कर्त्तुमशक्तोऽहं यतश्चौरोऽस्मि सर्वदा । द्रव्येण कार्यमस्तीति तन्नेतुं कृतवान्मनः

“ຂ້າບໍ່ສາມາດກະທຳເສວາໄດ້ ເພາະຂ້າເປັນຂະໂມຍຢູ່ເສມອ. ຄິດວ່າຈຸດປະສົງຈະສຳເລັດດ້ວຍຊັບສິນ ຈຶ່ງຕັ້ງໃຈຈະນຳມັນໄປ”

Verse 17

पातयित्वांशुकं भूमौ कौशेयं कमलापतेः । बबंध वस्तुजातं च पाणौ कृत्वा सकंपितः

ເມື່ອໂຍນຜ້າໄໝຂອງພຣະລັກສະມີປະຕິລົງສູ່ພື້ນ ເຂົາກໍສັ່ນສະທ້ານ; ແລ້ວຮວບຮວມຂອງນານາ ຜູກເປັນຫໍ່ ແລະຖືໄວ້ໃນມື

Verse 18

विष्णोर्मायापतेश्चाथ तानि सर्वाणि जैमिने । कृत्वा शब्दं सुघोरं च पतितान्यथ तानि वै

ໂອ ໄຈມິນີ! ຮູບປາກົດທັງປວງທີ່ເປັນຂອງພຣະວິສນຸ ແລະ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງມາຍາ ເມື່ອສ້າງສຽງອັນນ່າສະພຶງກົວແລ້ວ ກໍຕົກລົງແທ້ໆ।

Verse 19

परित्यज्य सुनिद्रां च धावंत इति किन्वहो । आगता बहुशो लोकाश्चोरो द्रव्यं जवेन च

ລະທິ້ງການນອນຫຼັບລຶກ ຜູ້ຄົນກໍວິ່ງວຸ້ນຮ້ອງວ່າ “ນີ້ແມ່ນຫຍັງ, ໂອ ອະນິຈາ!” ຜູ້ຄົນຮີບຮ້ອນເຂົ້າມາຊ້ຳໆ ໃນຂະນະທີ່ໂຈນກໍພາຊັບໜີໄປຢ່າງໄວ।

Verse 20

त्यक्त्वा धनं च चौरोऽपि त्रस्तः किंचिज्जगाम ह । दंशितः कालसर्पेण मृतोऽसौ गतकिल्बिषः

ໂຈນລະທິ້ງຊັບສິນ ແລ້ວດ້ວຍຄວາມຫວາດກົວກໍໄປໄດ້ແຕ່ໜ້ອຍ; ຖືກງູແຫ່ງກາລະເວລາກັດ ກໍຕາຍລົງ—ບາບກໍຖືກລ້າງອອກ।

Verse 21

यमाज्ञया तस्य दूताः पाशमुद्गरपाणयः । आगतास्तं समानेतुं दंष्ट्रिणश्चर्मवाससः

ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະຍົມ ທູດຂອງພຣະອົງ—ຖືບ່ວງແລະຄ້ອນໃນມື—ໄດ້ມາເພື່ອຈັບແລະນຳເຂົາໄປ; ມີເຂົ້ຍຟັນໂຜ່ ນຸ່ງໜັງສັດ ດຸຮ້າຍນ່າຢ້ານກົວ।

Verse 22

बबंधुश्चर्मपाशेन निन्युर्दुर्गमवर्त्मना । दृष्ट्वा तं शमनः क्रुद्धः पप्रच्छ सचिवं प्रति

ເຂົາເຈົ້າມັດເຂົາດ້ວຍເຊືອກໜັງ ແລ້ວນຳໄປຕາມທາງທຸກກະດານ ໄຮ້ຮ່ອງຮອຍ। ເມື່ອພຣະຊະມະນະ (ຍົມ) ເຫັນເຂົາ ກໍໂກດເກຣີ້ຍວ ແລະຖາມຜູ້ຕິດຕາມຂອງພຣະອົງ।

Verse 23

यम उवाच । अनेन किं कृतं कर्म पापं वा पुण्यमेव वा । समूलं वद हे प्राज्ञ चित्रगुप्त ममाग्रतः

ພະຍົມຕັດວ່າ: “ຜູ້ນີ້ໄດ້ເຮັດກຳອັນໃດ—ເປັນບາບ ຫຼື ເປັນບຸນ? ໂອ ຈິດຣະຄຸບຕະ ຜູ້ຮູ້ທັນ, ຈົ່ງກ່າວຕໍ່ໜ້າເຮົາໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ພ້ອມຮາກເຫດ.”

Verse 24

चित्रगुप्त उवाच । सृष्टानि यानि पापानि विधात्रा पृथिवीतले । कृतान्यनेन मूढेन सत्यमेतन्मयोदितम्

ຈິດຣະຄຸບຕະກ່າວວ່າ: “ບາບທັງຫມົດທີ່ຜູ້ສ້າງໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນໂລກ ຄົນໂງ່ຜູ້ຫຼົງນີ້ໄດ້ກະທຳຄົບໝົດ; ທີ່ຂ້າກ່າວນັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງ.”

Verse 25

किंत्वाकर्णय लोकेश सुकृतं चास्य वर्त्तते । मन्येऽहं यमुनाभ्रातः सर्वपापविलोपि तत्

ແຕ່ຂໍໃຫ້ຟັງເຖີດ ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງໂລກ: ໃນຜູ້ນີ້ຍັງມີກຸສົນຄວາມດີຢູ່. ຂ້າເຊື່ອວ່າ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພີ່ນ້ອງແຫ່ງຍະມຸນາ ນີ້ຈະລົບລ້າງບາບທັງປວງໄດ້.

Verse 26

धर्मराज उवाच । किं पुण्यं वर्त्ततेऽमात्य वद सारं ममांतिके । श्रुत्वैवं तद्विधास्यामि यत्र योग्यो भवेदसौ

ທ່ານທັມມະຣາຊາຕັດວ່າ: “ໂອ ອະມາດ, ຈົ່ງບອກແກ່ເຮົາໃກ້ໆນີ້ເຖິງແກ່ນສານ—ບຸນອັນໃດທີ່ມີ? ເມື່ອເຮົາໄດ້ຟັງແລ້ວ ເຮົາຈະຈັດການຕາມຄວນ ໃຫ້ເຂົາເປັນຜູ້ສົມຄວນ.”

Verse 27

यमस्य वचनं श्रुत्वा सभयश्चित्रगुप्तकः । कृत्वा हस्तांजलिं प्राह चात्मनः स्वामिने द्विज

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພະຍົມ ຈິດຣະຄຸບຕະຜູ້ຫວາດຫວັນ ໄດ້ປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລ້ວກ່າວຕໍ່ນາຍຂອງຕົນ, ໂອ ພຣາຫມະນະ.

Verse 28

चित्रगुप्त उवाच । हरणार्थं हरेर्द्रव्यं गतोऽसौ पापिनां वरः । प्रोज्झितः कर्द्दमो राजन्पादयोर्द्वारतो हरेः

ຈິດຣະກຸບຕະ ກ່າວວ່າ: “ຄົນບາບຜູ້ຮ້າຍທີ່ສຸດນັ້ນ ໄປເພື່ອລັກຊັບຂອງພຣະຫຣິ. ໂອ ພຣະຣາຊາ, ທີ່ປາກປະຕູນັ້ນເອງ—ທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະເຈົ້າ—ເຂົາຖືກຂັບໄລ່ປານດິນຕົມ.”

Verse 29

बभूव लिप्ता सा भूमिर्बिलच्छिद्र विवर्जिता । तेन पुण्यप्रभावेण निर्गतं पातकं महत् । वैकुंठं प्रतियोग्योऽसौ निर्गतस्तव दंडतः

ພື້ນດິນນັ້ນຖືກປະລິມທາຢ່າງດີ ແລະປາດສະຈາກຮູໂພງກັບຮອຍແຕກ. ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງບຸນນັ້ນ ບາບໃຫຍ່ຖືກຂັບອອກ; ແລະບາບນັ້ນທີ່ຖືກຂັບໄລ່ດ້ວຍທັນທະຂອງເຈົ້າ ກໍຈາກໄປ—ຄວນແຕ່ໄວກຸນຖະເທົ່ານັ້ນ.

Verse 30

व्यास उवाच । श्रुत्वा स वचनं तस्य पीठं कनकनिर्मितम् । ददौ तस्मै चोपविष्टस्तत्र पूज्योयमेनसः

ວະຍາສະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງເຂົາ ກໍໄດ້ມອບບ່ອນນັ່ງທີ່ສ້າງດ້ວຍຄໍາໃຫ້. ແລະເມື່ອເຂົານັ່ງລົງທີ່ນັ້ນ ຜູ້ນີ້ກໍກາຍເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາ ພົ້ນຈາກບາບ.

Verse 31

ननाम शिरसा तं वै प्रोवाच विनयान्वितः । यम उवाच । पवित्रं मंदिरं मेऽद्य पादयोस्तद्धि रेणुभिः

ເຂົາໄດ້ນ້ອມສີສະກ່າວນະມັດສະການ ແລະເວົ້າດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ. ຍະມະ ກ່າວວ່າ: “ມື້ນີ້ ວິຫານຂອງເຮົາບໍລິສຸດ ເນື່ອງດ້ວຍຝຸ່ນຈາກພຣະບາດຂອງເຈົ້າ.”

Verse 32

कृतार्थोऽस्मि कृतार्थोऽस्मि कृतार्थोऽस्मि न संशयः । इदानीं गच्छ भो साधो हरेर्मंदिरमुत्तमम्

“ເຮົາສົມປາດຖະໜາແລ້ວ—ສົມປາດຖະໜາແລ້ວ—ສົມປາດຖະໜາແລ້ວ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ບັດນີ້ ຈົ່ງໄປເຖີດ ໂອ ຜູ້ດີງາມ ໄປສູ່ວິຫານອັນສູງສຸດຂອງພຣະຫຣິ.”

Verse 33

नानाभोगसमायुक्तं जन्ममृत्युनिवारणम् । व्यास उवाच । इत्युक्त्वा धर्मराजोऽसौ स्यंदने स्वर्णनिर्मिते

“ສິ່ງນີ້ປະກອບດ້ວຍຄວາມສຸກສຳລານານາ ແລະເປັນຜູ້ຂັດຂວາງການເກີດແລະການຕາຍ।” ວະຍາສະກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ທໍາມະຣາຊາໄດ້ຂຶ້ນລົດທອງຄໍາທີ່ສ້າງຂຶ້ນ។

Verse 34

राजहंसयुते दिव्ये तमारोप्य गतैनसम् । समस्तसुखदं स्थानं प्रेषयामास चक्रिणः

ເມື່ອໃຫ້ຜູ້ນັ້ນ—ຜູ້ພົ້ນຈາກບາບແລ້ວ—ຂຶ້ນລົດທິບທີ່ມີຫົງຫຼວງເປັນຜູ້ລາກ, ພຣະຜູ້ຖືຈັກຣາໄດ້ສົ່ງເຂົາໄປສູ່ດິນແດນທີ່ປະທານສຸກທຸກປະການ।

Verse 35

एवं प्रविष्टो वैकुंठे तत्र तस्थौ सुखं चिरम् । लेपनं ये प्रकुर्वंति भक्त्या तु हरिमंदिरम्

ດັ່ງນັ້ນເຂົາໄດ້ເຂົ້າສູ່ໄວກຸນຖະ ແລະຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມສຸກເປັນເວລາດົນ. ຜູ້ໃດດ້ວຍພັກຕິ ຊ່ວຍສາບປູນແລະບຳລຸງຮັກສາວິຫານຂອງຫຣິ (ວິສນຸ) ກໍໄດ້ບຸນໃຫຍ່ເຊັ່ນກັນ।

Verse 36

तेषां किं वा भविष्यति न जानेऽहं द्विजोत्तम । य इदं शृणुयाद्भक्त्या पठेद्यो वा समाहितः

“ແລ້ວພວກເຂົາຈະເປັນຢ່າງໃດ ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ? ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້. ແຕ່ຜູ້ໃດຟັງນີ້ດ້ວຍພັກຕິ ຫຼືຜູ້ໃດສວດອ່ານດ້ວຍໃຈຕັ້ງມັ່ນ—”

Verse 37

कोटिजन्मार्जितं पापं नश्यत्येव न संशयः

ບາບທີ່ສະສົມມາຕະຫຼອດການເກີດນັບໂກຕິ ຍ່ອມຖືກທຳລາຍແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ।