Adhyaya 6

Verse 1

सूत उवाच । कश्यपस्य च भार्यान्या दनुर्नाम तपस्विनी । पुत्रशोकेन संतप्ता संप्राप्ता दितिमंदिरम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ດນຸ ພັນລະຍາຜູ້ປະພຶດຕະປະຂອງກັສຍະປະ ຖືກເຜົາໃຈດ້ວຍໂສກເພາະລູກ ແລະໄດ້ມາຮອດທີ່ພຳນັກຂອງທິຕິ.

Verse 2

रोदमाना प्रणम्यैव पादपद्मयुगं तदा । दुःखेन महता प्राप्ता दितिस्तां प्रत्यबोधयत्

ແລ້ວນາງຮ້ອງໄຫ້ ກໍກົດກົ້ມນະມັດສະການຕໍ່ຄູ່ບາດດຸຈດອກບົວນັ້ນ. ມາດ້ວຍທຸກຂ໌ໃຫຍ່ ທິຕິກໍປອບໃຈນາງ.

Verse 3

दितिरुवाच । तवैव हि महाभागे किमिदं रोदकारणम् । पुत्रिण्यश्चैकपुत्रेण लोके नार्यो भवंति वै

ທິຕິກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ, ເຫດໃດຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້ເຊັ່ນນີ້? ໃນໂລກ ຍິງຜູ້ມີລູກ—ແມ່ນແຕ່ມີລູກຊາຍພຽງຄົນດຽວ—ກໍຖືກນັບວ່າເປັນຜູ້ມີສິຣິມົງຄົນ.”

Verse 4

भवती शतपुत्राणां गुणिनामपि भामिनि । माता त्वमसि कल्याणि शुंभादीनां महात्मनाम्

ໂອ ນາງຜູ້ມີໃຈແຮງ, ເຈົ້າເປັນແມ່ຂອງລູກຊາຍຮ້ອຍຄົນ ຜູ້ມີຄຸນທຳທັງປວງ. ໂອ ຜູ້ເປັນສິຣິມົງຄົນ, ເຈົ້າເປັນແມ່ຂອງມະຫາອາດມາທັງຫຼາຍ ເລີ່ມແຕ່ ສຸມພະ ແລະອື່ນໆ.

Verse 5

कस्माद्दुःखं त्वया प्राप्तमेतन्मे कारणं वद । हिरण्यकशिपू राजा हिरण्याक्षो महाबलः

“ເພາະເຫດໃດເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຮັບທຸກຂ໌ນີ້? ຈົ່ງບອກເຫດຜົນໃຫ້ເຮົາຮູ້. (ເຈົ້າເວົ້າເຖິງ) ກະສັດ ຮິຣັນຍະກະຊິປຸ ແລະ ຮິຣັນຍາກຊະ ຜູ້ມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່.”

Verse 6

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे देवासुरे दितिविलापोनाम षष्ठोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ ບົດທີ 6 ຊື່ວ່າ “ຄຳຄວນຂອງ ດິຕິ” ໃນ ພູມິຂັນຑະ ແຫ່ງ ສີຣີ ປັດມະປຸຣານະ ໃນພາກເທວະ-ອະສຸຣ ຍ່ອມສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 7

आख्याहि कारणं सर्वं यस्माद्रोदिषि सांप्रतम् । एवमाभाष्य तां देवीं विरराम मनस्विनी

“ຈົ່ງເລົ່າເຫດທັງປວງ ວ່າເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້ໃນບັດນີ້.” ເມື່ອກ່າວຕໍ່ເທວີນັ້ນແລ້ວ ນາງຜູ້ມີໃຈແນ່ວແນ່ກໍຢຸດນິ່ງສງົບໄປ.

Verse 8

दनुरुवाच । पश्य पश्य महाभागे सपत्न्याश्च मनोरथम् । परिपूर्णं कृतं तेन देवदेवेन चक्रिणा

ດະນຸ ກ່າວວ່າ: “ເບິ່ງເຖີດ ເບິ່ງເຖີດ ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາ! ຄວາມປາຖະໜາຂອງເມຍຮ່ວມຂອງເຈົ້າ ໄດ້ຖືກພຣະເຈົ້າເຫນືອເທວະທັງປວງ ຜູ້ຖືຈັກຣາ ບັນດານໃຫ້ສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ.”

Verse 9

यथापूर्वं वरो दत्तो ह्यदित्यै देवि विष्णुना । तथेदानीं च पुत्राय तस्या दत्तो वरो महान्

ໂອ ເທວີ! ເຊັ່ນທີ່ກ່ອນນັ້ນ ພຣະວິດສະນຸ ໄດ້ປະທານພອນແກ່ ອະດິຕິ ສັນໃດ ບັດນີ້ພອນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກໍໄດ້ປະທານແກ່ບຸດຂອງນາງສັນນັ້ນ.

Verse 10

कश्यपाद्विश्रुतो जातस्त्रैलोक्यपालकः सुतः । इंद्रत्वं तस्य वै दत्तं तव पुत्राद्विहृत्य च

ຈາກກັສຍະປະ ໄດ້ເກີດບຸດຜູ້ໂດ່ງດັງ ເປັນຜູ້ພິທັກສາມໂລກ. ແລະຕຳແໜ່ງອິນທຣະນັ້ນ ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ເຂົາແທ້ໆ ໂດຍຖອນອອກຈາກບຸດຂອງເຈົ້າດ້ວຍ.

Verse 11

मनोरथैस्तु संपूर्णा अदितिः सुखवर्द्धिनी । कनीयान्वसुदत्तश्च तस्याः पुत्रश्च संप्रति

ອະດິຕິ ຜູ້ເພີ່ມພູນຄວາມສຸກ ໄດ້ເຕັມສົມມະນະປາຖະໜາ. ແລະໃນບັດນີ້ ບຸດນ້ອຍຂອງນາງຊື່ ວະສຸດັດຕະ.

Verse 12

ऐंद्रं पदं सुदुष्प्राप्यं देवैः सार्द्धं भुनक्ति च । दितिरुवाच । कस्मात्पदात्परिभ्रष्टो मम पुत्रो महामतिः

ເມື່ອໄດ້ບັນລຸຕຳແໜ່ງອິນທຣະອັນຍາກຍິ່ງຈະໄດ້ມາ ເຂົາກໍໄດ້ເສວຍສຸກນັ້ນຮ່ວມກັບເທວະທັງຫຼາຍ. ດິຕິກ່າວວ່າ: “ບຸດຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງຂອງຂ້າ ຕົກຈາກຕຳແໜ່ງໃດ?”

Verse 13

अन्ये च दानवा दैत्यास्तेजोभ्रष्टाः कथं सखे । तस्य त्वं कारणं ब्रूहि विस्तरेण यशस्विनि

ແລະເພື່ອນເອີຍ ດານະວະ ແລະ ໄດຕະອື່ນໆ ເປັນເຫດໃດຈຶ່ງສູນເສຍລັດສະໝີເດດ? ໂອ ຜູ້ມີກຽດສຽງ ຈົ່ງບອກເຫດນັ້ນໂດຍລະອຽດແກ່ຂ້າເຖີດ.

Verse 14

तामाभाष्य दितिर्वाक्यं विरराम सुदुःखिता । दनुरुवाच । देवाश्च दानवाः सर्वे सक्रोधाः संगरं गताः

ເມື່ອໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນັ້ນແກ່ນາງແລ້ວ ດິຕິຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າກໍນິ່ງງັນ. ດະນຸກ່າວວ່າ: “ເທວະທັງປວງ ແລະ ດານະວະທັງປວງ ລຸກໂຊນດ້ວຍຄວາມໂກຣດ ໄດ້ໄປສູ່ສະໜາມຮົບແລ້ວ”

Verse 15

तत्र युद्धं महज्जातं दैत्यसंक्षयकारकम् । देवैश्च विष्णुना युद्धे मम पुत्रा निपातिताः

ທີ່ນັ້ນເກີດສົງຄາມໃຫຍ່ ເປັນເຫດໃຫ້ພວກອະສູນພິນາດ; ໃນສົງຄາມນັ້ນ ລູກຊາຍຂອງຂ້າຖືກເທວະ ແລະ ພຣະວິສນຸ ປະຫານລົງ

Verse 16

तथैव तव पुत्रास्ते देवदेवेन चक्रिणा । वने गतान्यथा सिंहो द्रावयेत्स्वेन तेजसा

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ ເມື່ອພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຜູ້ຖືຈັກຣາ ເຂົ້າສູ່ປ່າ ກໍຖືກຂັບໃຫ້ໜີ—ເຫມືອນສິງໂຕທີ່ດ້ວຍຣັດສະມີຂອງຕົນເຮັດໃຫ້ສັດອື່ນຫນີ

Verse 17

तथा ते मामकाः पुत्रा निहताः शङ्खपाणिना । कालनेमिमुखं सैन्यं दुर्जयं ससुरासुरैः

ດັ່ງນັ້ນ ລູກຊາຍຂອງຂ້າຖືກພຣະອົງຜູ້ຖືສັງຂ໌ປະຫານ; ແລະກອງທັບທີ່ມີກາລະເນມິເປັນຫົວໜ້າ—ຊຶ່ງແມ່ນອະຈະຍະແມ່ນແຕ່ຕໍ່ເທວະແລະອະສູນ—ກໍຖືກທຳລາຍ

Verse 18

नाशितं मर्दितं सर्वं द्रावितं विकलीकृतम् । स्वैरर्चिभिर्यथा वह्निस्तृणानि ज्वालयेद्वने

ທຸກສິ່ງຖືກທຳລາຍ ຖືກບົດຂີ້ ຖືກຂັບໃຫ້ກະຈາຍ ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ອ່ອນແອ—ເຫມືອນໄຟໃນປ່າທີ່ດ້ວຍເປວໄຟຂອງຕົນເອງ ເຜົາຫຍ້າແຫ້ງໃຫ້ລຸກໄໝ້

Verse 19

तथा दैत्यगणान्सर्वान्निर्दहत्येव केशवः । मम पुत्रा मृता देवि बहुशस्तव नंदनाः

ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ເກສະວະເຜົາຜານຫມູ່ດານະວະທັງປວງໃຫ້ມອດໄໝ້ ໂອ ເທວີ, ລູກຊາຍຂອງຂ້າຖືກລູກຊາຍຂອງເຈົ້າສັງຫານ—ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ

Verse 20

वह्निं प्राप्य यथा सर्वे शलभा यांति संक्षयम् । तथा ते दानवाः सर्वे हरिं प्राप्य क्षयं गताः

ເຫມືອນຜີ້ເສື້ອກາງຄືນທັງປວງ ເມື່ອເຂົ້າເຖິງໄຟ ຍ່ອມພິນາດ ສັນໃດ ດານະວະທັງຫມົດ ເມື່ອພົບພະຫຣິ ກໍສິ້ນສຸດສັນນັ້ນ

Verse 21

एवमेतं हि वृत्तांतं दितिः शुश्राव दारुणम् । दितिरुवाच । वज्रपातोपमं भद्रे वदस्येवं कथं मम

ເມື່ອດິຕິໄດ້ຟັງເລື່ອງລາວອັນນ່າສະພຶງນັ້ນ ນາງກໍສະທ້ານໃຈ ແລະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຄໍາຂອງເຈົ້າດັ່ງຟ້າຜ່າຕົກໃສ່ໃຈຂ້າ—ເຈົ້າຈະກ່າວແບບນີ້ກັບຂ້າໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 22

एवमाभाष्य तां देवी मूर्च्छिता निपपात ह । हा हा कष्टमिदं जातं बहुदुःखं प्रतापकम्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນາງເທວີກໍສະຫຼົບແລະລົ້ມລົງ “ອ້າຍ ອ້າຍ! ເຫດການອັນໂຫດຮ້າຍນີ້ເກີດຂຶ້ນ—ເປັນການທົດລອງທີ່ນໍາທຸກຂ໌ອັນໃຫຍ່ຫຼວງ”

Verse 23

रुरोद करुणं साथ पुत्रशोकसुपीडिता । तां दृष्ट्वा स मुनिश्रेष्ठ उवाच वचनं शुभम्

ນາງຖືກຄວາມໂສກເພາະລູກຊາຍບີບຄັ້ນ ຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງສົງສານ ເມື່ອມຸນີຜູ້ປະເສີດເຫັນນາງ ກໍກ່າວຖ້ອຍຄໍາມົງຄຸນເພື່ອປອບໃຈ

Verse 24

मा रोदिषि च भद्रं ते नैवं शोचंति त्वद्विधाः । सत्ववंतो महाभागे लोभमोहेन वर्जिताः

ຢ່າຮ້ອງໄຫ້ເລີຍ ຂໍໃຫ້ມົງຄຸນຈົ່ງມີແກ່ເຈົ້າ ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ ຄົນເຊັ່ນເຈົ້າບໍ່ໂສກເສົ້າແບບນີ້; ຜູ້ມີສັດຕະວະແລະໃຈສູງ ພົ້ນຈາກຄວາມໂລບແລະໂມຫະ

Verse 25

कस्य पुत्रा हि संसारे कस्य देवी सुबांधवाः । नास्तिकस्येह केनापि तत्सर्वं श्रूयतां प्रिये

ໃນໂລກນີ້ ລູກຊາຍເປັນຂອງໃຜ ແລະ ພັນລະຍາຜູ້ມີຍາດດີເປັນຂອງໃຜ? ສໍາລັບຜູ້ບໍ່ມີສັດທາ ບໍ່ມີສິ່ງໃດເປັນຂອງຕົນແທ້—ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ຈົ່ງຟັງໃຫ້ຄົບຖ້ວນ।

Verse 26

दक्षस्यापि सुता यूयं सुन्दर्यश्चैव मामकाः । भवतीनामहं भर्ता कामनापूरकः शुभे

ພວກເຈົ້າແທ້ໆແມ່ນບຸດສາວຂອງທັກສະ ແລະ ງາມຍິ່ງ—ເປັນຂອງເຮົາ. ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົນ ເຮົາແມ່ນສາມີຂອງເຈົ້າ ຜູ້ເຕີມເຕັມຄວາມປາຖະໜາ।

Verse 27

योजकः पालकश्चैव रक्षकोस्मि वरानने । कस्माद्वैरं कृतं क्रूरैरसुरैरजितात्मभिः

ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ ເຮົາແມ່ນຜູ້ຈັດວາງ ຜູ້ອຸປະຖຳ ແລະ ຜູ້ປົກປ້ອງ. ເປັນເຫດໃດ ອະສຸຣາຜູ້ໂຫດຮ້າຍ ຈິດບໍ່ອາດຊະນະຕົນ ຈຶ່ງກໍ່ສ້າງຄວາມພະຍາດພາຍ?

Verse 28

तव पुत्रा महाभागे सत्यधर्मविवर्जिताः । तेन दोषेण ते सर्वे तव दोषेण वै शुभे

ໂອ ຜູ້ມີວາສນາສູງ ລູກຊາຍຂອງເຈົ້າຂາດທັງສັດຈະ ແລະ ທຳມະ. ເນື່ອງຈາກຄວາມຜິດນັ້ນ ພວກເຂົາທັງໝົດຈຶ່ງຮັບຜິດ—ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົນ ແທ້ຈິງແມ່ນເພາະຄວາມຜິດຂອງເຈົ້າ।

Verse 29

निहता वासुदेवेन दैवतैस्तु निपातिताः । तस्माच्छोको न कर्तव्यः सत्यमोक्षविनाशनः

ພວກເຂົາຖືກວາສຸເທວະສັງຫານ ແລະ ເທວະທັງຫຼາຍກໍໄດ້ທໍາໃຫ້ລົ້ມລົງ. ດັ່ງນັ້ນຢ່າໂສກເສົ້າເລີຍ—ຄວາມໂສກເສົ້າແທ້ໆທໍາລາຍໂມກສະ।

Verse 30

शोको हि नाशयेत्पुण्यं क्षयात्पुण्यस्य नश्यति । तस्माच्छोकं परित्यज विघ्नरूपं वरानने

ຄວາມໂສກເສົ້າແທ້ຈິງທຳລາຍບຸນ; ເມື່ອບຸນຫຼຸດລົງ ບຸນນັ້ນກໍສູນສິ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ໜ້າງາມ ຈົ່ງລະຄວາມໂສກທີ່ເປັນດັ່ງອຸປະສັກເສຍ.

Verse 31

आत्मदोषप्रभावेण दानवा मरणं गताः । देवा निमित्तभूताश्च नाशिताः स्वेन कर्मणा

ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງຄວາມຜິດຂອງຕົນເອງ ພວກດານະວະຈຶ່ງເຖິງຄວາມຕາຍ; ແລະພວກເທວະ ແມ່ນແຕ່ເປັນເຫດປະກອບ ກໍຍັງພິນາດດ້ວຍກຳຂອງຕົນເອງ.

Verse 32

एवं ज्ञात्वा महाभागे समागच्छ सुखं प्रति । एवमुक्त्वा महायोगी तां प्रियां दुःखभागिनीम्

“ເມື່ອຮູ້ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໂອ ນາງຜູ້ມີວາສະນາ ຈົ່ງເຂົ້າຫາຄວາມສຸກ.” ເວົ້າແລ້ວ ມະຫາໂຍຄີໄດ້ກ່າວກັບນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ຜູ້ຮ່ວມແບ່ງທຸກຂ໌.

Verse 33

विषादाच्च निवृत्तोसौ विरराम महामतिः

ແລະເນື່ອງຈາກຄວາມຫົວໃຈຫມົດຫວັງ ລາວຈຶ່ງຫັນກັບ; ຜູ້ມີໃຈໃຫຍ່ນັ້ນໄດ້ຢຸດ ແລະພັກສະຫງົບ.