Adhyaya 46

Verse 1

षट्चत्वारिंशोऽध्यायः । सुकलोवाच । श्वसंतीं शूकरीं दृष्ट्वा पतितां पुत्रवत्सलाम् । सुदेवावकृपयाविष्टा गत्वा तां दुःखितां प्रति

ສຸກະລາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຫັນແມ່ໝູ ຊື່ Śvasaṃtī ລົ້ມລົງ—ຜູ້ຮັກລູກດັ່ງຊີວິດ—ສຸເທວາ ຖືກຄວາມເມດຕາກະຕຸ້ນ ຈຶ່ງໄປຫານາງຜູ້ເສົ້າໂສກນັ້ນ।

Verse 2

अभिषिच्य मुखं तस्याः शीतलेनोदकेन च । पुनः सर्वांगमेवापि दुःखितां रणशालिनीम्

ລາວໄດ້ພອມນ້ຳເຢັນລົງໃສ່ໃບໜ້າຂອງນາງ ແລ້ວພອມທົ່ວຮ່າງກາຍຂອງນາງຜູ້ຄຸ້ນຊິນສົງຄາມ ຜູ້ບັດນີ້ຖືກຄວາມເຈັບປວດຄອບງຳ ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ។

Verse 3

पुण्येन शीततोयेन सा उवाचाभिषिंचतीम् । उवाच मानुषीं वाचं सुस्वरं नृपतिप्रियाम्

ເມື່ອນາງກຳລັງພອມນ້ຳເຢັນອັນເປັນບຸນ ນາງກໍໄດ້ເວົ້າຂຶ້ນ—ເວົ້າຄຳມະນຸດດ້ວຍສຽງຫວານ ເປັນທີ່ຖືກໃຈພະຣາຊາ।

Verse 4

सुखं भवतु ते देवि अभिषिक्ता त्वया यदि । संपर्काद्दर्शनात्तेद्य गतो मे पापसंचयः

ຂໍໃຫ້ຄວາມສຸກຈົ່ງມີແດ່ທ່ານເທວີ ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບອະພິເສກຊຳລະໂດຍທ່ານ ແລ້ວ ດ້ວຍການສຳຜັດ ແລະການໄດ້ເຫັນທ່ານໃນມື້ນີ້ ກອງບາບທີ່ສະສົມຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ।

Verse 5

तदाकर्ण्य महद्वाक्यमद्भुताकारसंयुतम् । चित्रमेतन्मया दृष्टं कृतं तेऽनामयं वचः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທີ່ມີນັຍອັນນ່າອັດສະຈັນ ລາວຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ນີ້ຊ່າງນ່າພິສົດ—ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນແລ້ວ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າຄຳທີ່ບໍ່ເປັນໂທດ ແລະນຳໄປສູ່ຄວາມສະບາຍແກ່ເຈົ້າ”

Verse 6

पशुजातिमतीचेयं सौष्ठवं भाषते स्फुटम् । स्वरव्यंजनसंपन्नं संस्कृतमुत्तमं मम

ສັດນີ້—ແມ່ນຢູ່ໃນຈຳພວກສັດ—ແຕ່ກໍເວົ້າໄດ້ຊັດເຈນ ແລະມີຄວາມລະອຽດງາມ; ອອກສຽງສັນສະກຣິດອັນປະເສີດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຄົບທັງສະຫຼະ ແລະພະຍັນຊະນະ।

Verse 7

हर्षेण विस्मयेनापि कृत्वा साहसमुत्तमम् । तत्रस्था सा महाभागा तं पतिं वाक्यमब्रवीत्

ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີແລະຄວາມພິສົງ ເມື່ອນາງໄດ້ກະທຳຄວາມກ້າຫານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລ້ວ ນາງຜູ້ມີບຸນຫຼາຍນັ້ນຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະເວົ້າຖ້ອຍຄຳນີ້ແກ່ຜົວຂອງນາງ।

Verse 8

पश्य राजन्नपूर्वेयं संस्कृतं भाषते महत् । पशुयोनिगता चेयं यथा वै मानुषो वदेत्

ຂໍພຣະຣາຊາເຈົ້າ ຈົ່ງເບິ່ງ—ນີ້ແມ່ນສິ່ງບໍ່ເຄີຍມີ: ແມ່ນແຕ່ເກີດໃນຍອນີສັດ ນາງກໍຍັງເວົ້າພາສາສັນສະກຣິດອັນປະນີດໄດ້ຊັດເຈນ ເຫມືອນມະນຸດເວົ້າ।

Verse 9

तदाकर्ण्य ततो राजा सर्वज्ञानवतां वरः । अद्भुतमद्भुताकारं यन्न दृष्टं श्रुतं मया

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ພຣະຣາຊາຜູ້ເປັນເລີດໃນຫມູ່ຜູ້ຮູ້ ກ່າວວ່າ: “ອັດສະຈັນແທ້! ມີຮູບອັນນ່າພິສົງ ຊຶ່ງເຮົາບໍ່ເຄີຍເຫັນ ຫຼືໄດ້ຍິນມາ”

Verse 10

तामुवाच ततो राजा सुदेवां सुप्रियां तदा । पृच्छ चैनां शुभां कांते का चेयं तु भविष्यति

ຕໍ່ມາ ພຣະຣາຊາໄດ້ກ່າວກັບສຸເທວາ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກວ່າ: “ໂອ ນາງຜູ້ງາມ ທີ່ຮັກເອີຍ ຈົ່ງຖາມນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນນີ້—ນາງແມ່ນໃຜ ແລະພາຍໜ້າຈະເປັນຢ່າງໃດ”

Verse 11

श्रुत्वा तु नृपतेर्वाक्यं सा पप्रच्छ च सूकरीम् । का भविष्यसि त्वं भद्रे चित्रं ते दृश्यते बहु

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຣາຊາ ນາງຈຶ່ງຖາມແມ່ໝູນັ້ນວ່າ: “ໂອ ຜູ້ດີງາມ ພາຍໜ້າເຈົ້າຈະເປັນຫຍັງ? ຄວາມແປກປະຫຼາດຫຼາຍຢ່າງປາກົດໃນເຈົ້າ”

Verse 12

पशुयोनिगता त्वं वै भाषसे मानुषं वचः । सौष्ठवं ज्ञानसंपन्नं वद मे पूर्वचेष्टितम्

ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໄປເກີດໃນຄອບຄອງສັດ ແຕ່ກໍຍັງເວົ້າພາສາມະນຸດ—ງາມລະອຽດ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍປັນຍາ. ຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງເຖິງກຳເກົ່າຂອງເຈົ້າ।

Verse 13

भर्तुश्चापि महाराज भटस्यास्य महात्मनः । कोयं धर्मो महावीर्यो गतः स्वर्गं पराक्रमैः

ແລະອີກດ້ວຍ ຂ້າແຕ່ມະຫາລາຊາ ກ່ຽວກັບສາມີຂອງນັກຮົບຜູ້ມີໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້—ດ້ວຍທຳມະອັນໃດ ວີຣະບຸລຸດຜູ້ກ້າຫານນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ໄປສູ່ສະຫວັນດ້ວຍພະລັງແຫ່ງຄວາມກ້າ?

Verse 14

आत्मनश्च स्वभर्तुश्च सर्वं पूर्वानुगं वद । एवमुक्त्वा महाभागा विरराम नृपप्रिया

“ຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ຄົບຖ້ວນທຸກຢ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ນກ່ອນນີ້ ທັງເລື່ອງຂອງເຈົ້າເອງ ແລະເລື່ອງຂອງສາມີຂອງເຈົ້າ.” ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ນາງຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພະລາຊາ ກໍນິ່ງງຽບໄປ

Verse 15

शूकर्युवाच । यदि पृच्छसि मां भद्रे ममास्य च महात्मनः । तत्सर्वं ते प्रवक्ष्यामि चरितं पूर्वचेष्टितम्

ຊູກາຣີກ່າວວ່າ: ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມງຄົນ, ຖ້າເຈົ້າຖາມຂ້ອຍເຖິງຂ້ອຍ ແລະຜູ້ມີໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ ຂ້ອຍຈະເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງທັງໝົດ—ທັງເລື່ອງລາວຂອງລາວ ແລະກຳເກົ່າຂອງລາວ

Verse 16

अयमेष महाप्राज्ञो गंधर्वो गीतपंडितः । रंगविद्याधरो नाम सर्वशास्त्रार्थकोविदः

ຜູ້ນີ້ແທ້ແມ່ນ ກັນທັບວະຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ເປັນບັນດິດແຫ່ງບົດເພງ; ມີນາມວ່າ ຣັງຄະວິທະຍາທະຣະ ຜູ້ຊໍານານໃນອັດຖະແລະເນື້ອໃນຂອງຊາສະຕຣາທັງປວງ

Verse 17

मेरुं गिरिवरश्रेष्ठं चारुकंदरनिर्झरम् । तमाश्रित्य महातेजाः पुलस्त्यो मुनिसत्तमः

ເມຣຸ—ພູເຂົາອັນປະເສີດສຸດ ງາມດ້ວຍຖ້ຳອັນວິຈິດ ແລະທາລນ້ຳຕົກໄຫຼລົງ—ເມື່ອອາໄສພຶ່ງພາຢູ່ນັ້ນ ພຸລັດສະຕະຍະ ມຸນີຜູ້ມີຮັດສະມີຍິ່ງ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາລະສີ ກໍພຳນັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ।

Verse 18

तपश्चचार तेजस्वी निर्व्यलीकेन चेतसा । विद्याधरस्तत्र गतः स्वेच्छया स महाप्रभो

ໂອ ມະຫາປຣະພູ, ຜູ້ມີຮັດສະມີນັ້ນ ບຳເນີນຕະປະດ້ວຍໃຈບໍ່ມີການຫລອກລວງ; ແລະວິທຍາທະຣະຜູ້ໜຶ່ງກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຂອງຕົນເອງ।

Verse 19

तमाश्रित्य गिरिश्रेष्ठं गीतमभ्यसते तदा । स्वरतालसमोपेतं सुस्वरं चारुहासिनि

ແລ້ວນາງໄດ້ອາໄສພູເຂົາອັນປະເສີດນັ້ນ ຝຶກຝົນການຂັບຮ້ອງ—ພ້ອມດ້ວຍສຽງແລະຈັງຫວະ ສຽງຫວານໄພເຣາະ, ໂອ ຜູ້ຍິ້ມງາມ।

Verse 20

गीतं श्रुत्वा मुनिस्तस्य ध्यानाच्चलितमानसः । गायंतं तमुवाचेदं गीतविद्याधरं प्रति

ເມື່ອໄດ້ຍິນບົດເພງນັ້ນ ໃຈຂອງມຸນີກໍຫວັ່ນໄຫວອອກຈາກສະມາທິ; ແລ້ວທ່ານໄດ້ກ່າວຄຳນີ້ແກ່ວິທຍາທະຣະຜູ້ຊຳນານວິຊາການຂັບຮ້ອງ ໃນຂະນະທີ່ເຂົາຍັງຮ້ອງຢູ່।

Verse 21

भवद्गीतेन दिव्येन देवा मुह्यंति नान्यथा । सुस्वरेण सुपुण्येन तालमानेन पंडित

ດ້ວຍການຂັບຮ້ອງອັນທິບຂອງເຈົ້າ ແມ່ນແຕ່ເທວະດາກໍຖືກຫຼົງໄຫຼ—ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ. ໂອ ບັນດິດ, ເຈົ້າຮ້ອງດ້ວຍສຽງງາມ ມີບຸນຍາພິເສດ ແລະດ້ວຍຈັງຫວະ-ມານທີ່ຖືກຕ້ອງສົມບູນ।

Verse 22

लययुक्तेन भावेन मूर्च्छना सहितेन च । मे मनश्चलितं ध्यानाद्गीतेनानेन सुव्रत

ດ້ວຍອາລົມທີ່ປະສົມດ້ວຍຈັງຫວະ ແລະມີມູຣຊະນາ (ແນວທຳນອງ) ຮ່ວມດ້ວຍ ເພງນີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ໃຈຂ້າພະເຈົ້າຫວັ່ນໄຫວອອກຈາກສະມາທິ, ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະອັນດີເລີດ.

Verse 23

इदं स्थानं परित्यज्य अन्यस्थानं व्रजस्व तत् । गीतविद्याधर उवाच । आत्मज्ञानसमं गीतमन्यस्थानं व्रजामि किम्

“ຈົ່ງລະຖິ່ນນີ້ ແລ້ວໄປຫາຖິ່ນອື່ນ.” ຄີຕ-ວິທະຍາທອນ ຕອບວ່າ: “ເມື່ອເພງນີ້ເທົ່າກັບອາຕະມະຍານ ແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປທີ່ອື່ນເພື່ອຫຍັງ?”

Verse 24

दुःखं ददे न कस्यापि सुखदो नृषु सर्वदा । गीतेनानेन दिव्येन सर्वास्तुष्यंति देवताः

ຢ່າໃຫ້ທຸກຂ໌ແກ່ໃຜເລີຍ; ໃນຫມູ່ມະນຸດຈົ່ງເປັນຜູ້ໃຫ້ສຸກເສມອ. ດ້ວຍເພງທິບນີ້ ເທວະທັງປວງຍ່ອມພໍໃຈ.

Verse 25

शंभुश्चापि समानीतो गीतध्वनिरतो द्विज । गीतं सर्वरसं प्रोक्तं गीतमानंददायकम्

ໂອ ດວິຊະ ພຣະສັມພູກໍຖືກເຊີນມາ ໂດຍຈົມຢູ່ໃນສຽງເພງ. ເພງຖືກກ່າວວ່າເປັນທີ່ຮວບຮວມຣະສະທັງປວງ ແລະເພງເປັນຜູ້ປະທານອານັນທະ.

Verse 26

शृंगाराद्यारसाः सर्वे गीतेनापि प्रतिष्ठिताः । शोभामायांति गीतेन वेदाश्चत्वार उत्तमाः

ຣະສະທັງປວງ ເລີ່ມຈາກສຣິງຄາຣະ ກໍຕັ້ງມັ່ນໄດ້ດ້ວຍເພງ. ດ້ວຍເພງ ແມ່ນແຕ່ເວທະອັນປະເສີດທັງສີ່ກໍໄດ້ຮັບຄວາມສະຫງ່າງາມ.

Verse 27

गीतेन देवताः सर्वास्तोषमायांति नान्यथा । तदेवं निन्दसे गीतं मामेवं परिचालयेः

ດ້ວຍການຂັບຮ້ອງອັນສັກສິດ ເທວະທັງປວງຍ່ອມພໍໃຈ—ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍວິທີອື່ນ. ແຕ່ເຈົ້າກັບຕິຕຽນເພງ; ຢ່າປະພຶດຕໍ່ຂ້ອຍແບບນີ້.

Verse 28

अन्यायोऽयं महाभाग तवैव इह दृश्यते । पुलस्त्य उवाच । सत्यमुक्तं त्वयाद्यैव गीतार्थं बहुपुण्यदम्

“ນີ້ແມ່ນຄວາມບໍ່ຍຸດຕິທຳ ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາສູງ; ຢູ່ນີ້ມັນເຫັນວ່າເປັນຂອງເຈົ້າຜູ້ດຽວ.” ພຸລັດສະຕະຍະກ່າວວ່າ: “ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເວົ້າເມື່ອກີ້ກ່ຽວກັບຄວາມໝາຍແຫ່ງເພງນັ້ນ ແທ້ຈິງ ແລະໃຫ້ບຸນຫຼາຍ.”

Verse 29

शृणु त्वं मामकं वाक्यं मानं त्यज महामते । नाहं गीतं प्रकुत्सामि गीतं वंदामि नान्यथा

ຈົ່ງຟັງຄຳຂອງຂ້ອຍ ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ; ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມຖືຕົວ. ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຕິຕຽນເພງ; ແຕ່ຂ້ອຍນົບນ້ອມສັນລະເສີນເພງ—ບໍ່ເຄີຍອື່ນໄປ.

Verse 30

विद्याश्चतुर्दशैवैता एकीभावेन भावदाः । प्राणिनां सिद्धिमायांति मनसा निश्चलेन च

ວິຊາຄວາມຮູ້ສິບສີ່ປະການນີ້ ເມື່ອຮວມເປັນທັດສະນະອັນເອກະພາບ ຍ່ອມເປັນຜູ້ປະທານການຮູ້ແຈ້ງແທ້; ແລະດ້ວຍໃຈທີ່ໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ສັດທັງຫຼາຍຍ່ອມບັນລຸສິດທິທາງຈິດວິນຍານ.

Verse 31

तपश्च तद्वन्मंत्राश्च सुसिद्ध्यंत्येकचिंतया । हृषीकाणां महावर्गश्चपलो मम संमतः

ຕະປະ ແລະມັນຕຣາກໍເຊັ່ນກັນ ຍ່ອມສຳເລັດສົມບູນດ້ວຍການພິຈາລະນາອັນເອກຈິດ. ແຕ່ຝູງໃຫຍ່ແຫ່ງອິນທຣີຍະທັງຫຼາຍ ຕາມທັດສະນະຂ້ອຍ ກັບຊອກຊົນ ແລະບໍ່ໝັ້ນຄົງ.

Verse 32

विषयेष्वेव सर्वेषु नयत्यात्मानमुच्चकैः । चालयित्वा मनस्तस्माद्ध्यानादेव न संशयः

ມັນຂັບດັນຕົນເອງໃຫ້ໄປຫາອາລົມທາງອິນຊີທັງປວງຢ່າງແຮງກ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອທຳໃຈໃຫ້ໝັ້ນແລ້ວ ພຶງຕັ້ງຢູ່ໃນສະມາທິ(ທຽນ) ແຕ່ຢ່າງດຽວ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 33

यत्र शब्दं न रूपं च युवती नैव तिष्ठति । मुनयस्तत्र गच्छंति तपःसिद्ध्यर्थमेव हि

ບ່ອນໃດທີ່ບໍ່ມີສຽງລໍ້ລວງ ບໍ່ມີຮູບອັນຢົກຍ້າຍໃຈ ແລະບໍ່ມີສາວນ້ອຍພັກອາໄສ—ບັນດາມຸນີຈຶ່ງໄປທີ່ນັ້ນແທ້ໆ ເພື່ອຄວາມສຳເລັດໃນຕະປະເທົ່ານັ້ນ

Verse 34

अयं गीतः पवित्रस्ते बहुसौख्यप्रदायकः । न पश्येम वयं वीर तिष्ठामो वनसंस्थिताः

ເພງຂອງທ່ານນີ້ບໍລິສຸດ ແລະໃຫ້ຄວາມສຸກຫຼາຍ. ແຕ່ໂອ້ ວີຣະບຸລຸດ, ພວກເຮົາບໍ່ອາດເຫັນທ່ານໄດ້ ເນື່ອງຈາກພວກເຮົາພັກອາໄສຢູ່ໃນປ່າ

Verse 35

अन्यत्स्थानं प्रयाहि त्वं नोवा वयं व्रजामहे । गीतविधाधर उवाच । इंद्रियाणां बलं वर्गं जितं येन महात्मना

“ຈົ່ງໄປບ່ອນອື່ນ; ບໍ່ຊັ້ນພວກເຮົາຈະຈາກໄປ.” ກີຕະວິທາທະຣະ ກ່າວວ່າ: “ໂດຍມະຫາອາດມານັ້ນ ກອງກຳລັງອັນແຂງແຮງແຫ່ງອິນຊີທັງຫຼາຍ ຖືກພິຊິດແລ້ວ.”

Verse 36

स जयी कथ्यते योगी स च वीरः ससाधकः । शब्दं श्रुत्वाथ वा दृष्ट्वा रूपमेवं महामते

ໂຍຄີນັ້ນເອີ້ນວ່າຜູ້ຊະນະ; ລາວແມ່ນວີຣະບຸລຸດ ແລະແມ່ນສາທະກະທີ່ແທ້. ໂອ້ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ໄດ້ຍິນສຽງ ຫຼືເຫັນຮູບ ລາວກໍຍັງມັ້ນຄົງດັ່ງນີ້

Verse 37

चलते नैव यो ध्यानात्स धीरस्तपसाधकः । भवांस्तु तेजसा हीन इंद्रियैर्विजितो यतः

ຜູ້ໃດບໍ່ຫວັ່ນໄຫວຈາກການເຈຣິນສະມາທິ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຜູ້ໝັ້ນຄົງ ແລະສຳເລັດຕະປະສະຍາແທ້. ແຕ່ທ່ານຂາດເຕຊັສພາຍໃນ ຈຶ່ງຖືກອິນທຣີຍຄອບງຳ.

Verse 38

स्वर्गेपि नास्ति सामर्थ्यं मम गीतस्य धर्षणे । वर्जयंति वनं सर्वे हीनवीर्या न संशयः

ແມ່ນແຕ່ໃນສະຫວັນກໍບໍ່ມີພະລັງອັນໃດຕ້ານທານແຮງແຫ່ງບົດເພງຂອງຂ້າ. ຜູ້ທີ່ຂາດວີຣະຍະຍ່ອມຫຼີກພົ້ນປ່າທັງປວງ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 39

अयं साधारणो विप्र वनदेशो न संशयः । देवानां सर्वजीवानां यथा मम तथा तव

ໂອ ວິປຣາ (ພຣາຫມັນ) ດິນແດນປ່ານີ້ເປັນຂອງຮ່ວມຂອງທຸກຜູ້—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ສຳລັບເທວະ ແລະສັດມີຊີວິດທັງປວງ ມັນເປັນຂອງຂ້າດັ່ງທີ່ເປັນຂອງທ່ານ.

Verse 40

कथं गच्छाम्यहं त्यक्त्वा वनमेवमनुत्तमम् । यूयं गच्छंतु तिष्ठंतु यद्भव्यं तत्तु नान्यथा

ຂ້າຈະໄປໄດ້ແນວໃດ ເມື່ອຈະລະທິ້ງປ່າອັນສູງສຸດ ແລະຫາທຽບບໍ່ໄດ້ນີ້? ພວກທ່ານຈະໄປຫຼືຈະຢູ່ກໍໄດ້; ສິ່ງໃດເປັນພຣະລິຂິດ ກໍຈະເກີດຂຶ້ນຢ່າງນັ້ນ ບໍ່ເປັນອື່ນ.

Verse 41

एवमाभाष्य तं विप्रं गीतविद्याधरस्तदा । समाकर्ण्य ततस्तेन मुनिना तस्य उत्तरम्

ເມື່ອໄດ້ກ່າວຕໍ່ວິປຣານັ້ນດັ່ງນີ້ແລ້ວ ວິທະຍາທອນຜູ້ຊຳນານໃນວິຊາບົດເພງ ຈຶ່ງຟັງຄຳຕອບຂອງມຸນີນັ້ນດ້ວຍຄວາມໃສ່ໃຈ

Verse 42

चिंतयामास मेधावी किं कृत्वा सुकृतं भवेत् । क्षमां कृत्वा जगामाथ अन्यत्स्थानं द्विजोत्तमः

ພຣາຫມັນຜູ້ມີປັນຍາໄດ້ຄິດໃນໃຈວ່າ “ເຮົາຄວນເຮັດສິ່ງໃດຈຶ່ງເກີດບຸນ?” ແລ້ວເມື່ອໄດ້ໃຫ້ອະໄພແລ້ວ ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດນັ້ນກໍໄປຍັງບ່ອນອື່ນ

Verse 43

तपश्चचार धर्मात्मा योगासनगतः सदा । कामं क्रोधं परित्यज्य मोहं लोभं तथैव च

ຜູ້ມີຈິດເປັນທຳນັ້ນ ບຳເນັດຕະປະຢູ່ເສມອ ຕັ້ງມັ່ນໃນອາສນະໂຍຄະຕະຫຼອດເວລາ; ລະກາມ ແລະ ໂກຣດ ພ້ອມທັງລະໂມຫະ ແລະ ໂລພະດ້ວຍ

Verse 44

सर्वेन्द्रियाणि संयम्य मनसा सममेव च । एवं स्थितस्तदा योगी पुलस्त्यो मुनिसत्तमः

ເມື່ອສຳລວມອິນທຣີທັງປວງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ໃຈຕັ້ງມັ່ນໃນຄວາມສະເໝີພາບອັນສົມບູນ ໃນການນັ້ນ ໂຍຄີປຸລັດສະຕະ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ມຸນີ ກໍດຳລົງຢູ່ໃນສະພາວະນັ້ນ

Verse 45

सुकलोवाच । गते तस्मिन्महाभागे पुलस्त्ये मुनिपुंगवे । कालादिष्टेन तेनापि गीतविद्याधरेण च

ສຸກະລາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອປຸລັດສະຕະຜູ້ມີມະຫາພາກ ເປັນຫົວໜ້າແຫ່ງມຸນີ ໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ ວິທະຍາທະຣະຜູ້ຊຳນານໃນວິຊາຂັບຮ້ອງນັ້ນ ກໍອອກເດີນທາງຕາມຄຳຊີ້ນຳຂອງກາລະ (ຊະຕາ) ເຊັ່ນກັນ

Verse 46

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । षट्चत्वारिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນສີຣີປັດມະປຸຣານະ ພາກພູມິຂັນຑະ ໃນເຣື່ອງວີນະໂອປາຂະຍານະ ແລະ ປະຫວັດຂອງສຸກະລາ ບົດທີ່ສີ່ສິບຫົກ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ

Verse 47

ज्ञात्वा पद्मात्मजसुतमेकांतवनशालिनम् । गतो वराहरूपेण तस्याश्रममनुत्तमम्

ເມື່ອຮູ້ຈັກຫຼານຊາຍຂອງຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ ຜູ້ຢູ່ປ່າສະງົບໂດດດ່ຽວ ລາວຈຶ່ງສວມຮູບວຣາຫະ ໄປຫາອາສຣົມອັນສູງສຸດນັ້ນ।

Verse 48

आसनस्थं महात्मानं तेजोज्वालासमाविलम् । दृष्ट्वा चकार वै क्षोभं तस्य विप्रस्य भामिनि

ໂອ ນາງຜູ້ໃຈຮ້ອນ! ເມື່ອເຫັນພຣາຫມັນມະຫາຕະມະນັ້ນນັ່ງຢູ່ເທິງອາສນະ ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍແສງເຕຊະອັນລຸກໂຊນ ນາງກໍເກີດຄວາມຫວັ່ນໄຫວຢ່າງແທ້ຈິງ।

Verse 49

धर्षयेन्नियतं विप्रं तुंडाग्रेण कुचेष्टया । पशुं ज्ञात्वा महाराज क्षमते तस्य दुष्कृतम्

ຖ້າພຣາຫມັນຜູ້ສຳລວມຖືກລ່ວງເກີນ ດ້ວຍປາຍປາກແລະທ່າທາງແຫ່ງກາມ ໂອ ມະຫາຣາຊາ ເມື່ອຮູ້ວ່າຜູ້ກໍ່ເປັນແຕ່ສັດ ທ່ານຍ່ອມອະໄພຄວາມຜິດນັ້ນ।

Verse 50

मूत्रयेत्पुरतः कृत्वा विष्ठां च कुरुते ततः । नृत्यते क्रीडते तत्र पतति प्रोच्चलेत्पुनः

ລາວປັດສະວະຢູ່ຕໍ່ໜ້າ; ແລ້ວກໍຂັບຖ່າຍອຸຈະ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນລາວເຕັ້ນແລະຫຼິ້ນ; ລົ້ມລົງແລ້ວກໍລຸກຂຶ້ນອີກຄັ້ງ।

Verse 51

पशुं ज्ञात्वा परित्यक्तो मुनिना तेन भूपते । एकदा तु तथायाते तेन रूपेण वै पुनः

ໂອ ພະຣາຊາ, ມຸນີນັ້ນຮູ້ວ່າເປັນສັດ ຈຶ່ງປະຖິ້ມເຂົາ. ແຕ່ຄັ້ງໜຶ່ງອີກ ເມື່ອເຂົາມາດ້ວຍອາການເກົ່າ ໃນຮູບນັ້ນເອງ ເຂົາກໍກັບມາໃນຮູບເກົ່ານັ້ນອີກ।

Verse 52

अट्टाट्टहासेन पुनर्हास्यमेवं कृतं तदा । रोदनं च कृतं तत्र गीतं गायति सुस्वरम्

ແລ້ວເຂົາຫົວເຮາະດັງກ້ອງດ້ວຍອັດຕະຫາສ, ແລະກໍກະທຳທ່າທາງຂຳຂັນອີກ; ທີ່ນັ້ນເຂົາຍັງຮ້ອງໄຫ້ ແລ້ວຈຶ່ງຂັບຮ້ອງເພງດ້ວຍສຽງຫວານໄພເຮາະ.

Verse 53

तथा तमागतं विप्रो गीतविद्याधरं नृप । चेष्टितं तस्य वै दृष्ट्वा घोणिरेष भवेन्नहि

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ພຣາຫມັນນັ້ນກໍເຫັນຜູ້ຊໍານານການຂັບຮ້ອງ ດຸຈວິທະຍາທອນ ມາຮອດ; ເມື່ອເບິ່ງກິລິຍາຂອງເຂົາ ກໍຮູ້ວ່າ “ນີ້ບໍ່ແມ່ນ ໂຆນີ”

Verse 54

ज्ञात्वा तस्य तु वृत्तांतं मामेवं परिचालयेत् । पशुं ज्ञात्वा मया त्यक्तो दुष्ट एष सुनिर्घृणः

“ເມື່ອຮູ້ເຖິງຄວາມປະພຶດຂອງເຂົາແລ້ວ ຢ່າໃຫ້ເຂົາມາກະທຳຕໍ່ຂ້າແບບນີ້. ຮູ້ວ່າເຂົາເປັນດຸຈສັດ ຂ້າໄດ້ລະທິ້ງເຂົາແລ້ວ—ເຂົາຊົ່ວ ແລະໄຮ້ເມດຕາຢ່າງຍິ່ງ.”

Verse 55

एवं ज्ञात्वा महात्मानं गंधर्वाधममेव हि । चुकोप मुनिशार्दूलस्तं शशाप महामतिः

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຮູ້ວ່າ “ມະຫາຕະມາ” ທີ່ຖືກເອີ້ນນັ້ນ ແທ້ຈິງເປັນພຽງຄັນທະວະຜູ້ຕໍ່າຊ້າ, ມຸນິຜູ້ດຸຈເສືອໃນບັນດາລະສີກໍໂກດຂຶ້ນ; ຜູ້ມີປັນຍາໃຫຍ່ນັ້ນຈຶ່ງສາບແຊ່ງເຂົາ.

Verse 56

यस्माच्छूकररूपेण मामेवं परिचालयेः । तस्माद्व्रज महापाप पापयोनिं तु शौकरीम्

“ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໃນຮູບຊູກອນໄດ້ລົບກວນຂ້າແບບນີ້, ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີບາບໃຫຍ່, ຈົ່ງໄປ—ເຂົ້າສູ່ຍົນີອັນເປັນບາບ ຄື ຄອບຄອງໃນຄັນຂອງແມ່ໝູ.”

Verse 57

शप्तस्तेनापि विप्रेण गतो देवं पुरंदरम् । तमुवाच महात्मानं कंपमानो वरानने

ຖືກພຣາຫມັນນັ້ນສາບແຊ່ງ ລາວຈຶ່ງໄປຫາເທວະປຸຣັນດະຣະ (ພຣະອິນ)។ ດ້ວຍຄວາມສັ່ນກົວ ໂອ້ຜູ້ໜ້າງາມ ລາວໄດ້ກ່າວກັບພຣະອົງມະຫາຈິດນັ້ນດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມ।

Verse 58

शृणु वाक्यं सहस्राक्ष तव कार्यं कृतं मया । तप एव हि कुर्वन्सन्दारुणं मुनिपुंगवः

ຂໍໃຫ້ຟັງຄໍາຂ້າພະອົງ ໂອ້ສະຫັດສະຣາກສະ (ຜູ້ມີພັນຕາ): ວຽກຂອງພຣະອົງ ຂ້າພະອົງໄດ້ສໍາເລັດແລ້ວ। ເພາະມຸນີຜູ້ຍິ່ງນັ້ນ ກໍາລັງປະພຶດຕະບະອັນໜັກໜ່ວງ ແລະລໍາບາກຢ່າງແທ້ຈິງ।

Verse 59

तस्मात्तपःप्रभावात्तु चालितः क्षोभितो मया । शप्तस्तेनास्मि विप्रेण देवरूपं प्रणाशितम्

ດັ່ງນັ້ນ ເນື່ອງຈາກອໍານາດແຫ່ງຕະບະຂອງທ່ານນັ້ນ ຂ້າພະອົງຈຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ສັ່ນໄຫວ ແລະວຸ້ນວາຍ. ພຣາຫມັນນັ້ນໄດ້ສາບແຊ່ງຂ້າພະອົງ ແລະຮູບທິບຂອງຂ້າພະອົງກໍຖືກທໍາລາຍ।

Verse 60

पशुयोनिं गतं शक्र मामेवं परिरक्षय । ज्ञात्वा तस्य स वृत्तांतं गीतविद्याधरस्य च

“ໂອ້ສັກກະ (ພຣະອິນ) ຂ້າພະອົງຕົກໄປສູ່ກໍາເນີດເປັນສັດແລ້ວ—ຂໍພຣະອົງປົກປ້ອງຂ້າພະອົງແນວນີ້ເຖີດ।” ເມື່ອຮູ້ເລື່ອງລາວຂອງເຂົາ ແລະເລື່ອງຂອງນັກຂັບຮ້ອງໃນໝູ່ວິທະຍາທອນແລ້ວ ພຣະອົງກໍກະທໍາຕາມຄວນ।

Verse 61

तेन सार्धंगतश्चेंद्रस्तं मुनिं पर्यभाषत । दीयतामनुग्रहो नाथ सिद्धिज्ञोसि द्विजोत्तम

ໄປພ້ອມກັບເຂົາ ພຣະອິນກໍເຂົ້າໄປຫາມຸນີນັ້ນ ແລະກ່າວວ່າ: “ໂອ້ນາຖ ຂໍຈົ່ງປະທານອະນຸກຣະຫາແກ່ຂ້າພະອົງ. ໂອ້ດວິຊະອຸດຕະມະ ທ່ານເປັນຜູ້ຮູ້ແຈ້ງໃນສິດທິ (຤ິດສໍາເລັດ).”

Verse 62

क्षम्यतां मुनिवर्यास्मिन्क्रियतां शापमोक्षणम् । इति संप्रार्थितो विप्रो महेंद्रेणाह हृष्टधीः

“ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ຂໍໃຫ້ອະໄພແກ່ຂ້າ ແລະຂໍໃຫ້ພົ້ນຈາກຄຳສາບ” ເມື່ອມະເຮນທຣາອ້ອນວອນ ພຣາຫມັນນັ້ນຕອບດ້ວຍໃຈຍິນດີ

Verse 63

पुलस्त्य उवाच । वचनात्तव देवेश क्षंतव्यं च मयापि हि । भविष्यति महाराज मनुपुत्रो महाबलः

ປຸລັສຕະຍະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຈອມເທວະ ຕາມພຣະວາຈາຂອງທ່ານ ຂ້າກໍຈຳເປັນຕ້ອງອະໄພແທ້. ໂອ ມະຫາຣາຊາ ຈະມີບຸດຂອງມະນຸຜູ້ມີພະລັງຍິ່ງໃຫຍ່ເກີດຂຶ້ນ”

Verse 64

इक्ष्वाकुर्नाम धर्मात्मा सर्वधर्मानुपालकः । तस्य हस्ताद्यदा मृत्युरस्यैव च भविष्यति

ມີກະສັດຜູ້ມີຈິດໃນທຳ ຊື່ ອິກສະວາກຸ ເປັນຜູ້ຮັກສາທຳທັງປວງ. ເມື່ອຄວາມຕາຍມາຮອດ ມັນຈະມາຈາກມືຂອງລາວເອງ

Verse 65

तदैष वै स्वकं देहं प्राप्स्यते नात्र संशयः । एतत्ते सर्ववृत्तांतं शूकरस्य निवेदितम्

ໃນເວລານັ້ນ ລາວຈະໄດ້ຮັບກາຍຂອງຕົນເອງຄືນແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ດັ່ງນີ້ ເລື່ອງລາວທັງໝົດຂອງສຸກະຣະ (ໝູປ່າ) ໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ແລ້ວ

Verse 66

आत्मनश्च प्रवक्ष्यामि पत्या सार्धं शृणुष्व हि । मया च पातकं घोरं कृतं यत्पापया पुरा

ຂ້າຈະເລົ່າເລື່ອງຂອງຂ້າເອງດ້ວຍ—ຈົ່ງຟັງພ້ອມກັບຜົວຂອງຂ້າ. ໃນອະດີດ ຂ້າເປັນຄົນບາບ ໄດ້ກະທຳກຳອັນນ່າຢ້ານກົວ